kernwapens

Category
kernwapens, NAVO, protestacties

Eerste foto's vanuit de bus naar Volkel en Brussel


Een goed gevulde bus met rechts voorin SP Tweede Kamerlid Sadet Karabulut die in de bus te horen kreeg dat haar motie over wapenleveranties aan Saoedi-Arabië in haar afwezigheid door de Kamer is aangenomen.


Onderweg een korte actie bij de hoofdpoort van Volkel, waar Amerikaanse kernwapens zijn gestationeerd,


 Een wit spandoek valt wel op in de bonte stoet die door Brussel trok..


En behalve politie was er ook het een en ander aan militairen aanwezig,



kernwapens, Trump

Met raketten kroont Trump zichzelf keizer


Misschien omdat velen kennis hebben genomen van de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog en waarschijnlijk vanwege de poging van de nazi’s om een heel volk uit te roeien door het gebruik van gaskamers, kan de bevolking in het westen niet meer geschokt raken dan door daden van chemische oorlogsvoering. En natuurlijk, beelden van mensen die slachtoffer zijn geworden van een gasaanval zijn gruwelijk en doen een onmiddellijke woede tegen de daders ontsteken. Op die manier kon een onverwachte actie van president Trump – het afvuren van Tomahawk kruisrakketten als straf voor de vermeende gasaanval van de Syrische president Bashar al-Assad op Khan Sheikhoun – rekenen op brede instemming.



Waarschijnlijk was een dergelijke actie ook wel noodzakelijk. De eerste 100 dagen van het presidentschap zouden traditioneel minstens één daad moeten laten zien dat het land – en de mensen daarbuiten – zou verbazen. Omdat niemand verwachtte dat Trump militaire vergelding zou aanwenden om Assad en zijn Russische ondersteuners een bericht te sturen, bleek de aanval bij de belangrijkste doelgroepen maximaal effect te sorteren. Toen Obama’s “rode lijn” werd doorkruist door de gasaanval van Ghouta in 2013, volgden geen bestraffende acties. Trump liet zien dat hij een president is die niet met zich zou laten sollen. Zelfs niet door de Russen.


In zijn eenvoud is deze stap briljant. Alle beschuldigingen dat Trump lankmoedig zou zijn ten opzichte van Poetin, kunnen in één handbeweging van tafel worden geveegd. De oorlogjes die de onorthodoxe president uitvocht met grote delen van de massamedia, waren op slag vergeten, toen de raketaanval door de gehele bipartite cirkel van opiniemakers verheerlijkt kon worden. https://theintercept.com/2017/04/07/the-spoils-of-war-trump-lavished-with-media-and-bipartisan-praise-for-bombing-syria/ Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat Trump er nu definitief in is geslaagd zichzelf tot keizer van Empire te kronen en tegelijkertijd bekrachtigd te worden door vrijwel al zijn voormalige critici. Het is moeilijk om met een gebeurtenis in de recente wereldgeschiedenis op de proppen te komen, waarin de communis opinio zo snel op zijn kop werd gezet.

Dat dit een geplande omkering van beleid was, zou kunnen worden afgeleid uit het feit dat Amerikaanse machtsprojectie nooit volgt door raketten alléén wanneer het begint aan een gecoördineerd beleid van interventie. Zelfs een imperium moet zich voorzien van internationale politieke instemming, bijvoorbeeld door multilaterale instellingen te bewegen in de richting van acceptatie van het nieuwe beleid. Omdat de regering overspoeld werd met lof aan het thuisfront, was voor de Amerikaanse ambassadeur bij de Verenigde Naties, Nikki Haley, de weg vrij aan te kondigen dat de VS klaar was om zich te ontdoen van Assad en de “Iraanse invloed” in Syrië. Met andere woorden, “regime change” in Syrie was openlijk terug op tafel en zelfs Iran werd in één moeite door direct bedreigd.

Omdat de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties niet als middel gebruikt kan worden om de belangen van de VS in deze te bevorderen, vanwege de aanwezigheid van Rusland en China, voeren andere multilaterale instellingen de oorlogsmars aan. De G7, de 7 meest geïndustrialiseerde (pro-) westerse landen, maakte de weg vrij voor internationale steun voor de Amerikaanse acties door te beweren dat, in de woorden van de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken Angelino Alfano: “de Amerikaanse interventie een window of opportunity heeft aangereikt als nieuwe positieve voorwaarde voor het politieke proces in Syrië.” Opmerkelijk is dat zowel Haley als Alfano starten vanuit het axioma dat oorlogshandelingen een eerste voorwaarde voor vrede en politiek overleg zouden zijn. Daarmee wordt eigenlijk een soort omgekeerd Von Clausewitz theorema ingeroepen: “Politiek moet worden beschouwd als niets anders dan voortzetting van oorlog met andere middelen.¨

Er is wel een klein probleem dat zich achter de gordijnen schuil houdt. Dat is de waarheid, de juistheid van de gebeurtenissen die hebben geleid tot dit alles. Er zijn steeds meer aanwijzingen dat geen gasaanval uitgevoerd is door het Syrische leger. De Syriërs hadden na een overeenkomst tussen Obama en Poetin na 2013 ook al hun voorraden chemische wapens vernietigd en daarbij zou men in deze fase van de strijd – zware verliezen voor de rebellen – geen tactisch voordeel hebben gehad van het gebruik van dit soort wapens.

Zoals ook gebeurde na de Ghouta aanval werd het officiële verhaal weersproken door de bekroonde journalist Sy Hersh en MIT professor-emeritus Theodor Postal. Waar de onderzoeksjournalist al enige tijd geleden beweerde dat Hillary Clinton in haar periode aan het hoofd van het Ministerie van Buitenlandse Zaken zelf haar “gematigde” rebellen voorzien had van Sarin gas http://linkis.com/www.inquisitr.com/30/7FI6u, haalde Postal koel maar vernietigend het Amerikaanse inlichtingenrapport onderuit, waarin bewijzen zouden staan dat Assad’s luchtmacht de dader van een Sarin bombardement zou zijn geweest. Volgens Postal zouden “de door het Witte Huis geciteerde gegevens meer in overeenstemming zijn met de mogelijkheid dat de munitie op de grond zou zijn geplaats dan te zijn geworpen vanuit een vliegtuig.¨ Dit zou betekenen dat de oorspronkelijke gaspatroon zou zijn aangewend door “gematigde” rebellen zelf https://drive.google.com/file/d/0B_Vs2rjE9TdwR2F3NFFVWDExMnc/view.

Hoewel de massamedia volharden in applaus voor de goedaardige intenties die de president met de lancering van zijn raketten hebben gehad, beoordelen mensen met werkelijk vermogen om de situatie in te schatten op een andere manier. Voormalig VN-inspecteur van massavernietigingswapens Scott Ritter stelt dat de Trump regering zich schuldig zou maken aan “wagging the dog” en “bespeeld is door Al-Qaida” http://www.huffingtonpost.com/entry/syria-chemical-attack-al-qaeda-played-donald-trump_us_58ea226fe4b058f0a02fca4d door terug te komen de oorspronkelijke gelofte om islamitisch terrorisme en ISIS te bestrijden in plaats van Assad en Rusland.

TNI fellow Phyllis Bennis legde in een interview op Democracy Now! uit dat Trump’s kruisraketten op geen enkele manier een oplossing bieden met betrekking tot het voortbestaan
van ten minste 11 oorlogen die worden gevoerd op en rond de Syrische bodem.
https://www.facebook.com/democracynow/videos/10155168745928279/

Zowel Ritter en Bennis spreken de verdenking uit dat deze illegale oorlogsdaad niet zou gaan om het wreken van geslachtofferde kinderen, noch om het bestrijden van gas aanvallen. De VS is zelf natuurlijk niet schoon op dat vlak. Niet zelden is witte fosfor gebruikt in het conflict in Irak en het aantal gedode kinderen dat als ¨bijkomende schade” van bombardementen wordt gelabeld, loopt nog elke dag gestaag op.

Jammer genoeg gaat het niet over de waarheid. Het gaat over het managen van de perceptie van de waarheid. Hoewel Trump door zijn raketten is gekroond tot een keizer die eigenlijk geen kleren heeft, lijken vele mensen in het westen niet in staat om die naakte waarheid te zien. Voortbouwend hierop is de Amerikaanse regering gestart behoorlijk gevaarlijk beleid door te voeren nu de confrontatie met Rusland en Iran wordt opgezocht, in een draai van 180 graden ten opzichte van de verwachtingen waarop Trump zijn verkiezing bewerkstelligde.

In de tussentijd volgde een tweede dreigement in een ander “gevechtstheater”, toen de VS het vliegdekschip USS Carl Vinson naar het Koreaanse schiereiland stuurde voor het opbouwen van de spanningen met Noord-Korea.

Aan het eind van zijn eerste 100 dagen op de presidentiële zetel heeft Trump duidelijk gemaakt dat erop kan worden vertrouwd dat hij zich volledig inzet voor het project van volledige militaire dominantie op wereldorde niveau. De Amerikaanse inlichtingengemeenschap en de bipartite neoconservatieve cirkel van voormalige critici kunnen weer rustig gaan slapen.


Hector Reban
kernwapens, NAVO

Brief aan de leden van de Vaste Kamercommissie voor Buitenlandse Zaken inzake de NAVO-top in Warschau

Oorlog is geen Oplossing schreef vandaag onderstaande brief aan de leden van de Tweede Kamer:



Een krappe week voor de uiterst belangrijke NAVO-top van a.s. weekend in Warschau stuurde de regering u de Kamerbrief met de Nederlandse inzet. Met het oog op het debat dat u morgenmiddag hierover met de regering zult hebben, willen we als Oorlog is geen Oplossing de volgende aandachtspunten met u delen:

1.       In paragraaf 2 (“algemeen”) worden de veiligheidsdreigingen opgesomd waarvoor de NAVO-landen zich geplaatst zien. In onze ogen ontbreekt in deze beschrijving dat deze veiligheidsdreigingen alle zijn vooroorzaakt door het (militaire) optreden van het NAVO-bondgenootschap als geheel danwel de belangrijkste NAVO-landen gezamenlijk in of ten aanzien van de genoemde landen. We noemen de forse oostwaartse uitbreiding van het NAVO-verdragsgebied na het eind van de Koude Oorlog en de invasies dan wel andere militaire operaties van (leden van) het Noord-Atlantisch bondgenootschap in Libië, Irak, Syrië en Afghanistan. Het tegengaan van de toegenomen onveiligheid ten gevolge van deze Westerse militaire activiteiten door de Westerse militaire activiteiten ten aanzien van deze regio’s te intensieveren lijkt ons dan ook een heilloze onderneming.
2.       In het eerste deel (“Rusland”) van paragraaf 3 (“Oostflank”) lijkt de regering te kiezen voor een voorzichtige en evenwichtige benadering (“Russische retoriek en activiteiten niet spiegelen”, “afschrikking enerzijds en dialoog anderzijds”) maar dat kan niet verhelen dat de NAVO-activiteit ten aanzien van Rusland met name door de opstelling van de Baltische staten en Polen, uitgesproken vijandig en assertief is en slechts weinig van deze voorzichtigheid en evenwichtigheid weerspiegelt. Iets verder in de brief blijkt dat Nederland ook in deze haar imago als betrouwbare bondgenoot belangrijker lijkt te vinden dan het daadwerkelijk doorbreken van de escalatie waarin de NAVO en Rusland zijn beland en die de nucleaire afschrikking die we een kwarteeuw geleden achter ons gelaten dachten te hebben weer terug in de internationale verhoudingen heeft gebracht. Het is deze (nucleaire) escalatie die in onze ogen de grootste bedreiging van onze veiligheid vormt en niet de veiligheidsrisico’s die de regering in de voorgaande paragraaf benoemt.
3.       In het tweede deel (“Oekraïne”) van dezelfde paragraaf staat de ondersteuning van “hervorming” van de Oekraïense veiligheidssector centraal waaraan Nederland vanuit het veiligheidsfonds een bijdrage wil leveren. Wij vragen ons af hoe dit voornemen zich verhoudt tot de analyse van de referendumuitslag die de regering met uw Kamer deelde en waarin ze het “nee” dat een ruime meerderheid van de opgekomen kiesgerechtigden liet horen mede toegeschreven moet worden aan de vrees voor een intensievere militaire samenwerking met Oekraïne. Weliswaar betrof het toen de EU en thans de NAVO, maar in de onderhavige brief van de regering wordt (met name in paragraaf 7) duidelijk gemaakt dat de militaire activiteiten van beide internationale organisaties steeds verder vermengd zullen raken. Als de regering haar eigen analyse van de referendumuitslag serieus neemt, ziet ze dus af van verdere militaire samenwerking met Oekraïne.
4.       Paragraaf 4 (“Militaire aanpassing”) betreft de vormgeving van de “roterende permanente aanwezigheid” naast de snelle interventiemachten tegen een vermeende Russische dreiging waar Nederland een actieve rol in heeft gespeeld. De regering geeft in deze paragraaf in onze ogen heel goed aan hoe door het roterende karakter eerdere afspraken met Rusland van 1997 over het afzien van de legering van NAVO-eenheden in de voormalige Warschaupactlanden worden omzeild. Een dergelijke “slimmigheid” is in onze ogen onverantwoord als het om een daadwerkelijke vrede en veiligheid gaat en Nederland zou zich dan ook tegen deze permanente militaire aanwezigheid moeten keren en er in ieder geval niet aan deel moeten nemen.
5.       In paragraaf 5 (“Zuidflank”) worden veel woorden gebruikt om te benadrukken dat de voorgenomen trainings- en waarnemingsactiviteiten van de NAVO in cq. boven Irak niet geïnterpreteerd mogen worden als een deelname van het NAVO-bondgenootschap aan de anti-ISIS-coalitie. Dit volgehouden onderscheid komt op ons louter kunstmatig over en zal door geen van de betrokkenen die moeite met deze vermenging heeft serieus genomen worden. De NAVO steekt zich hierdoor dus alsnog in het wespennest waar ze buiten wilde blijven met alle gevolgen voor (terroristische) vergeldingsacties van dien.
6.    
  
Een ander deel van deze paragraaf gaat over de maritieme NAVO-activiteiten in de Egeïsche en Middellandse Zee om de “migratiecrisis” te bezweren. Het valt op deze in deze hele brief consequent over “migratiecrisis” wordt gesproken in plaats van over de gangbaardere “vluchtelingencrisis” waardoor de militaire maatregelen om de overtocht van vluchtelingen uit de MENA-regio naar Europa te verhinderen wordt losgekoppeld van de oorzaak van deze migratiegolf, namelijk de totale ontwrichting van de veiligheid in de betreffende landen (Libië, Syrië, Irak en Afghanistan) niet in de laatste plaats ten gevolge van de militaire activiteiten van NAVO-bondgenoten in deze landen in verleden en heden. Zolang de koppeling tussen de Noord-Atlantische militaire activiteiten in deze regio en de vluchtelingenstroom niet wordt gemaakt, zullen de militaire bemoeienissen van het bondgenootschap met de beoogde versterking van de veiligheidssector in deze regio èn het helpen oplossen van de vluchtelingencrisis gedoemd zijn te mislukken.
7.       In paragraaf 6 gaat het om de Defensie-uitgaven die te laag zouden zijn. Dit oordeel is niet gebaseerd op een internationale vergelijking (met bijvoorbeeld de defensie-uitgaven van Rusland en China, waaruit dan zou zijn gebleken dat er nog steeds een grote, schier onoverbrugbare kloof gaapt tussen de defensieuitgaven van de NAVO en deze twee belangrijkste concurrenten op het wereldtoneel), maar op afspraken binnen het NAVO-bondgenootschap en wel tussen de verantwoordelijke ministers onderling. Zo kan natuurlijk elke groep vakministers in internationaal verband met elkaar tot het oordeel komen dat de uitgaven op het betreffende beleidsterrein onverantwoord laag zijn. Zoals we in deze brief – en overigens ook in het vorig jaar aan uw Kamer aangeboden en bijgevoegde Manifest tegen de verhoging van deDefensie-uitgaven – betogen, zal een intensievering van militaire capaciteiten en activiteiten geen enkele bijdrage leveren aan de internationale veiligheid en deze enkel doen afnemen. De ambitie om een betrouwbaar NAVO-bondgenoot te willen zijn lijkt ons geen goede reden om veel honderden miljoenen aan het defensiebudget toe te voegen waar de nood van de wereld via heel andere bestedingen geledigd zou moeten worden.
8.       De beperkte effectiviteit van militaire middelen om vrede en veiligheid te brengen blijkt overduidelijk uit het beschrevene in paragraaf 8 (“Afghanistan”) van de regeringsbrief. De investeringen die Nederland maar blijft bijdragen aan de Afghaanse veiligheidssector verdwijnen (en zijn verdwenen) in een bodemloze put. Er zijn andere en betere mogelijkheden om de internationale solidariteit met de bevolking van Afghanistan vorm en inhoud te geven.
We hopen dat u deze punten mee kunt nemen in uw beoordeling van de Nederlandse inzet op de NAVO-top a.s. weekend in Warschau die wel eens grote gevolgen zou kunnen hebben voor de veiligheidssituatie in Europa in de nabije toekomst. 
Amerikaans-Russische confrontatie, kernwapens, NAVO

Nucleaire oorlog in Europa?

William J. Perry, de voormalige Amerikaanse minister van defensie (1994-7) en een specialist op het gebied van nucleaire wapens, schreef in zijn boek “My Journey at the Nuclear Brink” (2015) dat “de gevaren van een nucleaire catastrofe (nu) groter (zijn) dan gedurende de Koude Oorlog en de meeste mensen zijn zich volstrekt niet bewust van dit gevaar”. Hij wijst onder andere op het ontrafelen van het web van vertrouwenwekkende maatregelen en verdragen tussen Rusland en de NAVO. Zijn visie wordt volledig onderschreven door de huidige gouverneur van Californië (http://www.nybooks.com/articles/2016/07/14/a-stark-nuclear-warning/).



Met het neerschieten van een Russische jachtbommenwerpen bij de Syrisch-Turkse grens door NAVO lid Turkije zaten we dicht bij een militaire confrontatie tussen Rusland en de NAVO (NAVO-chef Stoltenberg sprak onmiddellijk zijn solidariteit met Turkije uit). Het aantal incidenten tussen Russische en NAVO-vliegtuigen neemt snel toe. 


Ook in Europa wordt de kans op een door beide zijden niet gewilde en ongeplande militaire escalatie steeds groter. Nooit sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie zijn de betrekkingen tussen Rusland en de NAVO zo slecht geweest.

Alhoewel met de oostwaartse uitbreiding de NAVO aan Rusland de toezegging deed dat er geen permanente NAVO-bases in de nieuwe lidstaten zouden komen, wordt de frequentie van militaire oefeningen, die steeds grootschaliger worden, opgevoerd. De NAVO-oefening Anakonda 2016, deze maand in Polen, telde al 31 000 manschappen. Het waren vooral Amerikanen die meededen maar volgens de Anakonda website waren er ook Duitse soldaten bij (http://www.eur.army.mil/anakonda/). Dit is de eerste massale concentratie van troepen bij de Russische grenzen sinds juni 1941 (precies 75 jaar geleden), toen de Duitsers de Sovjet Unie binnenvielen.

Maar het was bijzonder dat de Duitse minister van buitenlandse zaken Steinmeier afstand nam van het oorlogsgeroffel van de NAVO. Hij bekritiseerde de “grootschalige militarisering van de NAVO-grenzen in het arctisch gebied en in en rondom de Baltische Zee, van de Zwarte Zee tot de Middellandse Zee” (Bild, 19 juni 2016).

Gedurende de Koude Oorlog, en met name sinds een Wederzijds Gegarandeerde Vernietiging (MAD in het Engels) ontstond, zijn er veel maatregelen genomen om een nucleaire confrontatie te voorkomen. Het gaat niet alleen om directe communicatiekanalen tussen legerleidingen en de hoogste politieke leiding (hot lines) maar ook verdragen tot ontmanteling van nucleaire wapens (sinds midden jaren tachtig), waarschuwingssystemen en het niet plaatsen van offensieve wapensystemen.

Sinds midden jaren negentig zijn deze maatregelen en verdragen geleidelijk ontmanteld. Het ABM-verdrag (Anti-Ballistic Missile) is door President Bush in 2002 eenzijdig opgezegd, ondanks het feit dat Rusland te kennen gaf als volwaardige partner opgenomen te willen worden in de door het Westen gedomineerde veiligheidsstructuren. In 1999 is de oostwaartse uitbreiding van de NAVO begonnen. De laatste toevoeging is Montenegro. In 2008 wisten Frankrijk en Duitsland te voorkomen dat voor Oekraïne en Georgië de weg vrijkwam naar NAVO-lidmaatschap, maar de deur werd niet definitief dicht gedaan. De NAVO-interventie in Kosovo (1999), welke leidde tot de afsplitsing van deze Servische provincie, werd in Rusland gezien als de eerste in een lange reeks vijandige daden. Rusland voelde zich steeds meer omsingeld. De Maidan-revolutie van 2014, die actief door het Westen ondersteund werd, betekende het overschrijden van een rode lijn voor het Kremlin. De Russische annexatie van de Krim, waar de belangrijkste Russische vlootbasis is gelegen, kan ook in dit licht worden bezien.

De afwezigheid van communicatie en vertrouwenwekkende mechanismen versterkt een negatieve spiraal van het denken in worst-case scenario’s en verkeerd begrijpen van elkaars intenties.

Waar NAVO-landen alleen uitgaan van legalistische principes (elk soeverein land moet zelf beslissen bij welk bondgenootschap het hoort) gaat Rusland ook uit van geopolitieke principes, onder andere het beschermen van een zone van vitaal belang rond haar grenzen. Het Westen gaat uit van het principe dat al haar militaire maatregelen defensief van aard zijn. Maar Rusland houdt rekening met offensieve bedoelingen. In tegenstelling tot het Westen wil Rusland een systeem van gedeelde veiligheid.

Het anti-raket schild dat de VS in Roemenië en Polen installeert is volgens de VS gericht tegen Iran dat geen raketten heeft welke Europa kunnen bereiken. President Poetin zei hierover: “Nu plaatsen zij hun anti-raketten daar, welke in staat zijn een doel te raken tot op een afstand van 500 kilometer. Maar de technologie ontwikkelt zich en wij weten ongeveer in welk jaar de Amerikanen een nieuwe raket zullen hebben die een reikwijdte van niet 500 maar 1000 kilometer- of zelfs meer- zal hebben, en van dat moment zal dit onze nucleaire capaciteit bedreigen’(Russia Today, 20 juni). De vrees is dat de VS een eerste nucleaire slag kan leveren waarbij het nucleaire potentieel van Rusland direct vernietigd wordt, waardoor nucleaire chantage mogelijk wordt. Volgens Poetin begrijpen de mensen niet hoe potentieel gevaarlijk de situatie is “De wereld wordt in een geheel nieuwe dimensie getrokken, terwijl (Washington) pretendeert dat er niets gaande is”

Mei 2016 is het anti-raket schild geactiveerd in Roemenië. In Polen (dicht bij de Russische grens) zal dit in 2017 gebeuren. Alhoewel dit schild de militaire situatie in de regio destabiliseert heeft de EU, welke een gemeenschappelijke veiligheidspolitiek heeft, dit nooit bediscussieerd.

Ook de politiek van sancties tegen Rusland laat zien hoe totaal ondergeschikt het Europese veiligheids- en buitenlandse beleid is aan Amerikaanse belangen.

Hans van Zon

kernwapens

Kernwapens de wereld uit? Niet als het aan de VS ligt

Bij het bezoek van Obama aan de gedenkplek voor het atoombombardement op Hirosjima werd alom uitgekeken naar wat hij zeggen zou. Zou hij zijn excuses aanbieden? 
Excuses zijn immers een moderne vorm van politiek bedrijven die niets kost. Bill Clinton heeft bv. zijn excuses aangeboden voor het opgengooien van Haïti voor Amerikaanse rijst waardoor lokale rijstboeren er op grote schaal mee ophielden en werkloos naar Port-au-Prince trokken. In Nederland bieden we excuses aan voor de slavernij, misschien voor de politionele acties in Indonesië, en ga zo maar door. Er verandert niets waar je komt wel heel sympathiek op de foto.



In de Nederlandse media kreeg Obama echter al steun voor een waardig maar verder nietszeggend bezoek. Hier werd nog eens herhaald dat het bombardement miljoenen levens redde doordat er geen invasie van het Japanse eilandenrijk nodig was.


Zo zijn we weer terug bij af. De miljoenen waren misschien voor de Amerikaanse legertop een overweging, hoewel bekend is dat de Japanners zich so wie so al wilden overgeven alleen was er nog onenigheid over het aanblijven van de Keizer.

Er was een minstens zo’n belangrijke tweede reden voor het nucleaire ombardement, nl. het intimideren van de Sovjet-Unie. Minister van Buitenlandse Zaken Byrnes zei letterlijk dat met dit wapen in het Amerikaanse arsenaal, de Russen in Europa een stuk handelbaarder zouden worden.


Ook wordt vaak vergeten dat er een tweede bom werd afgeworpen, die volgens het Nederlandse lid van het Tribunaal dat de Japanse oorlogsmisdadigers moest berechten, B.V.A. Röling, niet eens ter sprake is gekomen in het Japanse oorlogkabinet.

Het consortium dat die (plutonium-) bom had gefabriceerd wilde echter niet dat alleen de uraniumbom van Hirosjima na de oorlog op de bestellijst van de luchtmacht kwam te staan, en dus moest Nagasaki er ook aan geloven. En kijk eens aan, de eerste bestelling voor atoomwapens was voor 300 plutoniumbommen.

Daarnaast is in de discussie tussen historici ook nog de racistisch getinte afkeer van Japan aan de orde gekomen, m.n. in het Amerikaanse Zuiden waar men in de jaren dertig immers veel concurrentie van de Japanse textiel had ondervonden. En de nieuwe leiders na de dood van Roosevelt, dus Harry Truman, Byrnes, en anderen, waren Zuiderlingen.

Moesten honderdduizenden Japanse burgers omkomen in een nucleaire hel om een of meerdere van deze redenen?

Er is natuurlijk nog een veel belangrijker reden waarom Obama geen excuses voor het atoombombardement van augustus 1945 heeft aangeboden.

En dat is dat zo’n excuus zou betekenen dat bij nader inzien het gebruik van nucleaire wapens als misdaad zou worden erkend.

En kan je dan nog, zoals de Amerikanen nu doen, enorme investeringen in nieuwe kernwapens bekend maken?

Het Non-Proliferatieverdrag schrijft niet alleen voor dat landen die voor het eerst kernenergie ontwikkelen, hun installaties moeten openstellen voor inspectie om te voorkomen dat er nieuwe kernmogendheden bij komen. Het bepaalt ook dat de bestaande kernmogenheden stappen nemen om hun arsenalen af te bouwen.

De regering van Obama maakte echter in 2014 bekend dat het een ‘biljoen’ (Engels, ‘trillion’, dus duizend maal een miljard) dollar gaat steken in een programma om de kernmacht te versterken.

Is men dan ook nog eens vergeten dat ten tijde van Reagan duidelijk werd dat een conflict met kernwapens tot een nucleaire winter zou leiden die aan het leven op aarde een eind zou maken?

Ik denk dat hier speelt wat Mike Davis noemt ‘nucleair imperialisme’, nl. dat de uiteindelijke ‘verze
kering’ die door een atomair overwicht wordt geboden dient om op een lager niveau militaire risico’s te nemen in de wetenschap dat de andere partij daar niet met even risicovol gedrag op zal durven antwoorden.


In 2005 verscheen in het gezaghebbende Foreign Affairs een artikel waarin werd betoogd dat de VS op weg waren naar absolute nucleaire superioriteit, en dat nòch Rusland nòch China bij een Amerikaanse verrassingsaanval veel terug zou kunnen doen.

Daarom aldus de auteurs, is raketverdediging van belang. Niet om een complete zwerm intercontinentale raketten van de tegenstander uit de lucht te halen, dat kan niet. Maar wel om na een vernietigende eerste slag de paar raketten die toch nog kunnen worden afgevuurd, tegen te houden.

Vorige maand is de Amerikaanse raketafweerinstallatie in Roemenië, die deel uitmaakt van een systeem waarin ook de Nederlandse marine een rol speelt, in bedrijf genomen.

In Moskou is men langzamerhand tot de conclusie gekomen dat de troepenversterkingen aan de grenzen met Rusland onderdeel zijn van een politiek van getrapte escalatie die op het hoogste niveau door de VS kan worden beslist met een atomaire vernietigingsslag.

Daarom liet Obama wel foto’s maken van hemzelf met Japanse overlevenden, maar kwam er geen uitspraak die als een afwijzing van kernwapens zou kunnen worden uitgelegd.

Het kapitalistische Westen verkeert in de grootste crisis sinds de jaren dertig en zoekt naar uitwegen. Oorlog komt dan stap voor stap dichterbij en daarom moeten we ons er met nieuwe kracht tegen verzetten.

Kees van der Pijl