Nederlandse politiek

Category
media en nepnieuws, MH17, Nederlandse politiek

Wordt MH17 ons 9/11? (28) Waarom de enige criticus van de Nederlandse regering tot zwijgen werd gebracht

Halverwege november kwam CDA-kamerlid Pieter Omtzigt onder vuur te liggen omdat hij op een bijeenkomst aan de VU over het neerhalen van vlucht MH17 een getuige zou hebben opgevoerd die feiten te berde bracht die tegen het officiële standpunt ingaan. Een privé-sms waarin Omtzigt de getuige behulpzaam wilde zijn met het inkorten van zijn verklaring aangezien die op zijn best een minuut de tijd zou krijgen, werd aan NRC Handelsblad doorgespeeld. De krant trok daarop Omtzigts geloofwaardigheid in twijfel en riep zelfs op tot zijn aftreden. 

 
 
Dit was niet alleen maar een manier om af te komen van het enige parlementslid dat er onophoudelijk op heeft aangedrongen dat de regering Rutte’s belofte inlost dat de onderste steen inzake MH17 boven moet komen. Omtzigt is daarnaast immers ook woordvoerder van zijn partij in belastingzaken, pensioenen en de euro en op dat vlak was hij een nog grotere zwakke plek voor de zittende macht. Dit is ook de reden waarom zijn behulpzaamheid jegens een Oekraïense man opeens werd opgetuigd als iets dat grensde aan landverraad.

Toen afgelopen mei de MH17-bijeenkomst aan de VU plaatsvond, waren de verkiezingen nog maar twee maanden achter de rug en er was nog geen nieuwe regering. De opname van de getuige (die de indruk wekte vooral uit te zijn op het verkrijgen van asiel in Nederland) bij het afleggen van zijn verklaring circuleerde al zonder veel opzien te baren. De bewering dat één of meer straaljagers waargenomen waren in de buurt van MH17 was al vele malen eerder gedaan door aanmerkelijke betrouwbaarder getuigen; hier was het niet eens de man zelf maar zijn vrouw die de vliegtuigen had gezien.

Nu dan naar november jl., toen NRC Handelsblad met zijn ‘primeur’ kwam, zes maanden na dato. Na een moeizame kabinetsformatie die de hele zomer in beslag nam, compleet met volledige vakanties, was er nu een regering van VVD, D66, CDA, and ChristenUnie (de laatste hielden de onderhandelingen nog eens voor een week op omdat hun voorman een popconcert in Duitsland moest bijwonen). Deze coalitie had echter maar 76 zetels, een meerderheid van één. En dan kwam ze ook nog eens met de aankondiging dat ze de dividendbelasting zou afschaffen, een cadeau aan de zakenwereld van 1,4 miljard euro per jaar—hoewel niet één van de coalitiepartners dat in hun verkiezingsprogramma’s had staan.
Maar goed, zoals Marx al vaststelde in het Communistisch Manifest, een regering is hooguit een comité dat de dagelijkse belangen van de kapitalistische klasse behartigt; en die klasse had het afschaffen van de dividendbelasting al lang op de agenda staan.
In 2009 presenteerde de voorzitter van werkgeversverbond VNO-NCW een rapport aan de toenmalige premier Balkenende over ons belang bij het hierheen halen van de hoofdkantoren van grote bedrijven en de noodzaak van het afschaffen van de dividendbelasting, bij alle al bestaande belastingvoordelen die ons land het bedrijfsleven biedt. Die hebben Nederland gemaakt tot de belangrijkste sluis in het doorlaten van geld dat op zoek is naar een veilige bestemming in een belastingparadijs. Hoe dan ook, volgens een recent onderzoek van onderzoeksbureau SOMO adviseerde het Ministerie van Financiën tegen het afschaffen van de dividendbelasting.
In 2014 was het de beurt aan de Amerikanse Kamer van Koophandel in Nederland (AmCham) om de staatssecretaris van financiën te vragen de dividendbelasting af te schaffen. Weer adviseerde het ministerie om dat niet te doen, met de waarschuwing dat het 1,6 miljard euro zou kosten en vooral buitenlandse eigenaren zou bevoordelen. Voortgaande onthullingen over belastingontduiking en publieke onrust daarover brachten de EU en de OESO er vervolgens toe om maatregelen te gaan voorbereiden tegen belastingparadijzen, en daardoor zou de Nederlandse rol als fiscale sluis mogelijk in het geding kunnen komen. Premier Rutte organiseerde daarom op 19 mei 2015 een diner in het Catshuis om te bespreken hoe Nederland de te verwachten problemen zou kunnen omzeilen. Prompt kwam Shell in april 2016 weer op de proppen met een verzoek om de dividendbelasting af te schaffen, als men tenminste wilde dat verdere ontginning van de Nederlandse gasreserves in het vereiste, gunstige zakenklimaat ter hand zou worden genomen.
Na de verkiezingen, waarin zoals gezegd de dividendbelasting niet ter sprake was gekomen, stelde de AmCham (waarin ook vele Nederlandse bedrijven, o.a. Shell, vertegenwoordigd zijn, zie American Chamber of Commerce) de belasting opnieuw aan de orde. In een investeerdersrapport uit mei, met de kabinetsformatie nog in volle gang, prees de AmCham het Nederlandse belastingstelsel maar waarschuwde tevens dat ons land achter begon te lopen in het verlagen van belasting op bedrijven. Een nieuwe regering zou daarom een duidelijk signaal aan buitenlandse investeerders moeten geven. Toen kwam de aankondiging van het nieuwe kabinet-Rutte III dat het de dividendbelasting per januari 2019 zou afschaffen. Algemene consternatie.
Nu dan terug naar Pieter Omtzigt, woordvoerder van zijn partij inzake MH17 en in belastingzaken. In de algemene beschouwingen over financiën in de Tweede Kamer op 8 november werd Omtzigt door andere kamerleden belaagd nadat hij verklaard had dat hij zich tegenover de ‘interessante plannen’ van het kabinet net zo kritisch zou opstellen als kamerlid voor de regeringscoalitie als hij dat had gedaan als lid van de oppositie. Hierdoor kwam hij onder vuur te liggen van Renske Leijten van de SP met de uitdrukkelijke uitnodiging om dan ook maar de oppositie te versterken inzake de dividendbelasting. Nadat Leijten de aanval had ingezet, kwamen ook andere oppositie- woordvoerders los, allemaal tegen Omtzigt alsof hij in zijn eentje het kabinet vertegenwoordigde.
Nadat Omtzigt de kwestie van de dividendbelasting doorverwezen had naar het kabinet, kwam hij te spreken over de belastingontduiking van de ‘Paradise Papers’. Op pagina 39 van de Handelingen wijst hij op het verdrag over uitwisseling van belastinggegevens van zwartspaarders en dat Nederland daarin achterblijft (het halfjaarlijkse rapport inzake belastingontduiking is per 1 januari 2017 ten onrechte niet in het centrale register gedeponeerd). Hij zegt dan dat hij uitkijkt naar de eerstvolgende rapportage, duidelijk aangevend dat hij de regering daarop ook zal aanspreken.
Was dit de druppel die de emmer deed operlopen? Nu immers kwam NRC Handelsblad binnen enkele dagen met wat we alleen maar kunnen kwalificeren als een karaktermoord op een van onze beste, meest integere parlementariërs. Door een half jaar oude kwestie van geen enkel belang op te rakelen kwam men zo ook af van de MH17-criticus die de regering, die er duidelijk op uit is de MH17-zaak in de doofpot te stoppen, consequent het vuur na aan de schenen heeft gelegd. En in plaats van Omtzigt te verdedigen, ging fractievoorzitter Buma met zijn luchtfietserij over ‘Russische inmenging’ de paranoïde sfeer waarin de NRC zijn laffe aanval kon lanceren, nog eens opwarmen. Het gewraakte kamerlid kon intussen weinig anders dan officieel verklaren dat hij niet langer woordvoerder over MH17 zou zijn.
Maar laat niemand denken dat daarmee de kwestie begraven is! (Wordt vervolgd)
Kees van der Pijl (met dank aan Babette U.)
Nederlandse politiek

Hoe maak je van sociaalliberalen nog vredesduiven?

Met een “Maduro’s schijnverkiezing is een nieuwe stap naar dictatuur”, opende VS ambassadeur bij de VN Nikki Haley vorige week na verkiezingen voor een constitutionele vergadering een nieuwe ronde beschuldigingen aan het adres van de Venezolaanse regering [1]. Wanneer een hoge Amerikaanse functionaris spierballen toont, is het doorgaans niet lang wachten op een even harde opstelling vanuit de burelen van de trouwste volgers. Sjoerd Sjoerdsma (D66) vond kennelijk dat de Nederlandse regering te lang wachtte en spoorde hen aan wat harder achter de Amerikanen aan te lopen [2].



Opvallend aan zijn Kamervragen is het Orwelliaanse lexicon. Woordkeus en “framing” zijn sterk bepaald door de manier waarop de VS de zaak voorstelt, namelijk als een situatie waarin verkiezingen als iets dictatoriaals wordt gezien en pogingen een coup met behulp van gewelddadige straat protesten af te dwingen als iets van grootste democratische puurheid.


In feite was dit een verkiezing van afgevaardigden waarvoor elke burger (en vertegenwoordigers van diverse sociale groepen waaronder ondernemers) zich verkiesbaar mocht stellen. Een eventueel voorstel voor een nieuwe constitutie zal vervolgens via een bindend referendum aan de bevolking worden voorgelegd. In Nederland kunnen we alleen maar dromen over zoveel directe democratie. Sjoerdsma – lid van een partij die ooit voor meer democratie was – ziet kennelijk een probleem met de legitimiteit van dergelijke burgerinvloed (vraag 2).

Het afkondigen van deze verkiezingen was legaal, tenminste voor wie de democratisch geratificeerde constitutie uit 1999 volgt [3]. Brede steun onder de bevolking was er ook. Volgens peilbureau Hinterlaces vond vooraf 79% van de bevolking dat een ieder die zou willen, ook vrij zou moeten kunnen stemmen voor deze verkiezingen [4]. Maduro herschrijft de grondwet dan ook niet zelf, Maduro krijgt geen extra uitvoerende macht, Maduro kan bij de presidentsverkiezingen die voor 2018 op de rol staan – waarop de oppositie kennelijk niet wil wachten – gewoon weggestemd worden.

Belangrijk voor de chavistas is de constitutionele erkenning voor de verschillende “missies” (sociale programma’s van de overheid), waarschijnlijk uit voorzorg voor als de president een grote nederlaag lijdt bij de komende presidentsverkiezingen. Het parlement, gecontroleerd door de oppositie, is niet de institutie die dit voor elkaar kan krijgen, omdat de oppositie elke vorm van samenwerking of onderhandeling stelselmatig afwijst. Het parlement wordt dus inderdaad omzeild, namelijk door rechtstreeks naar de burger te gaan, voor tegenstanders van directe democratie altijd een gruwel.

Naast delegitimering van de regerende partij door hen voor dictators uit te maken, geeft creëren van een sfeer van crisis beoogd publiek al snel het gevoel dat ingegrepen moet worden. Sjoerdsma praat over geweld, vluchtelingen en gevaar voor de Antillen (vragen 1, 3, 8 en 11), maar ziet daarbij geen enkele rol weggelegd voor de destructieve wijze waarop de oppositie zich gedraagt. Zelfs geruchten over honger – en dus de noodzaak voor humanitair ingrijpen als de regering “hulp blijft weigeren” – worden gebruikt om naar een zekere oplossing toe te werken (vraag 9).

Het merendeel van de doden die tijdens de onlusten door bekende oorzaak zijn gevallen, is te wijten aan het geweld van de extremistische delen van de oppositie [5]. Ook zijn 6 politieagenten vermoord, worden vermeende chavistas in brand gestoken en zijn ziekenhuizen overvallen. Op 6 Augustus werd een aanslag op een legerbasis uitgevoerd. Er is zelfs met een gekaapte legerhelikopter met raketten geschoten op het Hooggerechtshof, een institutie die kennelijk geen bescherming verdient.

Sjoerdsma schetst evenwel in zijn Kamervragen een beeld van overmatig politiegeweld van een dictatoriale staat tegen vreedzame ongewapende burgers in plaats van een keiharde oorlog van door VS gesteunde oligarchen en extremistische krachten tegen de regering in een historische herhaling van zetten.

Verslechteren van de toestand heeft zonder meer te maken met de polariserende werking die van de houding van de VS uitgaat en de steun aan een kongsi van neoliberale/neofascistische belangengroepen die sterk doet denken aan de coalitie achter het Pinochet liberalisme van de Chicago School. Rex Tillerson dreigde al openlijk [6]. Als jullie model ons niet bevalt en onze belangen niet dient, grijpen we in. Iemand nog een vraag over legitimiteit?

In Honduras werd de eerstvolgende verkiezing na de coup van 2009 gehouden met alleen maar VS-vriendelijke conservatieve partijen. In Brazilië is de “approval rate” van Temer [7] slechts 4% (Maduro heeft nog steeds meer dan 20%). In Colombia is het BBP per hoofd in 2014/2015 afgenomen van 7.918 $ naar 6.056 $ (bron: Unctad). Het aantal mensen onder de extreme armoedelijn in Mexico is rond de 50% (in Venezuela 33%; was 50% toen Chávez aantrad). Het geweldniveau in Venezuela ligt hoog, maar in Mexico, Colombia en Honduras (hoogste moordcijfer ter wereld) ook. Als journalist heb je in Mexico en Colombia 100 tot 1000 keer meer kans door geweld om te komen.

De mensen in Venezuela hebben legitieme zorgen, maar dat hebben ze in Brazilië, Mexico, Honduras en Colombia ook en toch worden die landen niet met regime change bedreigd. Iedereen weet het en ziet het, behalve de centristen en sociaalliberalen in het westen. Het is, in de termen van Empire, “het hulpbronnen nationalisme”, dat moet verdwijnen. [8]

Haley uitte in bovengenoemde tweet met haar “we zullen geen illegitieme regering accepteren” ook een verhuld dreigement. Natuurlijk accepteert zij Mexico, Honduras en Colombia zoals ze nu zijn en zij zal een repressief oligarchisch Venezuela dat opereert in overeenstemming met de belangen van de VS, ook accepteren. De hardcore neoliberale/neofascistische kern van de oppositie voelt zich door het westen gesterkt een “oplossing” na te streven via andere middelen dan politieke besluitvormingsmechanismen zoals presidentsverkiezingen (van de laatste 20 verkiezingen verloor men er 18). De gelijkenissen met de gebeurtenissen in Oekraïne zijn opmerkelijk, ook in beeldvorming trouwens [9].

Volgens Haley zal “het Venezolaanse volk” overwinnen , maar kennelijk wordt hiermee niet dat deel van de bevolking bedoeld dat de chavistas vele verkiezingsoverwinningen schonk. De indruk bestaat dat de oppositie, gesteund door de VS, het geweldniveau wil opvoeren omdat men uiteindelijk wil regeren over een land zond
er chavistas en chavistische invloed. De totale politieke afwijzing van chavisme als belangrijke politieke kracht, en de talrijke toch ook positieve resultaten, lijkt erop te duiden dat men die tegenstroom, zoals in het Latijns Amerika van de jaren 60-80, volledig wenst uit te roeien.

De Amerikaanse media roepen na de oorlogszuchtige uitspraken van Trump, Haley en Tillerson in koor dat men zich beter kan gaan voorbereiden op een burgeroorlog. En ook Sjoerdsma vraagt de regering al naar een evacuatieplan voor landgenoten die in Venezuela verblijven (vraag 10). Dat is kennelijk de weg die men voor Venezuela heeft voorzien.

Wat onze volksvertegenwoordigers zouden behoren te doen is de VS oproepen hun inmenging in democratische aangelegenheden van andere staten te staken en de oppositie met klem te adviseren zich te onthouden van geweld en aan de onderhandelingstafel plaats te nemen. De paus is het enige westerse instituut dat het zo doet en juist onder de bevolking is daar ook brede steun voor [10] .

Helaas, sociaalliberaal Sjoerdsma wenst iets anders. De val van voormalige vredesgoeroe Mient-Jan Faber, die eind jaren ’90 voor Joegoslavië al het nieuwe NAVO leerstuk van de humanitaire interventie steunde (over illegitiem en illegaal gesproken), was een voorbode van de degeneratie van centrumlinks en centrumrechts. Tegenwoordig ligt sociaalliberaal zelfs in bed met extreemrechts [11] zonder met huivering wakker te schrikken

Vrede vereist pragmatiek, empathie om de ander zijn positie te begrijpen, over belangen en ideologie heen kunnen kijken. De zelfgenoegzaamheid van het eigen westerse gelijk en de belangen die erachter schuilen vormen een reusachtig obstakel dat voor elkaar te krijgen. De totale ideologische vereenzelviging van het politieke midden in Europa en Noord-Amerika met de destructieve politiek van Empire zou iedereen met een wens voor vrede zorgen moeten baren.

Hector Reban

Noten

[1] https://twitter.com/nikkihaley/status/891768738239979522

[2] Tweet van 1 augustus met bijlagen, zie https://twitter.com/swsjoerdsma/status/892318782328369152



Marietje Schaake doet het namens D66 in het Europarlement, zie https://marietjeschaake.eu/en/the-situation-in-venezuela. Van Schaake is bekend dat zij in het Europese parlement met Spaanse post-franquisten optrekt als het over Venezuela gaat, zie ook mijn “Slow motion coup in Venezuela” (2015) https://www.ravage-webzine.nl/2015/03/19/slow-motion-coup-in-venezuela/

Eerste verklaring van de EU: The European Union’s top diplomat Federica Mogherini said in a statement that the bloc’s 28 member states could not recognize the Constituent Assembly “as they have concerns over its effective representativeness and legitimacy”.

https://www.reuters.com/article/us-venezuela-politics-eu-idUSKBN1AI18S

[3] Artt. 347-50 van de Grondwet 1999 geven de mogelijkheid tot instellen van een constitutionele vergadering, zie https://venezuelanalysis.com/analysis/13260

Zie illustratie. Vertaling onderstreepte lijn: ¨Het initiatief tot een convocatie van de nationale wetgevende vergadering kan genomen worden door de president…¨


Openbaar Aanklager Luisa Ortega Diaz, 5 augustus van haar positie ontheven wegens kritiek op haar beleid, claimt in een verklaring dat de positie van de gekozenen illegaal is. De vraag is dan om welke reden. https://twitter.com/MPvenezolano/status/893914348074172416

[4] http://hinterlaces.com/monitor-pais-79-opina-que-quien-quiera-votar-lo-haga/

[5] http://www.telesurtv.net/english/news/Heres-Your-Guide-to-Understanding-Protest-Deaths-in-Venezuela-20170422-0016.html

[6] https://www.counterpunch.org/2017/08/03/rexxon-tillersons-petro-imperially-perfect-regime-change-threat/

[7] Wellicht zou de Amerikaanse mildheid iets te maken kunnen hebben met het feit dat Temer een CIA asset was/is, zie https://wikileaks.org/plusd/cables/06SAOPAULO30_a.html#efmAJZAKWAKfAK-ARrASHAS1ATbCf0Cf9CgLCgZDOLDOVDWDDX7EGjEHl

[8] “It’s the oil, stupid!” , zoals ook een gelekte cable duidelijk maakte. https://twitter.com/wikileaks/status/892675208901005312

[9] Dat de oppositie wordt geholpen met Amerikaanse steun en state-of-the art propagandatechnieken is geen geheim. Tweeter @fcnun verzamelde een aantal “memen” die de gelijkenissen tussen de social media propaganda indringend duidelijk maakt, zie https://twitter.com/fcnuns/status/869297337851686912

[10] Volgens peilingsbureau Hinterlaces is er grote steun onder de bevolking voor onderhandelingen onder leiding van de Paus. Deze zijn ook opgestart, maar de oppositie liep weg van de onderhandelingstafel http://hinterlaces.com/monitor-pais-88-de-venezolanos-de-acuerdo-con-mediacion-del-papa-en-venezuela/

[11] Who is Leopoldo Lopez? Een oligarch met dictatoriale trekken van het type dat het westen graag steunt http://www.telesurtv.net/english/news/The-Distorted-Democracy-of-Leopoldo-Lopez-20150129-0022.html

Strange fruit; Why nobody should support the opposition in Venezuela https://venezuelanalysis.com/analysis/13270

defensiebudget, Nederlandse politiek

Op oorlogspad (8). De kabinetsformatie en de Nederlandse defensieuitgaven

Dat de kabinetsformatie zo moeizaam verloopt heeft te maken met concrete verschillen van opvatting, zoals bijvoorbeeld inzake de vrijwillige levensbeëindiging. Voor D’66, dat zich consequent als voorvechter van een neoliberale ombouw van de Nederlandse economie en samenleving opwerpt, moet dat makkelijker kunnen—wat heb je, in een zuiver marktperspectief, immers aan oude mensen? De ChristenUnie daarentegen houdt vast aan een naar we mogen aannemen Bijbelse ethiek. 



Wonderlijk genoeg zijn beide partijen het echter eens over de ONvrijwillige levensbeëindiging die het gevolg zal zijn van een kernoorlog. D’66 en CU zijn, net als de andere partijen afgezien van ‘klein links’, voor verhoging van de defensieuitgaven. En die worden gebruikt om de wapenindustrie een flinke ruggesteun te geven en in de praktijk, voor militair machtsvertoon aan de Russische grens en al even risicovolle luchtmachtacties in Syrië, waar Moskou de regering steunt in de burgeroorlog.
Aangezien Rusland een kernmogendheid is en met steeds kortere waarschuwingstijden rekening moet houden nu de anti-raket-batterijen in Roemenië operationeel zijn geworden (nieuwe zijn afgesproken in Polen), komt het risico van een groot oost-westconflict dichterbij. En mocht een van de strijdende partijen daarbij werkelijk in het nauw worden gedreven, dan zal dat worden uitgevochten met atoomwapens.

De politieke partijen gingen drie maanden geleden de verkiezingen in met de volgende voorstellen voor meer defensie (in euro’s, gerangschikt naar orde van grootte, en alleen de partijen die in het parlement zijn gekomen)

Forum voor Democratie: 5,91 miljard (“naar minstens 2% BNP”)
SGP: 3 miljard
CDA: 2,1 miljard
CU: 2 miljard
PVV: 2 miljard (voor defensie en politie)
VVD: 1,5 miljard
D’66: 0,5 miljard
50Plus: 0,5 miljard (voor internationale terrorismebestrijding en inlichtingendiensten)
PvdA: 0,4 miljard
GroenLinks: geen verhoging
SP: -1 miljard (dus een bezuiniging)
Denk: -1,7 miljard (dus een bezuiniging)
PvdD: geen cijfers bekend (maar waarschijnlijk ook een bezuiniging)

Volgens officiële NAVO-cijfers van drie maanden geleden gaf Nederland in 2016 9,127 miljard dollar (8,163 miljard euro) aan defensie uit en kwam dit overeen met 1,16% van het Bruto Binnenlands Product. Dat betekent dat het budget met 5,91 miljard euro verhoogd moet worden om op 2% BBP te komen (berekening door Jan Schaake).

Op 6 juli berichtte De Telegraaf onder de kop “Luchtmacht wil meer” dat de verschillende krijgsmachtonderdelen al druk in de weer zijn, een verhoging naar zich toe te trekken. Zo wil de luchtmacht 68 i.p.v. 37 Joint Strike Fighters aanschaffen, en wil de marine nieuwe onderzeeërs. “Volgens berekening van partijen aan de formatietafel kunnen met de ophoging van het defensiebudget met 2 miljard euro beide investeringen worden gedaan: én onderzeeboten én meer JSF’s.”

Goed nieuw voor de leveranciers van dit wapentuig, slecht nieuws voor leraren, medisch personeel, en alle andere belanghebbenden bij een matiging van de afbraakpolitiek.

Dat de dreiging waaraan het hoofd zou moeten worden geboden, volstrekt denkbeeldig is vergeleken met ecologische, humanitair-demografische en andere catastrofes, alsmede de economische kaalslag en ongelijkheid die daarmee in nauw verband staat, mag nog eens ten overvloede worden onderstreept.

Hieronder de militaire uitgaven voor 2016, opgave van SIPRI. 



En dat was voordat Rusland de aangekondigde, noodgedwongen verlaging van de defensieuitgaven met 25 procent heeft doorgevoerd.

Kees van der Pijl

Nederlandse politiek

Westblok propaganda probeert beslissing in de Nederlandse Senaat te beïnvloeden


Koude oorlogen worden vaak gekenmerkt door gewapende conflicten aan de periferie en intensivering van de propaganda-inspanningen in de kern om de “harten en geesten” van de mensen te bewegen pogingen om territorium en invloed te vergroten te ondersteunen. Oekraïne zou als voorbeeld kunnen dienen, nadat de Maidan-coup in 2014 de invloedssfeer verschoof ten gunste van het (pro)westelijke blok en ten koste van de Russen.



Europa probeerde de staatsgreep te ondersteunen bij de vestiging van zijn legitimiteit door het land stevig aan Europese instituties te binden, met name door Oekraïne een onderdeel van een Europees associatieverdrag te maken. Tijdens de procedurele route van deze belangrijke stap aan de breuklijn van de Koude Oorlog – in de eerste plaats al ontworpen om Oekraïne te belemmeren een zelfde soort bilateraal verdrag met Rusland overeen te komen – ontstond in Nederland weerstand bij de bevolking.


Bij een referendum in april 2016 werd de ratificatie van het verdrag weggestemd. Aangezien de resultaten niet bindend waren, werd goedkeuring evenwel eenvoudig door de Tweede Kamer geloodst, wat de Eerste Kamer slechts als een mogelijke laatste barrière overliet.

Wellicht had het referendum een signaal gegeven dat de harten en geesten van de Nederlanders nog wat werk nodig hadden. Dagen voor het debat in de Eerste Kamer over deze kwestie zou plaatsvinden (op 23 mei 2017) https://www.eerstekamer.nl/plenaire_vergadering/20170523, verscheen een interessante reclame https://www.youtube.com/watch?v=wmvM9evOlJA op prime time televisie. Het liet een Oekraïense-Canadese Tweede Wereldoorlog oorlogsveteraan zien in een spotje dat bedoeld was de boodschap te verspreiden dat Oekraïners, hoewel in dienst van het Canadese leger, onderdeel uit hadden gemaakt van de bevrijding van Nederland uit de klauwen van de nazi’s.

Het bleek dat de commercial was vervaardigd door het illustere Ukrain Crisis Media Center, opgericht door het International Renaissance Institute http://www.irf.ua/en/about/irf/, een organisatie van de Amerikaanse speculant George Soros. Het media centrum, dat ook fondsen ontvangt van de National Endowment for Democracy (NED, de facto de civiele tak van de CIA), de Amerikaanse ambassade in Oekraïne en de Nederlandse staat, werd op 3 maart 2014 gesticht, een week nadat de Maidan-coup erin geslaagd was President Janoekovitsj van zijn zetel te jagen.



Sponsors van de UCMC zoals opgehaald door archiefdienst wayback machine.

In een artikel http://theduran.com/leaked-memo-proves-george-soros-ruled-ukraine-in-2014-minutes-from-breakfast-with-us-ambassador-geoffrey-pyatt/ schreef The Duran dat uit de DNC lekken [Wikileaks publiceerde informatie vanuit het kamp van de Democraten tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen] bleek dat de oprichting van het Centrum op hoog niveau van besluitvorming was overeengekomen, waarbij naast Soros ook de Amerikaanse ambassadeur van Oekraïne Geoffrey Pyatt betrokken was. Doel was om “professionele PR-bijstand aan de Oekraïense regering te bieden”. Met andere woorden, de UCMC was opgericht om de staatsgreep en het nieuwe regime te helpen legitimeren onder de dekking van een NGO mantelorganisatie met westerse steun achter de schermen.

Volgens Euromaydanpress http://euromaidanpress.com/author/uacrisis/, een andere propaganda mantelorganisatie, werd de UCMC opgericht door: “… toonaangevende Oekraïense experts op het gebied van internationale betrekkingen, communicatie en public relations. Het centrum wordt gelanceerd om de internationale gemeenschap objectieve informatie te geven over gebeurtenissen in Oekraïne en bedreigingen voor de nationale veiligheid, met name op militaire, politieke, economische, energie en humanitaire gebieden.”

Interessant was in dit opzicht, naast de voor de hand liggende bemoeienissen van de inlichtingengemeenschap met dit project, de plaats waar het centrum werd gevestigd. Dat was namelijk de 3de verdieping van Hotel Ukraina aan het Maidan plein, misschien niet toevallig ook het hotel waar Andrej Parubiy – leider van een ultranationalistische rechtsextremistische paramilitaire groep – zijn hoofdkantoor had tijdens de Maidan opstand. In feite was dit hotel ook de locatie waarvandaan scherpschutters op protestanten en de politie vuurden, tientallen doden achterlatend in wat vermoedelijk een operatie onder valse vlag was. Het was de directe aanleiding voor de machtswisseling.

Behoorlijk informatief was ook de werking van het UCMC in de eerste uren nadat MH17 op separatistische bodem neergestort was. Onmiddellijk na de ramp werd een gecoördineerde informatieoorlog gelanceerd waarin een terugtrekking van een bericht dat naar verluidt door de separatistische commandant Igor – “Strelkov” – Girkin op sociale media zou zijn gepost, opz
ettelijk verkeerd werd geïnterpreteerd en vervalst om een verhaal te verspreiden dat een fatale fout was gemaakt. Dit verhaal werd vervolgens gesteund door een publicatie van een video met afgeluisterde gesprekken door de SBU (Oekraïense geheime dienst), een paar uur nadat de UCMC verspreid had dat de commandant een “succesvolle operatie” had toegejuicht en de separatisten ¨bij heterdaad betrapt waren¨.

Na grondig onderzoek op sociale media https://hectorreban.wordpress.com/2015/06/12/myth-of-the-fatal-mistake-how-the-mh17-infowar-started/ bleek dat de boodschap niet door de commandant was geschreven, maar een verkeerde interpretatie was van gebeurtenissen die kon worden toegeschreven aan een redacteur van een pro-separatistisch webforum, die zich had gebaseerd op een verzameling van eerdere speculatieve berichten op de sociale media. Ook de SBU tapes waren gefraudeerd. Zij suggereerden een lanceerplek die later nooit meer in de onderzoeken ter sprake zou komen, en zeer waarschijnlijk te maken had met het neerhalen van een Oekraïense straaljager een dag voor MH17 neerstortte.

Het doel van de recente propaganda-oefening die de UCMC in de Nederlandse media uitvoerde, kan worden geïnterpreteerd als een poging om zich in de epische strijd voor vrijheid en democratie te manoeuvreren. De mythe van het land van bevrijders, steunend op de ervaring van de goede oorlog tegen de nazi´s, is ook de belangrijkste basis waarop nog steeds de steun voor onze Amerikaanse hegemon rust. We hoeven niet ver te zoeken naar een nieuw monster waarvoor wij en onze bevrijders zich nu op zouden moeten voorbereiden.

Methode lijkt te zijn een gemeenschappelijke ‘verbeelde gemeenschap’ te fabriceren om de mensen in (pro) westerse samenlevingen achter de staatsgreep te krijgen en natuurlijk tegen de Russische bedreiging. De manier om dit te doen is het creëren van een gevoel van wederzijdse lotsbestemming gebaseerd op wederzijdse ervaringen in het verleden, of zoals bestuurslid van het UCMC Natalya Popovich het formuleert http://uacrisis.org/56131-tri-natsiyi-odna-svoboda: “We moeten dergelijke unieke verhalen populair maken, omdat zij landen samenbrengen en helpen te begrijpen dat we allemaal veel dichterbij zijn dan het lijkt¨. De campagne heeft dus kennelijk een doel dat verder wil reiken dan de ratificatie.

Op microniveau is de media campagne ook bedoeld om de politieke uitkomst van het debat in de Eerste Kamer te beïnvloeden met betrekking tot de bekrachtiging van het EU-Oekraïne associatieverdrag. In feite is men er heel eerlijk over. Volgens de initiatiefnemer van de campagne http://uacrisis.org/56131-tri-natsiyi-odna-svoboda is bijvoorbeeld “materiaal gewijd aan dit onderwerp in de Nederlandse krant De Telegraaf op de vooravond van de eindstemming voor de bekrachtiging van de EU-associatieovereenkomst.¨

Beïnvloeding van onze afgevaardigden vond ook rechtstreeks plaats, bijvoorbeeld door een smeekschrift van een groep NGO´s dat direct aan de Eerste Kamer was gericht. http://ti-ukraine.org/en/news/appeal-to-the-members-of-the-first-chamber-of-the-states-general-of-the-netherlands-regarding-the-ratification-of-the-eu-ukraine-association-agreement/ Het UCMC maakte ook onderdeel uit van dit conglomeraat, net als overigens de Max van der Stoel Foundation, dat met volle overtuiging de situatie in het huidige Oekraïne – doorspekt met corrupte oligarchen, mensenrechtenschendingen, geweld en normalisering van extreemrechts gedachtegoed – voorstelt als een lichtend pad naar vrede en democratie.

Fractiediscipline en horigheid aan de hegemonie zullen zonder meer een belangrijkere rol spelen bij de goedkeuring die de Eerste Kamer aan ratificatie zal geven http://www.nu.nl/politiek/4716597/meerderheid-eerste-kamer-bij-referendum-afgewezen-oekraineverdrag.html. Hoewel de campagne van het UCMC eigenlijk zou kunnen worden beoordeeld als een nogal zachtaardige poging om de gewenste uitkomst gedaan te krijgen, zou men niet moeten denken aan wat er zou gebeuren in een gelijksoortig geval. Wanneer een Russische NGO mantelorganisatie gelieerd aan de Russische staat zou proberen het politieke proces in een tegengestelde richting te beïnvloeden, zou waarschijnlijk een internationale rel zijn uitgebroken.

Op een ander niveau moeten we ons wel degelijk zorgen maken over dit soort organisaties. Omdat zij zich vermommen als grassroots organisaties, leunend op een beeld van objectiviteit en burger activisme van onderaf, moet informatie dat van hen afkomstig is met de grootste voorzorgsmaatregelen worden behandeld. In feite, om het bot te zeggen, was deze zogenaamde mediacampagne van het UCMC in die zin gewoonweg een actie van inlichtingengemeenschappen om attitudes en politieke processen te beïnvloeden. De wijze waarop de Nederlandse politiek en journalistiek op deze inbreuk reageren, zal veel duidelijk maken over de toestand van onze politieke ruimte.

Hector Reban

defensiebudget, Nederlandse politiek, publicaties

Manifest tegen de verhoging van het Defensiebudget in een volgend kabinet

Oorlog Is Geen Oplossing wil een petitie aan de informateur van een nieuw kabinet aanbieden om niet mee te gaan in de roep om hogere defensieuitgaven. De argumenten daarvoor zijn te vinden in de onderstaande tekst. Eenieder die dit leest wordt uitgenodigd de petitie te ondersteunen.



Toen we anderhalf jaar geleden een soortgelijke petitie aan de Tweede Kamer aanboden hadden we een sterke ondertekening, zowel door 15 vredesorganisaties als rond de 60 vooraanstaande personen. Ditmaal willen we proberen de ondertekening nog te verbreden. 

U kunt ons daarbij helpen om in uw eigen omgeving mede-ondertekenaars te vinden en hun naam, evt. organisatie of beroep, en e-mail toe te zenden naar jan[@]oorlogisgeenoplossing.nl dan wel hen te verzoeken dit zelf te doen.

Manifest tegen de verhoging van het Defensiebudget in een volgend kabinet

Na de verkiezingen van 15 maart jl. en de verkenning van de mogelijkheden voor een nieuwe regeringscoalitie is Mw. Edith Schippers inmiddels aangewezen als informateur. Haar consultaties vinden plaats tegen de achtergrond van het aantreden van Donald Trump als president van de Verenigde Staten. Inzake het defensiebeleid is op Trumps eerdere campagne-uitspraken dat de NAVO achterhaald zou zijn, in Europa gereageerd met een roep om hogere defensieuitgaven. Trump zelf heeft bij gelegenheid van het bezoek van Duitse bondskanselier Angela Merkel in maart, haar en de andere EU-regeringen opgeroepen hun defensieuitgaven te verhogen tot 2 procent van het nationaal inkomen.

Van de partijen die als eerste in aanmerking komen om een kabinet te vormen, stelt de VVD in haar programma een verhoging van de defensieuitgaven voor met 1 miljard euro; het CDA, 2,1 miljard; D’66, 0,5 miljard; terwijl GroenLinks een handhaving van de huidige defensieuitgaven in haar programma heeft staan. Daar staat echter tegenover dat de ChristenUnie, die als eerste in aanmerking zou komen om de plaats van GroenLinks in te nemen, een verhoging met 2 miljard bepleit. Met GroenLinks zou een verhoging met een miljard in de lijn der verwachting liggen, met de ChristenUnie al snel met 1,5 miljard. Ter vergelijking: de begroting van de minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking omvat een krappe 2,5 miljard euro, waarvan een half miljard al voor de inzet van Nederlandse militairen voor ‘vrede en veiligheid voor ontwikkeling’ is bestemd.

Op geen enkele dreiging waaraan Nederland, de Westerse wereld, dan wel de planeet aarde, zijn blootgesteld, is verhoging van de defensieuitgaven het aangewezen antwoord.

Ondergetekenden beschouwen iedere vorm van verhoging van de defensieuitgaven als gevaarlijke verspilling en roepen op om deze misstap niet te maken. Een nieuwe regering zou er beter aan doen de hardnekkige bezuinigingen op de overheidsuitgaven om te buigen naar investeringen in de stabiliteit van de Nederlandse en de wereldsamenleving door aan onderwijs, welzijn, werk, en herstel van het menselijk leefmilieu prioriteit toe te kennen.

Hieronder de dreigingen die vaak genoemd worden, en de dreigingen die ons als veel reëler en urgenter voorkomen en waarop een antwoord nodig is—maar niet met hogere defensieuitgaven. 

1. De Russische dreiging

Dat Rusland op de militaire activiteiten aan zijn grenzen reageert met eigen machtspolitiek is iets anders dan dat er een militaire dreiging van zou uitgaan. Ten tijde van de NAVO-top in Wales in september 2014, waar Rusland als nieuwe bedreiging werd ‘binnengehaald’ vanwege zijn bemoeienis met de crisis in Oekraïne en als afleiding voor het prestigeverlies door de volledige mislukking van de NAVO-operatie in Afghanistan, waren de Russische defensieuitgaven in vergelijking met die van de NAVO al gering, ook al waren ze toen enkele jaren achter elkaar gestegen. 



Dat was 2015. Inmiddels heeft Moskou door economische boycot en halvering van de olieprijs, de tering naar de nering moeten zetten. Volgens het gezaghebbende Jane’s Defence Weekly van 16 maart jl., heeft de Russische Federatie voor 2017 een verlaging van het defensiebudget met 25.5% doorgevoerd, van $65,4 miljard naar $48,2 miljard. Alleen in de jaren die volgden op de instorting van de Sovjet-Unie is er een vergelijkbare daling geweest: ditmaal meer dan 1,5 keer het hele Nederlandse defensiebudget (omgerekend iets minder dan $10 miljard). En dat zouden wij dan moeten verhogen? Moet Nederland hier juist niet door diplomatieke initiatieven, gericht op dialoog en wederzijds begrip, de nieuwe Koude Oorlog doorbreken?

2. De terreurdreiging

Aanslagen in Parijs, Brussel, Berlijn en Londen houden de gemoederen bezig. Of en in hoeverre deze direct te maken hebben met de oorlogen in het Midden-Oosten (inclusief Turkije), die iedere maand duizenden slachtoffers maken, laten we hier in het midden. Maar wie de situatie nu vergelijkt met die ten tijde van de aanslagen op de Twin Towers in New York op 11 september 2001, mag zich in gemoede afvragen wat de Westerse defensieinspanning heeft bijgedragen aan de vergroting van de veiligheid in bijvoorbeeld Nederland. Op ‘9/11’ was Al Qaeda volgens de Britse ex-minister van buitenlandse zaken, Robin Cook, niet meer dan een database van de CIA. Inmiddels bieden Al Qaeda de Arabische wereld (al Noesra in Syrië), ISIS in Syrië, Irak, Afghanistan, en Libië, al Shabaab in Somalië, Boko Haram in Nigeria en een aantal Westafrikaanse landen, enzovoort, een uitlaatklep voor de onvrede van vele honderdduizenden. Onvrede over levensomstandigheden, kansen op een beter bestaan, over onrecht en ongelijkheid.

Het Westen draagt voor zowel oorzaken als gevolgen de hoofdverantwoordelijkheid. Of het nu betreft de invasies van Afghanistan en Irak onder Amerikaanse leiding, de bezettingspolitiek van de Palestijnse gebieden door Israël, de omverwerping door de NAVO van het regime van Gaddafi in Libië, en ga zo maar door. De migratiestromen richting Europa die mede door deze interventies en de mislukking ervan in gang zijn gezet, onderstrepen de noodzaak een halt toe te roepen aan buitenlandse avonturen.

Alles bij elkaar is in de 16 jaar tussen 9/11 en nu, de instabiliteit in de wereld drastisch toegenomen.
Is dat een gevolg van tekortschietende defensieuitgaven door het Westen, en Nederland in het bijzonder? Of praten we over een volstrekt mislukte interventiepolitiek en misplaatste fantasieën over export van democratie? Moet Nederland niet ook hier met gerichte diplomatieke en humanitaire initiatieven proberen het om zich heen grijpende geweld te keren, in plaats van steun aan militaire expedities?

3. Wat ons werkelijk bedreigt

De sociale en economische ongelijkheid is na een onderbreking in het midden van de twintigste eeuw, weer terug is bij het niveau van de 19de eeuw. Tússen landen is de ongelijkheid nog nooit zo groot geweest. De vervuiling van het leefmilieu veroorzaakt in toenemende mate afwijkingen en ziektes. De lucht in steden, de wereldvoorraad aan zoet water, de gezondheid van de oceanen, alles staat onder grote druk. De vraag hoe 7 miljard mensen, en op afzienbare termijn, tien miljard, gevoed en gehuisvest kunnen worden, is nijpend. De gestage opwarming van de aarde door onverminderde uitstoot van broeikasgassen verergert al deze problemen en ongekende rampen staan ons te wachten als er niet dringend een fundamentele ommekeer in onze economische organisatie en levenswijze wordt doorgevoerd.

Hoe iemand serieus kan menen dat verdere verhoging van de Nederlandse defensieuitgaven ook maar iets positiefs kan bijdragen aan een antwoord op deze werkelijke dreigingen is ons een raadsel. Moeten kinderachtige grapjes over soldaten die ‘pang’ moeten roepen omdat er geen geld zou zijn voor munitie, doen vergeten wat er verspild wordt aan Nederlandse deelname aan NAVO-operaties? Kostbare operaties die op debacles zijn uitgelopen (Afghanistan en Libië), dan wel grote risico’s met zich meebrengen, zoals nu weer in de Baltische staten en Polen.

Wij roepen de informateur dan ook dringend op om de druk van NAVO- en defensie-zijde om meer geld voor bewapening te reserveren, te weerstaan en te kiezen voor een civiele aanpak van de genoemde werkelijke dreigingen. Alleen zo kan een ‘inclusieve veiligheid’, een rechtvaardige vrede, tot stand worden gebracht. Te beginnen in Nederland.