Trump

Category
Amerikaans-Russische confrontatie, Trump

‘Russia-gate’ en Trump. Moeten we achter hem staan?

Het dagelijkse nieuws over ‘Russia-gate’, het verhaal dat ‘de Russen’ de Amerikaanse presidentsverkiezingen zouden hebben gehackt, vormt de achtergrond voor de langzaam maar zeker onontkoombare impeachment van Donald Trump. Wie zo aan de macht wordt geholpen door ‘de vijand’, kan natuurlijk niet in het Witte Huis zitten. Dag in, dag uit wordt deze boodschap herhaald. Ook bij ons.



Daar staat een eenvoudige waarheid tegenover. Een stafmedewerker van de Democratische Partij, Seth Rich, verontwaardigd over hoe de partij in de voorverkiezingen de kandidatuur van de linkse Bernie Sanders onderuit haalde ten gunste van Hillary Clinton, lekte e-mails die dit aantoonden naar WikiLeaks en die maakte ze openbaar. Rich werd in Washington DC vermoord, waarschijnlijk bij een mislukte beroving.

Kortom, een ‘lek’, geen ‘hack’, en een interne partijvete, niks geen Russen. Maar dat krijgen we niet te horen. En nu onthult Seymour Hersh dat dit allemaal is opgezet door de Amerikaanse geheime diensten.

Maar is Donald Trump daarom de ‘good guy’?



De keuze tussen Trump en Clinton in november 2016 was nooit een kwestie van goed versus kwaad, maar was zelf een bijverschijnsel van de diepe crisis van de VS en het Westen en het kapitalisme dat de motor vormt in het geheel. In 2008 bleek dat alle mogelijkheden om die al veel langer haperende motor weer aan de praat te krijgen, uitgeput waren. Daarna is alle pretentie van een sociaal kapitalisme losgelaten en is de heersende klasse in het Westen begonnen aan een openlijke rooftocht en dan zien we wel hoe het afloopt. Daarbij geholpen door de overheden en de media die ervoor zorgen dat de bevolking in de ban van de angst wordt gehouden door imaginaire dan wel door onszelf opgeroepen gevaren (terrorisme, ‘Poetin’…). De ingestorte speculatiemachine werd weer op gang gebracht met herfinanciering van de banken die de crisis veroorzaakt hadden en bijdrukken van geld, alles ten behoeve van de allerrijksten.

Deze economische politiek was al vanaf 1990-91 in Japan gevoerd en commentatoren links en rechts klagen nog steeds dat ‘die niet werkte’ en dat daarom ook de Amerikaanse en de Europese herhaling van het recept ‘niet werkt’.

Dat is echter een grote vergissing. Het werkt prima, maar niet voor iedereen. In de VS alleen al is vanaf 2010 meer dan $5 triljoen in dividenden en aanverwante inkomsten uitgekeerd, in de afgelopen twee jaar $ 1 triljoen per jaar. 95 procent van de totale inkomensgroei in Amerika tussen 2008 en 2015 kwam terecht bij de ‘1 %’ aan de top van de inkomenspyramide. Enz., enz.

Deze ontwikkeling is wereldwijd en heeft geleid tot een oligarchisering van de klassenstructuur. Zoals betoogd in Oligarchies of the World, Unite, gaat dit gepaard met een autoritaire tendens, en dat verklaart weer waarom we aan een dagelijkse orkaan van bangmakerij blootgesteld zijn. Want stel je voor dat de werkelijke cijfers gewoon in de krant zouden staan en de echte bedreigingen, zoals voortgaande overbevolking en vervuiling en vernietiging van de biosfeer van de aarde, dagelijks aan de orde zouden komen, in plaats van ‘Poetin’ en ISIS?

Het verschil tussen Trump en Hillary is dat Trump zelf een autoritaire oligarch is en Hillary alleen maar een hulpkracht. Daarom is zij meer afhankelijk van het hele complex van de Amerikaanse staatsmacht dat de oligarchie ten dienste staat. Al diegenen dit in dit complex actief zijn, maar zelf nog geen miljarden hebben vergaard, hopen uiteindelijk voor hun diensten te worden beloond met groot geld. Lees Peter Schweizer, Clinton Cash, over hoe Hillary en Bill Clinton dit zelf hebben aangepakt. 


Seymour Hersh verklaart het feit dat de CIA en de NSA het Russia-gate verhaal op poten hebben gezet uit de frustratie van de bazen van deze diensten dat zij onder Trump geen uitzicht hebben op dikbetaalde posities in de top van het bedrijfsleven, maar het van hun pensioen zullen moeten hebben.

Trump is zelf al binnen en heeft geen boodschap aan al deze meelopers. Hij wil de rooftocht voortzetten en de autoritaire politiek intensiveren. In een land waar dit jaar al meer dan 700 mensen door de politie zijn gedood, roept hij de politie op minder ‘soft’ te zijn, en de belastingvoordelen die hij de 1% wil bezorgen hebben al speculaties in gang gezet dat onder Trump de Amerikaanse staat mogelijk definitief failliet zal gaan. Ook wil hij de risicovolle confrontatie met Rusland temperen (maar niet die met Iran of China) en heeft hij lak aan de EU.

Maar met dit alles heeft hij het hele staatsapparaat en de media van de VS tegen zich in het harnas gejaagd (behalve Fox en andere kanalen van zijn uiterst rechtse mede-oligarch Murdoch), want die willen meeprofiteren en ook tot in de rangen van de 1% opklimmen.

Daarom werkt Robert Mueller, de man die twee dagen voor 9/11 directeur van de FBI werd en daarvan de doofpot-operatie heeft geleid, gestaag aan het ten val brengen van Trump.

Maar daarom is Trump nog niet de ‘good guy’.

Kees van der Pijl

kernwapens, Trump

Met raketten kroont Trump zichzelf keizer


Misschien omdat velen kennis hebben genomen van de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog en waarschijnlijk vanwege de poging van de nazi’s om een heel volk uit te roeien door het gebruik van gaskamers, kan de bevolking in het westen niet meer geschokt raken dan door daden van chemische oorlogsvoering. En natuurlijk, beelden van mensen die slachtoffer zijn geworden van een gasaanval zijn gruwelijk en doen een onmiddellijke woede tegen de daders ontsteken. Op die manier kon een onverwachte actie van president Trump – het afvuren van Tomahawk kruisrakketten als straf voor de vermeende gasaanval van de Syrische president Bashar al-Assad op Khan Sheikhoun – rekenen op brede instemming.



Waarschijnlijk was een dergelijke actie ook wel noodzakelijk. De eerste 100 dagen van het presidentschap zouden traditioneel minstens één daad moeten laten zien dat het land – en de mensen daarbuiten – zou verbazen. Omdat niemand verwachtte dat Trump militaire vergelding zou aanwenden om Assad en zijn Russische ondersteuners een bericht te sturen, bleek de aanval bij de belangrijkste doelgroepen maximaal effect te sorteren. Toen Obama’s “rode lijn” werd doorkruist door de gasaanval van Ghouta in 2013, volgden geen bestraffende acties. Trump liet zien dat hij een president is die niet met zich zou laten sollen. Zelfs niet door de Russen.


In zijn eenvoud is deze stap briljant. Alle beschuldigingen dat Trump lankmoedig zou zijn ten opzichte van Poetin, kunnen in één handbeweging van tafel worden geveegd. De oorlogjes die de onorthodoxe president uitvocht met grote delen van de massamedia, waren op slag vergeten, toen de raketaanval door de gehele bipartite cirkel van opiniemakers verheerlijkt kon worden. https://theintercept.com/2017/04/07/the-spoils-of-war-trump-lavished-with-media-and-bipartisan-praise-for-bombing-syria/ Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat Trump er nu definitief in is geslaagd zichzelf tot keizer van Empire te kronen en tegelijkertijd bekrachtigd te worden door vrijwel al zijn voormalige critici. Het is moeilijk om met een gebeurtenis in de recente wereldgeschiedenis op de proppen te komen, waarin de communis opinio zo snel op zijn kop werd gezet.

Dat dit een geplande omkering van beleid was, zou kunnen worden afgeleid uit het feit dat Amerikaanse machtsprojectie nooit volgt door raketten alléén wanneer het begint aan een gecoördineerd beleid van interventie. Zelfs een imperium moet zich voorzien van internationale politieke instemming, bijvoorbeeld door multilaterale instellingen te bewegen in de richting van acceptatie van het nieuwe beleid. Omdat de regering overspoeld werd met lof aan het thuisfront, was voor de Amerikaanse ambassadeur bij de Verenigde Naties, Nikki Haley, de weg vrij aan te kondigen dat de VS klaar was om zich te ontdoen van Assad en de “Iraanse invloed” in Syrië. Met andere woorden, “regime change” in Syrie was openlijk terug op tafel en zelfs Iran werd in één moeite door direct bedreigd.

Omdat de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties niet als middel gebruikt kan worden om de belangen van de VS in deze te bevorderen, vanwege de aanwezigheid van Rusland en China, voeren andere multilaterale instellingen de oorlogsmars aan. De G7, de 7 meest geïndustrialiseerde (pro-) westerse landen, maakte de weg vrij voor internationale steun voor de Amerikaanse acties door te beweren dat, in de woorden van de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken Angelino Alfano: “de Amerikaanse interventie een window of opportunity heeft aangereikt als nieuwe positieve voorwaarde voor het politieke proces in Syrië.” Opmerkelijk is dat zowel Haley als Alfano starten vanuit het axioma dat oorlogshandelingen een eerste voorwaarde voor vrede en politiek overleg zouden zijn. Daarmee wordt eigenlijk een soort omgekeerd Von Clausewitz theorema ingeroepen: “Politiek moet worden beschouwd als niets anders dan voortzetting van oorlog met andere middelen.¨

Er is wel een klein probleem dat zich achter de gordijnen schuil houdt. Dat is de waarheid, de juistheid van de gebeurtenissen die hebben geleid tot dit alles. Er zijn steeds meer aanwijzingen dat geen gasaanval uitgevoerd is door het Syrische leger. De Syriërs hadden na een overeenkomst tussen Obama en Poetin na 2013 ook al hun voorraden chemische wapens vernietigd en daarbij zou men in deze fase van de strijd – zware verliezen voor de rebellen – geen tactisch voordeel hebben gehad van het gebruik van dit soort wapens.

Zoals ook gebeurde na de Ghouta aanval werd het officiële verhaal weersproken door de bekroonde journalist Sy Hersh en MIT professor-emeritus Theodor Postal. Waar de onderzoeksjournalist al enige tijd geleden beweerde dat Hillary Clinton in haar periode aan het hoofd van het Ministerie van Buitenlandse Zaken zelf haar “gematigde” rebellen voorzien had van Sarin gas http://linkis.com/www.inquisitr.com/30/7FI6u, haalde Postal koel maar vernietigend het Amerikaanse inlichtingenrapport onderuit, waarin bewijzen zouden staan dat Assad’s luchtmacht de dader van een Sarin bombardement zou zijn geweest. Volgens Postal zouden “de door het Witte Huis geciteerde gegevens meer in overeenstemming zijn met de mogelijkheid dat de munitie op de grond zou zijn geplaats dan te zijn geworpen vanuit een vliegtuig.¨ Dit zou betekenen dat de oorspronkelijke gaspatroon zou zijn aangewend door “gematigde” rebellen zelf https://drive.google.com/file/d/0B_Vs2rjE9TdwR2F3NFFVWDExMnc/view.

Hoewel de massamedia volharden in applaus voor de goedaardige intenties die de president met de lancering van zijn raketten hebben gehad, beoordelen mensen met werkelijk vermogen om de situatie in te schatten op een andere manier. Voormalig VN-inspecteur van massavernietigingswapens Scott Ritter stelt dat de Trump regering zich schuldig zou maken aan “wagging the dog” en “bespeeld is door Al-Qaida” http://www.huffingtonpost.com/entry/syria-chemical-attack-al-qaeda-played-donald-trump_us_58ea226fe4b058f0a02fca4d door terug te komen de oorspronkelijke gelofte om islamitisch terrorisme en ISIS te bestrijden in plaats van Assad en Rusland.

TNI fellow Phyllis Bennis legde in een interview op Democracy Now! uit dat Trump’s kruisraketten op geen enkele manier een oplossing bieden met betrekking tot het voortbestaan
van ten minste 11 oorlogen die worden gevoerd op en rond de Syrische bodem.
https://www.facebook.com/democracynow/videos/10155168745928279/

Zowel Ritter en Bennis spreken de verdenking uit dat deze illegale oorlogsdaad niet zou gaan om het wreken van geslachtofferde kinderen, noch om het bestrijden van gas aanvallen. De VS is zelf natuurlijk niet schoon op dat vlak. Niet zelden is witte fosfor gebruikt in het conflict in Irak en het aantal gedode kinderen dat als ¨bijkomende schade” van bombardementen wordt gelabeld, loopt nog elke dag gestaag op.

Jammer genoeg gaat het niet over de waarheid. Het gaat over het managen van de perceptie van de waarheid. Hoewel Trump door zijn raketten is gekroond tot een keizer die eigenlijk geen kleren heeft, lijken vele mensen in het westen niet in staat om die naakte waarheid te zien. Voortbouwend hierop is de Amerikaanse regering gestart behoorlijk gevaarlijk beleid door te voeren nu de confrontatie met Rusland en Iran wordt opgezocht, in een draai van 180 graden ten opzichte van de verwachtingen waarop Trump zijn verkiezing bewerkstelligde.

In de tussentijd volgde een tweede dreigement in een ander “gevechtstheater”, toen de VS het vliegdekschip USS Carl Vinson naar het Koreaanse schiereiland stuurde voor het opbouwen van de spanningen met Noord-Korea.

Aan het eind van zijn eerste 100 dagen op de presidentiële zetel heeft Trump duidelijk gemaakt dat erop kan worden vertrouwd dat hij zich volledig inzet voor het project van volledige militaire dominantie op wereldorde niveau. De Amerikaanse inlichtingengemeenschap en de bipartite neoconservatieve cirkel van voormalige critici kunnen weer rustig gaan slapen.


Hector Reban
Syrië, Trump

De zwaarste oorlogsmisdaad: ongeprovoceerde aanval op een soevereine staat


De meeste mensen zullen zich herinneren dat de gasaanval in Syrië, die voor de regering-Trump aanleiding was om 59 Tomahawk kruisraketten af te vuren van marineschepen in de Middellandse Zee, een precedent had: de aanval met sarin-gas aan de rand van Damascus op 21 augustus 2013. Trump zelf, die vanaf de eerste dag van zijn presidentschap onder ongekende druk staat om het programma uit te voeren waarvan de neoconservatieve mainstream dacht dat Hillary het voor haar rekening zou nemen, prees zijn besluitvaardigheid aan als een teken dat hij het beter zou doen dan zijn voorganger Barack Obama. In Syrië zal de aanval weinig veranderen, maar in de verhouding met Rusland des te meer. 



Een Syrisch militair vliegveld aanvallen (foto) en dan nog een dat Assads strijdkrachten delen met Russische commando’s en helicopters, is nu net wat Obama nog verstandig genoeg was om te vermijden: een direct conflict met de enige nucleaire wereldmacht die de VS kan weerstaan als een conflict uit de hand zou lopen.

Natuurlijk is er ook nog een tweede kant aan de twee gasaanvallen: de waarschijnlijkheid dat het Syrische regime inderdaad de dader is geweest, is extreem laag dan wel nihil.
Wat betreft de aanval in 2013, dat was een provocatie door Turkije, dat de jihadistische opstand tegen Assad steunde. Een en ander werd onthuld door de journalist Seymour Hersh, maar in die periode was de neoconservatieve mainstream in de VS al zo sterk dat Hersh zijn bevindingen moest publiceren in de London Review of Books. Vandaag de dag zijn er nog weinig mensen die de conclusies van Hersh in twijfel trekken. Nadat Obama had aangekondigd dat gebruik van gas voor de VS de grens zou zijn om tot interventie over te gaa, vielen de Syrische rebellen en hun Turkse en Saoedische supporters bijna over elkaar heen om er dan ook voor te zorgen dat er zo’n gasaanval kwam.

Poetin hielp Obama toentertijd uit zijn benarde positie door voor te stellen dat Syrië zijn hele chemische wapenarsenaal aan de VN zou overhandigen, ter vernietiging. En dat gebeurde, en op 4 januari 2016 maakte de instantie die belast is met het toezicht op de chemische wapenbeheersing, het OPCW, bekend dat deze vernietiging (uitbesteed aan de Franse multinational, Veolia, die het in Texas uitvoerde) compleet was. Het OPCW kondigde aan dat het vanaf dat moment zorgvuldig zou toezien op het naleven van de Syrische toezegging dat daarmee de rol van chemische wapens wat Damascus betrof, beëindigd was, maar ook zou opletten op het mogelijke bezit van chemische wapens bij andere partijen in het conflict. 


Indertijd verklaarde de Russische president overigens ook nog dat het een volstrekt absurde stap voor het Assad-regime zou zijn geweest om op een moment dat het in het offensief was en zonder dat daar enig militair voordeel mee te behalen viel, zijn lot op het spel te zetten en een Amerikaanse interventie uit te lokken.

Ditmaal staat dat aspect nog meer op de voorgrond.

De Verenigde Staten hebben vanaf de invasie van Irak in 2003 moeten toezien hoe hun invloed in het Midden-Oosten steeds verder is verloren gegaan. Door het regime van Saddam Hoessein en de staat Irak te vernietigen heeft het het land in een niet aflatende chaos gestort en daarin is de Shia-meerderheid als de machtigste partij te voorschijn gekomen. Daarmee is ook de Iraanse invloed sterk toegenomen. Twee miljoen vluchtelingen uit Irak zochten een veilig heenkomen in naburig Syrië, maar daar waren al grote problemen, onder andere door de crisis in de landbouw als gevolg van grote droogte, waardoor nog meer mensen naar de steden trokken. Toen ook in Syrië de onvrede, aangestoken door de ‘Arabische lente’ die uit Noord-Afrika was overgewaaid, de kop opstak, en het Assad-regime daarop met overdreven geweld reageerde, was de burgeroorlog een feit. De opstand tegen Assad werd vervolgens gekaapt door jihadisten uit binnen- en buitenland.

De Russische interventie om de Syrische staat te redden (niet noodzakelijk de Assad-familie en -schoonfamilie, die door hun roofzuchtige privatiseringspolitiek de verarmde bevolking tot opstand hadden aangezet) hielp toen het tij te keren. De gasaanval van een week geleden, die voor de regering-Trump het Tomahawk-bombardement rechtvaardigde (een kostbare mislukking, want maar 23 van de 59 bereikten het doel; waar de overigen zijn neergekomen is nog onbekend) zou als het ’t werk van het Syrische leger zou zijn geweest, nog absurder zijn geweest dan de aanval van augustus 2013. Want na de verdrijving van de overgebleven jihadisten uit oost-Aleppo (inclusief de ‘humanitaire’ tak van al-Qaeda, de ‘Witte Helmen’), heeft het Assad-regime alle sociaal en economisch belangrijke delen van het land weer onder controle. Door de overgebleven rebellen in te sluiten in de provincie Idlib zijn deze in wezen gijzelaars van het Syrische leger geworden. Dat leger is inmiddels weer uitgegroeid tot een geduchte strijdmacht, al heeft Assad zich genoodzaakt gezien om zijn politie in het leger te laten opgaan, zo nijpend is het tekort aan mankracht. En dan zou een regime dat aan de winnende hand is, dat officieel afstand heeft gedaan van zijn verouderde chemische arsenaal, een Amerikaanse interventie willen uitlokken met een sarin-aanval?

Binnen de eerste 100 dagen van zijn presidentschap, heeft Trump vanuit zijn benarde positie de zwaarste oorlogsmisdaad van allemaal begaan, namelijk een ongeprovoceerde aanval op de soevereine staat Syrië, want dat is het nog steeds—alleen maar om zich te bevrijden uit het aanhoudende beleg van zijn presidentschap, omdat hij te zwak tegenover Rusland zou zijn. Het is een zorgwekkend teken dat de EU-landen, Nederland incluis, onmiddellijk hun steun hebben uitgesproken voor deze zware inbreuk op het internationale recht. Het siert de NOS dat ze in ieder geval een deskundige laten uitleggen hoe de vork hier in de steel zit.

Langzaam maar zeker zie je hoe de wereld naar een grote, algemene oorlog toedrijft, waarbij Iran en Rusland in de vuurlinie van het Westen liggen. Of slagen we er nog in het tij te keren?

Kees van der Pijl

Trump

Staat Trump alleen tegenover de ‘schaduwstaat’?


Met Donald Trumps inauguratie nog niet eens een feit, zijn we getuige van een ongekende, binnenlandse machtsstrijd, tot en met het chanteren van de aankomende president. Om de furieuze campagne tegen Trump te begrijpen, moeten twee zaken vooropstaan.



Ten eerste is een Amerikaanse president niet almachtig, verre van dat. Hij is de voorzitter van een doorlopende vergadering waaraan honderden afzonderlijke belangengroepen deelnemen. Vele daarvan zijn vertegenwoordigd in het Congres, en de machtigste ook in het kabinet. Als een president een te prominente belangengroep, bijvoorbeeld het militair-industriële complex, de voet dwars zet, is hij in groot gevaar. Dat ondervond J.F. Kennedy in 1963 (vermoord in Dallas), en Richard Nixon tien jaar later (tot aftreden gedwongen). 


Ten tweede: de crisis van 2008 was niet een conjuncturele dip maar een wereldhistorische omslag die een periode van neergang van het Westerse kapitalisme heeft ingeluid. Toen de bevolking de rekening gepresenteerd kreeg voor de speculatieve praktijken van de allerrijksten en de banken en beleggingsmaatschappijen die voor hen werken, kwam het al sluimerende verzet tegen de neoliberale mondialisering en afbraakpolitiek in alle hevigheid naar buiten.

Zo bezien zou de verkiezing van Trump geen verrassing hebben moeten zijn, net zo min als de Brexit, of de opkomst van Wilders en Le Pen. Maar is Trump ook in levensgevaar? Mijn stelling is dat hoewel er machtige belangen achter de anti-Trump campagne zitten, de krachten die hem steunen niet minder indrukwekkend zijn.

Trump mag dan gekozen zijn op de golven van de volksopstand tegen het internationale kapitaal en het oorlogszuchtige imperialisme dat ermee gepaard gaat, maar hij zal niet regeren voor het volk. Zijn regering zal op de eerste plaats de belangen dienen van een nieuwe kapitalistische coalitie die haar eigen tentakels heeft in de inlichtingendiensten en de FBI, in de media en in de academische wereld. Ook het militair-industrieel complex heeft hier een rol—maar een andere dan onder Obama.

David T. Martin, een Canadese activist die in Mexico studeert (ik ken hem van zijn bijdrage aan een boek over internationale productie) schrijft dat je de coalitie achter Trump moet zien als samengesteld uit de grote energiemaatschappijen die toegang willen tot de rijke hulpbronnen van Rusland; en Wall Street, dat de deregulering van de financiële wereld nog verder wil voeren. Dit blok wil de militaire en inlichtingencapaciteit van de VS ombuigen richting China, om te verhinderen dat dat land zich verder opwerkt als uitdager van het Westen. Aangezien Trump banen terug will halen naar de VS, is hij ook minder geïnteresseerd in lage Chinese arbeidskosten. Martin laat zien dat dit blok net zo goed toegang heeft tot de inlichtingendiensten. De benoeming tot minister van buitenlandse zaken van Rex Tillerson, ex-CEO van ExxonMobil, gebeurde bijvoorbeeld op aanraden van Robert Gates, vanaf de jaren 70 de vertegenwoordiger van de Bush-dynastie en de grote oliemaatschappijen binnen de CIA (hij bracht het onder Bush Jr tot minister van defensie en werd door Obama in die rol overgenomen).

De Clintons en het Witte Huis van Obama vertegenwoordigen daarentegen de krachten van mondialisering en interventie, net als de Bush Jr –regering daartussenin. Bill Clinton breidde de NAVO uit tot vlak aan de Russische grens, George Bush Jr stak het Midden Oosten in brand, Hillary liet Gadaffi vermoorden en de regering van Obama zette deze politiek voort toen ze anti-Russische Oekraïense nationalisten en fascisten aan de macht hielp en de opstand tegen het Assad-regime in Syrië steunde.

Dit is de oorlogspartij, die het conflict met Rusland wil laten escaleren en Poetin afbeeldt als de duivel in persoon. Alles om de discipline in de NAVO te handhaven, de defensieuitgaven te verhogen en Amerikaanse vliegtuigen en wapens te verkopen (Trump daarentegen is kritisch over diverse nieuwe militaire vliegtuigen, zoals de gevleugelde doodskist, de F-35, bij ons de JSF). James Clapper, die voor hetzelfde geld volledig gediscrediteerd had kunnen zijn vanwege de onthullingen over afluisteren door de NSA, kreeg in plaats daarvan de kans om een lachwekkend rapport over het veronderstelde ‘hacken’ van de Amerikaanse presidentscampagne te produceren (pas nadat Hillary verloren had). CNN, de New York Times, de Washington Post en vele andere gevestigde media zijn de spreekbuizen van deze koers.

De tweede component van dit blok, nog steeds volgens David Martin, zijn de high-tech en media-bedrijven achter de offensieven om een TPP en een TTIP te realiseren. Zij willen de loonkosten omlaag krijgen door banen te exporteren naar Azië en China te integreren in een rond de VS georganiseerde wereldeconomie.

De campagne van Hillary liep snel zware averij op, eerst door de kansen van Bernie Sanders in de voorverkiezingen om zeep te helpen. Sanders zou de volksopstand tegen de mondialisering een linkse stem hebben gegeven (daarnaast zou hij Trump verslagen hebben). Een verbitterde Sanders-aanhanger in de Democratische campagne lekte het e-mail wachtwoord van partijvoorzitter John Podesta (een geregistreerde lobbyist voor Saoedi Arabië), en WikiLeaks maakte daarop openbaar hoe de Hillary-machine binnen de eigen partij Sanders had ondermijnd. Dit zou vervolgens toegeschreven worden aan Russische ‘hacking’.

Dat gebeurde ook met de ingreep van FBI, tien dagen voor de verkiezing, die Hillary de genadeslag gaf. Trumps campagne-manager, Stephen Bannon, werkte eerst in de militaire inlichtingendienst, daarna bij Goldman Sachs. Vervolgens ging hij aan de slag in de media en werd aangenomen bij Breitbart News, een uiterst rechtse, pro-Israel website. Een van de primeurs van Breitbart toen Bannon daar manager was, betrof de onthulling van het seksuele exhibitionisme op sociale media van de New Yorkse politicus Anthony Weiner. Omdat hij daarmee bleef doorgaan, vroeg Huma Abedin, de assistente van Hillary Clinton met wie Weiner in 2010 getrouwd was, een scheiding aan—twee maanden voor de verkiezing van 2016. Dit werd de aanleiding voor de FBI om in oktober aan te kondigen dat de dienst opnieuw Hillary’s e-mails zou gaan onderzoeken (voor het geval de kiezers vergeten waren dat ze niet te vertr
ouwen was).

Door deze machinaties, eerst door de Democratische Partij tegen Sanders en toen door de FBI tegen Hillary, aan ‘Poetin’ toe te schrijven, deed de oorlogspartij niets anders dan een laatste, wanhopige poging om de VS en via de NAVO, ook Europa, op het anti-Moskou-spoor te houden. De mate waarin de NAVO-oorlogspartij ook de Europese politiek en media beheerst, kan dag in, dag uit worden vastgesteld. Een Amerikaanse journalist die het Nederlandse ministerie van buitenlandse zaken bezocht, kreeg daar de vraag voorgelegd, hoe lang het zou duren alvorens Trump een impeachment aan zijn broek zou krijgen.

Maar de president is geen eenzame outsider. De nieuwe Amerikaanse regering vertegenwoordigt evengoed een machtsblok, bestaande uit de grote energiemaatschappijen en Wall Street. Ook heeft Trump zijn eigen haviken in het Pentagon, die net zo goed oorlog in het vizier hebben. Alleen, niet met Rusland. Als Trump in een militair avontuur zal worden betrokken, zal het zijn tegen China, of, samen met Israël, tegen Iran.

Ook dat is een huiveringwekkend vooruitzicht.

Kees van der Pijl

Amerikaans-Russische confrontatie, media en nepnieuws, Trump

De Russische hacks en de campagne om van Trump af te komen


De opwinding over de veronderstelde Russische hacks van de e-mails van de Democratische Partij, die inmiddels geleid heeft tot de uitzetting van 35 Russische diplomaten, is nog lang niet bedaard. De mainstream media gaan onverstoorbaar verder om dit verhaal te verbreiden hoewel de bron van de Wikileaks-publicaties overtuigend is geïdentificeerd (zowel door inlichtingenveteranen in de VS als door de voormalige Britse diplomaat Craig Murray) als een lek, geen hack.

Velen hebben ook wel ingezien dat we in werkelijkheid getuige zijn van een aanval op de door Donald Trump aangekondigde breuk met de interventiepolitiek.


Wat hier op het spel staat is ook helemaal geen ‘partijbelang’, maar het belang van het gevestigde blok van de heersende klasse in de VS, dat in beide partijen de boventoon voert. Door TTIP, TPP, CETA enz. en door buitenlandse interventie heeft dit blok decennia lang gepoogd de voortgaande opmars van het BRICS-blok als een nieuw centrum in the wereldeconomie en -politiek te verhinderen.


Trump vertegenwoordigt een coalitie van zelfstandige miljardairs en uiterst rechtse outsiders die willen breken met deze politiek, die chaos in de wereld heeft gebracht en de VS biljoenen dollars heeft gekost. In 2016, 13 jaar na de rampzalige Anglo-Amerikaanse invasie, zijn alleen al in Irak opnieuw meer dan 52 000 mensen omgekomen.

Intussen is China in 2015 de Verenigde Staten voorbij gestreefd als de grootste economie ter wereld (BBP gemeten in koopkracht, ‘ PPP’), India heeft Japan ingehaald, en zo verder. Met de BRICS-bank, via de Euraziatische Unie en de Shanghai Cooperation Organisation, gaat dit blok voort zichzelf verder te versterken. Overigens riskeert het daarbij, zolang het vasthoudt aan een (staats-) kapitalistisch model, meegetrokken te worden in de crisis van de kapitalistische orde; maar dat is een ander verhaal.

De e-mails van de Democratische Partij laten zien hoe de Hillary-machine erop uit was om Bernie Sanders uit te schakelen, ook al lieten de peilingen zien dat deze Trump verslagen zou hebben. Hillary daarentegen verloor, omdat de mensen genoeg hebben van oorlogen, van haar als vertegenwoordigster van het blok dat voortgaat ze te voeren, en niet in de laatste plaats, omdat de FBI in de laatste twee weken voor de verkiezingen het onderzoek aankondigde naar haar persoonlijke e-mail-correspondentie, onmiskenbaar een dreun voor haar campagne.

Het neoliberale interventieblok reageerde met een campagne om de stemmen opnieuw te tellen. Toen kwamen de oproepen aan de kiesmannen om te breken met de gewoonte (in veel staten een wettelijk vereiste) om voor de kandidaat te stemmen die de meerderheid in de betreffende staat heeft gehaald. En intussen werd de campagne om ‘Poetin’ af te schilderen als de duivel, bron van alle kwaad en wat er maar mis kan gaan, opgevoerd. 9 januari zal het Congres ook nog eens stemmen over de vraag of de presidentsverkiezing in november geldig is—normaal gesproken een routine-stemming maar in dit geval opnieuw een gelegenheid om een blokkade voor een Trump-presidentschap op te werpen.

Zou een presidentschap van Trump dan het moment markeren waarop het wegzinkende Westen terugtreedt van verdere overzeese interventiepolitiek? Ik zeg ‘het Westen’, omdat de droevige staat van de EU ook in aanmerking moet worden genomen. Europa heeft ten minste vanaf 2008 de nog resterende zelfstandigheid in de wereldpolitiek opgegeven en zichzelf tot gijzelaar van de prioriteiten van Washington gemaakt, in Oekraïne, Syrië, en elders.

Veel mensen klagen terecht over de bekrompenheid en het racisme van het team van Trump en van Donald zelf, zijn autoritaire roofzucht, en zo meer. Maar dan vergeet men dat de Oorlog tegen de Terreur, net als de Vietnamoorlog, de bloedbaden in Indonesië, eindeloze interventies in Latijns Amerika, of de bombardementen van Japanse steden met brandbommen en atoomwapens ook blijk gaven van bekrompenheid en racisme, en net zo goed een teken waren van autoritaire roofzucht—maar dan gericht op overzeese doelen en op vreemde volkeren, die soms met miljoenen werden gedood.

Nu keert zich dit naar binnen, misschien wel radicaler dan onder een presidentschap van Sanders omdat Bernie heel makkelijk in de oude sociaal-democratische val zou zijn getrapt waarbij de ruimte voor binnenlandse sociale politiek wordt gekocht door de imperialisten hun buitenlandse oorlogen te geven.

Wat daarbij het meest beangstigend is, is niet alleen dat de waarheid in deze kwesties niet meer uit de mainstream media kan worden gehaald. The Washington Post, die halverwege 2016 aan Amazon-eigenaar Jeff Bezos werd verkocht, is via Amazon nu ook direct verbonden met de CIA, waarmee Bezos zojuist een contract heeft gesloten ter waarde van tweemaal de prijs die hij voor de krant had betaald. Zo eindigt ‘de krant is een meneer’. Maar bovenop dit soort corruptie komt ook nog eens de Countering Foreign Propaganda and Disinformation Act dieObama op 23 december heeft ondertekend. Deze wet is erop gericht ‘Russische propaganda’ en ‘nepberichten’ uit te sluiten en moedigt Google, Facebook enz aan om stappen te zetten om ongewenste informatie ook te verwijderen.

Zo worden de mainstream media, die voortgaan met schrijven over de Russische hacks, de Russische invasie van Oekraïne, en zo meer, door deze nieuwe wet nu ook beschermd tegen feitelijke correctie.

Als hij het overleeft tot de inauguratie, zal Trump de toon tegenover Rusland misschien matigen, maar hij zal deze wet waarschijnlijk niet terugtrekken.Net zo min als hij de Patriot Act en de surveillancestructuur die door de onthullingen van Snowden zichtbaar is geworden, ongedaan zal maken.

Het belangrijkste is dat dit natuurlijk slecht nieuws is voor de Verenigde Staten (in zekere zin, oud nieuws). Maar de rest van de wereld krijgt de kans om weer enige bewegingsvrijheid te heroveren.

En nergens is dat meer urgent dan in Europa.

Kees van der Pijl

Amerikaans-Russische confrontatie, Trump

Oorlog is geen Oplossing roept Tweede Kamer op Trumps toenadering tot Rusland niet te negeren

Precies een week na het bekend worden van de, ook voor ons, onverwachte verkiezing van Donald Trump tot president van de Verenigde Staten begint de Tweede Kamer op woensdag 16 november aan de plenaire behandeling van de Defensiebegroting 2017. Met het oog hierop stuurde het Centrum voor Geopolitiek / Oorlog is geen Oplossing een brief aan de Tweede Kamer met onderstaande inhoud.



In het Kamerdebat zullen ongetwijfeld de reacties doorklinken die we de afgelopen dagen al hoorden in kringen van Europese defensiespecialisten in de politiek, de pers of de wetenschap. Op basis van Trumps campagne-uitspraken over de bereidheid om als Verenigde Staten nog langer het leeuwendeel van de Europese verdediging te betalen zolang de Europese NAVO-lidstaten aan hun 2%-norm niet zouden halen, pleiten Atlantisch georiënteerden voor een hogere snelheid waarmee het punt bereikt zou word en dat de Europese landen wčl aan Trumps voorwaarde voldoen terwijl Europees georiënteerden Trumps uitspraken aanhalen om met meer voortvarendheid werk te maken van de Europese militaire samenwerking en “de eigen broek op te houden”. Dit laatste zal ongetwijfeld ook gepaard gaan aan een pleidooi om de Europese defensiebudgetten te verhogen.

Wat ons bij deze twee reacties opvalt is dat ze beide zijn gebaseerd op een noodzaak het Europese EU- en NAVO-gebied te verdedigen tegen de Russische Federatie waarmee de spanningen de afgelopen twee-en-een-half jaar fors zijn opgelopen. Bij het als onveranderlijk aannemen van deze dreiging waartegen Europa zich zou moeten verdedigen, gaat de Europese politiek geheel voorbij aan de andere kant van Trumps uitspraken over de Europese veiligheid, namelijk dat hij de relatie met Rusland wil normaliseren en tot een samenwerking met de Russische Federatie wil komen als het de bestrijding van ISIS en de beëindiging van de binnenkort zes jaar durende oorlog in Syrië betreft.

Zowel voor de verhoudingen binnen Europa (waar grote meningsverschillen bestaan over het sanctiebeleid jegens Rusland èn over de opvang van vluchtelingen uit het oorlogsgebied in het Midden-Oosten), de tot een gevaarlijk niveau oplopende spanningen met de Russische Federatie čn voor een zo snel mogelijke beëindiging van de oorlog in Syrië lijkt ons een Europese ondersteuning van deze nieuwe lijn in de Amerikaanse Rusland-politiek van groot belang en een derde weg te openen tussen het ten koste van 2% van ons Bruto Nationaal Product in stand houden van het NAVO-bondgenootschap en de verdere militarisering van de Europese Unie dat 60 jaar geleden toch vooral als vredesproject is begonnen tussen twee voormalige erfvijanden.

Het lijkt ons noodzakelijk dat de Kamer deze zeer wel mogelijke ingrijpende verandering van de veiligheidssituatie in Europa en haar oostelijke en zuidelijke buren serieus neemt in haar beraadslagingen over de noodzaak om het defensiebudget te verhogen om hetzij het NAVO-bondgenootschap te redden of om de Europese Unie te militariseren terwijl er ook een ontspanningspolitiek ten aanzien van Rusland aan de horizon gloort.


=========

Een bewerking van bovenstaand artikel verscheen op 22 november 2016 als opinie-artikel in Trouw.

Amerikaans-Russische confrontatie, Trump

Het ‘Trump-moment’ in de schuivende internationale verhoudingen


In de beginselverklaring van OorlogIsGeenOplossing.nl uit 2013 is de stelling dat het Westen economisch terrein verliest en dat probeert te compenseren met de inzet van geweld. Dat geweld bestrijkt een breed scala, van electronische bewaking, inmenging in de politieke ontwikkeling (dus kleurenrevoluties, chantage en moord, staatsgrepen), economische oorlogvoering middels sabotage of sancties, en militair geweld.


Hillary Clinton zou deze koers onverkort voortgezet hebben, maar bij Trump is dat minder zeker.


Is hij dan de belichaming van een moment in de historische ontwikkeling waar het Westen onder Amerikaanse leiding de poging om de neergang met geweld te compenseren, opgeeft? Mijn stelling zou zijn dat àls dit zo is, met de nadruk op ‘als’, de autoritaire, populistische kant van Trump alleen nog maar meer betekenis krijgt.

Bij velen is de opluchting dat de ‘Koningin van de Chaos’ zoals Diana Johnstone haar noemt in het gelijknamige boek over Hillary, het niet geworden is, zo groot dat men van de schrik denkt dat Trump daarom wel mee zal vallen.

Hier is het toch zaak om te bedenken dat Trump een Amerikaanse ‘oligarch’ is, de op 155 na rijkste man van de VS, en dat is hij geworden met onroerend-goed transacties, gebruik van illegale, onderbetaalde arbeid, en ga zo maar door. Trumps vrienden zijn dan ook van hetzelfde laken een pak. Uit de wereld van het grote kapitaal de eigenaar van de bouwmarkt Home Depot, Bernard Marcus, een felle antivakbondsondernemer en tegenstander van iedere vorm van arbeidersrechten, en Steven Mnuchin, afkomstig van de beruchte Goldman Sachs, de bank die in elke Amerikaanse regering vertegentwoordigd is en ook in de EU sleutelposities inneemt.

En dan een reeks uiterst rechtse politici, zoals Newt Gingrich, voormalig voorzitter van het Huis van Afgevaardigden en herhaaldelijk in schandalen betrokken; Rudi Giuliani, de burgemeester van New York die het puin van 9/11 liet verschepen naar het Midden Oosten nog voor het onderzocht was op sporen, en John Bolton, een extreme tegenstander van wapenbeheersing.

Ron Paul, de ultraliberale voormalig presidentskandidaat maar ook een militante anti-oorlogsactivist, sprak vorige week de hoop uit dat Trump zich niet zou laten inpakken door de ‘schaduwstaat’, de krachten die niet verkozen worden maar niettemin de werkelijke macht uitoefenen: het grote kapitaal, het militair-industriële complex, de wereld van de geheime diensten en de FBI en de grote concerns in de sociale media die hen de data leveren. Maar die schaduwstaat ontloop je niet—de samenstelling van het transitieteam en van het kabinet dat het vertrouwen van deze belangen zal moeten verdienen, zullen allebei traceerbaar zijn naar de schaduwstaat, de heersende klasse, of hoe je het ook wil noemen. Het Congres zal iedere kabinetsbenoeming in dit opzicht toetsen.

Maar daar ligt Trumps betekenis dan ook niet. Zoals Ronald Reagan, een soort Boer Koekoek toen hij nog gouverneur was, de mascotte was van een breed blok van krachten dat in de hele wereld de linkse opmars van de jaren zeventig terug wilde draaien, zou Trump wel eens symbool van de pas op de plaats kunnen worden.

En daar komen het binnenlandse autoritaire kapitalisme, het kapitalisme van de Patriot Act, en de verloren gegane wereldpositie van de VS bij elkaar.

Het naoorlogse kapitalisme was gebaseerd op compromis, nationaal en internationaal; onder Reagan werd de tegenaanval tegen links ingezet, maar ook toen had het financiële kapitaal dat de toon zette, nog een bondgenoot met een zekere ‘massa’, nl. de middenklasse die huizen en aandelen bezit. Dus er was nog altijd een klassencompromis dat een maatschappelijk draagvlak verleende aan het Reagan-offensief tegen de arbeiders, tegen de Derde Wereld, en tegen het Sovjetblok.

Na 1991 is het kapitalisme geradicaliseerd tot een systeem dat zich niet meer met materiële compromissen van maatschappelijke steun verzekert, maar hooguit met wat Gramsci noemt, ‘corruptie/fraude’—dus stelen en liegen, iets wat onze media tot een ware kunstvorm hebben verheven, want het lijkt nog altijd alsof je gewoon het nieuws te horen krijgt. Dus het nieuws over de terroristische dreiging, over de Russische dreiging, en ga zo maar door, en dan maar ‘human interest’- verhalen.

Zo krijg je de mensen ook mee in allerlei politieke projecten, niet meer omdat ze er iets mee winnen, maar door op hun angsten en emoties te spelen. Tegelijk heeft het huidge kapitalisme extreme ongelijkheid voortgebracht—lees Piketty, Het kapitaal in de 21ste eeuw. Dat is dan het speculatieve financiële kapitaal dat ons in de crisis van 2008 heeft gestort en vervolgens op kosten van de gemeenschap in staat is gesteld het hele kaartenhuis weer op te bouwen.

Omdat het allemaal uiteindelijk op stemmingmakerij en niet meer op een reëel, levensvatbaar project berust zoals zeg van 1947 tot de jaren 80, moet het gedekt worden door afluisteren, inperken van rechten, enz. Dat zullen Trump en zijn vrienden niet veranderen, integendeel.

Overal in de wereld komen oligarchen aan de macht, direct (bv. Berlusconi of Trump) dan wel via beroepspolitici die hun vertrouwen hebben en een graantje mee mogen pikken (denk aan Tony Blair, vertrouweling van Murdoch, en inmiddels goed voor £ 12 miljoen per jaar) die een autoritaire politiek voorstaan.

Hillary Clinton wilde daarnaast ook oorlog voeren en ‘Poetin’ klem rijden, maar Trump ziet in Poetin een medestander die ook een oligarchisch kapitalisme vertegenwoordigt. Als alle oligarchen en hun dienaren het systeem dat in zijn voegen kraakt, zowel in Rusland en China als in de VS en de EU, proberen overeind te houden en de handen ineen slaan ‘tegen het terrorisme’ (lees : de onbeheersbaar geworden, mobiele mensenzee die gestaag uitdijt naar 10 miljard), is er misschien nog hoop, voor de oligarchen wel te verstaan.

Zo komen in één ontwikkeling de autoritaire politiek van de oligarchie en de onrust onder de bevolking over de afbraak, die zich uit in onvrede met de bestaande orde bij elkaar. Kan dat dan werkelijk een vredesbevorderende ontwikkeling zijn?

Kees van der Pijl

Brexit, Trump

De 'opstand der horden' gaat verder. Na de Brexit, Trump


Met de overwinning van Donald Trump in de Amerikaanse presidentsverkiezingen is een nieuwe fase ingegaan van de ‘opstand der horden’ (term van de Spaanse conservatief Ortega y Gasset uit 1930). Het is een opstand tegen de mondialisering van de economie waarmee het kapitaal een eind heeft gemaakt aan de sociale bescherming door de staat, en een open wereldmarkt heeft willen creëren. 
Daarin stroomt het geld naar waar het ’t meest opbrengt, en stromen de mensen naar plekken waar hun arbeidskracht concurrerend is. Dat laatste ervaren degenen die nog denken of hopen dat ze beschermd zullen worden (tegen ontslag, bij ziekte of ouderdom) als een bedreiging.
In de VS was de Democratische partij lang (d.w.z. vanaf de jaren dertig) de partij die samen met de vakbonden deze bescherming leverde, zij het altijd in combinatie met een imperialistische politiek. Onder Bill Clinton liet de partij het eerste, de sociale bescherming, los en sindsdien is het bergafwaarts gegaan voor de Democraten.


(tabel van Jonathan Webber)


Clinton breidde de NAVO tegen alle afspraken in uit naar het voormalig Warschaupakt, Bush begon de ‘War on Terror’ en trok de VS terug uit ontwapeningsaccoorden met de USSR resp. Rusland. Obama, ‘Yes We Can’ (do what?) zette de War on Terror voort als een drone-oorlog; zijn minister van buitenlandse zaken Hillary Clinton reisde tijdens de NAVO-interventie in 2011 persoonlijk naar Libië om aan te dringen op een snel uitschakelen van Gadaffi, die vervolgens op aanwijzing van de NAVO gegrepen werd door jihadisten die hem als een hond afmaakten. Terug in Washington is Hillary te zien op een video waarin ze een hele kamer aan het lachen brengt met de opmerking (een parafrase op Julius Caesar), ‘We came, we saw, he died’. In 2014 regisseerden de Amerikanen in Kiev een staatsgreep waarmee de nieuwe Koude Oorlog met Moskou, al eerder ingezet over belangrijke kwesties als Pussy Riot, op een rechtstreekse confrontatie uitdraaide.

Dit is nooit alleen maar een Amerikaanse zaak geweest. Heel langzaam heeft de werkende bevolking in het Westen zich afgekeerd van de partijen die traditioneel de sociale bescherming hebben gewaarborgd, zij het altijd in samenhang met imperialistische politiek. In Nederland was de PvdA, de partij van de AOW, actief betrokken bij de Politionele Acties in Indonesië, ze steunde de oorlog in Vietnam, en is sindsdien een trouwe bondgenoot in alle bovengenoemde Amerikaanse en NAVO-avonturen geweest.

Alle signalen die de bevolking heeft afgegeven dat het de neoliberale afbraak en de mondialisering van de economie die er de drijvende kracht van is, beu is, zijn minzaam terzijde geschoven. Toen in 2005 in Frankrijk en Nederland de ‘Europese grondwet’, die het neoliberalisme en de NAVO moest verankeren, bij referendum werd afgewezen, werd daar gewoon het ‘Verdrag van Lissabon’ van gemaakt dat keurig door alle parlementen werd geraticifeerd en vervolgens ingevoerd.

Na de crisis van 2008, waarvoor de rekening bij de bevolking is gedeponeerd in de vorm van verdere afbraak (de ‘hervormingen’), is de opstand aan beide zijden van de Atlantische Oceaan in een hogere versnelling gekomen. In Nederland het Oekraïne-referendum (weggehoond door de media, beleefd terzijde gelegd door de regering), de Brexit in Engeland. En nu dan Trump. En wie zal er nog opkijken als Marine Le Pen volgend jaar de Franse presidentsverkiezingen wint? Of Wilders de verkiezingen hier?

Wat dat alles betekent mag niet worden onderschat. Er is een werkelijke opstand tegen het wereldkapitaal gaande, maar dan een die wordt geleid door populistisch rechts. Een stroming die de mensen niets, maar dan ook werkelijk niets te bieden heeft.

Goed, Trump wil geen oorlogen meer beginnen, en het verval in Amerika zelf omkeren. Maar met belastingverlaging?

De nieuwe man zal spoedig ingepakt worden, het is de heersende klasse die per definitie heerst en die ‘de juiste mensen’ om hem heen zal plaatsen, net als dat met Reagan gebeurde. En net zoals de Brexit in Engeland teruggefloten is door rechters die het parlement, in ruime meerderheid pro-EU, weer een grotere rol willen geven zodat het economische programma waar de mensen nu juist tegen gestemd hadden, overeind blijft en alleen het nationalistische element overblijft.

Doordat ieder constructief perspectief ontbreekt is het verzet van de bevolking tegen het neoliberale kapitalisme een opstand der horden waarin de mensen zich van hun slechtste kant laten zien, geleid door haat en frustratie.

Niemand heeft kennelijk de temperatuur genomen van de massa’s die zich miskend en bedreigd voelen, of de vraag beantwoord waarom men ‘rechts’ naar oplossingen zoekt. Niemand die begrijpt dat de grote politieke partijen en de media bij de grote massa in beeld komen als ‘links’, omdat ze het alsmaar hebben over solidariteit en mensenrechten (voor migranten, voor seksuele minderheden, allemaal mensen die het ook verdienen, laat daarover geen misverstand bestaan), maar die solidariteit en rechten kennelijk niet willen laten gelden voor de mensen die hier naar een woning zoeken, die hier hun baan verliezen door sluiting van bedrijven die naar goedkope lonenlanden verhuizen, hier naar school moeten, ziek en oud worden.

Zolang er geen krachten opstaan die een werkelijke omwenteling van het bestaan beloven, gericht op vrede, duurzaamheid en rechtvaardigheid, zal de massa van de bevolking een ontketende horde blijven en van kwaad tot erger gaan.

Kees van der Pijl