Uncategorized

Category
Uncategorized

Oekraïne-debat in Den Haag

Er is niemand door het lint gegaan (zie onderstaande foto).



De bijeenkomst werd georganiseerd door het Haags Vredesplatform en De Haagse Mug en trok in totaal 20 bezoekers. Dat is weinig voor wat geboden werd, Sprekers waren Kees van der Pijl (Oorlog is geen Opossing), Joeri Oudshoorn (Haagse Stadspartij), Hans van Heijningen (SP) en Christine Teunissen (Partij voor de Dieren. 

Kees van der Pijl voerde drie hoofdargumenten aan om tegen het associatieverdrag te stemmen.:

a) Het verdrag miskent een grote etnichsche minderheid die in werkelijkheid Russisch is, Russisch spreekt en als zondanig binnenlands verzet voert. Er dreigt een Oekraïense natie te worden geforceerd, als eerder met die andere etnosche entiteit: Galicië uit de voormalige Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie, die daar ook is beland.

b) De regering én de oppositie in de Oekraïne bestaat uit oligarchen die het land exploiteren voor eigen gewin. Functionarissen betalen ook vanuit hun privébelangen de zelf geworven vrijwilligersdbataljons, die in het Oosten huishouden, terwijl het leger terughoudend is omdat soldaten niet op landgenoten willen schieten.

c) De regering van de Oekraïne is aan de macht gekomen door een staatsgreep, waarbij etnische spanningen onstaan. De Russen door de “coloradokevers” genoemd die dienen te worden uitgeroeid.

Joeri Oudshoorn wil voor het verdrag stemmen. Ook al is de Europese Unie niet ideaal en heeft zij een constitutie met een tekst waartegen hij in een vorig referendum heeft gestemd, ook al sluit het verdragen als de TTIP en gedoogt het autoriotaire staten als Polen en Hongarije, het is een minder kwaad dan de status quo. Het representeert ondanks alles een norm van de rechtsstaat die in een andere context ontbreekt, en daardoor zou er controle kunnen ontstaat op de staatkundige willekeur. de politieke en fysieke bestaansonzekerheid en het ontbreken van rechtsbescherming die de burger in Wit-Rusland of in Rusland zelf kent. (NB: de EU heeft een associatieverdrag met Turkije en een vluchtelingenverdrag – maar in Turkije worden nu weer Armeense kerken in brand gestoken! J.B.)

SP; Drie redenen om tegen de stemmen:

– Verslechtering van de Oost-Westverhoudingen tussen Nederland en Rusland. Rusland ziet toe-eigening van de Oekraïne als een veiligheidsprobleem. Een kernoorlog kan dreigen.

– Open deur voor multinationals door lagere levensstandaard en dus het voordeel van een lagelonenland

– Gedogen van een machtspositie van extreem rechts, dat van het EU-sentiment gebruik maakt om zelf aan de macht te komen. De EU is geen factor om te kunnen controleren op corruptie. Daarvoor is de Raad vban Europa.het meest geschikte orgaan.

Partij voor de Dieren is tegen ratifictie van het verdrag ondat dit in Europa producten toelaat waarvan de productiemethoden in de EU verboden zijn, namelijk grote legbatterijen, plofkippen, kinderarbeid en genetische manipulatie (Monsanto doet zaken met Poroshenko). Dit leidt niet alleen dot dierenleed maar ook tot oneerlijke concurrentie tegen de boeren in de EU en tot een moraliteit die ‘vrijhandels”-verdragen à la TTIP gedoogt.

In de discussie zijn argumenten naa voren gebracht, waaruit blijkt dat het EU-verdrag niet tot sociale en economische verbeteringen van de Oekraïne kan leiden. De basiscorruptie zal niet verdwijnen zo lang de oligarchen het daar voor het zeggen hebben, de modernisering van de industrie in de Oekraïne, die vooral gebaseerd is geweest op leveranties aan Rusland (Antonov vlietgtuigfabrieken) wordt er niet door bevorderd. De “graanschuur van Europa” zal worden beheerst door de latifundistas van monsanto en gelijkaardige externe projectontwikkelaars.


Jan Bervoets
Uncategorized

Crisis in Kiev herinnert aan werkelijke verhoudingen in Oekraïne

In de adembenemende oppervlakkigheid van de JA-campagne in het referendum over het EU Associatieverdrag met Oekraïne (‘samenwerken’, ‘Poetin komt eraan’, enz.) werkt een regeringscrisis in Kiev wel weer verfrissend. In ieder geval krijgen we daarmee enig zicht op de werkelijke verhoudingen in het land, een kijkje achter de schermen dat het Nederlandse publiek onthouden wordt—als hij of zij tenminste voor informatie is aangewezen op de NOS, het ANP, of de landelijke dagbladen. Want we moeten op 6 april met zo min mogelijk kennis van zaken naar de stembus. 



De crisis begon in februari toen minister van economische zaken en ontwikkeling, de Litouwer Avramovicius, aftrad uit protest tegen de voortgaande machinaties rond Naftogas Ukrainy. Dat is een staatsholding die de meerderheid heeft in het olie- en gasmonopolie UkrNafta; de minderheid (42 procent) is in handen van een van de grootste misdadigers onder de Oekraïense oligarchen, Ihor Kolomoisky. Kolomoisky is de voornaamste financier van de ultranationalistische en fascistische vrijwilligersmilities die voor Kiev het vuile werk doen tegen de rebellen in de Donbas in het oosten; hij verduisterde $ 1,8 miljard aan IMF-gelden, en ga zo maar door.

Dat premier Jatsenjoek (de man van de Amerikanen, die na de staatsgreep in februari 2014 als premier werd aangesteld hoewel hij maar geringe steun had onder de bevolking) een eerder in stemming gebrachte motie van wantrouwen overleefde was te danken aan telefoontjes van de Amerikaanse vice-president Biden naar Kolomoisky en een andere invloedrijke oligarch, Rinat Akhmetov. Vervolgens gaven beide mannen, de één de belangrijkste steunpilaar van de coup en de oorlog tegen het oosten, de ander met grote belangen in de Donbas, de fracties in het parlement in Kiev die zij controleren opdracht tegen de motie te stemmen, en Jatsenjoek overleefde de crisis.

Nu is toch het moment aangebroken waarop de regering toch het loodje gaat leggen. Jatsenjoek is vanwege de door het Associatieverdrag en IMF geëiste neoliberale afbraakpolitiek nog impopulairder dan Janoekowitsj was ten tijde van de Maidanrevolte, maar zijn anti-Russische politiek paste in het NAVO- en EU-kader. In zijn kabinet werden de sleutelposities ingenomen door buitenlandse investeringsbankiers zoals de Amerikaanse Natalie Jaresko en de genoemde Avramovicius, een Georgische minister van gezondheid die de zorg moet privatiseren, enz. Jaresko is wel genoemd als nieuwe premier omdat zij misschien een bankroet van Kiev kan voorkomen, maar is een reden waarom zij toch minder geschikt is.

Op 24 maart jl. immers werd door de partij van Porosjenko ene Volodymyr Groysman als premier genoemd omdat hij een ‘expert zou zijn in de-centralisatie’. Dat betekent dat hij een belangrijk onderdeel van de Minsk-akkoorden, dat nu toe door Jatsenjoek werd genegeerd, nl. een federale oplossing voor de Donbas, zou kunnen uitvoeren. Vandaag, de 29ste, is hij aangesteld.

Waarom? Omdat Oekraïne nog altijd bestaat uit twee bijna gelijke componenten, waarvan er één, de op Rusland georiënteerde helft die in 1922 bij Oekraïne werd gevoegd (in 1954 volgde de Krim) nog steeds, zij het ernstig verzwakt door de burgeroorlog, een realiteit vertegenwoordigt. De coupplegers en de Westerse, inclusief de Nederlandse politiek en media hebben met de mythe van de ‘Russische inval’ geprobeerd het bestaan van deze helft weg te moffelen, in de praktijk door etnische zuivering te steunen—meer dan 10 000 doden en meer dan een miljoen vluchtelingen. Maar die mensen zijn er, ook al houden ze zich gedeisd want fascistische bendes regeren de Oekraïense straten. En wat belangrijker is, er zijn nog steeds oligarchen die hun machtsbasis in dat deel van het land hebben, zoals Akhmetov, de rijkste van allemaal, woonachtig in Londen (Akhmetov heeft een deel van zijn geld in een trustkantoor in Den Haag gestald en de Nederlandse regering telt die miljarden mee als Nederlandse investeringen in Oekraïne, ‘goed voor werkgelegenheid hier’ enz., maar dat terzijde).

Dat is de Oekraïense democratie die wij gaan versterken. Want Akhmetov heeft ook al beloofd dat in de Donbas eventuele verkiezingen gewonnen zullen worden door het Oppositieblok. Weliswaar is dat nog maar een schaduw is van de Partij van de Regio’s waarmee Akhmetov en mede-oligarch Dmytro Firtasj hun zetbaas Janoekowitsj aan de macht hadden geholpen, maar dat kan veranderen als de op Rusland georiënteerde Oekraïeners zich weer in hun eigen taal durven uiten.

Volgens de Financial Times, en bevestigd door Russia Insider, is de man achter dit plan Viktor Medvedtsjoek, een persoonlijke vriend van … Vladimir Poetin. Beide bronnen nemen deze ontwikkeling uiterst serieus en de kandidatuur van Groysman onderstreept dat. Er is nog veel meer te zeggen over deze ontwikkeling, want de rebellen zijn er ook nog.

Maar de kern is deze. In Nederland worden we volstrekt in het duister gehouden over wat er werkelijk in Oekraïne gebeurt, en vooral de macht van de oligarchen, die de rijkdom van het land onder elkaar hebben verdeeld met goedkeuring van de VS en de EU, blijft onbesproken. Ja, er wordt vaag verwezen naar ‘corruptie’, maar de macht die deze, elkaar overigens op leven en dood bestrijdende multimiljardairs bezitten, wordt niet ingeperkt maar door het EU Associatieakkoord juist bestendigd.

Dus in het referendum toch maar eens ‘Nee’ stemmen, en dan (PvdA, GroenLinks, D’66, PAX…) de kaarten op tafel!

Kees van der Pijl

Uncategorized

Behoefte aan informatie blijkt groot

Nog een week te gaan tot het referendum blijkt bij het flyeren en uitdelen van onze campagnekrantjes dat veel mensen het idee hebben nog te weinig geïnformeerd te zijn over het Associatieverdrag met Oekraïne en de argumenten voor en tegen.

een informatiestand in het centrum van Oud-Beijerland afgelopen zaterdag


In aanvulling op het uit te delen campagnemateriaal en de verschillende bijeenkomsten in het land heeft Oorlog is geen Oplossing daarom een tweetal series van korte informatieve youtube-filmpjes op haar website geplaatst. Het gaat daarbij om een reeks met een samenvatting en verschillende onderdelen van het debat “Oekraïne tussen Oost en West” dat we op zondagmiddag 20 maart in De Balie organiseerden en om een reeks over de achtergronden van de huidige oorlog in Oekraïne en wat deze met het Associatieverdrag te maken heeft.

De komende dagen zullen diverse leden van Oorlog is geen Oplossing nog een inleiding of discussiebijdrage houden op verschillende bijeenkomsten over het referendum. Een overzicht daarvan is eveneens op onze website te vinden en het kan zijn dat deze de komende dagen nog met een aantal bijeenkomsten wordt uitgebreid. 

Uncategorized

Filmverslag bijeenkomst "Oekraïne tussen Oost en West" d.d. 20 maart jl. in de Balie

Het lange filmverslag van de bijeenkomst van afgelopen zondag in de Balie, dat tijdelijk op deze website stond, is inmiddels tot een samenvatting van 18 minuten teruggebracht en in een zestal hanteerbaardere fragmenten opgeknipt waarin de drie inleidingen, de twee reacties en de discussie met de zaal aan bod komen. .

Allereerst de samenvatting:



Vervolgens de bijdrage van prof.dr. Nikolaj Petro van de University of Rhode Island (VS):



De bijdrage van prof.dr. Richard Sakwa van de University of Kent (GB):



De bijdrage van Andrej Hunko, lid voor Die Linke van de Duitse Bondsdag:


De bijdrage van Tiny Kox, lid voor de SP van de Eerste Kamer:


De bijdrage van Stan van Houcke, journalist:


En de discussie met de zaal:


Uncategorized

De Oorlog in Oekraïne – een filmisch commentaar in tien delen

Hoe tendentieus kan een jaaroverzicht zijn. Joël van Dooren en Kees van der Pijl becommentariëren het onderdeel “De Oorlog in Oekraïne” van het NOS Jaaroverzicht 2015. Dit keer in een aantal delen.



Deel 1: De Oekraïense identiteit:

Deel 2: De expansie van de NAVO

Deel 3: Oligarchie en de keuze voor Europa

Deel 4: De donkere kant van de opstand


Deel 5: De Maidan slachting


Deel 6: De brengers van de democratie


 Deel 7: De reactie van Rusland

 Deel 8: De oorlog

 Epiloog

Zie ook een eerder filmische commentaar op deze website waarin de veelgeroemde toespraak over de MH17 van toenmalig minister Frans Timmermans in de VN-Veiligheidsraad wordt geanalyseerd.

Uncategorized

Campagneposters opgehangen in Midden-Nederland

Vrijwilligers hebben vandaag campagneposters van Oorlog is geen Oplossing opgehangen in een aantal gemeentes in Midden-Nederland waar verkiezingsborden zijn geplaatst voor het referedum van 6 april.

De foto hierboven is genomen in Breukelen.




Maarssen.


Vinkeveen


Vleuten.


En nog een keer Vleuten.

*****


Toevoeging d.d. 26 maart 2016:

Een dag later hingen de posters ook in Utrecht:


En in Den Haag:


ook bij het Binnenhof:


En in Haarlem:



Uncategorized

Foto-impressie bijeenkomst "Oekraïne tussen Oost en West", 20 maart in De Balie

Op zondagmiddag 20 maart vond in de Balie het door Oorlog is geen Oplossing georganiseerde debat “Oekraïne tussen Oost en West” plaats.




Dagvoorzitter was prof.dr. Kees van der Pijl van het Centrum voor Geopolitiek.


De Amerikaanse hoogleraar Nikolaj Petro beet het spits af met een goed gedocumenteerd betoog dat de Oekraïense regering met haar anti-Russische agenda economische zelfmoord aan het plegen was. President Porosjenko feliciteerde zijn landgenoten onlangs met het feit dat het een winter had doorstaan zonder Russische gas te importeren, maar vermeldde daarbij niet dat het land die winter gas uit Slowakije had geïmporteerd voor 30% hogere kosten dat evenzogoed uit Rusland afkomstig.


De tweede spreker was de Britse hoogleraard Richard Sakwa, die een uur eerder nog door het televisieprogramma Buitenhof was geïnterviewd. Hij sloot aan bij de kritiek van zijn voorganger op de anti-Russische ideologie van de huidige Oekraïense regering en richtte zich daarbij met name op de Oekraïense wetgeving die de rechten van de grote Russisch-talige minderheid in het land sterk inperkte. En dat, zo hekelde hij, met instemming en zelfs warme ondersteuning van de Europese Unie die volgens haarzelf toch voor heel andere principes staat.


Het Duitse Bondsdaglid Andrej Hunko constateerde in de lijn van zijn twee voorgangers dat er bij het afsluiten van het Associatieverdrag erntige fouten zijn gemaakt en zei te hopen op een Nederlands “nee” zodat de EU de onderhandelingen met Oekraïne opnieuw kon beginnen.


Na de pauze volgende korte reacties van SP-senator Tiny Kox …


… en journalist Stan van Houcke.


Waarna een discussie met de zaal kon plaatsvinden.


De bijeenkomst werd afgesloten door Chris de Ploeg met de presentatie van zijn boek “Oekraïne in het kruisvuur”.

Binnenkort zullen de video-opnames van deze bijeenkomst hier te zien zijn.

Op verzoek van velen hierbij al een eerste grof-gemonteerde versie.



Uncategorized

Een ‘ja’ voor een Oekraïne in oorlog

Naarmate 6 april, de datum van het referendum over ratificatie van het EU Associatieverdrag met Oekraïne, dichterbij komt, krijgt de campagne voor het ‘ja’ een wel heel tendentieus karakter. In zijn stuk in Trouw van vandaag geeft Sjoerd Sjoerdsma daarvan een proeve, waarbij hij verdraaiingen en onwaarheden niet schuwt. D66 zal toch niet overmoedig zijn geworden door de niet-aflatende anti-Poetin-campagne in de Nederlandse media? 



‘Een “ja”-stem steunt de gewone Oekraïner’. Wie is dat? Oekraïne is bij de oprichting van de Sovjet-Unie in 1922 uitgebreid met een bijna net zo groot deel van zuid-Rusland, zodat er in feite twee landen in elkaar werden geschoven. Het Oekraïense westen is overwegend agrarisch en had zwaar te lijden onder de moorddadige collectivisatie van de landbouw onder Stalin; het Russische oosten werd met de geforceerde industrialisatie uitgebouwd tot het Ruhrgebied van de USSR. In 1954 gaf Chroestsjov de Krim, vanaf eind achttiende eeuw Russisch, alsnog aan Oekraïne als beloning voor de betoonde ‘trouw aan de Sovjet-Unie’.
Voor een multinationale staat is federalisme de voor de hand liggende oplossing, wil men niet het pad van de onderdrukking en etnische zuivering opgaan. In Oekraïne vertegenwoordigde Viktor Janoekowitsj met zijn Partij van de Regio’s dat federalisme. Deze partij haalde nog bij de laatste reguliere verkiezingen in 2012 de meerderheid in het hele ‘Russische’ gebied, van Odessa en het zuiden inclusief natuurlijk de Krim, tot en met het oosten.

Beide partijen hebben hun eigen oligarchen achter zich. Tymosjenko en Kolomoiskiy hebben zich met de Oekraïense nationalisten, Akhmetov en Firtasj met de federalisten verbonden. Allemaal zijn ze voor de EU want ze willen als respectabele zakenlieden erkend worden en hun hoofdkwartier hebben ze in Europese belastingparadijzen; Akhmetov heeft een trustkantoor in Den Haag. Maar hij, en zelfs Porosjenko, kunnen ook niet zonder Rusland.

Toen Janoekowitsj eind 2013 terugschrok voor het tekenen van het EU Associatieverdrag omdat dit het einde van de Oekraïense industrie zou betekenen en van het land een leverancier van zonnebloemolie voor de EU zou maken (genetisch gemodificeerd, zoals geëist in artikel 404 van het Verdrag), keerde de volkswoede over de corruptie zich tegen hem. De scherpschutters die zij ‘trotseerden’ behoorden echter anders dan Sjoerdsma suggereert, tot Oekraïens-nationalistische en fascistische milities. Hun commandant, Andriy Paroebiy, waarschuwde de Amerikaanse ambassadeur Geoffrey Pyatt op vrijdagavond 20 februari 2014 dat als Janoekowitsj niet zou worden afgezet, zijn mannen dat die zaterdag zelf zouden doen, met zware wapens aangevoerd uit Lviv in het westen. Het akkoord dat tegelijkertijd in het presidentieel paleis werd gesloten door drie EU-ministers en Janoekowitsj, verdween van tafel. In het nieuwe kabinet van 21 leden, dat na de staatsgreep aantrad (met Jatsenjoek, de favoriet van de Amerikanen, als premier) waren het Russische zuiden en oosten nog maar door 2 ministers vertegenwoordigd. Het fascistische Svoboda, met 8 procent van de stemmen in 2012, kreeg een kwart van de kabinetsposten en een-vijfde van de goeverneursposten. Paroebiy werd hoofd van de Nationale Veiligheids- en Defensieraad, belast met het voeren van de burgeroorlog—de onvermijdelijk geworden consequentie van het afsluiten van de federale route.

Met OorlogIsGeenOplossing.nl hebben wij een Centrum voor Geopolitiek opgericht dat campagne voert voor een ‘Nee’. Een ‘nee’, ook omdat het Associatieverdrag uitdrukkelijk eist dat Oekraïne zich militair in het Westerse gelid schaart. Daarmee kan de burgeroorlog een grote oorlog in Europa worden. Het gestage oprukken van de NAVO en EU tot aan de Russische grenzen en avonturen in Oekraïne en Georgië hebben nu wel genoeg bloed doen vloeien.

Kees van der Pijl
Emeritus Hoogleraar University of Sussex

Deze reactie is vandaag naar de opinie-redactie van Trouw gestuurd, maar werd per kerende post geweigerd.

Uncategorized

Internationale debatbijeenkomst op 20 maart in De Balie: “Oekraïne tussen Oost en West”

Op zondagmiddag 20 maart a.s. organiseert “Oorlog is geen Oplossing” van 14.00 tot 17.00 uur de Salonzaal van De Balie, Kleine-Gartmanplantsoen 10, Amsterdam, een internationale debatbijeenkomst met het oog op het referendum over het Associatieverdrag met Oekraïne dat op 6 april a.s. zal worden gehouden. Deze bijeenkomst zal worden ingeleid door Nikolaj Petro (hoogleraar politicologie aan de University of Rhode Island, VS), Richard Sakwa (hoogleraar Russische en Europese politiek aan de University of Kent, GB) en Andrej Hunko (lid van de Duitse Bondsdag namens Die Linke) en vervolgens afgetrapt door Eerste Kamerlid Tiny Kox en journalist Stan van Houcke. Tevens zal Chris de Ploeg (TransNational Institute) deze middag zijn boek “Oekraïne in het kruisvuur” ten doop houden. Dagvoorzitter is Kees van der Pijl, emeritus hoogleraar politieke economie aan de Universiteit van Sussex (GB) en mede-oprichter van “Oorlog is geen Oplossing”.


(v.l.n.r. Nikolaj Petro, Richard Sakwa en Andrej Hunko)


Voor kaartverkoop e.d. verwijzen we door naar de betreffende pagina op de website van De Balie.
De landelijke organisatie “Oorlog is geen Oplossing” werd drie jaar geleden opgericht om erop te wijzen dat het Westen, dat economisch aan concurrentievermogen inboet, haar militaire middelen inzet om niet verder terrein te verliezen. Hoe meer de economische dynamiek zich naar elders verplaatst, hoe meer oorlog, zo lijkt en daarbij werd drie jaar geleden al veoorzien dat zelfs Rusland en ook China in het vizier komen. “Oorlog is geen Oplossing” ziet in deze ontwikkeling een levensgroot gevaar dat dringend moet worden afgewend. Geen sancties, maar dialoog; geen oorlog maar economische samenwerking en verdieping van de contacten tussen de verschillende samenlevingen.


Het lijkt erop alsof het Associatieverdrag met Oekraïne aan dit verlangen beantwoordt, maar niets is minder waar. Het Associatieverdrag met Oekraïne heeft niet alleen de verhoudingen binnen Oekraïne zelf, maar ook die tussen Rusland en het Westen op een onverantwoorde manier (verder) doen verslechteren. Hierdoor is in delen van Oekraïne een daadwerkelijke oorlog gaande en is tussen Rusland en het Westen sprake van een hernieuwde Koude Oorlog waarbij over en weer met de inzet van kernwapens wordt gedreigd en zowel de NAVO, de EU als Nederland hun militaire kracht versterken om zich tegen een vermeende Russische dreiging te wapenen.

Alleen al om die reden zou het Associatieverdrag met Oekraïne volgens “Oorlog is geen Oplossing” moeten worden afgewezen en plaats moeten maken voor een stelsel van akkoorden dat recht doet aan de Oekraïense economie die deels afhankelijk is van handelsrelaties met het Westen, deels van die met Rusland en de restanten van de voormalige Sovjet-economie.

Uncategorized

De campagne voor het Oekraïne-referendum is begonnen

Op het nieuws op alle zenders vanochtend het bericht dat ‘het onderzoekscollectief Bellingcat’ nu bijna alle namen bij elkaar heeft van de Russische luchtafweereenheid die op 17 juli 2014 in Oost-Oekraïne was aangekomen, daar vlucht MH17 neerhaalde, en zich vervolgens weer snel naar huis haastte. Oost-West, thuis best! 



Voor wie het allemaal nog niet helemaal begrepen had, werd er nog aan toegevoegd dat de opdracht voor deze misdaad niet van een lokale commandant kwam, maar direct van Poetin en zijn minister van defensie.

De komende weken zullen alle nog lopende zaken die Rusland in een kwaad daglicht kunnen stellen, de revue passeren. De relatie van het Kremlin met de sterke man in Tsjetsjenië, Kadyrov, en de misdaden die mogelijk op diens conto kunnen worden geschreven; de dood van Litvinenko in Londen, en natuurlijk de troefkaart, MH17.

Bellingcat is begonnen als een man op de bank thuis met een laptop, Elliott Higgins, en het collectief werkt uitsluitend met sociale media. Dat leden van een Russische militaire eenheid berichten op Facebook zetten, mogen we wel aannemen, maar het wordt moeilijker als ook de beweerde instructie van Poetin en zijn minister van defensie via sociale media moet worden bewezen. Maar voor de Nederlandse media geen reden om het niet breeduit in het nieuws te brengen.

Poetin was op het moment dat MH17 werd neergehaald, vergevorderd in besprekingen met Merkel en Porosjenko over een omvattend vredesakkoord over Oekraïne. Herstel van de gasleveranties door Gazprom stond daarin centraal en de Oekraïense oligarch Dmytro Firtasj had voor dit onderdeel zijn bemiddeling verleend. Daarnaast zou de terugkeer van de Krim naar de Russische Federatie worden geaccordeerd in ruil voor een mega-herstelprogramma voor de economie van Oekraïne. Is het niet opmerkelijk dat Poetin even vrij nam van deze onderhandelingen (die voor Rusland van levensbelang waren) om zijn minister van defensie opdracht te geven een burgervliegtuig uit de lucht te schieten? Een ramp die nieuwe sancties tegen Rusland en direct afbreken van de onderhandelingen tot gevolg had! Hij is dus niet alleen een misdadige oorlogshitser, maar ook nog helemaal gestoord, want daarmee gooide hij dus vooral zijn eigen glazen in.

Allemaal aan het licht gebracht door Bellingcat en integraal op het nieuws. Goedemorgen Nederland. Allemaal van Facebook en andere sociale media gehaald, want Poetin laat natuurlijk geen kans onbenut om zijn misdadige bevelen ook op de sociale media te registreren zodat Bellingcat ze weer in kan passen in de grote puzzel.

Het enige probleem is dat Bellingcat nu al een paar keer betrapt is op vervalsing van gegevens. Het bekendste geval is dat waarin het Duitse weekblad Der Spiegel excuses aanbood voor het overnemen van conclusies van Bellingcat inzake de bewering dat Rusland satellietgegevens over vlucht MH17 zou hebben vervalst. De expert die werd geraadpleegd maakte echter met deze ‘analyse’ korte metten en meldde dat het vooral diende om de naamsbekendheid van Bellingcat te vergroten, maar verder geen bijdrage aan de waarheidsvinding was.

Veel belangrijker nog is dat Officier van Justitie Westerbeke, hoofd van het Joint Investigation Team (JIT) en belast met het strafrechtelijk onderzoek naar de ramp, in zijn brief aan de nabestaanden van de ramp over vorige week de door Bellingcat aangeleverde gegevens zegt dat het JIT de bronnen voor het Bellingcat-rapport kent maar dat uit die gegevens ‘geen bewijs van directe betrokkenheid van deze [Russische militaire] eenheid in het neerschieten van MH17 af te leiden is’. Dan hebben we het dus nog niet over Poetin en zijn minister van defensie.

Er staat nog een heleboel in de brief van Westerbeke, en je zou bijna denken, dat is is nieuws.

Maar nee, met een beangstigende onverstoorbaarheid gaan de Nederlandse media door met het aanhalen van de ‘bevindingen’ van Bellingcat, die altijd in dezelfde richting wijzen, nl. Moskou.

Er is daarom maar één verklaring voor deze absurde eensgezindheid. En dat is dat met het referendum over het EU-Associatievedrag met Oekraïne aanstaande, alles wat maar kan helpen om ‘Poetin’ in de beklaagdenbank te houden, serieus wordt genomen. Want dat is het werkelijke referendum dat de regering, de NAVO en de EU op het oog hebben, nl. voor of tegen ‘Poetin’.

Dus krijgen we de resultaten van een door onze eigen justitiële instanties gediskrediteerd onderzoeksgroepje breeduit op het nieuws, zonder één kanttekeningen of gezondheidswaarschuwing.

Dat is daarom het startschot voor de referendumcampagne.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Alsnog een Libisch Scenario in Syrië? Nederland doet mee!


Nu de onderhandelingen in Genève zijn mislukt nog voordat ze waren begonnen, rijst de vraag waarom Nederland alsnog heeft besloten te gaan bombarderen in Syrië. Nogmaals: in strijd met het volkenrecht, want Syrië is nog steeds een soevereine staat met een regering, of we die nu leuk vinden of niet, en heeft een zetel in de Verenigde Naties. Zolang er door de VN geen resolutie is aangenomen die militair ingrijpen sanctioneert en er van die regering geen verzoek komt om militaire bijstand, is binnendringen van het Syrische luchtruim agressie van de kant van Nederland. Ook al gaat het om het aanvallen van doelen in het gebied dat door ‘IS’ wordt gecontroleerd. 



Maar daar wrikt nu juist de schoen. Het Westen, en de belangrijkste partijen die de opstand tegen het Assad-regime steunen, strijden helemaal niet tegen ISIS, hun schaarse luchtaanvallen hebben nauwelijks effect. Nu het regeringsleger en de Koerden in het noorden van Syrië, met steun van de Russische luchtmacht, Hezbollah en Iran, vorderingen maken tegen de opstandelingen ontstaat er pas echt onrust in het anti-Assad-kamp. 


Er zijn stemmen opgegaan die zeggen dat Nederland gaat bombarderen omdat wij dit halfjaar voorzitter van de EU zijn. En natuurlijk spelen allerlei prestigekwesties ook een rol. Maar de kern van de zaak is dat onze regering van het begin af aan de opstand tegen Assad heeft gesteund, vanaf het moment dat we Patriot-batterijen hebben gestationeerd in Turkije ter ondersteuning van een mogelijke interventie. ‘NAVO-bondgenoot Turkije beschermen’ heette dat begin 2013. Heel nobel natuurlijk, want stel dat het Turkse leger van een miljoen man alleen tegenover de (toen zeker) uitgeputte honderdduizend van Assad zouden komen te staan!

De Turken hebben (net als Saoedi Arabië en Qatar) van het begin af aan de meest radicale elementen in de opstand tegen Assad gesteund, en dit jaar, om de herverkiezing van Erdogan mogelijk te maken, hebben ze een nieuwe oorlog ontketend tegen de Koerden. Terwijl er met de Koerden van noord-Irak een levendige handel wordt gedreven, zijn de Syrische Koerden, die meer met de Turkse PKK verbonden zijn, het doelwit van de Turkse campagne.

Maar door de steun van de superieure Russische luchtmacht wordt de Turks-Syrische grens langzaam maar zeker afgesloten door de Koerden in het noorden en het Syrische leger. De troepen van Assad en hun bondgenoten krijgen de tweede stad van het land, Aleppo, steeds meer in de greep. Door de nog bestaande openingen trekken tienduizenden vluchtelingen richting de Turkse grens, want de Russen hebben een slechte reputatie als het gaat om burgerslachtoffers bij hun aanvallen. Afghanistan en Tsjetsjenië zijn daarvan het trieste bewijs. Oorlog is geen oplossing—ook niet als de Russen hem voeren.

De kern van de zaak is echter dat door de Russische luchtaanvallen de opstand tegen het Assad-regime op het punt staat militair in te storten. Het Westen wordt daarmee voor de keus geplaatst, òf de steun aan die opstand op te geven nu deze al jaren overduidelijk in de greep van de jihadisten van ISIS en al-Noesra is gekomen, en een vredesakkoord te laten sluiten waarbij Assad in het zadel blijft; òf alsnog een Libisch scenario in gang te zetten waarbij de NAVO-landen de luchtsteun leveren en in dit geval NAVO-lid Turkije en Saoedi-Arabië de grondtroepen om Assad alsnog ten val te brengen.

In de huidige omstandigheden is dit laatste een levensgevaarlijk scenario, want de Russen hebben inmiddels de middelen om iedere niet-uitgenodigde luchtmacht boven Syrië uit te schakelen (met hun luchtmacht dan wel hun gevreesde luchtafweerraketten). Vandaar misschien dat Angela Merkel onverwacht een oproep heeft gedaan om een ‘No-Fly-zone’ boven Syrië in te stellen. Hoe meer verschillende luchtmachten in het Syrische luchtruim, hoe groter de kans op een ongeluk, zeker als de Turken en Saoedi’s ook werkelijk tot een invasie overgaan.

Het gaat het verstand te boven hoe de Nederlandse regering kan besluiten om ons militair aan deze laatste optie te binden—want dat is het waar men in feite toe heeft besloten. Normaal, aldus Joe Lauria op ConsortiumNews.com, zou een signaal van de Verenigde Staten voldoende moeten zijn om Turkije en Saoedi-Arabië af te houden van riskante avonturen. ‘But Ankara and Riyadh are being led by reckless men whose continued existence in power might well depend on stopping a Syrian government victory – helped by Russia, Iran and the Kurds – and a humiliating defeat of the Turkish-Saudi-backed Syrian rebels, who include some radical jihadist groups.’

Aan die avonturiers heeft Nederland nu dan ook zijn lot verbonden, van het moment dat we samen met Duitsland Patriots posteerden tot aan de rampzalige beslissing om in Syrië te gaan bombarderen.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Geen bommen op Syrië

Op woensdag 10 februari houdt het Haags Vredesplatform op het Plein een demonstratie tegen de Nederlandse interventie in Syriè. Het platform roept iedereen op zich daarbij aan te sluiten.


De demonstratie wordt gehouden van 15 tot 17 uur vóór het gebouw van de Tweede Kamer, waar dan de beraadslagingen al zijn begonnen. De aankondiging was pas dinsdagmiddag mogelijk, omdat de aanmelding toen pas is aanvaard.

Met deze demonstratie willen we in woord en geschrift uiting geven aan onze verontrusting over de bereidheid waarmee Nederland zich met wapengeweld in Syrië mengt. Met zijn huidige inzet van 4 F16’s boven Irak, is Nederland al een van de meest actieve landen die in het Midden-Oosten bombardementsvluchten uitvoeren. Nu komt ook Syriè aan de beurt, dat daar niet om vraagt. 

Wij willen dat die internationale interventies ophouden, omdat achter een deel van de interveniërende partijen eigen territoriale, economische en ideologische belangen een hoofdrol spelen, die niets met democratie en vrijheid te maken hebben. Volkeren die zich tegen deze tendenzen verzetten, worden door het oorlogsgeweld vermalen.
Wij geloven dan ook niet dat de strijd tegen het terrorisme daarmee gewonnen wordt. Het zal alleen maar leiden tot meer aanslagen en meer vluchtelingen die van huis en haard worden gedreven. En tot meer angst ten koste van de burgerbevolking in Syrie en Irak en van een uiterst fragiel vredesproces
Oorlog is geen Oplossing. Nederland zou als voorzitter van Europa de vredesonderhandelingen moeten ondersteunen en zoveel mogelijk organisaties daarbij proberen te betrekken, Maar door te bombarderen kiest het partij ten koste van nieuwe vernielingen en nieuwe slachtoffers en accoordeert het handelingen van andere partijen die tot nog grotere verwoestingen leiden. Het geloof in vrede en recht waarvoor ons land zich zegt sterk te maken krijgt daardoor de schijn van een mythe.
Uncategorized

Protestactie Oorlog is geen Oplossing in Enschede

Vanavond vond vóór het Stadhuis in Enschede een protestactie plaats tegen het besluit van de Nederlandse regering om ook boven Syrië te bombarderen.


Aan de voorbijgangers werden pamfletjes uitgereikt met de volgende tekst:


De Tweede Kamer zal de komende dagen spreken over het besluit van de regering om de vier F16’s die op dit moment ISIS in Irak bombarderen ook boven Syrië in te zetten. Dat besluit nam de regering uitgerekend op de dag dat in Genève eindelijk de uiterst moeizame vredesonderhandelingen over Syrië begonnen. Weer een land dat zich in de toch al ingewikkelde oorlog in Syrië mengt, daarmee een verkeerd politiek signaal afgeeft en weer een nieuwe vluchtelingenstroom op gang zal brengen.

Natuurlijk moet ISIS aangepakt worden, maar het stopzetten van de aanvoer-lijnen van wapens, geld en nieuwe rekruten is veel effectiever dan door het uitbreiden van de oorlog de voedingsbodem versterken voor nieuwe rekruten. De toch al onder alle geweld lijdende Syrische bevolking zit ook niet te wachten op bommen, maar heeft behoefte aan bescherming, eten en onderdak. Dat alles wordt door deze nieuwe bommenregen niet geboden.

GEEN BOMMEN MAAR BROOD

GEEF VREDESONDERHANDELINGEN EEN KANS

Uncategorized

Persverklaring: Geen bommen op Syrië


In reactie op de vanmiddag verschenen zgn. artikel-100-brief van de Nederlandse regering bracht Oorlog is geen Oplossing de onderstaande persverklaring uit:


foto van protestactie vanavond (29 januari 2016) op de Dam in Amsterdam


De landelijke groep “Oorlog is geen Oplossing” vindt het onbegrijpelijk dat de Nederlandse regering juist vandaag heeft besloten om de bombardementen die Nederlandse F16’s al anderhalf jaar boven Iraaks grondgebied uitvoeren nu ook uit te breiden naar het Syrische grondgebied. Juist vandaag zouden eindelijk, na maandenlange voorbereidingen de door VN-onderhandelaar Staffan de Mistura, de vredesonder¬handelingen tussen de diverse bij de oorlog in Syrië betrokken partijen beginnen.



Hoe weinig hoopvol die onderhandelingen er op voorhand ook uit mogen zien, ze vormen volgens Oorlog is geen Oplossing de enige weg naar een einde van het al maar toenemende en zich uitbreidende geweld in Syrië en de bredere regio. In plaats van, juist ook als EU-voorzitter, deze vredeonderhandelingen te ondersteunen, geeft de Nederlandse regering met dit besluit het signaal af weinig vertrouwen te hebben in de onderhandelingstafel en de oplossing voor de oorlog te zoeken in de inzet van nog meer geweld. Het besluit is daarmee een slag in het gezicht van allen die zich inspannen voor een vredesproces, inclusief de VN-veiligheidsraad waarvan Nederland volgend jaar graag lid wil worden.

Met haar huidige inzet van 4 F16’s boven Irak, behoort Nederland nu al tot de meest actieve landen die in het Midden-Oosten bombardementsvluchten uitvoeren. Al sinds het begin van deze bombardementsvluchten, in oktober 2014, bepleitten verschillende partijen in de Tweede Kamer een uitbreiding van het operatiegebied tot Syrië, hoewel dit in strijd zou zijn moet het internationaal recht. Voor bombardementen boven Syrisch grondgebied bestaat immers noch een Veiligheidsraadsresolutie, noch een verzoek van de Syrische regering die hierom vraagt of hierin toestemt. Ondanks de intensieve bombardementen door de internationale coalitie, bleek ISIS het afgelopen jaar nog volop in staat nieuwe gebieden te veroveren en is deze organisatie ook nauwelijks teruggedrongen, terwijl het verslaan van ISIS de doelstelling van deze operatie was. Aan de effectiviteit van de operatie kan dus getwijfeld worden, maar deze heeft de afgelopen anderhalf jaar nauwelijks ter discussie gestaan.

Dat de effectiviteit van de bombardementen niet ter sprake komt en het besluit deze uit te breiden op het moment komt dat de vredesbesprekingen zouden moeten beginnen, wijst erop dat de werkelijke redenen voor dit besluit, niet gebaseerd zijn op ontwikkelingen in het betreffende oorlogsgebied, maar in binnenlandse politieke overwegingen. Dat hebben we ook bij eerdere besluitvorming over de inzet van Nederlandse militairen gezien. In dit geval gaat het om een redeloze angst voor aanslagen van ISIS in Europa en de aanhoudende stroom vluchtelingen. De intensivering van de strijd tegen ISIS zal de kans op aanslagen, de stroom vluchtelingen en de angst van de bevolking echter alleen maar verder laten toenemen en dat ten koste van de burgerbevolking in Syrië en Irak en van een uiterst fragiel vredesproces. Oorlog is geen Oplossing.

Uncategorized

Oorlog is geen Oolossing met stellingnames over Syrië of 2.Dh5

Op zaterdag 20 februari 2016 organiseert Oorlog is geen Oplossing van 14:30 tot 16:30 uur in Caracola, President Rooseveltlaan 213, Maastricht een forumdiscussie met Mark Akkerman, Jan Bervoets, Jan Schaake en Kees van der Pijl.



Forum over de Syrische kwesties, dilemma’s, meningen, en oplossingen – maar geen interventie!

Oorlog is geen oplossing is de leuze waarmee het Centrum voor Geopolitiek de publieke opinie wil mobiliseren voor een zo breed mogelijke vredesstrategie. Nederland moet niet interveniëren, noch met bommen, noch met soldaten, noch met wapenhandel, maar een bijdrage leveren aan de wereldvrede door deze krijgshandelingen te bestrijden. Hoe dat te bereiken?

We nemen in deze workshop de kwestie Syrië als voorbeeld. En al dragen de leden geen eenduidige oplossingen aan voor de situatie ter plaatse – dat zou trouwens kolonialisme zijn -, wij willen wel tot consensus komen voor een vredesstrategie. Daarom zal Syrië het onderwerp zijn van een forum met meerdere sprekers, wat doet denken aan een teach-in.

Wij hopen hierbij verschillende visies aan het woord te laten maar rekenen op een gelijke uitkomst en bijdragen van de zaal.En hopen dat de maatschappij er zich ook van bewust wordt dat oorlogspolitiek geen waarborg is voor vrede in het Midden-Oosten. Of elders in de wereld.


Zie verder: http://www.2dh5.nl/maastricht-2016/programma/eventdetail/136/-/oorlog-is-geen-oplssing-stellingnames-over-syrie
Uncategorized

Schaakstukken voor eindspel in Syrië?


In een artikel voor de Britse Independent schrijft Patrick Cockburn dat het erop begint te lijken dat de stukken voor het eindspel in Syrië op het bord staan. Aan de ene kant de VS met hun bondgenoten, de Koerdische Volksbeschermingseenheden (YPG), zo’n 25.000 man sterk, zijn bezig om ISIS af te snijden van de verbinding met Turkije. De YPG is de belangrijkste component van de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF). 



Volgens Jason Ditz op Antiwar,com heeft het YPG de Amerikanen het Rmeilan vliegveld in de noordoostelijk Syrische provincie Hasakeh ter beschikking gesteld. Dit wordt nu de eerste Amerikaanse militaire basis in Syrië. 


De Amerikanen kunnen dit vliegveld, dat oorspronkelijk voor landbouwbesproeiing was bedoeld, nu ombouwen tot een echt militair vliegveld en dan de Koerden bevoorraden en hun eigen missies vandaar vliegen. Tot nu toe gebeurde dat vanuit Turkije maar de Turken zijn in oorlog met de Koerden, en de eerste aanvalshelicopters van de VS zijn al op het vliegveld gesignaleerd en werk aan de startbaan is begonnen.

Natuurlijk hebben de Amerikanen geen enkele wettelijke grondslag voor deze stap want Syrië heeft geen toestemming gegeven om een basis in te richten.

Dat ligt anders voor de Russen.

Nogmaals volgens Jason Ditz in een ander Antiwar.com bericht, ook de Russen hebben een luchtmachtbasis in the provincie Hasakeh op het oog, in Qamishli. Dit is zo dicht bij de Turkse grens dat de Amerikanen verwachten dat Turkije heftig zal protesteren.



De Amerikanen zijn echter vooral bezorgd over het feit date en Russische basis wel eens heel erg dicht bij de Amerikaanse zal zijn en er ook veel meer gebruik van zullen maken, want zij hebben niet de optie om ook vanuit Turkije te opereren. 

Maar zoals Cockburn uitlegt in zijn artikel, zijn de VS en Rusland in feite bondgenoten in deze operaties. De grote verliezer is Turkije, een land dat bij het uitbreken van de Syrische opstand in zo’n sterke positie leek. Maar door eerst de Moslim Broedershap, en daarna ISIS, al-Noesra en andere extreme jihadistenformaties te steunen heeft Erdogan het aanzien van zijn land verspeeld. 

Nu moet hij toezien hoe de VS en Rusland de grens met Syrië afsluiten. Vorig jaar nog wilde hij een invasie in Syrië lanceren maar de Turkse militaire top wist hem daarvan af te brengen. Nu zou het alsnog uitvoeren van zo’n invasie op Amerikaanse afkeuring, en na het neerschieten van een Russische bommenwerper op 24 november, op tegenstand van de luchtmacht en luchtafweer van Moskou in Syrië komen te staan. Dat risico kan hij niet nemen, ook al omdat in Turkije zelf de spanning toeneemt en een burgeroorlog, zo die al niet is uitgebroken, niet meer denkbeeldig is. Dit is op zichzelf al een huiveringwekkend voortuitzicht.

De onderhandelingen in Genève die dezer dagen beginnen, zien er niet hoopvol uit. Het regime van Assad en de oppositie zullen het over weinig eens worden, maar Cockburn ziet het eindspel nu toch dichterbij komen. En wel door toedoen van buitenlandse machten die genoeg hebben gekregen van dit eindeloos lijkende conflict. De tol in mensenlevens en de consequenties zoals de vluchtelingenstroom (in het binnenland, naar de buurlanden, en nu ook naar Europa) wegenniet langer op tegen de geopolitieke voordelen die er te behalen zouden zijn. Want juist daar is een patstelling tussen de grote mogendheden ontstaan. 

Kees van der Pijl
Uncategorized

Wordt MH17 ons 9/11? (14) Het oordeel van de Nederlandse inlichtingendiensten

Zoals in vele andere gevallen van de verborgen politiek van de ‘schaduwstaat’ ben ik inzake MH17 in de eerste plaats een twijfelaar geweest, ik heb nooit een complete alternatieve verklaring aangehangen. Daarvoor zijn er te veel ‘onbekenden’. Hetzelfde geldt voor 9/11, of de Charlie Hebdo-aanslagen waarover ik onlangs weer heb geschreven.

Er zijn echter steeds meer voorbeelden dat de politiek geladen conclusies in het rapport van de Raad voor Veiligheid, en de waardering van de kant van de regering daarvoor, tegengesproken worden vanuit gezaghebbende bron. 

Het moment waarop het materiaal voor een integrale alternatieve kijk, gebaseerd op officiële Westerse bronnen, kan worden samengevoegd, komt onmiskenbaar dichterbij. We moeten gaan nadenken hoe we degenen die de informatie en de integriteit hebben om dit alternatieve rapport samen te stellen, bij elkaar krijgen. Hier leg ik voor wat de Nederlandse inlichtingendiensten te zeggen hebben over deze zaak.



De reden waarom een alternatieve inschatting niet kan wachten is omdat de kern van de positie van de VS, de NAVO en Nederland is om onzekerheden te laten voortbestaan zodat de media, aangevoerd door de meest onverantwoordelijke onder hen, kunnen voortgaan ‘Poetin’ in de beklaagdenbank te houden. Dat begon al toen minister van buitenlandse zaken Kerry zijn beschuldigingen tot veler verbazing baseerde op sociale media en niet op het gigantische inlichtingenapparaat dat de VS er in de ruimte, in de ether, in de lucht, online, en op de grond op na houden. Laat ‘Poetin’ het maar goed voelen!

De redenen om het Westerse standpunt zoals dat ook doorklinkt in het RVV-rapport, in twijfel te trekken, zijn de volgende.

Ten eerste (en dan baseren we ons alleen op onweerlegbare feiten). omdat de radargegevens verborgen blijven. De Russen hebben alleen de bewerkte, niet de ruwe gegevens geleverd; van Oekraïense kant was niets beschikbaar vanwege onderhoud. Maar die van de VS zijn er wel, maar blijven geheim.

Ten tweede hebben de RVV-onderzoekers niet de logboeken van de Oekraïense luchtverkeersleiding opgevraagd; maar die zijn dan ook direct in beslag genomen door de Oekraïense veiligheidsdienst, de SBU, een criminele organisatie.

Vervolgens zijn er de antwoorden van de Duitse regering op vragen van Die Linke in de Bondsdag, die zonder terughouding spreken van een SA-3-raket en een tweede vliegend object. Deze informatie is naar de RVV gezonden maar door het onderzoeksteam genegeerd.

Aan deze informatie moeten we ook het officiële rapport van de Nederlandse inlichtingendiensten toevoegen.

Maar waarom zouden zij zich uitspreken op een manier die dwars tegen de Amerikaanse/NAVO/Nederlandse stelling ingaat? Omdat er in brede kring kritiek was op het uitblijven van waarschuwingen, iets waar het RVV-rapport ook uitgebreid op ingaat. Geruime tijd voor die publicatie hebben de AIVD (binnenlandse veiligheid) en MIVD (militaire inlichtingen) een poging gedaan om zichzelf van schuld vrij te pleiten.

En bij die poging hebben ze ook enkele uitspraken gedaan die in feite de Russen en de ‘separatisten’ (ik hou deze onjuiste benaming maar even aan) vrijpleiten van het neerschieten van MH17.

In het Review Report van de twee inlichtingendiensten wordt het luchtafweerpotentieel van de drie mogelijke daders vergeleken.

De Russen hebben natuurlijk de meest geavanceerde en complexe systemen. Toen er op 14 juli 2014, drie dagen voor de ramp met MH17, een Antonov 26 transporttoestel neergeschoten werd, beweerden de autoriteiten in Kiev dat dit met een Russische raket was gebeurd, aangezien de separatisten zulke systemen niet hebben. Het Rapport van de inlichtingendiensten concludeert uit de wrakstukken echter dat de Antonov niet door een krachtig systeem is neergehaald; het toestel werd in één motor getroffen en veronglukte toen op de grond, waarna gevangenen werden gemaakt. Bovendien zou een directe Russische aanval een ‘game-changer’ geweest zijn, die een grote internationale crisis zou hebben uitgelokt. Dit geldt nog sterker voor MH17.

Dan de separatisten. Aangezien zij volgens Kiev geen systemen hadden die een doel op 6.200 meter konden raken, moet de Antonov aanzienlijk lager gevlogen hebben toen hij neergeschoten werd (bij Loegansk). Er is geen informatie dat de Russen een systeem van de Buk-categorie (SA-11) aan de separatisten geleverd hadden (die hadden zelfs geen middellange-afstandsraketten). De separatisten waren getraind in het gebruik van korte-afstandsraketten en van de schouder afgevuurde luchtdoelwapens (MANPADS), maar niet in het gebruik van zwaardere types. Op 29 juni veroverden de separatisten een basis waar zich Buks bevonden, maar die waren niet operationeel en konden niet door de separatisten worden gebruikt. In één openbare bron is wel beweerd dat er geavanceerde luchtdoelsystemen op een distributiepunt in Rusland waren gearriveerd maar zelfs deze bron stelde dat deze (nog) niet aan de separatisten geleverd waren.

Dit alle bij elkaar: de ontbrekende radar- en luchtverkeersgegevens, de lezing van de Duitse regering, en het Nederlandse inlichtingenrapport, zijn bekend. Maar ze tellen alleen voor diegenen die het RVV-rapport terzijde leggen, en bepaalde sociale media negeren, zoals ‘Bellingcat’, een website waarvan zoveel media (bij ons, kwaliteitskrant NRC-Handelsblad, het NOS-journaal, enzovoort) de vaak absurde beweringen blijven doorgeven (de meest recente over de identiteiten van de bemanning van de Russische Buk-eenheid). Dezelfde website kwam ook met het verhaal van een afzonderlijk lanceervoertuig (zonder de begeleidende radar- en commandovoertuigen, en als die er niet bij zijn kan een vliegtuig niet worden aangevallen want de raket wordt door de radar gestuurd, zoals het Nederlandse inlichtingenrapport nog eens onderstreept). Dit voertuig zou vanuit Rusland zijn binnengereden en weer terug, maar niet nadat de bemanning (in typisch Moskou-accent!) eerst een praatje had gemaakt met dorpelingen, enz. enz.

Het doet je denken aan de claim van Hitler dat na eindeloze Poolse provocaties de Duitse troepen op 3 september 1939 eindelijk ‘het vuur beantwoordden’.

Want daarmee moeten we dit soort oorlogspropaganda ver
gelijken.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Charlie Hebdo een jaar verder


Afgelopen week vonden er uitgebreide herdenkingen plaats in Parijs vanwege het jubileum van de aanslag op het satirische weekblad Charlie en de gijzeling met dodelijke afloop in een joodse supermarkt, Hyper-Kacher.

Direct na deze gebeurtenissen en nog tijdens de grootste demonstraties uit de Franse geschiedenis onder de slogan Je suis Charlie, heb ik mijn twijfels geuit over de vraag of wat ons verteld werd over het gebeurde, wel het hele verhaal was.
En als ik ernaast zou hebben gezeten, zou ik zonder probleem de fout erkennen.


Helaas wordt mijn wantrouwen door wat er sindsdien naar boven is gekomen, alleen maar bevestigd.


Helaas. Maar er is geen alternatief dan deze zaken te onderzoeken omdat ons politieke stelsel met grote voortvarendheid aan het veranderen is in autoritaire richting—zogenaamd om onze ‘vrijheid’ te beschermen. Dus nogmaals.

Allereerst over Charlie Hebdo zelf. In zijn huidige vorm dateert het blad van 1991 en vooral na 2000 werd het onder de nieuwe directeur, Philippe Val, onderdeel van de kring van de toekomstige president Sarkozy. Hoewel het voortging met het op de meest schokkende manier bespotten van de Islam (en het Christendom), werden het jodendom en Israël steeds meer gespaard. Jeannette Bougrab, die onder Sarkozy staatssecretaris was, beweerde later de vriendin te zijn geweest van de vermoorde tekenaar Charb; er is een hardnekkig gerucht dat zij heeft geholpen om het blad financieel boven water te houden. Val werd intussen door Sarkozy benoemd als hoofd van het grote publieke radiostation France-Inter. In 2008 werd daarentegen de tekenaar Siné ontslagen nadat hij de draak had gestoken met het besluit van de zoon van de president, Jean Sarkozy, om zich tot het orthodoxe joodse geloof te bekeren. Het onderschrift bij de tekening was ‘Deze jongen zal het in Frankrijk nog ver brengen’, een verwijzing naar de voordelen van joodse relaties in de Franse maatschappij. Maar voor de Charlie-leiding was dit antisemitisme. Het feit dat het bankroete blad een maand voor de aanval overgenomen werd door Eduard de Rothschild, telg van de beroemde bankiersdynastie, past in het patroon. Maar dat de oplage van Charlie na de aanvallen omoog schoot van 60.000 naar 7 miljoen, een record in de Franse pers, wist zelfs een Rothschild natuurlijk niet van tevoren.

Waar het om gaat is 1) de fundamentele verschuiving die de Franse staat de autoritaire kant opstuurt; alleen zo kan de zich verdiepende crisis in de hand gehouden worden. En 2) de Oorlog tegen de Terreur vormt daarbij het internationale kader.

In dit opzicht is er sprake van een belangrijke overeenkomst tussen een terreuraanslag in 2012 en het drama vam Charlie Hebdo. In maart 2012 werden drie mannen van Noordafrikaanse herkomst, leden van een regiment parachutisten, doodgeschoten in Toulouse en Montauban in het zuiden van Frankrijk. De achtergrond hiervan waren ernstige etnische spanningen in het regiment; de mogelijke dader kan afkomstig zijn geweest uit een neo-nazi-kern in de betreffende eenheid. Er volgde echter direct een tweede, nog ernstiger incident, ook in Toulouse: een dodelijke aanslag op een orthodoxe joodse school. Sarkozy, die midden in een moeizame campagne voor zijn herverkiezing zat, introduceerde een maand later verregaande wetgeving in de geest van de Amerikaanse Patriot-wet. Hij had de winder echter niet meer mee, het parlement verwierp de wet en Hollande won de verkiezingen.

De echte verrassing was evenwel dat voor de aanslagen in Toulouse and Montauban één en dezelfde dader tevoorschijn was getoverd, en wel de als islamist bekend staande Mohamed Merah. Eind maart werd hij in een circus-achtig beleg door de politie doodgeschoten.

Waarom Merah drie Noordafrikaanse parachutisten zou doodschieten kon dus niet meer worden beantwoord; het publiek bleef achter met het idee van een moslim-terreurgolf met joodse kinderen als meest schokkende slachtoffers..

Nu terug naar Charlie Hebdo. Ook hier viel de wraakoefening tegen het blad samen met een anti-semitische terreurdaad, de gijzeling door Amedy Coulibaly in de Hyper-Kacher. Ook hier weer kreeg de hele zaak daardoor het karakter van een islamitische terreuraanval met joden prominent onder de slachtoffers. Wéér werden alle daders geëxecuteerd en alle merkwaardigheden en inconsistenties ten spijt was er niemand om te worden verhoord om meer details aan de weet te komen. De broers Kouachi lieten hun identiteitskaart resp. rijbewijs achter in de vluchtauto en een politieman; Helric Frédou, die de opdracht om het onderzoek naar de connectie tussen Charb en Jeannette Bougrab te staken, negeerde, pleegde zogenaamd zelfmoord terwijl hij aan zijn rapport zat te werken.

Er is nog meer dat aandacht verdient. Zo had de eigenaar van Hyper-Kacher, Michel Emsalem, één dag voor de gijzeling de winkel verkocht, om vervolgens, na de gebeurtenissen, naar New York te verhuizen.

De slachtoffers werden in Israël begraven, net als die van de aanslag op de joodse school in Toulouse twee jaar eerder. Bij beide gelegenheden riep Netanyahu Franse joden op om naar Israël te emigreren.

Nu is Netanyahu ook de architect van het idee van een Oorlog tegen de Terreur, zoals te lezen is in de bundel Terrorism. How the West Can Win, de bijdragen van een conferentie in Washington over dit thema in 1984. In een interview voor de Franse tv op 7 augustus 2014 waarschuwde hij tegen erkenning van Palestina: ‘Dit is niet de strijd van Israël. Het is jullie strijd, het is de strijd van Frankrijk. Als ze hier succes hebben, als Israël wordt bekritiseerd in plaats van de terroristen, als we niet solidair naast elkaar staan, zal de pest van het terrorisme naar jullie land komen.’

Desalniettemin erkende het Franse parlement het recht van Palestina om als afzonderlijke staat te bestaan—twee weken voor de Charlie-aanslag. Was het een waarschuwing van Netanyahu geweest, of een dreigement dat op 7 januari werd uitgevoerd?

Ditmaal werd de noodtoestand en de anti-terreurwetgeving overigens zonder serieuze tegenstand door het Franse parlement gejaagd, en een terug is moeilijk voorstelbaar.

Kees van der Pijl

Uncategorized

De ‘humanitaire interventie’ in Libië—over de moraal van de nieuwe Amerikaanse president


Aan de vooravond van de NAVO-luchtoperatie in Libië in 2011 werd ik gevraagd om voor BNR Nieuwsradio te discussiëren met Frits Huffnagel, VVD-beroemdheid en oud-wethouder van Amsterdam. Inzet was wel of niet interveniëren. Mijn bezwaar was dat wij dat recht helemaal niet hebben, dat na Irak toch wel enige terughoudendheid op zijn plaats was, enzovoort. Huffnagel daarentegen had niet zozeer argumenten, maar ging er fors in op de toon van ‘Ah, kom op nou’, ‘Dat is toch onzin’, ga zo maar door. Gaddafi moest toch gewoon weg? 



Intussen weten we hoe het is afgelopen en omdat dankzij Trump Hillary Clinton waarschijnlijk de volgende president van de VS zal zijn (en denk erom, het zal alleen maar gaan over het feit dat ze een vrouw is, want over politiek praten we niet meer) blijven haar e-mails over Libië van belang.


Let wel, Gaddafi ten val brengen was op de eerste plaats een Frans (-Britse) onderneming, maar het was Hillary die begin oktober 2011 naar Libië vloog met de mededeling dat de dictator nu snel gepakt moest worden. En toen dat op de 21ste gebeurd was dankzij een tip van de NAVO en Gaddafi was gelyncht, bracht ze haar staf tot schateren met de woorden ‘we kwamen, we zagen, hij stierf’ (een variant op Caesars ‘ik kwam, ik zag, ik overwon’). Wat wist ze toen eigenlijk?

Van het begin af aan hield Clintons kennis Sidney Blumenthal haar op de hoogte van Sarkozy’s plannen, op basis van inlichtingen van een CIA-agent, Tyler Drumheller, die in 2005 de dienst verlaten had uit protest over de manier waarop Bush Jr de CIA misbruikt had om de invasie van Irak te rechtvaardigen.

Op 20 maart 2011 kreeg Hillary te horen dat Sarkozy een operatie in Libië voorbereidde om het militaire prestige van Frankrijk te herstellen na de weigering van zijn voorganger Chirac om mee te doen in Irak. De Franse geheime dienst DGSE hielp om een nationale raad in Benghazi op te zetten bestaande uit ex-ministers van Gaddafi, in ruil voor toezeggingen dat Franse bedrijven welkom zouden zijn na een omwenteling. Letterlijk staat er in de e-mail dat 35% van de Libische olie voor Franse bedrijven zal zijn.

Al direct was duidelijk dat er al-Qaida-elementen aan de opstand deelnamen (dit wist ook Clinton dus al in april 2011). Franse, Britse en Egyptische instructeurs waren toen al bezig de rebellen militair te trainen en Blumenthal rapporteert dat de wapens het land instromen. Uit de e-mails blijkt echter dat toen al verschillende groepen binnen de opstand elkaar bestreden. In mei vliegen de Fransen vertegenwoordigers van Total, het bouwconcern Vinci, Airbus, en wapenconcern Thalys over naar Libië om contracten te bespreken.

De komst van de zakenlieden was voorbereid door Bernard-Henri Lévy, de ‘nieuwe filosoof’ uit de jaren 70 die als ‘BHL’ een media-beroemdheid is geworden die bij elke interventie voor het ‘humanitaire verhaal’ zorgt. Hij vloog op 22 april al naar Benghazi als afgezant van Sarkozy om de voorkeursbehandeling van Franse bedrijven te bedingen.

Inmiddels had ook Cameron zich sterk gemaakt voor contracten voor BP, omdat hij vreesde dat Sarkozy met de buit aan de haal zou gaan. Toen er een nieuwe regering in Tripoli werd gevormd bleek echter dat de olieminister een vertrouweling van de Italiaanse ENI was en nu brak er echt onenigheid uit. Daarom stelden de Fransen voor Libië op te delen in autonome gebieden en zo hun aandeel veilig te stellen.

Toen vertegenwoordigers van het Internationaal Strafhof daarnaast om uitlevering van de Gaddafi’s vroegen, kregen ze in strikt vertrouwen te horen dat de tegenregering ervan uitging dat Kolonel Gaddafi door milities gevangen zou worden genomen en dan direct zou worden geëxecuteerd. Dat was op zich goed nieuws want voor een tribunaal zou Gaddafi natuurlijk heel veel kunnen vertellen dat in het Westen liever niet gehoord werd.

Kortom, de naar alle waarschijnlijkheid volgende Amerikaanse president wist in het voorjaar van 2011 dat Frankrijk en later Engeland erop uit waren, een omwenteling te gebruiken om commerciële voordelen te behalen; dat van het begin af aan jihadisten deel uitmaakten van de opstand; dat toen de onderlinge verschillen binnen de opstand ertoe leidden dat ook Italiaanse bedrijven weer toegang kregen tot het nieuwe gezag, Frankrijk inzette op regionalisering van het land. Ook wist ze al vroeg dat Gaddafi nooit uitgeleverd zou worden maar op de rol stond om ter plekke te worden gedood, en begin oktober vloog ze zelf naar Libië om er op aan te dringen dat dit snel zou gebeuren.

Intussen zorgden de media ervoor dat het grote publiek alleen maar het humanitaire verhaal van handelsreiziger BHL en zijn collega’s hoorden. Over de werkelijke belangen—wat Amerika betreft, ook nog eens Gaddafi’s succesvolle verzet tegen een Amerikaans militair commando voor Afrika (AfriCom), zijn plannen voor een gouden dinar, en de grote sommen die hij had geïnvesteerd via Goldman Sachs maar die in de crisis waren zoekgeraakt—hoefde Hillary natuurlijk niet via de e-mail worden ingelicht, dat waren zaken voor haar eigen ministerie.

Maar dat het ook voor de Europeanen alleen maar ging om politiek en materieel gewin, dat wist ze ook. Zoveel weten we dus over de moraal van een nieuwe Amerikaanse president.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Geen bommen op Syrië!

De Nederlandse regering beraadt zich over een verzoek van de Verenigde Staten om bij te dragen aan de bombardementen op Syrië. Hierdoor dreigt Nederland opnieuw betrokken te raken bij een oorlog die niets oplost. In plaats daarvan vergroten de bommen de ellende voor de Syrische bevolking alleen maar.



We weten uit het verleden dat bommen niets oplossen. De militaire interventies in Afghanistan, Irak en Libië hebben niets opgelost. Zoals toen al werd voorspeld door anti-oorlogsactivisten zijn de bommen alleen maar olie op het vuur geweest. In Afghanistan hebben de Taliban grote delen van het land onder controle, terwijl in de rest van het land corruptie en geweld aan de orde van de dag zijn. Islamitische Staat (Daesh) is een rechtstreeks gevolg van de ravage die de inval in Irak heeft veroorzaakt. Libië wordt verscheurd door een burgeroorlog.

Anderhalf jaar bombarderen in Syrië heeft nauwelijks resultaat gehad. De Verenigde Staten en haar Arabische bondgenoten bombarderen Daesh al vanaf september 2014. Sindsdien zijn ook Turkije, Rusland en Frankrijk gaan bombarderen. Wie denkt dat een paar Nederlandse F-16’s gaan slagen waar al deze staten hebben gefaald doet aan wensdenken.

Luchtaanvallen versterken Daesh. Dat de bombardementen nauwelijks effect hebben, komt onder andere doordat Daesh in staat is de verliezen aan te vullen met nieuwe recruten. Door de luchtaanvallen kan Daesh zichzelf profileren als dé organisatie die zich verzet tegen het westen, terwijl de aandacht wordt afgeleid van de problemen in de gebieden die Daesh controleert. Er is geen betere propaganda voor Daesh dan luchtaanvallen waarbij veel onschuldige slachtoffers vallen.

Nederland wordt opnieuw een oorlog in gerommeld. Dat de luchtaanvallen Daesh niet zullen verdrijven, wordt ook onderkend door de voorstanders van bombardementen. Wanneer de resultaten uitblijven zal de druk om ook grondtroepen in te zetten toenemen. Daarmee dragen bombardementen niet bij aan een oplossing van het conflict, maar kunnen ze juist leiden tot verdere escalatie.

De tegengestelde belangen vormen een groot risico. Het is bijzonder druk in het Syrische luchtruim. Het gevaar op botsingen neemt daardoor toe, zeker gezien de dubbele agenda’s. Dat Turkije onlangs een Russisch vliegtuig neerschoot onderstreept dit gevaar nog eens. Door deel te nemen aan de bombardementen loopt Nederland het gevaar betrokken te raken bij dergelijke conflicten.

De bommen betekenen nog meer ellende voor de Syrische bevolking. De Syriërs lijden al jaren onder een burgeroorlog waarvan het einde nog lang niet in zicht is. Luchtaanvallen zullen de ravage in Syrië alleen maar vergroten. De interventies in Irak en Afghanistan hebben laten zien dat ‘precisiebombardementen’ niet mogelijk zijn. Vanwege de ravage die ze aanrichten, zullen de bommen bovendien als een boemerang terugkomen.

Er zijn geen makkelijke oplossingen voor het verschrikkelijke conflict in Syrië. Maar de Nederlandse regering dreigt nu olie op het vuur te gooien omdat ze niet weet hoe de brand geblust moet worden. In plaats daarvan kan Nederland zich beter richten op hulp aan de slachtoffers van het geweld in Syrië en Irak en de wapenhandel met autoritaire regimes in het Midden-Oosten beëindigen.

  • Geen Nederlandse deelname aan de bombardementen op Syrië

  • Beëindiging van de Nederlandse betrokkenheid bij de bombardementen op Irak

  • Stop de wapenhandel met autoritaire regimes in het Midden-Oosten

  • Help de vluchtelingen uit Syrië en Irak

Ondertekend door:

Hassan El Arif (Nederlandse Egyptenaren Pro Democratie)

Hassan Ayie (KMAN/KMAA)

Lot van Baaren (Bestuurslid FNV)

Ewout van den Berg (Internationale Socialisten)

Jan Bervoets (Haags VredesPlatform)

Aziz Beth Aho (Aramese Beweging voor Mensenrechten)

Harry van Bommel (Tweede Kamerlid SP)

Jan Anne Bos (Kerk en Vrede)

Hans Boot (Solidariteit)

Fiona Dove (Transnational Institute)

Ewout den Heijer (Voorzitter SP Zoetermeer)

David Hollanders (Wetenschappelijk bureau SP)

Vicky Ioannidi (ReInform)

Kees Kalkman (VD AMOK)

Nuri Karabulut (DIDF)

Maikel Kat (Voorzitter SP Zaanstreek)

Wim Lankamp (Voorzitter Nederlands Palestina Komitee)

Kevin Levie (Voorzitter SP Rotterdam)

Max van Lingen (Hoofdredacteur Socialisme.nu)

Malu Lüer (SP Diemen)

Abdou Menehbi (Voorzitter EMCEMO)

Anja Meulenbelt (Auteur)

Mimi (Mad Mothers)

Nourdin el Ouali (Fractievoorzitter NIDA)

Ineke Palm (Wetenschappelijk bureau SP)

Harry Pals (Pastor EUG Janskerk, Utrecht)

Kees van der Pijl (Oorlog is geen oplossing)

Martijn de Rooi (Openheid over Irak/PvdA-lid)

Jan Schaake (Enschede voor Vrede)

Egbert Schellenberg (Bestuurder FNV Procesindustrie)

Bas Vermaat (Voorzitter SP Haarlem)

Shirley de Vet (Doorbraak)

Atse de Vries (Bestuurslid sectorraad FNV Woondiensten)

Youth for Palestine


Uncategorized

Gaat Nederland bombarderen in Syrië?

Niet doen! Militair betekent het niets, want de F-16s van Nederland (vier stuks) die nu worden ingepland boven Irak, zullen dan ook meedraaien in de bombardementen op doelen in Syrië, dat is alles. Nog meer destructie, nog meer menselijk leed. 



Politiek is het echter een reuzenstap. 

Immers, nu Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Jordanië en Bahrein hun deelname aan de militaire operaties tegen ISIS hebben stopgezet en alleen Turkije als (overwegend) islamitisch land nog meedoet in de coalitie onder Amerikaanse leiding, is ‘onze’ luchtoorlog tegen ISIS een Westerse oorlog tegen de Arabische wereld en de Islam geworden. Daar zou Nederland dan ook instappen.


Nog maar eens: wij, het Westen, hebben het Midden-Oosten en Noord-Afrika in brand gestoken, om de staten die na de instorting van het Sovjetblok volhard hebben in een onafhankelijke politiek, zoals Irak, Libië en Syrië, onderuit te halen.

Gelukt.

In de chaos die daarna is ontstaan, hebben Saoedi-Arabië en de andere Golf-monarchieën, alsmede het Turkije van de AKP, de soenni-jihad gefinancierd, in samenspraak met de Amerikaanse geheime diensten CIA en DIA en de Britse MI6.

De Arabische jihadisten die in 2001 in Afghanistan op de vlucht gedreven werden door de Amerikaanse invasie, volgens sommigen enkele honderden, volgens anderen enkele duizenden, zijn dankzij de door het Westen gevoerde oorlogen uitgegroeid tot een leger van meer dan honderdduizend. Dat leger vecht in Syrië, Irak, en Libië als al-Qaeda en ISIS, uitwaaierend naar groepen in Mali, Boko Haram in Nigeria en Niger, en pleegt aanslagen. Die in Parijs zullen niet de laatste zijn, want er wonen miljoenen jongeren met een moslim- en/of Arabische achtergrond in Europa.

De meeste zijn niet gepolitiseerd en hebben school of werk. Maar vele honderdduizenden zijn gemarginaliseerd en hangen rond in verpauperde voorsteden. Zelfs in het rijke, relatief goed georganiseerde Nederland, zo lezen we enkele dagen terug in de krant, zijn er 134 duizend jongeren die ‘zoek’ zijn, dat wil zeggen, ze werken niet, gaan niet naar school, hebben geen uitkering, maar leven van de hand in de tand. Alleen al in Amsterdam meer dan zestienduizend, uiteraard overwegend ‘allochtoon’.

In een economie die steeds verder wegzakt in de crisis, en alsmaar blijft bezuinigen en afbreken, is van alles nodig, maar NIET dat we de oorlog tegen de islam gaan opvoeren.

Wat nodig is, is een deltaplan voor het onderwijs, herstel van de publieke sector om werk en inkomen en toekomst te genereren, noem maar op. Maar wie terugdenkt aan Rutte’s uitspraak dat het eigenlijk het beste zou zijn als de jongeren die zich in Syrië bij de jihad willen aansluiten, daar ook sneuvelen, zal begrijpen dat we van onze regeerders in dit opzicht niet veel positiefs te verwachten hebben.

In plaats daarvan blijven we onze ogen sluiten voor de verantwoordelijkheid van het Westen, de rol van onze bondgenoten op het Arabisch schiereiland en in Ankara, de rol van Israël. Minister Hennis en commandant Middendorp kunnen niet wachten om de bommenluiken open te gooien en ons ook in de orgie van vernietiging te mengen die al zoveel dood en verderf en verdriet teweeg brengt. De Britse bommenwerpers die onmiddellijk opstegen van hun basis op Cyprus na de trieste beslissing van het Lagerhuis op 2 december, vielen doelen aan waarbij ook burgers omkwamen die de pech hadden te werken of wonen waar de jihad tegen Assad zich ophoudt. Wat de term ‘burgers’ in dit verband betekent wordt nog eens onderstreept door dit verschrikkelijke incident in een dorp bij de ISIS-‘hoofdstad’ Raqqa. Dat dit kennelijk werd veroorzaakt door een Russisch bombardement herinnert er nog eens aan dat ook die luchtaanvallen onschuldige mensen ombrengen—maar militair verder weinig opleveren.

Waar blijft de al bijna vergeten Nederlandse traditie in het volkenrecht, waarom geen visionair initiatief om de partijen bij elkaar te brengen? Is dit dan wat er gebeurt als een heel systeem wegzinkt in de crisis, de regeerders niets meer te bieden hebben dan bommen en repressie en wij gewoon mee-marcheren richting de afgrond?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Russische steun aan Assad loopt tegen Westerse strategie op


Alle media rapporteerden gisteren dat Parijs akkoord is met Moskou om voorlopig de strijd tegen ISIS gezamenlijk te voeren. Niet dat er veel enthousiasme is.

Zoals eerder bij herhaling betoogd kan die strijd alleen gewonnen worden door de financiële levenslijn van de jihadisten naar Turkije, Saoedi-Arabië en de andere Golfstaten af te snijden (dus ook geen vakantie in Dubai). De Russen zijn daar na het neerschieten van de Su 24 met harde hand aan herinnerd. De leider van de Turkmenen die opschept over het aan zijn parachute doodschieten van een van de twee piloten, blijkt een Turkse fascist van de Grijze Wolven te zijn.


Het Westen steunt niet de anti-ISIS coalitie maar de combinatie Turkije-Saoedi-Arabië-VAE-ISIS-al Qaeda enz. tegen Rusland, Iran en het regime van Assad.
Oekraïne heeft de piloot van de Turkse F-16 een medaille gegeven en president Porosjenko is in Nederland op staatsbezoek bij premier en koning. Zoals Rutte zegt, ‘we zijn in oorlog’—ja, met Rusland en met alle ongehoorzame regeringen/regimes in de wereld. China staat ook op die lijst, de wachtlijst zullen we maar zeggen.


De stroomvoorziening naar de Krim is weggevallen doordat Oekraïense fascisten de hoogspanningslijnen hebben opgeblazen en reparatie wordt verhinderd door ontevreden Krimtataren, de etnische groep wier geschiedenis teruggaat naar de tijd van Djingiz Khan. Volgens German Foreign Policy hebben de Tataarse leiders Mustafa Dsjemiljew en Refat Tsjoebarov uitgebreide contacten met het Duitse ministerie van buitenlandse zaken. Hierbij speelt op de achtergrond dat de Tataren van de Krim, die zwaar te lijden hadden gehad onder de stalinistische terreur in de jaren dertig, in de Tweede Wereldoorlog met de nazi’s collaboreerden. Als represaille liet Stalin na de bevrijding van de Sovjet-Unie het grootste deel van de Krimtataren naar Oezbekistan deporteren. Pas in de jaren zestig werden de beschuldigingen tegen hen herroepen, al duurde het tot de perestroika van Gorbatsjov alvorens ze het recht kregen terug te keren naar de Krim.

De Krimtataren hebben zowel met de onafhankelijke Oekraïne als na de inlijving in 2014, met Rusland moeizame relaties onderhouden.

Het zijn moslims en er vechten ook salafistische Krimtataren in Syrië; daarnaast zijn er pro-Russische Tataarse organisaties. Verder leven er naar schatting zes miljoen ooit van de Krim naar het Ottomaanse Rijke geëmigreerde Tataren in Turkije (dat is 24 keer zoveel als op de Krim en in Oekraïne, waar we praten over een kwart miljoen).

Drie weken geleden hebben Dsjemiljew en Tsjoebarov overleg gevoerd met de EU-functionaris voor buitenlandse zaken, Federica Mogherini, over mogelijkheden tot beëindiging van de ‘bezetting van de Krim’ en over ‘vreedzame acties’ die daartoe kunnen bijdragen, in het bijzonder op het vlak van de energievoorziening.

De Krim is voor 80 procent van zijn energie afhankelijk van Oekraïne, en voor drinkwater voor 85 procent, en het opblazen van de elektriciteitsmasten is een gevoelige klap.

Hollande heeft in Moskou niet namens de EU gesproken maar alleen namens Frankrijk, en het bondgenootschap met Rusland is een bilaterale overeenkomst—niet de eerste keer dat Frankrijk buiten het Atlantische blok opereert.

De krachten die Poetin in het nauw willen drijven en serieus denken aan een regimewisseling in Moskou, hopen dat de kosten van de Rusland niet populaire Syrië-interventie (50 miljoen dollar per dag) en de aanhoudende, door de samenloop van crisis en Saoedische oliepolitiek laaggehouden olieprijs, Rusland tot opgeven dwingt.

Zoals alle luchtoorlogen is het bombarderen een weinig effectieve manier om terrein te herwinnen en hoewel het Syrische leger militair steeds effectiever wordt door de gevechtservaring (lees Robert Fisk in The Independent), is het te klein om ooit heel Syrië te heroveren.

De Russische sancties tegen Turkije helpen ook al niet om Rusland, dat langs die weg juist naar mogelijkheden zocht om de blokkade door NAVO/EU te omzeilen (gaspijplijn, voedselimporten), economisch lucht te geven.

Vandaar, tegen alle bewijzen inzake het neerschieten van de Su 24 in, de NAVO-steun aan Turkije; Hollande alleen in Moskou; Amerikaanse instructeurs voor het Oekraïense leger; opblazen van hoogspanningslijnen naar de Krim. Langzaam maar zeker lijken de fronten van de ‘Oorlog tegen de Terreur’ om te slaan naar een front tegen Rusland.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Russische jager boven Syrië neergehaald door Turkije: NAVO stap dichter bij groot conflict


De krachten die ontevreden zijn over de recente toenadering tussen met name Frankrijk en Rusland inzake de strijd tegen ISIS, hebben vandaag enkele belangrijke stappen gezet om deze beginnende samenwerking onderuit te halen.
Het bombarderen door Russische straaljagers van doelen in Syrië is de staten die ISIS en andere jihadistische groepen ondersteunen, natuurlijk een doorn in het oog.
Ook krachten in de VS zijn hierover zeer bezorgd. Want als dit zo doorgaat worden straks de EU-sancties tegen Rusland niet verlengd, wordt het ultrageheime TTIP-verdrag dat Europa nauwer aan Amerika moet binden voor de Europese landen minder urgent, en komen de Russen weg met de incorporatie van de Krim. 



Om dit laatste te verhinderen, hebben de Amerikanen aangekondigd het reguliere Oekraïense leger te gaan trainen. Tot voor kort trainden de Amerikanen alleen de Oekraïense Nationale Garde, die bedoeld was om de fascistische en ultra-nationalistische strijdgroepen onder het gezag van Kiev terug te brengen. Maar met de nieuwe stap, volgens president Porosjenko bedoeld om the leren hoe Rusland verslagen moet worden, wordt een normalisering van de verhoudingen met Moskou weer teruggezet. 


Nu kon minister van buitenlandse zaken Lavrov nog laconiek reageren op dit nieuwe besluit van het Pentagon, verwijzend naar de legers van Afghanistan en Irak die na de Amerikaanse invasies van die landen ook door de VS zijn getraind zonder dat dat veel heeft opgeleverd.

Het neerschieten van de SU-24 jager is natuurlijk iets heel anders en daar spelen ook hele andere zaken mee. Lavrov heeft zijn voor morgen, woensdag 25 november, geplande trip naar Antalya voor bilateraal overleg met de Turken al afgezegd.

Wat kan Erdogan, gesterkt door zijn recente verkiezingssucces (dat door nieuw geweld tegen de Koerden en de deels met hen verbonden partij is behaald na de eerdere nederlaag), hebben aangezet om zijn militairen opdracht te geven de Russen aan te vallen?

Toen de Russen Assads regime te hulp schoten op een moment dat de opmars van ISIS, al-Nusra, al-Sham en andere oppositiegroepen naar Damascus niet meer te stuiten leek, haalde de Turkse president fel uit naar de Russen. Een grote fout, de geschiedenis zou hen veroordelen, en ga zo maar door.

Maar Poetin op zijn beurt verklaarde enkele dagen geleden dat ISIS gesteund wordt door een groot aantal landen, waaronder verschillende leden van de G-20, en dat kon Ankara zich net als Saoedi-Arabië natuurlijk aanrekenen.

Eerder al had de Financial Times onthuld dat ISIS olie verkoopt aan Turkije en aan de Iraakse Koerden, die weer goede economische betrekkingen met Turkije hebben, in tegenstelling tot de Syrische Koerden die dichter bij de PKK staan (en waartegen Erdogan zoals gezegd de strijd juist heeft opgevoerd).

En nu heeft de Turkse president verklaard dat de Russische straaljager werd neergehaald omdat hij niet alleen maar de Turkse grens had gepasseerd maar omdat hij de NAVO-grens was gepasseerd. Dit wordt door de Russen natuurlijk ontkend, en hoe dan ook zijn het vliegtuig en de piloten in Syrië neergekomen—in een gebied dat door Turkmeense opstandelingen wordt beheerst. Op de eerste videobeelden staan Turkmeense strijders rond het lichaam van een dode piloot.

Dat de Turken de verwante Turkmenen met hun aanval hebben willen ondersteunen is zeker een factor die meegenomen moet worden.


Het feit dat NAVO-secretaris-generaal Stoltenberg de Russen direct dreigend heeft toegesproken is niet onverwacht, daar wordt hij nu eenmaal voor betaald. Maar nu ISIS echt wordt aangepakt en heel, heel langzaam ook in de gevestigde media het inzicht doordringt dat deze groep zonder Turkije, Saoedi-Arabië en Qatar geen lang leven beschoren zou zijn heeft Turkije de zaak op de spits gedreven.
Nu zal moeten blijken of de andere NAVO-leden daarin meegaan. Zij steunen de jihadisten immers ook, al was het maar vanwege hun roep om regime-wisseling in Damascus, dan wel door de genoemde drie landen niet aan te spreken. Daarnaast heeft Seumas Milne in juni jl. in The Guardian onthuld dat de CIA en hun Britse collega’s, MI6, een ‘rat-line’ draaiende houden waarlangs wapens die in Libië zijn gedropt, naar de Syrische opstand worden getransporteerd.

Hoe dan ook is een uiterst explosieve situatie ontstaan.

Kees van der Pijl
Uncategorized

Gaan we opnieuw een grote ‘Oorlog Tegen de Terreur’ beginnen?

Na de aanslagen in Parijs, die terecht grote ontzetting en verontwaardiging hebben losgemaakt, is president Hollande resoluut het oorlogspad opgegaan. Na 14 jaar herhaalt hij daarmee wat Bush en Blair hebben gedaan na 9/11. Wat het heeft opgeleverd weten we: eindeloos geweld en vernietiging in een steeds groter oorlogsgebied en een steeds radicalere jihad tegen het Westen. Want dát geweld en díe vernietiging (geen 127 doden zoals in Parijs, ook geen 2,500 zoals in New York, maar vele honderdduizenden en complete landen verwoest) hebben bij ons GEEN grote ontzetting en verontwaardiging losgemaakt.



Vandaar dat de oorlog zich uitbreidt, want de mensen die zich wèl aantrekken wat er in het Midden-Oosten en Noord-Afrika gebeurt, ondergaan hetzelfde wat ik als student voelde bij het zien van de beelden uit Vietnam.

Gelukkig had ik als docent in Leiden de oude radencommunist Ben Sijes, en belandde ik uiteindelijk in de CPN die hele andere prioriteiten had dan zelf de wapens opnemen. De jongeren die vandaag de dag de beelden op al-Jazeera zien van het lijden dat de bombardementen door de Amerikanen, Fransen en nu ook de Russen aanrichten, de beelden van de dagelijkse vernederingen die de Palestijnen moeten ondergaan in de door Israël bezette gebieden, staan bloot aan andere ideologische invloeden. Zij komen in de invloedssfeer van Saoedi-Arabië en de andere Golfstaten (die zich overigens dezer dagen uit de coalitie tegen ISIS hebben teruggetrokken) en volgen niet de roep van het socialisme maar van de jihad.

Daar ligt overigens ook de sleutel tot het aanpakken van ISIS. Op Russia Today was een gesprek met journalist Jürgen Todenhofer die na zes maanden onderhandelen toegang kreeg tot gebied dat door Islamitische Staat wordt gecontroleerd. Tien dagen reisde hij rond onder geleide, o.a. naar de ‘hoofdstad’ Raqqa.

Afgezien van het feit dat alle Christenen en Shia moslims daar zijn verjaagd, gaat het leven er nu zijn min of meer normale gang, rapporteerde Todenhofer bij zijn terugkeer, al weten de mensen dat het leven gevaarlijk is—een vriendin bezoeken of slaappillen gebruiken (verboden) kan de gevangenis betekenen.

Omdat Todenhofer strijders afkomstig uit de Kaukasus, uit Duitsland, Frankrijk en Engeland ontmoette, kon hij hen ook vragen waarom ze daar waren gekomen. Allemaal kwamen ze met verhalen over slechte behandeling in de landen van herkomst. Daar waren ze onbelangrijk, hier wordt hen voor het eerst verteld dat ze een belangrijke strijd leveren, en tegen de Amerikanen kunnen vechten. Ze komen vervuld van religieus fanatisme en eenmaal ter plekke ontvangen ze een gedegen militaire training door de officieren uit de tijd van Saddam Hoessein.

Terug kunnen ze niet want dan zullen in islamitische kring als verrader te boek staan en hun leven riskeren. Maar er is ook grote teleurstelling want in tegenstelling tot wat hen verteld was, zijn er geen Amerikaanse of Britse troepen en doden ze alleen maar andere moslims. Ook de luxe waarin ze zouden leven blijkt in de praktijk uit onverwarmde lokalen, met dagen zonder eten of zelfs water te bestaan. Daarom hopen ze vurig dat hun wrede executies zullen leiden tot het op het slagveld verschijnen van de Amerikaanse of andere Westerse troepen. Russen zijn ook goed.

Wapens zijn er genoeg: uit Saoedi-Arabië en de Golfmonarchieën komt daarnaast ook geld en daarmee worden wapens gekocht van de Koerdische Pesjmerga of het Vrije Syrische Leger, en daar komt ook de meeste munitie vandaan. Dus minister Koenders mag dan geheim houden waar de Nederlandse hulp naar toe gaat, ISIS weet bij wie ze die kunnen gaan halen.

Bombarderen heeft volgens Todenhofer weinig zin omdat ISIS met guerrillatactieken strijdt, en ook grondtroepen zullen geen verschil maken want de jihadisten zijn bereid te sterven en Amerikaanse en andere Westerse militairen niet.

Ook hier weer: Oorlog is geen oplossing. Om het voor ISIS lastig te maken, zijn hele andere stappen nodig aldus Todenhofer. Leveranties van wapens, munitie en geld door de Saoedi’s en de Golfmonarchieën verhinderen, en de Turks-Syrische grens sluiten. Ten derde, actief bevorderen van verzoening tussen Shia en Soenni in Irak, Syrië en Turkije.

‘ISIS bestrijden vergt een intelligente strategie’, besluit Todenhofer zijn verslag.

Maar leg dat maar eens uit aan Hollande en Rutte, aan de NRC en het NOS-journaal. Die willen oorlog.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Begint het eindelijk te dagen wie achter ‘Islamitische Staat’ schuilgaat?

De aanslagen in Parijs hebben niet alleen in de publieke opinie een schok teweeggebracht. Ook in gevestigde media zijn er barstjes en kiertjes gekomen in de consensus. Dat ‘wij’ ook maar enige verantwoordelijkheid hebben voor de onrust in de wereld, laat staan voor zoiets verschrikkelijks als terreuraanslagen op burgers, is lang ontkend. 

In een opmerkelijke ommekeer heeft de New York Times nu een artikel overgenomen uit een Algerijnse krant, de Quotidien d’Oran. Daarin schrijft Kamel Daoudnov dat we niet zo gefixeerd moeten zijn op ISIS dat we niet meer zien dat er al lang een ISIS is waar alles wat de ISIS in Irak en Syrië doet, gewoon in de wet staat: Saoedi-Arabië. 


Hoofden afhakken, kunst en onbedekte huid in de ban doen, alles wat in de islamitische wetgeving van de meest strikte soort verboden is, is in Saoedi-Arabië niet alleen officieel voorschrift maar wordt ook met dezelfde frequentie toegepast.
Wie wil weten wat er zou gebeuren als ISIS werkelijk een duurzaam staatsgezag zou vestigen hoeft alleen maar een enkele reis Riadh te nemen.


Omdat de al-Saoed-dynastie zelf bedreigd wordt door de fundamentalisten moedigt ze die aan elders hun zendingswerk te verrichten. Honderden religieuze tv-kanalen, duizenden islamistische kranten en predikers zaaien in Noord- en Noordwest-Afrika, het Midden Oosten en elders haat tegen het Westen, de ‘ongelovigen’ die de Arabische wereld en de Islam hebben vernederd, de Palestijnen onderdrukken, Irak hebben binnengevallen, en ga zo maar door.

Die kijk op de wereld, aldus Daoudnov, met zijn vele aanknopingspunten in de werkelijkheid (de vernedering, onderdrukking, het binnenvallen) wordt gefinancierd uit de schier onbeperkte middelen die Saoedi-Arabië dankzij de olie ter beschikking staan. ISIS heeft een moeder, schrijft hij, en dat is de invasie van Irak. Maar het heeft ook een vader, nl. Saoedi-Arabië en het religious-industriële complex van dat land.

Dat dit in de New York Times wordt afgedrukt is van het grootste belang, ook voor diegenen voor wie er weinig nieuws in dit artikel staat. Want in de VS is ook de rol van Saoedi-Arabië in 9/11 taboe. En toch zijn alle ‘samenzweringstheorieën’ over die aanslagen (dat wil zeggen, theorieën die de aanslag anders verklaren dan de samenzweringstheorie met Osama Bin Laden in de hoofdrol) eenvoudig te verklaren uit deze connectie. Dus als Bush, Cheney en hun vrienden de Saoedi’s de hand boven het hoofd hielden en waarschuwingen van hun eigen FBI negeerden is dat omdat zij de innigste banden met de Saoedi’s hadden en op z’n minst van geen kwaad wilden horen.

Dit gaat terug tot de tijd van Reagan toen het Amerikaanse Congres de CIA verbood, de Contra’s in Nicaragua te bewapenen en er een geheime oorlog te voeren. De oude Bush had in zijn tijd als CIA-chef (benoemd door Gerald Ford onder druk van Cheney en Rumsfeld) al samen met de chef van de Saoedische geheime dienst, Adham, een Pakistaanse bank (BCCI) omgebouwd tot een doorgeefluik voor illegale operaties. Toen Bush als vice-president onder Reagan de leiding kreeg over deze operaties werd BCCI de sluis waardoor Saoedisch en ander buitenlands geld naar de Contra’s werd overgemaakt, buiten het Congres om. Sindsdien zijn nauwe betrekkingen tussen de Bush-dynastie en Saoedi-Arabië blijven bestaan en nog uitgebreid met enorme wapencontracten, die soms zo’n omvang hadden dat de Israël-lobby in de VS er met succes bezwaar tegen maakte. In één geval is toen een integraal bewapeningsproject,. Al-Jamama, overgenomen door Groot-Brittannië, destijds onder Thatcher.

Saoedi-Arabië heeft een defensiebudget van 81 miljard dollar per jaar, een fractie minder dan de grote boeman Rusland (84). Maar daarnaast hebben de Saoedi’s geen last van morele beperkingen bij hun handelen. Dus de democratiebeweging in Bahrein neerslaan? Geen probleem. Een wrede oorlog voeren in Jemen? Ga je gang.

Niets van wat de Saoedi’s doen kan echter plaatsvinden zonder Amerikaans fiat, want alle ultra-moderne wapensystemen die ze kunnen inzetten zijn afhankelijk van de technici die worden meegeleverd. Maar nog veel fundamenteler is dat de Amerikaanse politiek in het Midden-Oosten rust op twee pijlers: Israël en Saoedi-Arabië. En bij geen van de twee gaat het om tactische bondgenootschappen. Het gaat om uitbreide militaire, industriële en financiële samenwerking die over meerdere decennia zijn uitgegroeid tot de huidige omvang en waarvan geen terug mogelijk is, zeker niet in een tijd van een zware crisis van het kapitalistische systeem.

Kortom, Obama kan in Zuidoost-Azië op de ASEAN-top nog zo prachtig uithalen over misdadigers die restaurants opblazen, de kern van de zaak is dat hij met handen en voeten gebonden is aan wat Daoudnov noemt, ‘de ISIS die het gemaakt heeft’, nl. Saoedi-Arabië.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Samenzwering of gewoon regeringspolitiek?

De aanslagen in Parijs hebben behalve treurnis over de slachtoffers, de vertrouwde roep om meer geweld, en nieuwe wind in de rug voor Wilders, Le Pen en hun vrienden, ook weer een aantal beschouwingen over onze eigen verantwoordelijkheid opgeleverd.
Maar nu is gebleken dat die veel verder gaat dan de kwestie van verantwoordelijkheid voor het starten van oorlogen waaruit dan later radicale groepen te voorschijn komen die weer terreuraanslagen plegen.



Gisteren is bekend geworden dat minister Koenders niet alleen wapens gaat leveren aan de Koerden die in Syrië en Irak strijden, maar ook voor 10 miljoen ‘niet-dodelijke’ hulpgoederen aan de ‘Syrische oppositie’. ‘Het is geheim wie de oppositiegroepen precies zijn, omdat anders de aanvoer in gevaar komt en het materieel in verkeerde handen komt’, aldus De Telegraaf


Heel verstandig.


Dat wij verantwoordelijk zijn voor de oorlogen in het Midden Oosten en Noord-Afrika hoeft hier niet te worden herhaald. Dat wij direct bijdragen aan het ontstaan en het groeien van radicale, uiterst gewelddadige groepen zoals al-Qaeda en ISIS evenmin.
Dit laatste is nog eens ten overvloede betoogd in een stuk van de onvermoeibare John Pilger waarin hij de vergelijking maakt tussen al-Qaeda, ISIS en Pol Pot in Cambodja. Allemaal aanvankelijk onbeduidende groepjes maar dankzij maximaal geweld ertegen uitgegroeid tot een machtsfactor. De beestachtige Amerikaanse bombardementen op Cambodja van 1969 tot ’73, het equivalent van vijf Hirosjima-bommen, creëerden een maanlandschap waarin de overlevenden verdwaasd ronddwaalden, eenvoudig te rekruteren voor de Rode Khmer van Pol Pot. Zo kwam die aan een leger waarmee een ultra-maoïstische collectivisatiepolitiek werd ingezet die op een bloedbad uitdraaide.

Met al-Qaeda is iets dergelijks gebeurd—dat was een netwerk van rekruteringsbureaus waar vrijwilligers voor de strijd tegen het pro-Sovjet-regime in Kaboel zich konden aanmelden. Nadat het in de nasleep van 9/11 (19 daders) was uitgeroepen als doelwit van de ‘Oorlog tegen de Terreur’, werd het een internationale macht die inmiddels door ISIS is overvleugeld. Ook daar dezelfde geschiedenis, klein begonnen, en nu is ‘de beschaving’ in gevaar.

We worden rond de klok afgeluisterd, elke e-mail wordt geregistreerd. En dan worden ook nog eens waarschuwingen doorgegeven door mensen die het weten kunnen: volgens de Washington Post had Irak gewaarschuwd voor een aanval op Frankrijk omdat ze al-Baghdadi, de ‘kalief’ van ISIS, afluisteren. Maar de Franse regering heeft de details van deze informatie volgens de krant nog niet openbaar gemaakt, laat staan waarom ze er niet naar gehandeld hebben.

Toch hoeft, in tegenstelling tot de aanslag op Charlie Hebdo begin dit jaar, ditmaal niet aan de authenticiteit van de aanslagplegers te worden getwijfeld.
Maar wij gaan door met het financieren van de oorlog in Syrië, en wel de kant waarin ISIS, gevolgd door al-Qaeda/al-Noesra en een aantal andere jhadistenformaties de hoofdmacht vormen.
De zogenaamde ‘gematigde oppositie’ heeft al geruime tijd geleden haar wapens bij deze veel sterkere legers ingeleverd, en bestaat misschien uit afvallige groepen burgers die op een conferentie in Istanboel of Genève kunnen verschijnen, maar niet op het slagveld (in ieder geval niet zonder toestemming van de jihadisten).

Het leveren van materieel aan wie dan ook in Syrische oppositie (‘Het is geheim wie de oppositiegroepen precies zijn, omdat anders de aanvoer in gevaar komt en het materieel in verkeerde handen komt’, je zou er om lachen als het niet zo droevig was) is levering aan die elementen in de gewapende opstand die het slagveld beheersen.

Het kan zijn dat op dit moment ISIS in het defensief wordt gedrongen door de steun van Moskou aan Assad. Moet dat dan het moment zijn om de steun aan de opstand op te voeren?

Eerder klaagden de Amerikanen al dat de Russen niet alleen ISIS, maar ook andere, door het Westen, Saoedi-Arabië, Turkije en Qatar gesteunde groepen bombardeerden. Gisteren werd in de mensenrechtencommissie van de Algemene Vergadering van de VN met 115 tegen 15 en 51 onthoudingen een resolutie van Saoedi-Arabië aangenomen die de inmenging van Iran en niet genoemde ‘andere landen’ in Syrië veroordeelt—je moet maar durven, de mensenrechtencommissie—Saoedi-Arabië!
Ik heb niet kunnen achterhalen wat de Nederlandse vertegenwoordiger heeft gestemd.
Maar met Koenders’ 10 miljoen is het duidelijk aan welke kant we staan.

Kees van der Pijl

Uncategorized

De aanslagen in Parijs en de nieuwe ronde oorlogsverklaringen

Na de eerste rouwbetuigingen en de verslagenheid die volgde op de bloedige terreuracties in het Bataclan muziektheater, bij het Stade de France en een restaurant, is de reactie er opnieuw één van wraak, dus nog meer oorlog.

Net als met 9/11, toen niet de aanwijsbare verantwoordelijken werden aangesproken (in ieder geval Saoedi-Arabië en de Pakistaanse geheime dienst ISI), maar een algemene ‘oorlog tegen de terreur’ werd afgekondigd waarmee de Amerikaanse regering alle kanten op kon, hebben Hollande en diens premier Valls nóg eens de oorlog verklaard aan de ‘Islamitische Staat’. Ook premier Rutte heeft zich daarbij aangesloten. 


Na 14 jaar chaos in de wereld te hebben gebracht, is de ‘oorlog tegen de terreur’ daarmee in een hogere versnelling geschakeld. Daarbij lopen de verschillende oorlogen die eruit zijn voortgekomen, door elkaar heen. 


De Amerikanen hadden immers, na in Afghanistan het Taliban-regime te hebben verjaagd, de oorlog doorgetrokken naar een invasie van Irak. Dit ondanks de wereldopinie die in februari 2003 de grootste demonstraties uit de geschiedenis tégen zo’n oorlog op de been bracht; ondanks de weigering van Frankrijk, Rusland en China om een mandaat in de Veiligheidsraad af te geven; en niet in de laatste plaats, ondanks de herhaalde aanbiedingen van machthebber Saddam Hoessein om samen te werken tegen al-Qaeda. 

De invasie van Irak paste in een heel ander project, één dat in 1991 door Paul Wolfowitz was verwoord toen hij tegenover generaal Wesley Clark verklaarde dat de VS tien jaar de tijd zou hebben om onwelgevallige regimes die nog dateerden uit de Koude Oorlog op te ruimen. In Syrië zien we hoe de VS en de EU nog steeds bezig zijn, Assad te bestrijden en daartoe de opstand tegen zijn regime van het begin af hebben gesteund. Samen met Saoedi-Arabië (een samenwerking die dateert uit de tijd van de Afghaanse opstand tegen het pro-Sovjet-regime in Kaboel) en met het Turkije van Erdogan, dat zijn eigen oorlog tegen de Koerden voert.

Tenslotte is, eveneens vanaf 1991, een campagne gestart om Oost-Europa in de NAVO (en de EU) op te nemen, tégen Rusland. Vanaf 2000 heeft Moskou daar verzet tegen aangetekend. De oorlogen in Georgië in 2008 en Oekraïne in 2014-‘15, die mede door lichtvaardige beloftes over NAVO-lidmaatschap zijn veroorzaakt, maken duidelijk dat Rusland geen verdere uitbreiding aan zijn grenzen wil.

Toen Poetin als sterke man tegen de NAVO-opmars en tegen de uitverkoop van de Russische economie aan de macht kwam, waren er geruchten dat sommige van de bommen die er toen in Rusland ontploften, misschien wel door behulpzame geesten uit zijn eigen FSB waren geplaatst. Dat neemt echter niet weg dat Moskou in Tsjetsjenië met een werkelijke jihad wordt geconfronteerd, die is uitgewaaierd naar Dagestan en andere moslim-gebieden in Rusland en die ondanks de harde repressie niet onder controle kan worden gebracht.

Kortom, vanuit Russisch oogpunt is het bestrijden van de radicale islamistische groepen noodzakelijk, zowel in eigen land als in bv. Syrië (gelet op het grote aantal Tsjetsjenen en andere Russische moslims die daar vechten).

Aangezien er vanuit Westers oogpunt minstens drie oorlogen door elkaar lopen (tegen de terreur, tegen de ongehoorzame regimes, en een ‘koude’ tegen Rusland) is onze politiek volstrekt tegenstrijdig. Er komt steeds meer chaos en nergens is ook maar één succes behaald. Dat Tunesië zich als democratie kan handhaven is niet dankzij, maar óndanks ons—Sarkozy’s minister van binnenlandse zaken Alliot-Marie had dictator Ben Ali nog aangeboden, de Franse oproerpolitie te sturen om zijn gezag te herstellen.

De Russen daarentegen hebben weliswaar veel minder militaire mogelijkheden (ook door de slechte discipline in de strijdkrachten en de veiligheidsdiensten), maar dankzij een zeer bekwaam diplomatiek apparaat onder leiding van minister van buitenlandse zaken Lavrov kunnen zij een consistente positie blijven innemen. De bescherming van Russische belangen en van Russen die door de instorting van de multi-etnische USSR in andere staten zijn beland als minderheid, staat daarbij voorop.

Omdat de Westeuropese landen één voor één meegegaan zijn met de Amerikaanse oorlog tegen de terreur, tegen de seculiere regimes in het Midden-Oosten (Irak, Libië, Syrië), en tegen Rusland, krijgen wij nu te maken met de gevolgen van een tegenstrijdige politiek. Om Gaddafi ten val te brengen, werden tonnen wapens aan de de Libische jihadisten en andere milities geleverd; hetzelfde aan de Syrische opstand. Die sleept zich maar voort omdat wij tegen de jihadisten zijn maar ook tegen tegen de staat die zij bestrijden. Weliswaar durft het Westen geen luchtoorlog tegen de staat meer aan zoals in Libië, maar Saoedi-Arabië en Turkije aanpakken durven we ook weer niet. Stappen zetten om onze eigen moslimbevolking een stem te geven en te verhinderen dat hun kinderen afreizen naar Syrië, evenmin.

Nu honderdduizenden migranten het hele EU-apparaat dat is opgebouwd om asielzoekers op te vangen (de Dublin-verdragen) hebben doen bezwijken, bezwijkt ook de EU die nog altijd geen antwoord heeft op de voortdurende economische crisis behalve bezuinigingen—behalve op defensie.

Maar de oorlog die nu onze hoofdsteden heeft bereikt, zal daardoor niet worden tegengehouden. Alleen een consistente diplomatie gericht op wapenstilstand, vrede en wederopbouw in het Midden-Oosten en Noord-Afrika zal het tij kunnen keren.

Daarvoor zijn echter leiders nodig van een ander kaliber dan Hollande of Rutte.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Zorgwekkende wending in de ‘strijd tegen ISIS’


Na de ramp met de Russische Airbus op 31 oktober boven de Sinaï is nog eens duidelijk geworden hoe er in de wereldpolitiek met twee maten wordt gemeten. Weinig tranen over de slachtoffers in onze media, in plaats daarvan de spot drijven met Rusland omdat het de uitslag van het onderzoek wilde afwachten alvorens een verklaring uit te geven wat de oorzaak was.


Inzake MH17 was het natuurlijk prima dat we ruim een jaar hebben moeten wachten op de oorzaak, inclusief de inhoud van de vluchtrecorders, die in het geval van de Russische Airbus (zoals normaal gebruikelijk) binnen enkele dagen beschikbaar waren.

Inmiddels zijn alle partijen, zelfs het militaire regime in Egypte, het eens dat het een bomaanslag door ISIS was. Maar dat is niet de enige wending in de ‘strijd tegen ISIS’. 


Wat het ongeluk betreft, de Amerikanen en Britten beweerden al direct, zogenaamd op basis van hun inlichtingendiensten, dat het een bomaanslag was. Maar inmiddels is bekend geworden dat ze dit van Israël te horen hadden gekregen. De Israëlische inlichtingendiensten werken nauw met Egypte samen om de jihad in Sinaï onder controle te krijgen en luisteren de ISIS-communicatie permanent af. Ze hoorden niet alleen dat er felicitaties over het ‘succes’ werden doorgegeven maar hadden ook al informatie vooraf dat ‘something big’ ging gebeuren.

Dat brengt ons op de vraag of er nu eigenlijk samenwerking met Rusland is in de ‘strijd tegen ISIS’ of dat er in werkelijkheid (vandaar de aanhalingstekens) een complex samenstel van andere conflicten speelt. Immers, de anti-ISIS-coalitie van 65 landen heeft tot nu toe nauwelijks indruk gemaakt, terwijl de pas onlangs ingezette Russische luchtcampagne een hernieuwd offensief van het Syrische regeringsleger heeft mogelijk gemaakt.

En nu blijkt uit berichten o.a. op Antiwar.com dat zowel Rusland als de VS hun inzet in Syrië opvoeren maar daarbij wapens inzetten die de vraag oproepen tegen wie ze eigenlijk gericht zijn. Dit betreft vooral luchtdoelraketten, terwijl de VS op verzoek van Turkije ook F-15C gevechtsvliegtuigen in het Syrische luchtruim laat opereren.

ISIS heeft geen vliegtuigen, dus luchtdoelraketten zijn noch voor de Syrisch-Iraans-Russische coalitie, noch voor de groepen die door de VS worden gesteund van nut tegen ISIS. De F-15C is ook een toestel dat tegen andere straaljagers wordt ingezet, dus ook daar kan het er niet om gaan om ISIS te bestrijden.

De Syrische regeringstroepen zullen weliswaar Israëlische luchtaanvallen kunnen afslaan, maar verder lijkt het er toch vooral op dat beide partijen, de Syrisch-Iraans-Russische en de Turks-Saoedisch-Amerikaanse (en nog 62 andere leden van deze coalitie) het op elkaars vliegtuigen gemunt hebben. Aangezien deze laatste caolitie vooral uitblinkt in ineffectiviteit omdat de belangentegenstellingen erbinnen veel te groot zijn om gezamenlijk te kunnen optreden, zijn de luchtdoelraketten en F-15Cs tegen de Syrische luchtmacht en tegen de Russen gericht. Turkije heeft immers al gedreigd bij een volgende afzwaaier van een Russisch toestel boven Turks grondgebied, dit neer te zullen halen—iets waar de NAVO nog eens extra op heeft aangedrongen.

Aangezien praktisch alle wapens die aan de zogenaamde gematigde oppositie worden geleverd, in de praktijk worden doorverkocht aan ISIS en de andere jihadisten, zullen we binnenkort rekening moeten houden met nieuwe luchtincidenten boven Syrië en andere regio’s waar ISIS actief is. Net als in Libië, waar grote voorraden luchtdoelraketten werden gedropt voor de milities die het land nu onder elkaar hebben verdeeld, komen zo wapens in handen van een ongecontroleerde opstand, wapens waarvan later gevraagd zal worden waar ze gebleven zijn.

Het grootste gevaar is echter dat Russische en/of Amerikaanse gevechtsvliegtuigen worden neergehaald met wapens die door de andere partij zijn geleverd.
Een staakt-het-vuren in Syrië gevolgd door een politieke regeling is daarom dringender dan ooit.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Wikileaks over Syrië: van opstand tot uittocht

De oprichter van Wikileaks, Julian Assange, zit nog altijd in de ambassade van Ecuador in Londen en al is de bewaking daar teruggedraaid nadat er 17 miljoen pond (zo’n 25 miljoen euro) aan is uitgegeven, hij kan er nog altijd niet uit. Maar de rol van Wikileaks is daarmee niet uitgespeeld. De telegrammen van de Amerikaanse ambassadeur in Damascus die indertijd door de site openbaar werden gemaakt, geven inzicht in de oorsprong van de opstand; enige dagen geleden is Assange opnieuw in het nieuws gekomen met een opmerkelijke analyse van de vluchtelingenstroom naar Europa.



De migratiecrisis die is veroorzaakt door de uittocht uit Syrië en andere landen (van het ‘bevrijde’ Kosovo tot Afghanistan, ook al door de NAVO gered) kan immers niet met een eenvoudig zwart-wit schema (welkom of niet) worden begrepen. 



Vanaf 2005-06, aldus de Wikileaks-documenten (hier geciteerd uit de Washington Post), begon de VS met het subsidiëren van een groep ballingen in Londen om de oppositie in Syrië aan te moedigen. Het project was onderdeel van het Groter Midden-Oosten-initiatief dat de regering-Bush na de invasie van Irak had gelanceerd. Miljoenen dollars werden naar oppositiegroepen in Syrië en Syriërs in ballingschap gesluisd en in 2009 begon Barada TV (vernoemd naar de rivier die door Damascus stroomt) vanuit Londen uit te zenden. Vergeleken met de invloed van stations als al-Jazeera waren deze uitzendingen niet zo belangrijk, maar alles bij elkaar hadden de Amerikaanse subsidies aan het station, aan NGO’s in Syrië en andere groepen het effect het Assad-regime nerveus te maken. Toen de demonstraties in maart 2011 begonnen, reageerde de Syrische staat met meer geweld dan nodig was want het regime kan op veel meer steun onder de bevolking rekenen dan de regimes in Tunesië of Egypte. De diversiteit van de bevolking maakt immers dat de Syriërs zich veel meer bewust zijn van de waarde van een seculiere staat.

Toen Obama voor het eerst in zes jaar weer een ambassadeur in Damascus benoemde, hielden de subsidies aan de oppositie niet op. Begin 2009 waarschuwde de ambassadeur echter dat de Syrische veiligheidsdiensten wantrouwig begonnen te worden over deze steun, die vanaf 2006 tot (in ieder geval) eind 2010 tussen de zes en twaalf miljoen dollar bedroeg. De ambassade waarschuwde in juni 2009 dat de met de Moslim Broederschap verbonden oppositie veel te weinig aan beveiliging deed en dat de verbinding met Barada en met de Democracy Council in Los Angeles niet goed verborgen werd gehouden voor de Syrische geheime dienst.

Deze geschiedenis is enkele dagen geleden weer opgehaald door Assange in zijn kamertje in de Ecuadoriaanse ambassade in Londen. Ditmaal wijst hij op een heel ander aspect van het ondermijnen van het Assad-regime, nl. wat hij noemt een ‘strategische ontvolking’ van Syrië. Op grond van onderschepte telegrammen en berichten speculeert Assange in een interview met een Griekse website dat er hier sprake is van een uitgelokte uittocht, die in het bijzonder de Syrische middenklasse een uitweg naar Turkije en vervolgens naar Europa biedt. Daarmee wordt het functioneren van de maatschappij en de staat in Syrië ondermijnd.

Dit zou niet de eerste keer zijn dat zo’n proces. Na de invasie van Irak liet de rechtse regering in Zweden bijvoorbeeld aan de Amerikanen weten dat zij ook een bijdrage aan de strijd leverde, nl. door vluchtelingen uit Irak aan te trekken—en we kunnen ook denken aan het aanmoedigen van de vlucht van gekwalificeerde artsen, ingenieurs en andere beroepsgroepen uit het voormalige Oostblok.

Het is een feit dat de vluchtelingen uit Syrië vooral uit de middenklasse afkomstig zijn. Dat is geen wonder, want de overtocht met hulp van mensensmokkelaars kost minstens 5000 euro per persoon, en ook uit de berichtgeving in de media hier blijkt dat het bij Syriërs meestal om gekwalificeerde mensen gaat.

Iets anders is natuurlijk of dit een bewuste strategie is om Assad ten val te brengen, of wat de Duitsers noemen, ‘billigende Inkaufnahme’, d.w.z. het is mooi meegenomen. De middenklasse kan immers ook zelf wel op de gedachte komen elders een beter lot te zoeken, maar zij heeft natuurlijk ook meer te verliezen. Als dan echter vanuit Duitsland de roep komt dat men welkom is, verandert dit de hele zaak.

De oorlog in Syrië zelf raast immers voort. Want de luchtaanvallen van de Russen hebben weliswaar het politiek-militaire tij ten gunste van Assad gekeerd, maar de gevechten zijn daardoor niet gestopt—integendeel. Het regeringsleger valt opnieuw aan, maar IS-eenheden rukken ook verder op, de onvermijdelijke burgerslachtoffers van de luchtaanvallen zijn al gevallen en nieuwe vluchtelingenstromen zijn in gang gezet. Ook hier geldt dat oorlog geen oplossing is. De enige hoop is het parallelle diplomatieke proces dat de Russen zijn gestart—maar zou een wapenstilstand of vrede de professionele middenklasse terugbrengen als die eenmaal in Europa haar plek heeft gevonden?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Wordt MH-17 ons 9/11? (11) Wat niet in het eindrapport van de Raad voor de Veiligheid staat

Het lang verwachte rapport van de RVV is eindelijk in de openbaarheid. Het is, zoals te verwachten was, geen ‘eindrapport’ in de zin dat daarmee de discussie gesloten is. Dat kon ook niet omdat er ook een afzonderlijk strafrechtelijk onderzoek plaatsvindt dat de daders moet aanwijzen. Ondanks deze scheiding is het echter bijna onmogelijk is om bij de conclusies inzake de oorzaken van het neerhalen van het ramptoestel, niet ook al aan bepaalde daders te denken. De RVV heeft zich weinig moeite getroost om dat verband NIET te leggen.



Het rapport is belangrijk, maar wat er ontbreekt is minstens even zo belangrijk als wat erin staat.

Hier beperk ik me in eerste instantie tot het ontbreken van iedere verwijzing naar Amerikaanse satellietbeelden, die er echter wel degelijk zijn.

Tot tweemaal toe hebben oud-employé’s van de Amerikaanse inlichtingendiensten in een open brief aan Obama de president opgeroepen deze informatie openbaar te maken. Vice-president Joe Biden zei na een dag al dat het neerschieten van het vliegtuig door de inlichtingendiensten was waargenomen en in zijn commentaar op het rapport op ConsortiumNews roept Robert Parry nog eens in herinnering dat minister van buitenlandse zaken Kerry drie dagen na de ramp op NBC Meet the Press verklaarde, ‘Wij pikten de beelden van deze lancering op. We kennen de baan. We weten waar [de raket] vandaan kwam. We kennen het tijdstip.’

Parry, die contacten in de Amerikaanse inlichtingenwereld heeft waarvan in het verleden is gebleken dat die hem correcte informatie hebben verstrekt, meldt dat hem langs die weg ter ore is gekomen dat onderzoekers van de CIA eerder dit jaar met Nederlandse onderzoekers de Amerikaanse bewijzen hadden besproken onder de kennelijke voorwaarde dat deze geheim zou blijven.

Op 13 oktober werd Tjibbe Joustra, de voorzitter van de RVV, geïnterviewd op de Nederlandse TV en gevraagd wat deze Amerikaanse satellietinformatie waarover Kerry zo stellig was, liet zien. Joustra herhaalt een paar keer dat dit staatsgeheim is, dat hij het een en ander heeft mogen zien, maar dat wát hij heeft gezien weliswaar is verwerkt in het rapport maar dat hij niet mag zeggen wat het was. Staatsgeheim!

In het openbaar hebben de Amerikanen steeds beelden en berichten uit de sociale media aangehaald om de schuld in de schoenen te schuiven van de rebellen c.q. Rusland. In het rapport is er een voorbeeld op p. 188, waar NAVO-generaal Breedlove een YouTube-filmpje citeert, al wordt daar door het rapport niet veel waarde aan toegekend. En terecht.

Het belangrijkste blijft staan: de Amerikanen hebben satellietinformatie die ze niet willen laten gebruiken.

Dit wordt ook bevestigd in de beantwoording door de Duitse regering op vragen van oppositiepartij Die Linke op 9 September 2014 (document 18/2521 Deutscher Bundestag), waarin wordt meegedeeld dat de regering satellietinformatie tot haar beschikking heeft maar ‘dat daarover geen verdere informatie kan worden verstrekt omdat dat samenwerking met geallieerde inlichtingendiensten in gevaar zou brengen en onder een geheimhoudingsplicht valt’.

De conclusie uit het voorgaande kan alleen maar zijn dat de RVV de belangrijkste informatie uit beeld houdt hoewel Biden, Kerry, de Duitse regering, en Joustra zelf toegeven dat die er is. Waarom staat die niet in het rapport?

Daar zijn twee verklaringen voor.

De minst waarschijnlijke, maar niet onmogelijke verklaring is dat Washington Moskou niet zover in verlegenheid wil brengen dat alle contact onmogelijk wordt en er een onbeheersbare situatie ontstaat.

De meest voor de hand liggende is echter dat de Amerikanen de pro-Westerse machthebbers die in februari 2014 in Kiev aan de macht zijn geholpen, niet in verlegenheid willen brengen. En daarin zijn de Nederlandse media zonder één kritische kanttekening meegegaan.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Menslievendheid in de vluchtelingencrisis


De komst van meer dan honderdduizend migranten naar Europa in de afgelopen maand, en het vooruitzicht dat deze stroom alleen maar zal aanzwellen, is voorpaginanieuws en zal dat nog wel even blijven ook.
Vanochtend zag ik al groepen jonge mannen, op het oog Eritreërs, door Osdorp lopen en in Het Parool van gisteren lees ik dat in de Amsterdamse wijken Nieuw-West (Osdorp, Slotervaart, Geuzenveld) en Zuid-Oost (de Bijlmer) de grote opvang plaatsvindt. Want net als met de bankencrisis worden de gevolgen van de Westerse oorlogspolitiek in het Midden-Oosten en Noord-Afrika afgeschoven op de onderste lagen van de bevolking.



Volgens onderzoek van de NOS hebben gemeenten met een laag inkomen de afgelopen tien jaar meer dan drie keer zoveel mensen opgevangen als gemeenten met rijke inwoners. ‘In Nederland waren er jaarlijks gemiddels 25.283 bedden beschikbaar voor asielzoekers in opvanglocaties. De honderd armste gemeenten in Nederland namen bijna de helft voor hun rekening. De honderd rijkste gemeenten hadden gezamenlijk plaats voor slecht 3354 asielzoekers.’ 

De stadsdeelvoorzitter van Amsterdam Nieuw-West, Achmed Baâdoud, wijst erop dat de wijk behalve voor de vluchtelingen ook moet zorgen voor mensen die gebruik maken van de bed-bad-broodregeling en uitgeprocedeerde asielzoekers, en vanaf 2016 zullen ook nog eens de stadsnomaden (zwervers) in Nieuw-West aankomen.

Het lijkt erop alsof de menslievendheid vooral in de gegoede kringen heeft postgevat, maar de consequenties gedragen worden door degenen die al moeite hebben de eindjes aan elkaar te knopen. Door de bankencrisis en de EU-politiek om koste wat kost het kapitaal uit de wind te houden, is in Europa een massale verarming opgetreden. Volgens de meest recente cijfers (Eurostat 2012), leefde 20 tot 23 procent van de bevolking in Roemenië, Bulgarije, Spanje en Griekenland onder de armoedegrens. Voor Portugal, Italië, Polen en de Baltische staten praten we over 17 tot 19,5 procent; Engeland, Duitsland en België 14,5 tot 17 procent, en zo verder. Maar zelfs de landen van de EU die in dit opzicht relatief egalitair zijn, Nederland en Tsjechië, hebben zo’n tien procent van de bevolking onder de armoedegrens. En zou het na 2012 allemaal veel beter zijn geworden?

En dat is nog het relatief welvarende Europa. In ons land hebben zelfs de armsten nog iets te besteden. Als je kijkt naar wat de laagste inkomens kwijt zijn aan voeding, is dat in Nederland iets meer dan tien procent, in Noorwegen twintig. De rest gaat naar onderdak, ziektekosten, en overige consumptie. Maar in landen als Argentinië, Sri Lanka, India en Oeganda is 60 à 70 procent van het inkomen van de armsten nodig voor voedsel, en in Armenië en Niger zelfs meer dan 80 procent. Daar is dus weinig of niets over als er onderdak bij komt.

Duitsland heeft de handen op elkaar gekregen met de aankondiging, 800.000 mensen op te nemen. Na het tonen van een wel bijzonder onaangename kant in de Griekse tragedie, was het kennelijk tijd voor een menslievend gebaar. Maar de Duitse overheid heeft ook een rapport opgesteld waarover we minder horen en dat behelst dat er op de arbeidsmarkt nijpende tekorten zijn. Dit betreft voornamelijk de ziekenhuizen, verzorgingshuizen en andere plekken in de laagbetaalde zorgsector, en de Duitse overheid wil onder Syrische en andere vluchtelingen werven voor deze beroepen. Daarnaast verwacht de VN dat Frankrijk in 2050 een grotere bevolking zal hebben dan het herenigde Duitsland! Kortom, de menslievendheid heeft zowel demografische als arbeidsmarktaspecten die te weinig worden belicht. Want zoals al gevoeglijk duidelijk is geworden met de instroom van Oosteuropeanen naar Duitsland, leidt immigratie tot vergroting van het arbeidsreserveleger en verlaging van de lonen, waarmee de overige Europese landen weer worden beconcurreerd..

Wordt het geen tijd dat we onze menslievenheid nog eens tegen het licht houden en de prijs zien die betaald wordt door de Palestijnen, de inwoners van Irak en Libië, Syriërs en Afghanen, Somaliërs en vele anderen voor de Westerse invasies en interventies in het Midden Oosten en Noord Afrika, voor de drone-aanvallen in Pakistan en elders, de voortgaande steun voor de Israëlische bezetting en het bondgenootschap met de reactionaire monarchieën aan de Perzische Golf vanwaaruit het radicale jihadisme wordt gefinancierd? Of worden we pas menslievend als een klein deel van de slachtoffers ons land weet te bereiken?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Regering wil garen spinnen bij geopolitieke instabiliteit

een commentaar op de verhoging van het Defensiebudget

Drie maanden geleden bracht Oorlog is geen Oplossing . NL het “Manifest tegen de verhoging van het Defensiebudget” uit. Directe aanleiding was het anderhalve maand daarvoor door een aantal oud-politici en dito militairen gepresenteerde “Manifest over versterking van de Nederlandse defensie” waarin werd voorgesteld het Defensiebudget met 1,5 miljard euro te verhogen. Maar belangrijker dan een reactie op dit warrige verhaal vonden wij het als Oorlog is geen Oplossing om in ons eigen Manifest stelling te nemen tegen de veel breder ingang vindende misvatting dat Nederland zich zou moeten herbewapenen tegen vermeende dreigingen van buitenaf.



Eerder deze week werd de Rijksbegroting voor 2016 gepresenteerd en vonden de Algemene Politieke Beschouwingen plaats. De internationale dreiging die in dit debat centraal stond was die van de wassende vluchtelingenstroom uit Afrika en het Midden-Oosten. Mensen die oorlogen ontvluchten die Nederland vooral met militaire middelen probeert te stoppen. Maar gewapend ingrijpen alleen verdrijft meer mensen van huis en haard in plaats van minder. In ons Manifest roepen we daarom op om onze eigen Westerse rol in de groeiende instabiliteit te onderkennen en meer in diplomatie en ontwikkelingssamenwerking te investeren dan in militaire middelen.

In haar begrotingsplannen stelt de regering voor om het Defensiebudget in 2016 met 220 miljoen euro te verhogen en die verhoging jaarlijks te laten groeien tot 345 miljoen in 2020. Daarnaast wordt de komende jaren steeds 60 miljoen extra vrijgemaakt voor de daadwerkelijke inzet van ons leger in Afghanistan, Irak en Mali. Bij elkaar opgeteld komt er over de hele periode van de komende vijf jaar dus 1,5 miljard euro bij voor defensie en de daadwerkelijke oorlogvoering. Dat is gelukkig nog geen 1,5 miljard per jaar, maar er is tijdens het Kamerdebat een motie ingediend die de regering oproept hier wel verder naar toe te werken.

Een flink deel van dit extra geld wordt besteed aan het opvullen van diverse tekorten die de afgelopen jaren zijn ontstaan door de legerinzet in verschillende oorlogsgebieden. Voor de nieuwe investeringen lijkt men vooral terug te keren naar de geopolitieke strijd van de Koude Oorlog. Samen met Duitsland wordt een enkele jaren geleden door ons land afgeschaft tankbataljon weer nieuw leven ingeblazen en met Polen en de Baltische staten wordt de militaire samenwerking geïntensiveerd in de vorm van NATO Force Integration Units en een verhoogde frequentie van legeroefeningen in de betreffende landen. Alsof de spanningen met Rusland daardoor niet op zullen lopen!

Overigens kunnen de voorstanders van de verhoging van het Defensiebudget zich nog niet echt rijk rekenen, want de aanschaf van de almaar duurder wordende Joint Strike Fighter hangt nog steeds als een zwaard van Damokles boven de Defensiebegroting. In een aparte brief erkent de minister dat het totale projectbudget voor die aanschaf door de voor ons ongunstiger dollar-koers eigenlijk 740 miljoen boven het oorspronkelijk geraamde bedrag van 4,5 miljard euro ligt, maar ze wil deze nieuwe cijfers niet haar begroting verwerken omdat de dollar ook weer kan dalen. De helft van de beoogde verhoging van 1,5 miljard kunnen we echter zomaar kwijt zijn aan koersschommelingen!

Wat de diplomatie betreft bracht de minister van Buitenlandse Zaken al op vrijdag 11 september naar buiten dat hij 20 miljoen extra wil uitgeven aan (lees: 20 miljoen minder zal bezuinigen op) de diplomatieke dienst. In plaats van deze in te zetten om de betrekkingen met Rusland en China te verbeteren of vredesinitiatieven in het Midden-Oosten te ondersteunen, worden deze extra diplomaten vooral ingezet om de slagkracht van de NAVO en de EU te versterken en gestationeerd op het NAVO-hoofdkwartier, in diverse EU-hoofdsteden, op nieuwe posten in Wit-Rusland en Moldavië en op bestaande posten in andere (zuid-)oost-Europese landen.

Daarnaast worden ook in Afrika en het Midden-Oosten maar ook in het door een bloedig conflict verscheurd Birma diplomatieke posten uitgebreid, maar daarbij staat de inzet van diplomaten om die conflicten te helpen oplossen niet centraal maar het Nederlands economisch belang. Een citaat uit de betreffende brief: “Geopolitieke instabiliteit en mogelijkheden voor economische ontwikkeling zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, (…) Voor Nederland als open handelsland geldt dat economische groei mede wordt bepaald door wat er elders in de wereld gebeurt.” Te cynisch voor woorden en haaks op wat wij in ons Manifest voorstonden met de versterking van de diplomatie.

Diezelfde cynische handelsgeest prevaleert ook in de begrotingsplannen voor Ontwikkelingssamenwerking waarbij Buitenlandse Handel niet alleen voorop staat in de naam van het ministerie. Om de oorzaken van de migratie vanuit Afrika naar Europa aan te pakken wordt 50 miljoen uitgegeven aan werkgelegenheidsprogramma’s voor Afrikaanse jongeren. Op “duurzame ontwikkeling, voedselzekerheid en water” wordt echter 40 miljoen gekort. Bovendien loopt het budget van dit ministerie met zo’n 70 miljoen per jaar terug, terwijl het ook de oplopende kosten voor de vluchtelingenopvang moet betalen. Het geld voor noodhulp wordt dus weggehaald bij de structurele hulp.

In het Kamerdebat en de verschillende tegenbegrotingen worden wel voorstellen gedaan om de voorgenomen verhoging van het Defensiebudget terug te draaien en het budget voor Ontwikkelingsssamenwerking te verhogen of om het geld voor de opvang van vluchtelingen in binnen- en buitenland niet ten koste te laten gaan van dit budget. Maar of deze tegenvoorstellen het halen is maar de vraag. De begrotingen van Defensie, Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking worden in november behandeld. Aan de vooravond van die behandeling zullen we ons Manifest tegen de verhoging van het Defensiebudget aan de Kamer aanbieden.


Jan Schaake

Uncategorized

Waar komen de plannen voor ‘safe havens’ in Syrië vandaan?


Bij het zoeken naar informatie over de achtergronden van de vorming van ISIS ben ik al op veel aannemelijke verklaringen gestuit die duidelijk maken dat het Westen (vnl de VS, Engeland en Israël) en de conservatieve Golf-monarchieën objectief belang hebben bij deze creatie. 



Maar ik had nog geen onweerlegbare aanwijzing dat ISIS niet een onverwachte meevaller, maar een plan was. Nu moet je altijd op je hoede zijn bij informatie op het internet (en dan bedoel ik niet dat pas als het in de NRC staat, je het mag geloven—helaas, integendeel). Daarom was ik blij een stuk over dit onderwerp te zien (van mei jl. alweer) van Nafeez Ahmed. Nafeez is een van de meest briljante studenten die ik in Sussex heb meegemaakt. Hij heeft er met glans de doctorstitel behaald en inmiddels al een reeks boeken op zijn naam.


Nafeez schrijft hoe ISIS bewust is gecreëerd uit al-Qaeda-in-Iraq (AQI) om Assad in Syrië te isoleren. De organisatie Judicial Watch kreeg in mei na rechterlijke actie een US Defense Intelligence Agency (DIA) document in handen (de geheime dienst van het Pentagon), gedateerd 12 augustus 2012, dat hiervoor het bewijs levert.

De opstellers van dit document, dat o.a. wapenleveranties vanuit het ‘bevrijde’ Libië naar Syrië behandelt, hadden duidelijk het doel, de reputatie van Hilary Clinton te beschadigen. Maar het belangrijkste voor ons vandaag is dat de DIA vaststelt dat AQI de oppositie tegen Assad vanaf het begin steunde en uit dat bondgenootschap is ISIS voortgekomen.

Het document stelt vast (in 2012, toen de gangbare interpretatie nog sprak van een democratische volksopstand tegen het Assad-regime) dat het Westen, de Golfstaten en Turkije een ‘sectarische oppositie’ tegen Assad steunden. Om die oppositie een uitvalsbasis te verschaffen, beveelt het aan om in Syrië ‘safe havens’ te creëren (‘safe’ door ze te verbinden met een no-fly zone). Daar zou dan, net als in Benghazi in Libië, een tegenregering kan worden gevormd. Zo’n‘safe haven’ zou dan de vaak genoemde ‘bufferzone’ aan de Turkse grens zijn. Die is er echter nog steeds niet omdat Turkije andere prioriteiten heeft, nl. oorlog met de Koerden zodat Erdogan alsnog de verkiezingen kan winnen.

Het document stelt dan (let op, 2012) dat ‘de mogelijkheid bestaat om een formeel of informeel salafistisch vorstendom te vormen in oost-Syrië (Hasaka en Der Zor) en dit is precies wat de machten die de oppositie steunen willen om het Syrische regime te isoleren’. Dan wordt nog eens herhaald dat Syrië onder Assad strategische diepte geeft aan de Shia-mogenheden Iran en Irak. Dit laatste natuurlijk dankzij de meesterzet van de invasie van Irak in 2003, maar dat terzijde.

Een ‘vorstendom’ (inmiddels ISIS) zou AQI de mogelijkheid geven om haar oorspronkelijke bastions Mosoel en Ramadi ter heroveren, aldus het document (inmiddels gebeurd). Het vervolgt met de vaststelling dat de vorming van een ‘salafistisch vorstendom’ gunstig is omdat het ‘een nieuwe dynamiek [zou geven] aan de inzet om de jihad van de Soenni in Irak en Syrië te verenigen samen met de rest van de Soenni’s in de Arabische wereld tegen wat ze als één gemeenschappelijke vijand beschouwen’ (al in 2008 had een rapport van de RAND Corporation in Californië aangegeven dat het opstoken van de tegenstelling tussen Shia en Soenni het mogelijk zou maken om samen met de conservatieve Moslim-monarchieën het gevaar van de democratie te bezweren).

De DIA ‘voorspelt’ dan dat er ook een ‘Islamitische Staat zou kunnen worden uitgeroepen door een samengaan met andere terroristische organisaties in Irak en Syrië’. Dit zal grote gevaren inhouden voor de eenheid van Irak maar zoals gezegd een machtige impuls geven aan de strijd tegen Assad.

De lang gekoesterde illusie van de ‘gematigde oppositie’ blijkt dus vanaf het begin doorkruist te zijn door a) een Amerikaanse strategie om door middel van een ‘salafistisch vorstendom’ de Soenni-jihadisten en de Golfmonarchiën en Turkije die hen steunen, Assad in Syrië ten val te brengen—ook al zou dat ten koste gaan van de eenheid van Irak.

Daartoe zouden b) net als in Libië ‘safe havens’ (een no-fly zone) moeten worden gecreëerd, van waaruit het ‘salafistisch vorstendom’ zou kunnen opereren als staat.

Het zou allemaal wijsheid achteraf zijn ware het niet dat juist nu in Nederland stemmen opgaan om precies deze zaken te realiseren.

Eerst het krakkemikkige stuk van ‘vredesorganisatie PAX’ om alsnog een no-fly zone boven Syrië in te stellen en nu Assad aan te vallen; en vervolgens CDA-fractievoorzitter Sybrand Buma die met Nederlandse grondtroepen veilige gebieden (safe havens) wil creëren, niet alleen in Syrië overigens, maar ook in Irak en Libië. De VVD is al akkoord (voor Syrië dan).

Op zo’n moment is het van belang nog eens goed het historische verloop voor ogen te hebben.

Kees van der Pijl

Uncategorized

‘Vredesorganisatie PAX’ wil nòg een Afghanistan, nòg een Irak, nòg een Libië


In de Volkskrant van 27 augustus jl. schrijft Marjolein Wijninckx, programmaleider bij PAX (de krant schrijft ‘vredesorganisatie PAX’) dat het hoog tijd is voor het Westen om militair in te grijpen tegen …Assad. 
Op de ochtend dat op het doorgaans goed ingelichte Antiwar.com het bericht verschijnt dat ISIS-eenheden voor het eerst in een wijk van Damascus zijn doorgedrongen, realiseer je je wat een enormiteit het is om dit soort regels te schrijven.



Rusland heeft in de afgelopen maand geprobeerd de seculiere (niet-jihadistische) oppositie tegen Assad tot onderhandelingen te bewegen en heeft ook overleg gevoerd met Saoedi-Arabië, waar de fondsen voor al-Qaeda en de Syrische tak, al-Noesra, vandaan komen in de hoop de Saoedi’s daarbij de betrekken. Immers, nu steeds meer jihadisten zich aansluiten bij ISIS, is iedere vorm van terughoudendheid van de kant van Saoedi-Arabië (en Turkije en de Golfstaten) meegenomen als het erom gaat een staakt-het-vuren in Syrië te bereiken en een catastrofe te voorkomen.

Uitgerekend in deze kritische fase komt ‘vredesorganisatie PAX’ (ik kan het niet laten om de aanhalingstekens te gebruiken, want dit is toch de omgekeerde wereld) met het voorstel een no-fly zone in te stellen.

Hoeveel landen moeten er nog in brand gestoken worden alvorens er enige bezinning van ‘vredesorganisatie PAX’ te verwachten is?
In Libië, het meest directe voorbeeld van een onder auspiciën van de VN ingestelde no-fly zone om de burgerbevolking tegen het regime van Gadaffi te beschermen, bleek in de praktijk dat de NAVO diende als luchtmacht voor de jihadisten die het op Gadaffi gemunt hadden.

Het resultaat? Het land is uitgevallen in verschillende gebieden die beheerst worden door milities, inclusief jihadisten, en ISIS heeft inmiddels ook in Libië voet aan de grond. Er zijn in iedergeval twee officiële regeringen. Migranten uit sub-Sahara-Afrika die in Libië ten tijde van Gadaffi verblijf en werk kregen, werden om hun huidskleur vervolgd en voegden zich bij de vele vluchtelingen die de Middellandse Zee proberen over te steken naar Europa. Met Gadaffi uit de weg, waren ook de afspraken over deze migratieroute vervallen. Maar Sarkozy had haast, want Gadaffi had zijn verkiezingscampagne betaald en dreigde dit openbaar te maken. De VS en Engeland hadden zowel olie- als strategische belangen.

Ik zal het niet hebben over de rol die Gadaffi speelde in het tegenhouden van een Amerikaans commando voor Africa, AFRICOM, bedoeld zowel om de olie in West-Afrika veilig te stellen als om de invloed van China terug te dringen. Voor ‘vredesorganisatie PAX’ wordt het anders gauw te moeilijk.
Want als iemand met droge ogen kan schrijven dat ‘Syrische organisaties, verenigd in het Clear the Sky-initiatief, pleiten voor een no-flyzone om Assads aanvallen op burgers te stoppen’, is dat niet zomaar een kwestie van een opinie maar vooral een zaak van werkelijke onkunde en onvermogen om ook maar iets van de Westerse politiek in de afgelopen periode te leren.

Na twee keer overlezen zie ik geen passages die tot verder nadenken over de situatie in Syrië aanleiding geven, integendeel. De enige vragen die overblijven betreffen de signatuur ‘vredesorganisatie’. Dit is immers je reinste oorlogspropaganda, compleet met het wegwuiven van levensgrote risico’s die juist door de recente geschiedenis worden geïllustreerd.

Saoedi-Arabië, Turkije en de Golfstaten, met Israël als stille partner, zijn uit op de val van Assad om de sterke, autoritaire staat daar te vernietigen en dan zien we wel. Ik zal niet ingaan op de slordige verwijzing naar Bosnië in het stuk van Marjolein Wijninckx, die van een hoog ‘koekjes voor Sarajevo’-gehalte is en net als die actie staat of valt met kennis van zaken. Maar het trof me bij doorbladeren van het Srbrenica-rapport dat zelfs toen al de Saoedi’s achter de pro-Moslim-politiek van Clinton zaten. En ook toen was ‘vredesorganisatie PAX’ voorstander van NAVO-interventie—en dat zijn ze nog.

We hebben in Libië de deur ingetrapt en zijn vervolgens weggelopen. Nu Syrië? Wat is er over van Irak? Wat gaat er gebeuren in Afghanistan na het NAVO-debacle?
We hebben met O≠O ook ‘vredesorganisatie PAX’ benaderd om het manifest tegen verhoging van de Nederlandse defensiuitgaven te ondersteunen, maar het antwoord was nee. Na lezing van dit stuk is de verklaring voor dat ‘nee’ weer wat duidelijker: ‘vredesorganisatie PAX’ is vóór NAVO-interventies en verwijst daar ook naar in hun antwoord op ons verzoek.

Maar de verwantschap met degenen die vóór verhoging van de defensieuitgaven zijn blijkt ook uit het intellectuele gehalte van dit stuk, want het is even krakkemikkig als het defensieuitgaven-document waartegen we ons manifest hebben opgesteld.
Immers, nu Assad aanvallen (‘bescherming van Syrische burgers’) ‘kan de aantrekkingskracht van groepen als IS verkleinen. Dat zal niet alleen de beste strategie blijken tegen IS, maar ook tegen de vluchtelingencrisis.’ En dat op het moment dat ISIS-troepen tot in Damascus zijn doorgedrongen.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Wat als Damascus valt?


Terwijl Syrische vluchtelingen nu al het nieuws over de migratiecrisis naar de EU domineren, groeit de vrees dat een val van Damascus niet langer uitgesloten is. In dat geval zouden nog eens miljoenen mensen een goed heenkomen willen zoeken. 

De afgelopen week zijn er in diverse steden waar de aanhang van Assad is geconcentreerd, zoals Latakia en Tartous, demonstraties geweest die getuigen van de angst van de daar levende bevolking dat het regeringsleger er niet meer in slaagt om de opmars van ISIS (dat al grote delen van Syrië en Irak onder controle heeft) en al-Qaeda/al-Noesra, Ahrar al-Sham en andere groepen te stuiten. 


Op langere termijn kunnen het nucleaire akkoord met Iran, de militaire coup in Egypte en de problemen die Erdogan zich in Turkije op de hals heeft gehaald door zijn steun aan de jihadisten in Syrië en zijn oorlog tegen de Koerden de oppositie tegen Assad verzwakken. Maar ISIS is nog altijd in staat om met Amerikaans materieel dat in Irak wordt buitgemaakt een bliksemoffensief in Syrië te lanceren en dat vooruitzicht heeft Rusland gebracht tot een laatste poging om de burgeroorlog door een vergelijk te beëindigen. 


Poetin had daartoe half juni overleg in St Petersburg met de Saoedische kroonprins (tevens minister van defensie) en bij alle verschillen werd overeenstemming bereikt om ‘de Syrische oppositie’ aan te moedigen vredesonderhandelingen te beginnen. Wat beiden onder ‘de oppositie’ verstaan ligt natuurlijk mijlenver uiteen want de Islamisten in Syrië worden door religieuze fanatici in de Saoedische heersende klasse die veel over hebben voor het verbreiden van de ultra-orthodoxe Wahhabi-Soennitische vorm van Islam. Het seculiere regime van Assad in Syrië is hen een doorn in het oog.

Geen wonder dat de Syrische minister van buitenlandse zaken van Syrië, Walid al-Moualem, eind juni naar Moskou reisde om te achterhalen wat er was afgesproken tussen de onmisbare bondgenoot van Damascus en de financier van de meest fanatieke opstandelingengroepen.

Twee weken later was het weer de beurt aan de Saoedi’s, ditmaal de minister van buitenlandse zaken, om naar Moskou te komen. Dat vervolgens op 13 augustus Khaled Khoja, de leider van de militair onbeduidende Syrische Nationale Raad, voor overleg naar Moskou werd gehaald, bevestigt dat de Russen er geen vertrouwen meer in hebben dat Assad het alleen tegen ISIS, al Qaeda/al-Noesra en een reeks kleinere jihadistenformaties kan volhouden. Dit weekend komt de SNR opnieuw naar Moskou.

Washington heeft voorzichtige steun uitgesproken voor de Russische voorstellen om tot een gemeenschappelijk front tegen ISIS te komen, waarbij de Amerikaanse eis dat Assad moet vertrekken, wat naar de achtergrond lijkt te verschuiven (in ieder geval wat betreft Obama en Kerry). Op 7 augustus gingen de Russen daarom akkoord met een resolutie van de VN Veiligheidsraad die het mogelijk moet maken om de daders te achterhalen van het gebruik van chemische wapens in in Ghouta, een buitenwijk van Damascus, precies twee jaar geleden. Naar alle waarschijnlijkheid uitgevoerd om de VS en Engeland te provoceren in Syrië in te grijpen, maar dat ging niet door dankzij een opstand in het Britse parlement en aarzeling van Obama (alsmede de Russische stap om Assad te verzoeken zijn chemische wapens te laten vernietigen).

De 17de augustus werd opnieuw een unanieme verklaring in de Veiligheidsraad aangenomen om onderhandelingen in Syrië te beginnen. Dat alleen Venezuela bezwaar had tegen het ontbreken van een verwijzing naar de rol die de regering in Damascus moet spelen in deze onderhandelingen en waarschuwde tegen een herhaling van het Libische scenario (waar een VN-resolutie werd gebruikt voor regimeverandering) zegt wel iets over de urgentie waarmee alle betrokken landen nu de situatie in Syrië zien. Maar of dat tot concessies zal leiden?

Of moeten we wachten op de dag dat na vier jaar burgeroorlog, 250 000 doden en 12 miljoen mensen van huis en haard verjaagd, het bloedbad een nieuw stadium in zal gaan met het hijsen van de zwarte vlag van ISIS boven Damascus?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Zeventig jaar Hirosjima en Nagasaki


Vanochtend is op antiwar.com het bericht te lezen dat Michelle Bachman, voormalig lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden en destijds presidentskandidate, op basis van het bijbelboek Zacharias 12:3 heeft verklaard dat het Iran-accoord een teken is dat we het einde der tijden hebben bereikt en dat we dankbaar mogen zijn dit mee te mogen maken. Tegelijkertijd wordt het veld van Republikeinse presidentskandidaten geleid door Donald Trump, een gevaarlijke gek bij wie Ronald Reagan afsteekt als een D’66-er. Zijn Democratische tegenkandidate zal Hilary Clinton zijn, die zich nu al bij herhaling als oorlogspresident heeft gepresenteerd.



We zijn een heel eind gekomen sinds in augustus 1945 de Amerikaanse luchtmacht twee burgerdoelen in Japan, Hirosjima en Nagasaki, met atoombommen tot as reduceerde, honderdduizenden doden achterlatend. 


Volgens de officiële lezing, die nog steeds klakkeloos herhaald wordt, beëindigde dit bombardement de Tweede Wereldoorlog in Azië. Maar volgens het Nederlandse lid van het oorlogsmisdadentribunaal waar de Japanse leiders werden veroordeeld, B.V.A. Röling, was de capitulatie al een feit en werd er alleen nog onderhandeld over de vraag of de keizer zou mogen aanblijven. Uit de notulen van de laatste kabinetszitting, een dag na Nagasaki, werd duidelijk dat het bombardement op die stad niet eens ter sprake was gekomen—geen wonder ook als je denkt aan de bombardementen met brandbommen op andere Japanse steden met hun vaak houten woningen.

Het leidt geen twijfel dat m.n. vanuit het Amerikaanse leger weinig animo bestond voor een invasie van de Japanse eilanden. Maar veel belangrijker als verklaring voor het bombardement was de overweging van de regering-Truman dat dit de Sovjet-Unie zou intimideren, of zoals minister van buitenlandse zaken Byrnes het formuleerde: de bom zou de Russen in Europa een stuk handelbaarder maken.

Truman en Byrnes waren aangetreden na de dood van Roosevelt in april en kwamen uit het racistische zuiden van de VS, waar de anti-Japanse stemming veel intenser was. Daar kwam voor politici en ondernemers nog eens bij dat de textielindustrie in het zuiden voor de oorlog veel geleden had van de Japanse concurrentie.

Een andere economische overweging, en wel een die verklaart waarom er twee bommen werden afgegooid, was dat er twee typen waren ontwikkeld. De uraniumbom die op Hiroshima werd afgegooid, was gemaakt door een consortium van Eastman Kodak en Union Carbide, terwijl de plutoniumbom voor Nagasaki was geproduceerd door Du Pont de Nemours, beide natuurlijk op basis van wetenschappelijk onderzoek in Los Alamos. Wie weet dat de eerste bestelling door de Amerikaanse luchtmacht na de oorlog er een was voor 400 plutoniumbommen, begrijpt dat hier grote belangen op het spel stonden, en een bom die niet was uitgeprobeerd zou minder kans maken om aangeschaft te worden.

Intussen heeft Obama volgens de Huffington Post een nieuw, over dertig jaar uitgesmeerd programma gelanceerd om het hele nucleaire arsenaal van de Verenigde Staten te moderniseren, kosten net iets onder 1 triljoen dollar (Nederlands ‘biljoen’, dus 12 nullen).

Nog afgezien van de Nobelprijs voor de Vrede die hem indertijd werd toegekend om redenen die nog altijd onduidelijk zijn, is deze modernisering in strijd met het Non-Proliferatieverdrag van 1970. Dit verdrag is niet alleen bedoeld om te voorkomen dat er nieuwe kernmogendheden bij komen, maar legt ook aan alle ondertekenaars die al atoomwapens hebben de plicht op, hun kernarsenalen af te bouwen. Het is dus niet Iran dat het verdrag schendt (ook Israël, India en Pakistan niet, want die hebben het nooit ondertekend), maar de bestaande kernmogendheden—vóórop de Verenigde Staten, het enige land dat ooit atoomwapens heeft ingezet en daarmee een grote oorlogsmisdaad beging, nu 70 jaar geleden.

Kees van der Pijl

Uncategorized

De Koerden en ISIS: Gaat de NAVO de Turkse verkiezingsuitslag corrigeren?


Bij de laatste verkiezingen in Turkije, begin juni, leed the AKP van president Erdogan een onverwachte nederlaag als gevolg van de doorbraak van de pro-Koerdische HDP. Hoewel de AKP nog altijd veruit de grootste partij is, is de reeks verkiezingsoverwinningen die begon in 2002, onderbroken. En dat juist op een moment dat Erdogan en zijn partij hadden gehoopt met de absolute meerderheid in het parlement een grondwetswijziging te kunnen doorvoeren die de macht van de president zou hebben vergroot. Dat project is door de HDP-doorbraak en het stand houden van de gevestigde oppostie (CHP en MHP) de voet dwars gezet. 



Maar nu, bijna twee maanden later, is het Turkse leger in actie gekomen tegen ISIS—en tegen de Koerdische PKK. Tevens heeft Erdogan voor dinsdag de 28ste juli een Noordatlantische Raad bijeen geroepen onder artikel 4 van het NAVO-verdrag dat o.a. gaat over de territoriale integriteit van een lidstaat.


Zoals alle misère in het huidige Midden-Oosten komt ook deze crisis voort uit de Brits-Amerikaanse (en door Nederland gesteunde) invasie van Irak in 2003—als we afzien van de voortdurende Israëlische bezetting van de in 1967 veroverde gebieden. Het instorten van Irak als staat en georganiseerde samenleving zette de deuren voor een opdeling van het land wijd open. De Koerden in het noorden hadden de steun van de Amerikanen en dankzij eigen olieinkomsten kon zich hier een zone van relatieve stabiliteit ontwikkelen, die enerzijds ook economische voordelen voor Turkije had maar anderzijds ook gevaren inhield, want de PKK is weliswaar het nauwst verbonden met Syrische Koerden, maar heeft ook bases in de bergen in noord-Irak.

Intussen heeft de instorting van het staatsgezag in Irak en grote delen van Syrië geleid tot de vorming van de Islamitische Staat, ISIS, het uit de hand gelopen resultaat van decennia-lange samenwerking tussen de Amerikanen en Saoedi-Arabië. Vanaf eind jaren zeventig, om te beginnen in Afghanisten, bouwden de CIA en de geheime diensten van Saoedi-Arabië en Pakistan (beide bolwerken van Moslim-fundamentalisme) aan een uitgebreid netwerk van strijdgroepen en financieringsbronnen waaruit eerst al-Qaeda en later ISIS voortkwamen. Zelfs na 11 september 2001 werden deze relaties voor het grote publiek verborgen gehouden, want zowel al-Qaeda als later ISIS behielden hun waarde als breekijzers tegen de Assad-dynastie in Syrië en andere opponenten van het Westen (en Israël).

Nadat Ankara jarenlang de grenzen opengesteld heeft voor jihadisten van zowel al-Qaeda (in Syrië, al-Noesra) als ISIS, is het conflict recentelijk overgewaaid naar Turkije zelf. Bovendien is door de onthoofdingen en andere wreedheden van ISIS (die we nu eenmaal erger vinden dan het doden van burgers met Amerikaanse drones) een schoorvoetende oorlogvoering tegen het ‘Kalifaat’ op gang gekomen. En sinds enige weken mogen de Amerikanen, die dan zogenaamd de leiding van de bombardementen op doelen van ISIS hebben (en waarbij natuurlijk overmijdelijk slachtoffers onder de burgerbevolking vallen) hun basis Inçirlik in zuid-Turkije gebruiken voor die aanvallen. Die basis wordt mede ‘verdedigd’ door Duitse en Nederlandse Patriot-luchtafweerraketten die daar voor veel geld opgesteld staan sinds begin 2013, toen een Amerikaans-Brits ingrijpen in Syrië nog een optie was.

Na een bloedige zelfmoordaanslag van ISIS in de Turkse grensstreek is Ankara nu ook tot het anti-ISIS-front toegetreden, in naam dan. Want in ruil voor het gebruik van Inçirlik door de Amerikanen heeft Turkije van Washington het groene licht gekregen om ook de Koerden aan te vallen en is het conflict in zuidoost-Turkije en over de grenzen aan het oplaaien. En voor de Turken zijn de Koerden een veel grotere bedreiging dan ISIS; volgens Patrick Cockburn in The Independent is dit al te merken aan de verharding van de autoritaire politiek van Ankara tegen zowel de Koerden als de Alevi-secte (net als de Alawieten van Assad nauw verwant aan de Sji’iten). Eén van de mogelijke achtergronden van de snelle verslechtering van de situatie (zowel de politieke als de economische) in Turkije is het vooruitzicht van nieuwe verkiezingen later dit jaar omdat er nog steeds geen regering is gevormd—en Erdogan zou dan in een nationalistisch klimaat van ‘anti-terroristische’ oorlogvoering tegen zowel Koerden als jihadisten alsnog de overwinning kunnen boeken die hem nu is ontgaan.

Hoe dan ook dreigt het Midden-Oosten verder weg te zinken in een oorlog zonder einde omdat de Koerden m.n. in Syrië nu juist successen tegen ISIS boekten, maar hun broeders van de PKK niet in de steek zullen laten.

Het is een illusie om na zoveel blunders sinds 2003 van de NAVO-raad wijsheid te verwachten, en van Nederland, dat zowel in het Midden-Oosten als aan de Russische grenzen consequent de kant van nóg meer spanning en oorlog heeft gekozen, is dat al helemaal niet te verwachten.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Kan er opnieuw een militaire coup in Griekenland plaatsvinden?


Toen de socialistische premier Papandreou in 2011 aankondigde een referendum te houden over de bezuinigingsopdracht van de ‘troika’ van EU, IMF en Europese Centrale Bank, werd hij door ‘Brussel’ gesommeerd dat plan direct te laten vallen, en omdat hij ook door zijn eigen regering in de steek werd gelaten, moest hij aftreden en werd hij vervangen door Loukas Papademos, een ‘technocraat’—nouja, een bankier van Goldman Sachs. Maar omdat Papandreou drie generaals niet vertrouwde, liet hij niet na om hen op de valreep nog te ontslaan. In Griekenland weet men waarvoor men in politiek kritische situaties moet uitkijken.



In 1967 grepen de ‘kolonels’ (hierboven) in Griekenland de macht om de socialisten uit de regering te houden. Onder leiding van Giorgios Papadopoulos, een nazicollaborateur die na de oorlog naar de VS was gehaald en daar was omgeschoold tot CIA-agent, en met steun van de grote NAVO-landen (de VS, West-Duitsland en Engeland) hielden de kolonels zeven jaar een terreurregime in stand. Tienduizenden werden gearresteerd, duizenden, ook hoge militairen, gemarteld. Meer dan honderdduizend Grieken vluchtten naar elders.
Toen Syriza-premier Aleksis Tsipras een week geleden eveneens een referendum uitriep, was de verontwaardiging in de Europese hoofdsteden en media opnieuw unaniem. Nadat Tsipras en zijn minister van financiën Varoufakis al maandenlang voor onverantwoordelijke idioten waren uitgemaakt, was er weinig anders te verwachten.

Vol zelfvertrouwen berichtten de media dat na een aanvankelijke kleine voorsprong voor de ‘nee’-stemmers (tegen verdere afbraak), het ‘ja’-kamp in de peilingen snel omhoog kwam. De Grieken zouden inzien dat hun toekomst in ‘Europa’ lag, en dus kon het niet anders, tenminste niet in de droomwereld van de eurokraten en hun woordvoerder Jeroen Dijsselbloem, dat ze ook zouden accepteren dat de lonen, pensioenen en sociale zekerheid nog verder zouden worden afgebouwd en dat wat er nog in staatshanden was, geprivatiseerd moest worden.

Maar de eurokraten krijgen niet altijd hun zin.

Eerder deze week negeerde het IMF het ‘Europese’ verzoek om een rapport waarin wordt voorgerekend dat zelfs al zouden er economische wonderen gebeuren, de Griekse schuld veel te groot was geworden om ooit te worden terugbetaald, in de la te houden. En al is er weinig gewag van gemaakt in de media, zulke informatie werkt natuurlijk in het voordeel van degenen die al jaren hetzelfde hebben beweerd, nl. Syriza en haar bondgenoten.

Gelukkig is er altijd nog het leger en de politie. De Londense Times onthulde dat zij klaar stonden om in te grijpen bij de te verwachten rellen, aangezien de ‘nee’stemmers na hun verlies tot geweld zouden overgaan, of anders toch zeker bij een nek-aan-nek-uitslag. Onder de benaming ‘Operatie Nemesis’ zou het leger dan in de grote steden op straat verschijnen. De Times liet niet na erop te wijzen dat verschillende ministers in de Syriza-regering communisten zijn, iets waarop ook vanuit de Duitse SPD .de aandacht is gevestigd (Syriza omvat inderdaad de Eurocommunistische vleugel die ten tijde van de kolonels is afgesplitst van de communistische partij KKE. De uiterst sectarische KKE, die veel kleiner is, weigerde eerder dit jaar Syriza aan de benodigde meerderheid te helpen om een regering te vormen en is ook nu, met de fascistische Gouden Dageraad, de enige die niet achter Tsipras is gaan staan in de komende onderhandelingen).

In maart was Victoria Nuland, Amerikaans onderminister voor Europese en Euraziatische zaken en berucht om haar rol in de coup in Oekraïne, al in Athene om Tsipras te waarschuwen dat Griekenland de schulden moest terugbetalen. Nulands echtgenoot, de neoconservatieve columnist Robert Kaplan, schreef op 30 juni in The Wall Street Journal dat Syriza een bruggehoofd kan vormen voor toenemende Russische invloed. Nadat in februari jl. al een overeenkomst met Cyprus was gesloten om Russische marineschepen toegang te verlenen tot havens op het eiland, zou de Griekse toenadering tot Moskou grote gevaren inhouden. Dat de geplande Turkstream-pijplijn door Griekenland zal lopen is nog een extra reden om een NAVO- en EU-gezinde regering in Athene te hebben—die kan dat dan tegenhouden.

De Grieken hebben met een overweldigende meerderheid tegen de wurggreep van de EU gestemd, dus leger en politie kunnen in de kazernes blijven—of juist niet?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Armenië de volgende pion die gaat vallen?


In het schaakspel dat moet eindigen met mat tegen ‘Poetin’ en regimewisseling in Rusland, lijkt een volgende zet te worden gedaan nu in de Armeense hoofdstad Jerevan op 22 juni protesten zijn uitgebroken naar aanleiding van het besluit van de regering om de elektriciteitstarieven per 1 augustus met rond de 20 procent te verhogen. Aangezien dit is gebeurd op verzoek van de Russische maatschappij die het Armeense elektriciteitsnetwerk in eigendom heeft, InterRAO, is hiermee een explosieve situatie gecreëerd. Want de baas van InterRAO, Igor Setsjin, is een van de oligarchen die hun lot aan dat van de Russische president hebben verbonden.


Op de kaart hierboven, die laat zien hoe Nederlandse middelbare scholieren inzicht in de wereldpolitiek wordt bijgebracht, is Armenië, ingeklemd tussen Georgië aan de Zwarte Zee en Azerbeidzjan aan de Kaspische, nog onder de klauw van het monster uit het oosten. 


De demonstranten die het centrale plein van Jerevan hebben bezet zijn volgens eigen verklaringen niet anti-Russisch, maar dat kan veranderen. Want zoals Maidan in Oekraïne en een reeks vergelijkbare opstanden hebben laten zien, hoeven de demonstranten zich geen zorgen te maken dat ze er alleen voor komen te staan.

Sinds Armenië in 1991 onafhankelijk werd (en direct in een oorlog verwikkeld raakte met buurland Azerbeidzjan over de enclave Nagorno-Karabach), hebben meer dan 100 door het Westen gesteunde NGO’s zich in het land gevestigd, o.a. The Choice is Yours, een organisatie die zich toelegt op bewaking van verkiezingen en onregelmatigheden moet signaleren. Deze organisatie wordt volledig vanuit de VS gefinancierd en het is natuurlijk een nobel doel. Zo zijn er diverse, die o.a. vrijheid van meningsuiting, bestrijding van corruptie, en samenwerking tussen de ‘civiele maatschappij’ van Armenië en de buurlanden willen bevorderen. De National Endowment for Democracy, in 1983 opgezet om langs deze weg de Amerikaanse invloed in de wereld uit te breiden, geeft voorbeelden van Armeense NGO’s die door haar worden gesubsidieerd. Maar dat is natuurlijk maar het topje van de ijsberg, want er zijn ook activiteiten die niet in het NED-jaarverslag komen.

Iedereen die wel eens bij het organiseren van een actie betrokken is geweest dat om mensen in beweging, laat staan de straat op te krijgen, een goed idee niet voldoende is. Verzet ontstaat alleen maar als de sociale situatie werkelijk onhoudbaar wordt en in Armenië is dat niet anders. En met éénderde van de bevolking onder de armoedegrens, massale werkloosheid, en zakkenvullerij door de machthebbers, is het verhogen van de elektriciteit met 20 procent voldoende om demonstraties uit te lokken.

De aankondiging van de demonstranten dat ze het plein niet zullen verlaten en het afslaan van het aanbod van president Sargsian om met een delegatie van de bezetters te overleggen, kunnen allebei authentieke beslissingen van de demonstranten zijn. Maar de NGO’s zouden zeker geen ander advies hebben gegeven, want zo dwing je, volgens de receptuur van de theoreticus achter de ‘Kleurenrevoluties’, Gene Sharp, de regering in het defensief (ik bespreek deze en andere theorieën in mijn boek The Discipline of Western Supremacy). Als dan ook nog waterkanonnen worden gebruikt om het plein schoon te vegen, ontstaat ook de mogelijkheid om meer geweld te introduceren, iets waar Sharp juist afkerig van is, maar andere delen van het Westerse instrumentarium om dit soort situaties te beïnvloeden, niet—zoals we op het Maidan-plein hebben kunnen zien.

Armenië is sinds januari een van de lidstaten van de door Rusland gelanceerde Euraziatische Unie—de andere zijn Belarus en Kazakstan, terwijl Kirgizstan meedoet maar het verdrag nog niet heeft geratificeerd. India heeft een week geleden een vrijhandelsakkoord met de EAU gesloten. Maar als het aan de VS (en de EU) ligt, zal de EAU geen lang leven beschoren zijn.

De macht van Rusland die wordt gesuggereerd door de bovenstaande kaart blijkt in de praktijk een stuk kleiner dan wat de Nederlandse schooljeugd (en de kijkers van NOS-journaal, NRC en Volkskrant, enz. enz) wordt voorgehouden. Moskou is zeer slecht opgewassen tegen de krachten die door het Westen in stelling worden gebracht. In Armenië zijn vijf of zes pro-Russische organisaties die zich qua competentie en beschikbare middelen kunnen meten met de meer dan honderd NGO’s uit het Westen. Veel fundamenteler nog is het feit dat het staatskapitalisme van Rusland (en China) maakt dat grote delen van de economische macht wordt uitgeoefend door oligarchen en door diegenen in staatsbedrijven die dat ook willen worden; maar de politieke macht niet, of maar gedeeltelijk.

In het Westen regeert het kapitaal (zie bv. in The Guardian hoe het bedrijfsleven de senatoren die moeten stemmen over het TTP-vrijhandelsverdrag, letterlijk opkoopt), in Azië verloopt dat allemaal veel moeizamer. Vandaar dat het omkopen ook veel meer in beeld komt als wat wij onder ‘corruptie’ verstaan. Die zwakte zal nog veel en veel meer instabiliteit gaan voortbrengen, en zolang de Atlantische economie niet in een echte depressie terecht komt, heeft het Westen daarin de sterkste hand.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Laten we een nieuwe wereldoorlog voorkomen


Vanavond vond in De Balie een debat plaats onder de titel “Oekraïne: westerse media en geopolitiek”. In de omschrijving op de website van De Balie stond dat de sprekers (de (ex-)journalisten Karel van Wolferen, Jan van der Putten en Joost Niemöller) in zouden gaan op de vraag of de westerse media in staat zijn tot objectieve berichtgeving rond het conflict in Oekraïne en daarbij de geopolitieke en historische achtergronden zouden belichten en het geheel zouden plaatsen in zowel Europese als mondiale context. Deze omschrijving bleek bij een deel van het 90-koppige publiek toch verwarring te hebben gesticht. Enkele aanwezigen verwachtten dat het uitsluitend over Oekraïne zou gaan (en dus niet zozeer over de bredere geopolitieke achtergrond) en dat ze juist vanavond daar objectief over geïnformeerd zouden worden (en dus niet over de eenzijdigheid en onvolledigheid van de berichtgeving iin het westen).



De avond begon met een drietal anekdotes over die eenzijdig- en onvolledigheid uit de eigen journalistieke carrière van de drie (ex)journalisten. Jan van der Putten vertelde hoe hij in het najaar van 1973 als Latijns-Amerika-correspondent door het NRC Handelsblad werd ontslagen omdat hij in zijn berichtgeving over de staatsgreep in Chili en zijn analyse dat dit in Argentinië ook zou kunnen gaan gebeuren “de lijn Kissinger niet volgde” die de krant kennelijk wel wenste te volgen. De volgende dag kon hij bij de Volkskrant aan de slag en is heel lang Latijns-Amerika-correspondent voor deze krant gebleven.

Bij de Volkskrant had hij overigens, inmiddels als China-corresprondent, een soortgelijke aanvaring met zijn hoofdredactie. Van der Putten stond in 2003 kritisch tegenover de Amerikaanse invasieplannen ten aanzien van Irak, terwijl de hoofdredactie de lijn-Bush wilde steunen. Hij werd geconfronteerd met een door hem zelf geschreven artikel over het probleem van het Noord-Koreaanse kernwapenprogramma waarbij door de hoofdredactie werd gesteld dat de Amerikaanse invasie noodzakelijk was om een soortgelijk probleem inzake Irak te voorkomen.

Terugkijkend op het ontslag in 1973 en de reden daartoe constateert hij dat zijn berichtgeving en analyse weliswaar niet aansloot bij de lijn-Kissinger, maar dat deze toen wel door brede lagen in de Nederlandse samenleving werden gedeeld. En dat in een tijd dat mensen nog veel afhankelijker waren van wat de krant hen voorschotelde dan nu. Internet bestond nog niet en lang niet iedereen had z’n eigen contacten in Latijns-Amerika dus het bericht van een correspondent had eigenlijk een veel grotere impact en viel nauwelijks direct te controleren, zoals dat nu eigenlijk wel het geval is. En ook in 2003 liet de meerderheid van de Nederlandse bevolking zich niet door de Volkskrant in de luren leggen.

Joost Niemöller heeft eerder dit jaar het boekje “MH17: de doofpotdeal” uitgebracht waarin hij de resultaten schetste van zijn onderzoek naar de berichtgeving over de MH17. Bijvoorbeeld dat het onderzoek naar de ramp door Kiev wordt georganiseerd en niet, zoals alle Nederlandse media beweren, door Nederland. We hebben, zo laat hij zien, het steeds over de Russische propaganda, maar ook in Nederland en het westen wordt uitgebreid propaganda bedreven. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de Russische propaganda positief afsteekt bij de westerse, omdat men daar eerst uitgebreid schetst wat de westerse media berichten om daar vervolgens het eigen verhaal tegenover te plaatsen. In Nederland of het westen krijgen we het Russische verhaal niet eens te horen of hooguit een karikatuur ervan.

Toen zijn boekje uitkwam werd hij door diverse media (kranten, televisieprogramma’s) benaderd met de vraag voor een interview. Liefst exclusief, natuurlijk. Je kon er de klok op gelijk zetten. Ongeveer drie uur nadat de afspraak was gemaakt, belde de betreffende redacteur bedremmeld op met de mededeling dat het op de redactie nog eens was besproken en dat het onderwerp toch niet actueel genoeg was voor de uitzending van vanavond respectievelijk de krant van morgen. Kritiek op de berichtgeving over Oekraïne wordt door de media dus niet op prijs gesteld en dat sloot naadloos aan bij de strekking van zijn boekje. Hij heeft het idee dat het propagandistisch gehalte van de berichtgeving tijdens de Koude Oorlog minder extreem was dan nu.

Karel van Wolferen heeft meer dan de helft van zijn leven in Azië gewoond en ervaart dat men daar toch een heel andere beeld heeft van wat er in de wereld gaande is, dan het wereldbeeld dat in de westerse media wordt uitgedragen. Hij komt met enige regelmaat in Nederland en ziet de Nederlandse media stap voor stap veranderen. In zijn waarneming is de objectieve journalistiek in Nederland dood. Maar vooral ook onvolledig. Over heel belangrijke dingen die in de wereld gaande zijn worden we in de Nederlandse media niet geïnformeerd en “analyses” die in de media verschijnen zijn gebaseerd op fantasieën. Daaronder een demonisering van Poetin. Door al die onzin zien we bepaalde dingen niet meer. De doelbewuste isolering van Rusland door de VS.

Als Japandeskundige heeft hij in de Nederlandse media berichten gemist dat de VS een paar jaar geleden een Japanse regering ten val heeft gebracht die goede relaties met China wilde aanknopen. Mede daardoor zijn de verhoudingen tussen Japan en China weer ernstig verstoord geraakt en is China in de armen van Rusland gedreven. Dat alles heeft grote geopolitieke gevolgen, maar zoals gezegd vonden de Nederlandse media het kennelijk niet belangrijk genoeg om erover te berichten.

En juist die onkunde over en vertekening van wat er in de wereld gaande is, is gevaarlijk. We zijn niet in staat de ontwikkelingen in het juiste perspectief te plaatsen en dus ook niet de gevolgen van het westerse, Europese of Nederlandse buitenland beleid. Natuurlijk stevenen we nog niet af op een daadwerkelijke Derde Wereldoorlog, maar de geschiedenis laat zien dat er soms maar een heel klein incident nodig is om een dergelijke oorlog te laten ontketenen die regionaal begint maar zich door de daarvóór opgebouwde spanningen en allianties razendsnel over de rest van de wereld verspreid. Denk maar aan de Eerste Wereldoorlog, 101 jaar geleden.

Joost Niemöller vult aan. Op de website “thebricspost.com” last hij het bericht dat 57 landen hebben aangekondigd a.s. maandag de door China geïnitieerde “Asian Infrastructure Investment Bank” te zullen helpen oprichten. De eerste omvangrijke mondiale financiële instelling buiten het Bretton Woods systeem (IMF en Wereldbank). Dat is op zich al een revolutionaire daad met grote gevolgen. De VS en Japan zijn mordicus tegen en zullen de oprichting en het functioneren van deze bank zoveel mogelijk proberen te hinderen. Maar onder de landen die de oprichting ervan ondersteunen zijn ook een aantal EU-lidstaten zoals het Verenigde Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland en Italië. Ook dat is belangwekkende informatie, als het om de verhouding tussen de VS en de Eu
ropese bondgenoten gaat. Toch voorspelt Niemöller dat dit bericht de Nederlandse kranten niet zal halen of hooguit ergens als klein berichtje op pagina zoveel.

Jan van der Putten onthult dat hij qua opleiding classicus is, maar dit vakgebied nooit heeft gepraktiseeerd. Vanuit zijn opleiding weet hij echter wel van Thucydides en de door hem uitvoerig beschreven Peleponnesische Oorlog. De heersende Griekse stadstaat Athene kon het niet hebben dat het opkomende Sparta haar naar de kroon stak en voerde een desastreuse oorlog tegen deze rivaliserende macht. Dat is precies waar Amerika nu mee bezig is ten aanzien van Rusland en China. Wij zien dat echter niet in het westen omdat we al sinds 1492 gewend zijn vanuit onze dominante rol naar de wereld te kijken. Wie de wereld regeert hoeft haar verder niet te doorgronden en dus heerst er heel veel onkunde in het westen over de rest van de wereld. Verder meten we alle ontwikkelingen af naar onze westerse maat. Modernisering is per defenitie verwestersing.

Alle ontwikkelingen die we bijvoorbeeld in China zien gebeuren meten we af naar de vraag of het in onze richting komt of niet. En we verwachten dan dat mechanismes daar net zo uitwerken als bij ons in het westen. Toen Deng Xiaoping economische hervormingen aankondigde meende men direct dat er daardoor dus een middenklasse zou ontstaan en daardoor weer democratie. Ook de komst van internet zou in China tot democratie moeten leiden. Dat pakte in beide gevallen anders uit. Zowel het westerse wensdenken als het westerse angstdenken ten aanzien van China (en meer denkwijzen zijn er niet) is gebaseerd op desinformatie en onkunde over de Chinese samenleving. En niemand die dat bijspijkerd.

Karel van Wolferen schetst hoe Poetin de brokstukken weer aan elkaar lijmde waarin Rusland uiteen was gevallen na de uitverkoop die onder Jeltsin had plaatsehouden. Dat herstel van het staatstoezicht paste niet in het neokapitalisme en dus werd Poetin door het westen als schurk gebrandmerkt. Door als zo neergezet te worden hebben Poetin maar ook de Chinese leiding nu besloten om niet langer aan het Bretton Woods systeem mee te doen en met hun eigen BRICS-structuren te komen. Van der Putten benadrukt dat China steeds twee sporen heeft bewandeld: meedoen aan het Bretton Woods systeem (hetgeen ze geen windeieren heeft gelegd) en daarnaast een eigen systeem opzetten. Een eigen systeem dat niet alleen uit een bank bestaat, maar ook uit de aanleg van landroutes (“de nieuwe zijderoute”) om de door de Amerikanen beheerste zeewegen te omzeilen, een Euraziatische Unie als tegenhanger van het TTIP-verdrag tussen de EU en de VS en een Pacifische Vrijhandeslone als tegenhanger van de TTIP-variant die de VS met de landen in de Pacifische Oceaan aan het uitonderhandelen is.

Niemöller vult aan dat China op de manier het geopolitieke Euraziatisch Heartland centraal op de kaart te zetten waarop Amerika eigenlijk een marginaal verschijnsel is. En stom genoeg bevordert Amerika deze ontwikkeling door China en Rusland, die eigenlijk elkaars rivalen zijn, in elkaars armen te drijven. Volgens Van Wolferen is dat een consequentie van de neoconservatieve Wolfowitz-doctrine. Waar iedereen na het einde van de Koude Oorlog hoopte dat landen en volkeren op basis van gelijkheid en als broeders en zusters in vrijheid met elkaar zouden kunnen samenleven en dat Amerika eventueel primus inter pares zou zijn, benadrukte Wolfowitz dat Amerika’s rol niet de eerste onder de gelijken kon zijn, maar dat Amerika de wereld moest domineren.

Daar komt bij dat het Militair Industrieel Complex ook na de Koude Oorlog gevoed moest worden. De militaire industrie die de Verenigde Staten tijdens de Koude Oorlog hadden opgebouwd, was gigantisch en een afbouw hiervan een ramp voor het land. Van Wolferen noemde dit de Amerikaanse verslaving aan een vijand. Je hebt een verschijnsel nodig dat jouw defensie-inspanningen rechtvaardigd. Daartoe is het communisme door de Amerikanen ingeruild voor het terrorisme, hoewel het om verder tamelijk onvergelijbare grootheden gaat. Maar Amerika heeft een nieuwe vijand nodig en de Nederlandse media hebben de (nieuwe) vijandsbeelden van de VS klakkeloos overgenomen. Met je NAVO-lidmaatschap moet je ook de Amerikaanse vijandsbeelden overnemen. Toen de MH17 was neergehaald vloeg Timmermans niet naar het gebied waar deze was neergestort, want dat was in handen van de Oost-Oekraïnse rebellen die de Amerikaanse en dus onze vijand zijn, maar naar het vele honderden kilometers verderop gelegen Kiev waar de Amerikaanse en dus onze vrienden zitten.

Niemöller schetst dat de Amerikanen feitelijk een coup hebben gepleegd in Kiev terwijl het door onze media werd verkocht als revolutie van het volk. De feiten om de karakterisering “coup” te ondersteunen liggen op tafel, maar de media brengen ze niet en het beeld van een volksopstand die ze wel brengen wordt geslikt. Die verdraaiïng van de feiten is aan de ene kant verwerpelijk, maar tegelijkertijd is het eigenlijk ook heel knap hoe geraffineerd die in zijn werk gaat. De Amerikanen hebben kennelijk geleerd van eerdere door hen gesteunde of zelfs geïnitieerde staatsgrepen die in het verleden wel meteen werden ontmaskerd (het eerder aangedragen voorbeeld van de coup in Chili in 1973 die leidde tot het ontslag van Jan van der Putten bij de NRC) en heftig werden bekrisieerd.

En ook vandaag horen we weer het verhaal dat het volk democratie wil en daartoe eerder deze maand in Macedonië en vandaag ook in Armenié de straat op ging. Niemöller voorspelt dat de onderhandelingen die deze week worden gevoerd over de Griekse schuldenlast zullen leiden tot de val van de huidige Griekse regering. Net zoals de EU Berlusconis ten val heeft gebracht. Regiem change hoeft dus niet plaats te vinden met een Amerikaanse militaire interventie, maar kan ook met andere , geweldloze, middelen. Deze ontwikkelingen spelen allemaal tegen de achtergrond van de gaspijpleiidign die Rusland aanvankelijk via de Zwarte Zeebodem en Bulgarije naar Sevië en dan verder naar de EU wilde aanleggen, maar waarvoor zich, nadat Bulgarije zich onder EU-druk uit dit project had teruggestrokken, nu een Turks-Grieks-Macedonisch-alternatief heeft aangediend. Dit probeert Amerika uit alle macht te voorkomen en mocht het met politieke druk niet lukken, dan heeft het altijd nog een immense legerbasis in Kosovo achter de hand.

Op de vraag waarom we hierover niets te lezen krijgen, stelt Niemöller dat zijn collega’s (en bijgevolg hun lezers) geen onderscheid maken tussen het huidige Rusland en de voormalige SovjetUnie. En dat verschil is tamelijk essentieel. Niet alleen omdat het huidige Rusland geen ambities heeft een ideologie te verspreiden maar ook en daar deels aangekoppeld dat de Sovjet-Unie mondiale ambities had en Rusland alleen regionale. Maar wij verdenken Poetin ervan ook op de rest van de werld te azen. Een gevaarlijk misverstand. Dat was ook zijn antwoord toen een Russische journalist hem onlangs vroeg “Why do they hate us?”

Rusland-correspondent Wierd Duk die in de zaal zit vult aan dat het ook komt door vermoeidheid van de meeste Rusland-correspondenten waarvan de meesten al erg lang in Rusland zitten en Rusland is geen gemakkelijk land voor journalisten om te werken. In tegenstelling tot de meeste van zijn collega’s is hij een zogenaamde “Poetin-Versteher” en hij merkt dat veel mensen behoefte hebben aan een genuanceerder beeld over Poetin en Rusland dan de Poetin-bashende collega’s doorgaans geven. Dat verklaart volgens hem ook de hoge opkomst vanavond bij deze bijeenkomst in De Balie.

Van Wolferen onthult dat hem bij het lezen van veel media-berichten over Rusland vaak de kinder-one-liner “Wat je zegt ben je zelf!” in het hoofd komt. We hebben het steeds over Poetins agressie richting buurlanden, maar wat de afgelopen 25 jaar feitelijk gebeurd is, is dat de NAVO alle voormalige Warschau-Pact landen inmiddels heeft opgenomen en zelfs drie voormalige Sovjetrepublieken en andere Sovjetrepublieken als Oekraïne en Georgië tracht te verleiden zich
eveneens bij de NAVO aan te sluiten. We hebben het over de Russische modernisering van het kernwapenarsenaal maar vergeten daarbij dat Obama vorig jaar al de modernisering van het Amerikaanse kernwapenarsenaal in Europa aankondigde. En die “modernisering” is echt huiveringwekkend. Tijdens de Koude Oorlog ging het in feit om een stilzwijgende afspraak dat de kernwapens over een weer alleen ter afschrikking dienden (Mutual Assured Deterence) en dat het niet de bedoeling was dat ze daadwerkelijk ingezet zouden worden. Op dit moment wordt, om te beginnen aan Amerikaanse zijde, openlijk gespeculeerd op daadwerkelijke inzet van kernwapens tegen de tegenstander. En niemand die daar wakker van lijkt te liggen.

Ondertussen vindt de zaal dat zij nu ook aan de beurt is. De voorzitter van het Platform Nederland-Oekraïne heeft bij de Maidan-protesten niets gemerkt van een Amerikaans complot. Volgens hem was het toch echt de OekraIense bevolking zelf die de staat opging. Van Wolferen erkent dat de protesten begonnen zijn met een spontane uiting van onvrede, maar dat de revolutie vervolgens is gekaapt. Hij houdt de het Platform voor dat het juist van solidariteit met de Oekraïense bevolking getuigt om dat maar te erkennen en daar ook voor te waarschuwen, want als IMF en de Wereldbank in het verlengde van deze gekaapte revolutie daadwerkelijk de dienst gaan uitmaken in Oekraïne, dan gaat dat ten koste van de Oekraïense bevolking zoals eerdere, soortgelijke ontwikkelingen in andere landen al hebben aangetoond.

Een ander vragensteller meent dat de annexatie van de Krim door Rusland in strijd was met het Boedapest akkoord dat in 1994 werd gesloten en waarbij Oekraïne afstand deed van haar kernwapens in ruil voor de garanties van haar territoriale integriteit door Amerika en Rusland. Van Wolferen wijst erop dat het dreigende NAVO-lidmaatschap van Oekraïne ook in strijd is met dit akkoord en een rechtstreeks bedreiging vormde voor de in Oekraïne gelegen Russische marinehaven Sebastopol. Voor de Russen zou de ligging van hun enige warmwater-marinehaven in het Westen op NAVO-grondgebied onaanvaardbaar zijn. Hij plaatst dat vervolgens in de bredere context van een NAVO die op zoek was naar een nieuwe doelstelling. Men dacht die in Afghanistan gevonden te hebben, maar dat bleek geen succes. De dreiging die nu met Rusland is ontstaan naar aanleiding van Oekraïne komt de NAVO heel goed uit. Haar waarde als militaire verdedigingsorganisatie wordt breed uitgemeten en het laat zelfs her en der de defensiebudgetten weer in omvang toenemen. Verder meent hij dat de annexatie van de Krim mogelijk een bloedbad heeft voorkomen. Kijk naar de slachting die in Odessa heeft plaatsgevonden. Volgens Niemöller heeft het westen de annexatie van de Krim en zelfs de autonomie van Donjets feitelijk al geaccepteerd.

Een aanwezige journalist van Deutsche Welle wil weer terug naar de rol van de media en wijst op het boek “Gekaufte Journalisten” van Udo Ulfkotte. Het boek is nauwelijks besproken in de verschillende recensie-rubrieken, maar toch een bestseller. Joost Niemöller heeft delen van het boek gelezen en herkent wel veel. De titel lijkt te suggereren dat alle journalisten op de loonlijst van de CIA staan, maar dat is niet de bewering van het boek en zo is het natuurlijk ook niet. Het gaat veel subtieler, maar uitnodigingen door de ambassade, zogenaamd vertrouwelijke achtergrondgesprekken, mee op reis mogen om dingen te bekijken, zogenaamde primeurs etc. Embedded journalism waarbij journalisten mee mogen met militaire patrouilles is een bekend voorbeeld hiervan. Heel subtiel vindt aldoende een inkapseling plaats. Overigens is hij van mening dat de Duitse journalistiek overigens veel beter is dan de Nederlandse. De journalist van Deutsche Welle meldt nog dat hem opvalt dat het vandaag vooral oud-journalisten zijn die zeggen waar het op staat, net zoals oud-generaals en oud-politici de waarheid zeggen die hun nog in functie zijnde collega’s niet durven te zeggen uit angst voor hun hachje.

Een andere vragensteller herinnert zich dat de crisis in Oekraïne vorig jaar begon met het tegen elkaar opbieden door Rusland en het westen als het om het overnemen van schulden en investeringen in de economie ging. Maar die, inmiddels astronomische beloftes, moeten op termijn natuurlijk wel allemaal weer terugbetaald worden. Wat staat Oekraïne wat dat betreft nog te wachten? Niemöller antwoordt dat je wat dat betreft mag hopen dat de crisis nog even voortduurt. Dan zal het westen als schuldeiser de duimschroeven niet echt aandraaien en in Oekraïne blijven investeren. Het probleem zal pas echt groot worden zodra Oekraïne voor het westen en voor Rusland niet langer interessant meer is. Dat hebben we gezien toen de Koude Oorlog beëindigd werd. Landen als Joegoslavië die als twistappel voor oost en west interessant waren, verloren plotseling die status en de daarbij behorende financiële steun waardoor de pleuris uitbrak die de Balkan een heel decennium in haar greep heeft gehouden.

Er wordt gewezen op een artikel van Michiel Servaes vandaag in de NRC waarin onder andere deze de moord op Nemtsov aanvoert om toch vooral kritisch te blijven jegens Rusland. Van Wolferen wijst erop dat Nemtsov toen hij werd vermoord al lang geen belangrijke oppositieleider meer was en voor de regering geen bedreiging vormde. De Russische politiek bestaat uit een heleboel elkaar op leven en dood beconcurrerende partijen. Het is helemaal niet onaannemelijk dat hij door één van die ander oppositiegroepen is vermoord. Waarom wordt in onze media meteen naar de Russische regering verwezen en wachten we het onderzoek niet af? Niemöller vult aan dat betere relaties met andere landen en ook met Rusland beginnen met betere berichtgeving over de gebeurtenissen daar. Feitelijke voorlichting. Achter de schermen zeggen heel veel politici dat ze zich ook zorgen maken over de groeiende kloof en het vijandsbeeld maar geen van hen durft met zijn gezicht op Russia Today.

Van der Putten nuanceert de dreiging van een hele grote confrontatie door het groeiende vijandsbeeld. De meeste EU-lidstaten zullen de VS niet tot het uiterste willen volgen in deze en zoals al eerder is gezegd willen sommige en niet de minst belangrijke EU-lidstaten ook wel samenwerken met China. Als er een nieuwe Koude Oorlog komt, dan zal deze tussen VS en China zijn en niet tussen Rusland en West-Europa. China wil de historische invloedsfeer in zuidoost Azië terug zoals Rusland zijn historische invloedsfeer in Oost-Europa wil behouden. Beide hebben geen mondiale ambities (meer).Zoals we in het internationaal recht de soevereiniteit van landen erkennen, zouden we misschien ook iets moeten opnemen over het recht van invloedsferen van grotere landen. In aanvulling op de opmerking over de relatie tussen Rusland en West-Europa meldt Van Wolferen nog dat over de EU-sancties tegen Rusland nooit gestemd wordt. Als ze dat zouden doen zouden veel EU-lidstaten namelijk tegenstemmen en die verdeeldheid wil men niet demonstreren.

Een andere vragen steller wijst op de stelling van Friedman van STRATFOR dat de VS al 100 jaar de strategie volgen dat verhinderd moet worden dat Rusland en Duitsland bondgenoten zouden worden. Van Wolferen wijst erop dat Angela Merkel thans een bijna autonome hoofdrol speelt omdat er niemand anders in Europa is die die rol op zich kan nemen. Het probleem is echter dat zij geen beslissingen kan nemen. In de VS is de situatie ook minder eenduidig. John Kerry staat een politiek van toegeven aan Rusland voor om een werkbare relatie te houden, maar veiligheidsadviseurs Samantha Power en Victory Nuland staan veel meer een confrontatiepolitiek voor. Ook weet hij dat Zbigniew Brzezinski helemaal niet blij is dat zijn boek zo’n belangrijke rol speelt in het huidige Oekraïne-conflict. Niet alle Polen of mensen van Poolse afkomst staan zo massief achter de west-Oekraïners en volgens hem met recht en reden.

In reactie op een opmerking uit de zaal merkt Niemöller nog op dat het analyse-instrument “volg het gas” helemaal geen slechte is. Het
vormt een heel goede verklaring voor de strijd in Syrië als het gaat om de pijpleiding die Qatar van zijn enorme gasveld naar Europa wil aanleggen maar daarbij vastliep in de zgn. “Sji’itische halve maan” en zelfs de steun van Qatar aan ISIS zou daar nog uit verklaard kunnen worden. We zien ook hoe de verhoudingen tussen Duitsland en Rusland door de noordelijke gaspijpleiding worden beïnvloed en dat de steeds weer veranderende aanleg van de zuidelijke gaspijpleiding de politieke ontwikkelingen in zuidoost-Europa volgt. De opstand afgelopen maand in Macedonië heeft daar zeker mee te maken.

Het is tijd om af ronden. Als slotopmerking brengt Karel van Wolferen in dat de NAVO één van de belangrijkste bedreigingen van de wereld is. Zonder NAVO hadden we geen Oekraïne-crisis e.d. Binnen de NAVO gedragen de Europese landen zich als onderdanige vazallen van de Verenigde Staten.

Jan van der Putten wijst er nogmaals op dat we aan de vooravond staan van een grote machtsverschuiving in de wereld en dat dit de afgelopen keren gepaard ging aan een vreselijke oorlog. Het lijkt hem van belang om alles in het werk te stellen dat dit keer te voorkomen.

In aansluiting hierop meldt de organisator van de avond, Auke Bakker, dat het de bedoeling is om naar aanleiding van de gevoerde discussie tot een werkgroep te komen die zich wil inzetten voor een ontspanning tussen oost en west zoals er ook dergelijke initiatieven waren tijdens de Koude Oorlog.


Jan Schaake
Uncategorized

Het ‘vredesproces’ dat wèl slaagde—Israël en Saoedi Arabië


Saoedi Arabië heeft heel lang geprobeerd voet aan de grond te krijgen in de Verenigde Staten, maar veel verder dan uitstekende betrekkingen met de olie- en wapenindustrie en met losgeslagen elementen in de inlichtingendiensten was het niet gekomen. Aanhang onder grote delen van de bevolking zoals Israël die in de VS geniet, bleef buiten bereik en daar hielpen grote Saoedische investeringen ook al niet, want Zionistische kringen konden als het ze uitkwam prijsschieten op instellingen die ‘Arabisch geld’ aanpakten. 

En dat betekende weer dat Washington niet kon functioneren als bemiddelaar tussen de twee.Maar wat het Amerikaanse publiek ook mag denken, er zijn overduidelijke aanwijzingen voor een Israëlisch-Saoedische toenadering en wel één met enorme gevolgen voor het Midden Oosten.


Dit betreft op de eerste plaats directe Saoedische subsidies aan Israël. Dankzij onderzoekswerk van Robert Parry van ConsortiumNews is dit recent aan het licht gekomen. Deze fondsen, geschat op $ 16 miljard over de laatste twee-en-een-half jaar, werden gestort op een Europese rekening die door Israëli’s gebruikt wordt voor ontwikkeling van infrastructuur, lees bouw van nederzettingen. 
De Israëlisch-Saoedische toenadering krijgt ook een steeds openlijker karakter. 


Veel waarnemers zagen in Netanyahu’s speech tot het Amerikaanse Congres op 2 april een verkiezingsstunt voor de campagne die toen in Israël aan de gang was, maar Parry ziet er nog een tweede kant aan: de uithalen van de premier tegen een overeenkomst met Iran, onderbroken door voortdurend uitzinnig applaus van de Amerikaanse congresleden, dienden ook om de Saoedi’s te laten zien dat hij het was die de VS mee zou kunnen krijgen in een aanval op Teheran, zij niet. Dat is dus waar voor je geld.

Het vernietigen van de ‘Sji’itische halve maan’ die reikt van Hezbollah in Libanon, via de Alawieten in Syrië, Iran zelf en dan zuidwaarts naar de Houthi’s van Jemen, is een gedeelde zorg van Israël en Saoedi Arabië, één waarvoor ze opnieuw op de VS zullen moeten steunen—al is het maar om de wereldopinie op afstand te houden als het echt tot een nieuwe grote oorlog komt. Want na een ineenstorting van de Syrische staat van Assad zal er niet alleen een genocide in Syrië volgen maar ook een aanval van Israël op Hezbollah. Saoedische vliegtuigen bombarderen Jemen al naar eigen goeddunken en hun schepen blokkeren de kust. Iran zal het volgende doel zijn.

In September 2013 verklaarde de Israëlische ambassadeur in Washington, Michael Oren, een naaste adviseur van Netanyahu, al in een interview met de Jerusalem Post dat ‘het grootste gevaar voor Israël komt van de strategische boog die van Teheran naar Damascus en Beiroet loopt. En wij zagen het Assad-regime altijd als de hoeksteen in die boog… Wij wilden dat Bashar Assad op zou stappen, wij hebben altijd de voorkeur gegeven aan de slechterikken die niet door Iran werden gesteund boven de slechterikken die wel door Iran werden gesteund’.

Op een conferentie van het Aspen Institute in juni 2014 verklaarde Oren zich nog nader. Hij kon nu vrijuit spreken omdat hij intussen zijn ambassadeurspost had opgegeven, en verklaarde dat de Islamitische Staat ook geen probleem was, als de regimeverandering in Syrië maar doorging.

Dit was een maand nadat de voormalige chefs van de Israëlische en Saoedische inlichtingendiensten, Amos Yadlin en Prins Turki al-Faisal, een door de Washington Post georganiseerd gesprek over de politieke ontwikkeling in het Midden Oosten hadden. In dat gesprek verklaarde Turki dat de Arabieren Israël niet langer wilden bestrijden (zoals later onthuld in het weekblad Time). Toen had de coup in Egypte, die Saoedi-Arabië met olie en geld had gesteund en waarbij Israël zijn invloed had gebruikt om een Amerikaanse veroordeling van het opzij zetten van een gekozen regering tegen te houden, al aan het licht gebracht wat deze toenadering zou gaan betekenen voor de Palestijnen. Die zaten nu immers geheel klem in Gaza.

In juli een jaar geleden publiceerde Prins Turki zelfs een ingezonden stuk in de Israëlische krant Haaretz waarin hij pleitte voor een oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict door… bemiddeling van de Golf-monarchieën, lees: een openlijk Israëlisch-Saoedisch accoord.

Nu zijn er steeds meer gedetailleerde voorspellingen dat de Golfmonarchieën op niet te lange termijn wel eens te maken kunnen krijgen met onvrede op grote schaal. Dan zal de Israëlische expertise inzake repressie door regeringen en doodseskaders, die ze in de jaren 80 hebben laten zien in Midden-Amerika en die weer op hun eigen ervaringen op de Westoever stoelde, wel eens een beslissende factor kunnen zijn. De onderzoekssite Middle East Eye heeft recent het bestaan gedocumenteerd van geheime vluchten tussen Aboe Dhabi en Tel Aviv, hoewel Israëli’s officieel niet naar de Emiraten mogen reizen.

Als ik het bovenstaande overlees, kan ik niet de gedachte onderdrukken dat diegenen die de stedenband tussen Amsterdam en Tel Aviv voorstaan, òfwel volledig in het duister moeten verkeren als het om wereldpolitiek gaat, òfwel ze denken te weten wie de winnaar wordt in het Midden-Oosten. Dat zou dan passen in een lange Nederlandse traditie.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Stedenband Amsterdam-Tel Aviv—We gaan ervoor!

Op een moment dat steeds meer mensen beginnen in te zien dat de Israëlische bezettingspolitiek al veel te lang getolereerd is, maakt het college van B & W van Amsterdam bekend een stedenband met Tel Aviv aan te gaan (en als doekje voor het bloeden, ook met Ramallah, in wat er over is van ‘de Palestijnse gebieden’ in de bezette westelijke Jordaanoever). Over twee jaar zal de bezetting het jubileum van de halve eeuw passeren—en dan praten we alleen over die van na de Zesdaagse Oorlog van 1967, niet de gewelddadige verdrijving in 1948 uit het oorspronkelijke Palestina om de staat Israël te vestigen. Vooruitlopend op de feestelijke herdenkingen, die ongetwijfeld een overvloed aan beelden zoals hieronder zullen opleveren, dus nu het gebaar van Amsterdam. Proficiat! 



Honderden resoluties van de VN, zowel in de Veiligheidsraad, de Algemene Vergadering, als afzonderlijke commissies zoals die voor de mensenrechten, hebben niet geleid tot een wijziging van de status-quo, want er is een trouwe bondgenoot die hoewel bijna alleen overgebleven, de Joodse staat met wapens en veto’s blijft steunen—de Verenigde Staten. Maar af en toe komen daar weer oude en nieuwe vrienden bij, en nu is dat de hoofdstad. Op de dag dat bekend wordt dat het vermoorden van vier kinderen door Israëlische soldaten op het strand van Gaza niet verder vervolgd zal worden, komt de stad die ‘Heldhaftig Vastberaden Barmhartig’ in haar wapen voert, met dit misplaatste gebaar. Ramallah zal overigens niet met dezelfde warmte omarmd worden, want in tegenstelling tot Tel Aviv is daar geen levendige ‘gay scene’, en dat lijkt tegenwoordig wel het voornaamste criterium voor oordeelsvorming in de politiek.


Dat VVD en D’66 dit soort gestes ondernemen hoeft niet te verbazen, maar van de SP hadden we toch iets anders mogen verwachten. Net als op het vlak van de sociale politiek worden ook hier echter de principes geofferd aan de ambitie om te mogen meebesturen.

De woordkeus bij het besluit onthult veel over hoe dat schipperen in zijn werk gaat. SP-fractievoorzitter Daniël Peters wil van de burgemeester de toezegging dat ‘Amsterdam geen zaken gaat doen met bedrijven die actief zijn in de nederzettingen’, maar hoe hard die eis is (en wat is het voor een eis) blijkt wel uit de toevoeging dat hij ‘vermoedt dat zijn fractie toch “schoorvoetend” zal instemmen met het voorstel’.

Ruim een jaar geleden keerde Peters’ voorganger, nu wethouder Laurens Ivens, zich nog tegen de band met een stad in ‘een land dat structureel internationale afspraken schendt’ (citaten uit het Parool van 13 juni jl.).

Nog afgezien van het feit dat het hier niet gaat om ‘schenden van afspraken’, maar om schending van het volkenrecht, oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, laat het aangaan van de stedenband met Tel Aviv nog eens ten overvloede zien dat in het pluche van de ‘bestuursverantwoordelijkheid’ ook de laatste standpunten wegzakken.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Het einde van het voetbalseizoen


De arrestatie in Zwitserland van een aantal hooggeplaatste functionarissen van de wereldvoetbalorganisatie FIFA wegens corruptie heeft in de media een golf reacties losgemaakt die allemaal gaan over de corruptie die de organisatie plaagt. Dat dit het geval was, tja, wie wist dat niet—een wereldkampioenschap voetbal toekennen aan Qatar in de zomer, een van de heetste plekken op aarde, dat doe je niet op sportieve gronden alleen. Maar de arrestatie licht ook een tipje op van de sluier die over de machtsverhoudingen in de wereld ligt en werpt een schel licht op twee staten die in diverse oorlogen verwikkeld zijn, nl. Israël en de VS. 



In de weken die vooraf gingen aan het FIFA-congres in Zürich werd bekend dat de Palestijnse voetbalbond daar zou voorstellen Israël als lid te schorsen omdat hun spelers uit de bezette gebieden het leven onmogelijk gemaakt wordt. Een Al Jazeera documentaire over de bezetting herinnert er nog eens aan waar we het hier over hebben.

Netanyahu had bij een bezoek van Sepp Blatter (foto), wiens herverkiezing in Zürich besloten moet worden, al gewaarschuwd dat als deze motie zou worden aangenomen, hij de FIFA kapot zou maken, maar Blatter antwoordde dat hij een stemming niet kon verhinderen.

Dat zou dan door anderen moeten gebeuren, en dan is een telefoontje naar Washington kennelijk voldoende. Want hoewel voetbal in de VS nauwelijks om de hoek komt kijken in vergelijking met de nationale sporten honkbal en basketbal, heeft de Amerikaanse minister van justitie lopende FBI-onderzoeken gebruikt voor een verzoek om een aantal hoge FIFA-vertegenwoordigers aan de vooravond van de conferentie in Zürich te laten arresteren en uit te leveren aan de VS. Aangezien Zwitserland eerder weigerde filmregisseur Roman Polanski uit te leveren (hij wordt op dit moment vastgehouden in zijn geboorteland Polen omdat de VS opnieuw een verzoek heeft ingediend om ervoor te zorgen dat hij zal sterven in een Amerikaanse gevangenis), willen de Zwitsers niet nog een keer met de Amerikanen in aanvaring komen. Dus onze voetbalbonzen zullen binnenkort wel op het vliegtuig gaan hoewel hun misdrijven, indien bewezen, toch niet in de VS zijn begaan.

Het is natuurlijk niet de eerste keer zijn dat de VS Israël in staat stelt ongestraft zijn bezettingspolitiek voort te zetten. Maar het blijft toch bijzonder dat Israël Amerika gewoon kan inschakelen om de zaken even naar zijn hand te zetten.

En zoals Jason Ditz op AntiWar.com stelt, het is ook nog eens mooi meegenomen als de wereldkampioenschappen in Rusland in 2018 alsnog onderuit kunnen worden gehaald, al is misschien iets te ver gezocht. Maar niets is uitgesloten, al telt de stem van Porosjenko, die heeft opgeroepen dat Moskou onder geen beding het kampioenschap mag krijgen, niet zo zwaar als die van Netanyahu.

Want inmiddels hebben de Palestijnen, lees ik net, hun motie om Israël te schorsen ingetrokken.

Zo werkt dat.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Pijplijnpolitiek en democratie—machinaties rond Macedonië


Sinds Rusland de pijplijn die gas over de Zwarte Zee naar Bulgarije zou transporteren, ‘South Stream’, heeft verlegd naar Turkije (‘Turkstream’), is ook de Westerse politiek in zuidelijke richting omgezwaaid. Bulgarije werd door de VS onder druk gezet om te stoppen met de werkzaamheden aan South Stream, en Rusland reageerde met de routewijziging op deze en de vanwege de Oekraïne-crisis ingestelde sancties. Daarmee komt het nieuwe plan heel dicht in de buurt van de eerder door de EU geplande Nabucco-pijplijn, die tegen Rusland gericht was maar nu toch Russisch gas zou kunnen krijgen.


Intussen heeft Gazprom de aandelen in South Stream van de belangrijkste Europese deelnemers (ENI, EDF en Wintershall) teruggekocht, naar verluid om ENI-dochter Saipem te vriend te houden omdat dit bedrijf gespecialiseerd is in het leggen van onderzee-pijpleidingen.

De geplande Turkstream-pijplijn zal over de Zwarte Zee lopen naar Europees Turkije, maar dan niet zoals Nabucco omhoog naar Bulgarije, maar linksaf door Griekenland naar Macedonië, en vervolgens naar Servië, dat eerder gerekend had op doorvoer vanuit Bulgarije maar nu toch opnieuw ‘op de route zit’.

In april was er al overleg tussen de ministers van buitenlandse zaken van Griekenland, Macedonië, Servië en Hongarije over hun deelname in Turkstream, twee dagen voordat de Griekse premier Tsipras naar Moskou zou reizen.

Griekenland is echter ondanks de rebelse taal van de Syriza-regering niet meer in staat om tegen de NAVO- en EU-politiek in te gaan vanwege de schuldenpositie die het land heeft geërfd. Het is van betekenis dat volgens een rapoort van Reuters de VS druk op de EU zullen uitoefenen om Griekenland binnenboord te houden, want anders zouden de Grieken verleid kunnen worden om nog verder met Rusland te gaan samenwerken. Daarnaast lijkt de regering van Tsipras er vooral op uit om de eigen linkervleugel op afstand te houden en met Brussel tot een vergelijk te komen. De pijplijn zal hij echter niet opgeven want de premies voor doorvoer van gas zijn mooi meegenomen.

Maar onverwacht zijn er nu incidenten geweest in Macedonië, de zwakste schakel van de tussenstations op de geplande route en het vermoeden is geuit dat dit verband zou kunnen houden met de pijplijnplannen. Er is immers in dat land een pro-Russische regering aan de macht en tegen de premier daarvan, Nikola Gruevski, is nu een revolte uitgebroken, compleet met tentenkamp op het centrale plein van de hoofdstad Skopje. Gruevski’s conservatieve partij heft al drie verkiezingen achter elkaar gewonnen en met een comfortabele meerderheid in het parlement is er daarom weinig ruimte voor oppositie. Vandaar een andere vorm van oppositie, één die we kennen uit de zgn. ‘kleurenrevoluties’, waarvan die op het Maidan-plein in Kiev de meest recente is.

In de Macedonische versie werd de politieke crisis ingeleid doordat het Nationaal Bevrijdingsleger (NLA) van separatistische Albanezen een aanval ondernam op politiebureaus in de stad Kumanovo en omgeving. Een 16 uur durend vuurgevecht kostte 8 Macedonische politieagenten en 14 aanvallers het leven. Het NLA was nooit een echte binnenlandse kracht maar een verlengstuk van het Kosovo bevrijdingsleger KLA, dat in 1999 in de Servische provincie Kosovo met NAVO-steun aan de macht werd geholpen. Hun zelfstandige staat is een complete mislukking geworden en de inwoners vluchten inmiddels op grote schaal uit dit paradijs van de georganiseerde misdaad.

De connecties tussen de NAVO en de Albanezen hebben dus een lange geschiedenis en we mogen aannemen dat het met de onvrede in Kosovo en de voortdurende etnische spanningen in Macedonië niet moeilijk is om opnieuw van hun diensten gebruik te maken. Natuurlijk zal het geruime tijd duren voor we werkelijk weten wat de achtergronden van de huidige revolte zijn. Zelfs het Westen kan geen beweging uit het niets creëren.

Het lijkt er steeds meer op, zeker na het bezoek eerder deze maand van John Kerry aan Sotsji, waar hij sprak met Lavrov en Poetin, dat het Westen het in Oekraïne voor gezien houdt. Maar daarmee is niet gezegd dat het de Russen niet zal blijven dwarsbomen waar dat mogelijk is.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Waarom durft Rudi Vranckx de waarheid over Libië, Egypte en Syrië niet schrijven?

De van oorsprong Vlaamse priester Daniël Maes – nu wonende in Syrië – geeft antwoord!

Onderstaande kritiek op Rudi Vranckx bereikte ons via onze contacten in Belgie. Rudi Franckx is een bekende Vlaamse journalist en oorlogsverslaggever. Hij is na vier jaar nog steeds niet in staat om een goede analyse te maken over de situatie in Syrië. Sterker nog hij is een van de westerse journalisten die de westerse oorlogspropaganda onverminderd blijft voeden. Wat zou het een verademing zijn indien hij eens van kamp zou veranderen en aan de kant van de slachtoffers komen staan in plaats van aan de kant van de moordenaars.

De van oorsprong Vlaamse priester Daniël Maes schreef een scherp kritiek op hem en zijn artikelen; en geeft hier – terloops – zijn visie op het Syrische vraagstuk. Daniël Maes is norbertijn en afkomstig uit Arendonk. Hij is verantwoordelijk voor een seminarie in het zesde eeuwse klooster Mar Yakub in Qâra, gelegen op 90 kilometer van de Syrische hoofdstad Damascus. In Syrië zijn er 2,4 miljoen christenen op 24 miljoen inwoners. Een verre droom van de Vlaamse norbertijn Maes is om van het klooster Mar Yakub een tweede Taizé te maken, dicht bij de bronnen van het christendom, in dialoog met joden en moslims.

Deze vraag telt natuurlijk ook voor de vele andere journalisten van de mainstream media. We beperken ons nu tot hem omdat hij de meeste bekendheid geniet als oorlogsverslaggever.

Op 17/2/2015 schreef Rudi Vranckx “Een nieuwe War on Terror?”. Het artikel begint aldus: “Wetteloosheid en een gedesintegreerde staat, frustraties, opstand, geweld en gewapende milities… Die mix aan ingrediënten kennen we al langer in Syrië en Irak. De ideale voedingsbodem voor de terreur van het Kalifaat.”

Hiermee wil hij de lezers een uitleg aanbieden voor het ontstaan van de terreurgroepen in Syrië en Irak, zoals het Westen dit graag hoort. Verder legt hij uit hoe de NAVO een einde gemaakt heeft “aan Khadaffi’s dictatoriaal bewind”. Tussendoor krijgt het “Groot Egyptisch jihadi-potentieel” nog een aanmoediging tegen de achtergrond van “het ongenoegen na de legercoup van al-Sissi”. Dat is ook precies in de lijn van de huidige algemene opinie, dus politiek en journalistiek correct.

Waar komt alle ellende in Syrie uit voort?

Volgens Rudi Vranckx komt alle ellende in Syrië, Irak, Egypte allemaal uit die landen zelf voort. Daniël Maes: Aan de hand van deze duidelijke insinuaties kunnen de mensen het verhaal dan verder invullen: tegen een gruwelijke dictator komt het volk in opstand, zo ontstaat er een burgeroorlog en daaruit is die gevaarlijke beweging van de islamitische staat gegroeid.

Wat is de oplossing in Syrie?

Rudi Vranckx geeft de hele tijd beschouwingen over wat het ‘onschuldige’ Westen, als ‘medelijdende’ toeschouwer op afstand, hiertegen kan of moet doen: een gezamenlijke interventie, nieuwe maatregelen, etc. Maar – zegt Rudi Vranckx – hier dreigt dan weer het gevaar dat “de Russen gaan dwarsliggen”. Daniël Maes zegt: zoals een schoolmeester aan kinderen de indruk geeft dat hij alles weet, zo geeft Rudi Vranckx de verschillende meningen en verwachtingen over de toestand kort weer, precies zoals dit in de westerse openbare opinie verwacht wordt. Hiermee heeft hij zowat alles gezegd, behalve de waarheid en dat was eigenlijk het enige dat hij had moeten schrijven.

Libie

Daniël Maes zegt allereerst iets over Libie: Na 30 jaar koloniale overheersing door Italië en 20 jaar door UK en VS, is Libië in 1969 ontstaan. Het volgende jaar werden alle militaire bases van UK en VS opgedoekt en het Britisch Petroleum genationaliseerd. De Wereldbank schreef in 2010 nog dat Libië “een hoog niveau van economische groei” kende. Het had een eigen bankwezen en een toegang van de bevolking tot de universiteit met niet minder dan 46%. Zelfs een paar miljoen Afrikaanse immigranten vonden er werk en een ruim inkomen, afgezien van de gulle subsidies die aan het volk geschonken werden bij nagenoeg alle gelegenheden (studeren, huwen, bouwen…). Khadaffi, ongetwijfeld een rare snuiter, had op korte tijd het arme Libië en zijn bevolking verheven tot het 21e rijkste van de wereld. De gewone burger leefde in een goede welstand. Het was het meest welvarende Afrikaanse land en stond bovendien op het punt om een soort Afrikaanse Unie te vormen. Khadaffi had beslist dat de olierijkdommen ten goede moesten komen aan de bevolking en niet aan Amerika (zoals destijds Chavez van Venezuela). Dat de NAVO, door VS-Israël en bondgenoten gesteund, dit soevereine land hebben uitgemoord en verwoest, daar heeft Rudi Vranckx blijkbaar nog niet van gehoord.

In april 2009 ontvangt Hillary Clinton – volgens Daniël Maes – bijzonder hartelijk een zoon van Khadaffi in Washington en verzekert hem dat “de samenwerking tussen de twee landen verdiept en uitgebreid zal worden”. Het is (later) uitgerekend deze Hillary die zal aansturen op een invasie in Libië. Olie en goud waren te verleidelijk en dat Libië de welvarende leider van een welvarend Afrika zou worden, moest verhinderd worden. Nog in 2011 protesteert Libië tegen de wapenleveringen aan jihadi’s vanwege “Qatar met toestemming van de NAVO”. Zonder succes. De “bevrijdende actie” van het Westen zou toch doorgaan.

Daniël Maes: Zelf hebben we in 2012 een onderhoud gehad op ons (het Belgische) ministerie van buitenlandse zaken. Hoewel een gesprek met de minister voorzien was, kon hij op het laatste ogenblik niet aanwezig zijn maar zond een hoge ambtenaar. Op onze vraag of er bij de maandenlange bombardementen door onze reeks van Belgische F 16’s dan geen burgerdoden gevallen waren, schudde hij ontkennend het hoofd, keek naar zijn horloge en verontschuldigde zich omdat hij dringend op een andere vergadering aanwezig moest zijn. Een vloot van F 16’s die maanden lang een soeverein land bombarderen zonder dat er één dode valt verdient de vermelding van een record in het Guinessboek.

Daniël Maes: Na de moord op Khadaffi passeerden enkele onafhankelijke journalisten langs ons klooster en hebben precies uitgelegd hoe het gegaan is. Zij waren aanwezig bij een fameuze vergadering van internationale journalisten. Voor een groot portret van Khadaffi werd wierook gebrand, wat uitvoerig gefilmd werd. Dat moest dienen als bewijs hoe hij zich als god door de bevolking liet vereren. Er werden verhalen verteld van de bloedige onderdrukking en het uitmoorden van eigen volk door de Libische leider, evenwel zonder enig bewijs. De helft van de zogenaamde “internationale journalisten” was geheime agent van westerse mogendheden, die voor de coördinatie moest zorgen bij de bombardementen. Alle beschuldigingen van moord op eigen bevolking door de Libische leider zijn inmiddels ontmaskerd als leugens, (zoals het bestaan van de massavernietigingswapens van Saddam Hoessein, de gruwelijke folteringen van de Syrische president die maar een voorwendsel waren voor een militaire invasie). Rudi blijft ons wijsmaken dat het allemaal de schuld van het Libische volk en zijn leider zelf was.

Syrie

Daniël Maes zegt daarna een aantal belangrijke dingen over Syrie: Toen ik in 2010 in Syrië kwam was er niets te merken van “wetteloosheid en een gedesintegreerde staat, frustraties, opstand, geweld en gewapende milities…” onder het volk. Er was een behoorlijke welvaart. Armen waarvoor we moesten zorgen, bestonden gewoon niet. In geen enkel Europees land heerste er een veiligheid zoals wij hier dagelijks konden ondervinden. Liet je uit vergetelheid een kostbaar fototoestel ergens op een openbare plaats liggen, je kon het later precies op dezelfde plek gaan ophalen. En iedere toerist vertelde dezelfde verhalen over de veiligheid, de harmonieuze samenleving, de hartelijkheid. Inderdaad waren er gebreken (in welk land niet?) vooral op gebied van persoonlijke politieke vrijheden. Ondertussen is daar meer dan behoorlijk aan gewerkt door demo
cratische verkiezingen en een meer partijenstelsel. Mag Rudi dit volgens de CIA, die bepaalt wat “politiek correct” is, niet vermelden?

Ik heb met eigen ogen de opstand in ons dorp zien geboren worden, zoals ik al beschreven heb en zo ging het ook elders. Het waren vreemden, van buiten af. Maar neen, volgens Rudi waren het dus een gedesintegreerde staat, wetteloosheid en frustraties van het volk zelf.

In Egypte moest Morsi, uiterst nipt, mede door massale steun uit het westen, tot president verkozen, het land overleveren aan de terreur van de moslimbroeders en hij heeft er meteen werk van gemaakt. Ik heb – schrijft Daniël Maes – vroeger hierover al een uitgebreide brief gepubliceerd van vrienden in Egypte die het allemaal hebben meegemaakt. Ongelooflijk de ravage die Morsi met zijn moslimbroeders onder het volk aanrichtte. Het volk heeft de legerchef al-Sissi gedwongen het land te beschermen. Al-Sissi heeft de terreur van de moslimbroeders, gesteund door het Westen, gestopt. Hij had ook geen enkele politieke ambitie, maar het volk heeft hem er toe gebracht om in deze toestand het presidentschap op zich te nemen. Maar neen, Rudi voelt zich geroepen om toch de terroristische moslimbroeders terug aan de macht te helpen.

Ook Irak moest onder Westerse heerschappij komen. Amerika had al gezorgd dat ’n half miljoen kinderen stierf door de zware sancties. Toen een journalist aan de Amerikaanse staatssecretaris Madeleine Albright vroeg of dit wel verantwoord was antwoordde zij kortweg: wij denken van wel. In 2003 kon de leugen van de massavernietigingswapens volstaan voor een vernietigende militaire invasie, honderdduizenden onschuldigen om te brengen en het land te “herschikken” tot een chaos. Inmiddels werden de groepen van IS al door het Westen gevormd zodat zij het vuile werk voortaan konden verder doen. Maar neen, van een vernietiging van het land door een militaire invasie van VS en Engeland, daar heeft Rudi nog niet van gehoord. De schuld ligt bij het volk zelf.

In het begin van de jaren tachtig was het al de bedoeling om ook Syrië onder de terreur van de moslimbroeders te brengen. Zij begonnen met een reeks aanslagen. In een kadettenschool werden 80 rekruten van Alawitische oorsprong geselecteerd en meteen onthoofd. Dan was er een aanslag op president Hafez zelf, met twee granaten. Een ervan schopte hij terug naar afzender en de andere doodde zijn lijfwacht. Voor hem was de maat vol en liet de brandhaarden van de moslimbroeders helemaal uitroeien met een 10 à 20.000 doden. Mensen die deze tijd hebben meegemaakt zeggen dat er daarna een algemene opluchting was onder het volk. Sommige ouderen hier verweten de huidige president bij het begin van de oorlog in 2011 dat hij niet hetzelfde gedaan heeft als zijn vader. Hij was echter wijs genoeg om te begrijpen dat de toestand nu totaal anders en veel ernstiger was.

Na vier jaar kan iedereen – zelfs een journalist van de VRT – weten dat fanatieke strijders uit zowat heel de wereld naar hier komen of naar hier gestuurd worden om dit land te ontwrichten als prooi voor het westen. De belangen voor de oude Angelsaksische wereldoverheersing zijn immens. Syrië is strategisch de meest belangrijke plaats in het Midden-Oosten, zowel op militair als economisch gebied. Wie hier baas is beheerst heel het Midden-Oosten en zit al aan de voordeur van Iran, Rusland en zelfs China. Bovendien zitten hier immense gasvoorraden en is Homs de centrale plek voor de verdeling ervan. Maar daaraan heeft Rudi nog niet gedacht.

Eén grootmacht wil absolute alleenheerser blijven en heeft deze aardbol vol gepoot met militaire bases met vernietigingsmateriaal. Ieder land dat zich niet wil onderwerpen wordt onherroepelijk ontwricht. De regering wordt omvergeworpen en vervangen door westerse marionetten of het land wordt gewoon gebombardeerd. Allemaal volgens de zelfgemaakt regels van de VS. De NAVO is nu de gewillige dienaar van deze wereldoorlog-machine en heeft alvast heel het voormalige Oostblok volgepropt met militair materiaal en personeel. Dat daarbij duizenden onschuldigen worden omgebracht, miljoenen tot een leven van schrijnende armoede worden veroordeeld en het de getroffen landen zelf naar het stenen tijdperk wordt gebombardeerd is voor de westerse heersers maar een voetnoot. Gisteren was het Afghanistan, Irak, Libië, nu Syrië en nogmaals Irak, morgen Rusland, China of Iran? En de motieven blijven altijd dezelfde.

Omdat Poetin dit – volgens Daniël Maes – wil beletten is hij daarom “het gevaar”? Indien hij vroeger de ware bedoelingen van het Westen had doorzien was Libië mogelijk nu nog een soeverein land geweest met een welvarende bevolking. Menselijk gesproken danken we aan deze man dat Syrië nu nog bestaat (en dat wij nog leven) en de kans heeft om stand te houden tegen de westerse waanzin, in een eenheid van volk, leger, regering en president, waarvan westerse landen slechts kunnen dromen.

Daniël Maes: Ik verwijt Rudi en consorten dat ze in een bewuste of onbewuste (?) blindheid terugkeren naar de archaïsche, heidense tijd van de Griekse mythen, die ook niet in staat waren de waarheid van onschuldige slachtoffers te onthullen en die altijd aan de kant van de onderdrukkers stonden. Door hun artikels en reportages blijven ze aan de kant van de moordenaars staan, ook wanneer ze met de schijn van medelijden een vluchtelingenkamp bezoeken. Dank zij hun artikels en reportages kunnen de vluchtelingenstroom en de terroristische aanslagen ongestraft verder gaan. De moeilijkheden zijn immers het resultaat van de wetteloosheid en frustraties in het volk zelf en niet de creaties van het westen. En zo zijn deze journalisten medeschuldig aan misdaden tegen de menselijkheid. Dat moet ophouden.

Rudy Vranckx, in naam van het Syrische volk en de volken van het Midden-Oosten, vertel de waarheid en hou op met het napraten, als een papegaai, van de westerse oorlogspropaganda. Als een rijke ondernemer enkele criminelen betaalt om het bedrijfje van zijn concurrent in brand te steken en jij beschrijft hoever de brand al gevorderd is met alle details over de gordijntjes, zonder te zeggen dat het de criminelen zijn die de brand aan het aansteken zijn, dan ben je een bedrieger.

Als Amerika geholpen door 19 landen sinds augustus 2014 zogenaamd IS bestrijdt en IS is er alleen maar sterker door geworden dan had je al lang moeten weten dat het niet de bedoeling is IS te bestrijden maar de infrastructuur van Syrië verder te vernietigen. Als de grootmachten vandaag effectief de geldkraan en alle hulp aan IS dichtdraaien is IS volgende week als een kaartenhuisje in elkaar gezakt.

Toen IS in juni 2014 in een eindeloze rij van gesofisticeerde Toyota camionettes van uit de Syrische woestijn Irak binnenreed (hoe kan dat in open woestijn zonder luchtbescherming?), hadden – volgens Daniël Maes – bombardementen de hele club kunnen uitschakelen in enkele uren tijd. Het was echter te doen om de verspreiding van die indrukwekkende foto’s opdat blinde reporters de mensen zouden wijsmaken dat er nog meer bombardementen nodig zijn.

“De gewapende groep van de islamitische staat wordt niet alleen beschermd door de VS en hun bondgenoten, maar ook getraind en gefinancierd door de VS en de NAVO met de steun van Israël en de Golfstaten” schrijft Michel Chossudovsky, directeur van het onderzoekscentrum over mondialisatie en emeritus professor van de economische wetenschappen aan de universiteit van Ottawa, (http://globalresearch.ca / http://mondialisation.ca/ ), 20 februari 2015.

Op 23 februari zijn twee Britse vliegtuigen in Al-Anbar (Irak) neergestort, vol met wapens voor IS en Syrië heeft twee helikopters kunnen neerhalen, ook vol met materiaal voor IS. Onze journalisten zullen er echter alles doen om dit verborgen te houden en alle schuld aan het volk van Syrië en Irak zelf geven. Zo kan het westen blijven oorlog voeren en IS steunen.

Rudi Vranckx, in Damascus sterven kinderen van honger en kou terwijl Syrië voorheen een overvloed aan voeding en ene
rgie voortbracht. Er komen dagelijks mensen om, bij aanslagen in een land waar de bevolking voorheen in de grootste veiligheid kon leven. Dit gebeurt mede omdat jij de waanzinnige oorlog tegen Syrië aanmoedigt door uw halve waarheden en hele leugens, aldus Daniël Maes.

Tot slot zegt Daniël Maes: Mijn enige kennis en meen enig gezag is dat van iemand die al vier jaar lang een van die vele onschuldige slachtoffers is (die tot heden op meer dan wondere wijze deze waanzin heeft overleefd).


Rik Min
Uncategorized

Op oorlogspad (3)


De ‘hernieuwde dreiging’ waarover het ‘Manifest over versterking van de Nederlandse defensie’ spreekt, is acuut geworden toen op de NAVO-top in Boekarest in april 2008 aan Oekraïne en Georgië de toezegging werd gedaan dat ze lid van de NAVO konden worden. President Sakaashvili trok daaruit de conclusie dat zijn poging later dat jaar om Zuid-Ossetië (afgescheiden van de vroegere Sovjetrepubliek Georgië) met geweld te heroveren, door het Westen zou worden gedekt.



Ondanks aanzienlijke verwoestingen in de hoofdstad Tsjkinvali door Georgische artilleriebeschietingen en grote aantallen slachtoffers werd het avontuur van Sakaashvili een fiasco. Rusland trok een streep in het zand om duidelijk te maken dat wat Moskou betrof de opmars van de NAVO en de EU, die was begonnen met de bombardementen in Joegoslavië in 1994 en ’99 en de uitbreiding met alle voormalige Warschaupact-staten en zelfs Sovjet-republieken (de Baltische staten), niet verder zou worden toegelaten. 


Wie had kunnen denken dat er ooit weer een Rusland zou opstaan dat als gelijke behandeld wil worden! In de jaren 90, onder Jeltsin, leek het daar immers helemaal niet op—dit was een president die de Sovjeteconomie rücksichtlos privatiseerde en het parlement, toen het zich daar in 1993 tegen keerde, met tanks liet beschieten. Honderden doden als gevolg, maar geen Manifest uit Nederland, o nee. Hij was onze man!

Immers, terwijl de geprivatiseerde miljarden Rusland (en de andere voormalige Sovjet-republieken) uit vloeiden (naar ruwe schatting 1 tot 1,5 miljard dollar per maand en in 1997 alleen al 20 miljard), konden westerse oliemaatschappijen overal aan de slag. Doordat de industrie instortte veranderde de voormalige Sovjeteconomie immers snel in een grondstoffenleverancier.

De idyllische jaren 90 waren voor Rusland een periode waarin voor de eerste keer in ‘vredestijd’ een absolute daling van de bevolking optrad door een scherpe afname van het geboortecijfer en een stijging van de sterfte, ook kindersterfte.

Door het wegvallen van de controle op arbeidsomstandigheden schoot het aantal bedrijfsongevallen omhoog, dit ondanks het het feit dat de economie een scherpe contractie onderging. Nog in 1987 haalden Russische mannen gemiddeld de 65 jaar; in 1995 was dat gedaald naar 58. Er trad daarnaast een absolute verarming van de bevolking op, met in 1993 al 30 tot 35 miljoen mensen onder de armoedegrens, twee jaar later 50 miljoen, enzovoort.

Het drugsgebruik explodeerde, mèt de daarmee verbonden misdaad; in 1995 was Rusland het derde land in de wereld op de ranglijst van zelfdodingen.

Voor de grote meerderheid van de bevolking is er daarom nooit een zgn. ‘transitie’ (van staatssocialisme naar kapitalisme) geweest. Er was alleen maar, aldus de veel aangehaalde uitspraak van de Ruslandkenner Stephen Cohen van Princeton, ‘een eindeloos instorten van alles wat nodig is voor een menswaardig bestaan’.

Aan die voor het Westen idyllische situatie is door een wisseling van de wacht van Jeltsin naar (uiteindelijk) Poetin, een eind gemaakt. De overstap ging met enig zoeken gepaard en het zegt wel iets over de stemming in Rusland dat men het niet aandurfde om J. Primakov, een van de kandidaten voor het presidentschap, ondanks zijn grote kwaliteiten deze verantwoordelijkheid toe te vertrouwen vanwege zijn opvliegende karakter. Zo diep waren de vernederingen die Rusland na 1991 moest ondergaan dat men vreesde dat Primakov, die nog namens Gorbatsjov had onderhandeld met Saddam Hoessein om de eerste Golfoorlog te voorkomen door een snelle aftocht uit Koeweit, zijn zelfbeheersing zou verliezen bij verdere provocaties door het Westen.

Sinds Poetins aantreden is de verdere sociale ontwrichting gekeerd en het onderwijs gered, al is men er niet in geslaagd de economie weer te verbreden en is Rusland nog steeds veel te afhankelijk van olie en gas. De prijs die betaald is voor het bij elkaar houden van het uitgestrekte land is een sterke staat met autoritaire trekken, maar dat wordt in Rusland door de grote meerderheid geaccepteerd. Men is zich daar immers bewust van plannen zoals dat van de Pools-Amerikaanse strateeg Zbigniew Brzezinski die nog in de ‘gouden’ jaren 90 had voorgesteld om na de instorting van de Sovjet-Unie ook Rusland nog eens in drieën op te delen. Ook de opstand in Tsjetsjenië werd door het Westen op verschillende manieren ondersteund.

Zover zal het onder Poetin niet gauw meer komen, vandaar de furieuze campagne die in het Westen tegen zijn persoon wordt gevoerd.

Zowel tegen de uitverkoop van de Russische grondstoffen (proces tegen Khodorkovskij) als tegen de voortgaande machinaties van de NAVO (coup in Oekraïne, grootscheepse marineoefeningen in o.a. de Oostzee) wordt krachtig gereageerd. Of het verstandig is dit met militair vertoon te doen door bv. Russische slagschepen door Het Kanaal te sturen is wat anders, maar het is duidelijk dat Moskou niet langer bereid is zich als een koloniaal wingewest te laten behandelen.

En dus klimmen de heren van het Manifest in de pen, want dát is bedreigend.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Op oorlogspad (2)

‘Begonnen moet worden met een stapsgewijze structurele verhoging van substantiële omvang [van de defensieuitgaven], wat ons betreft met tenminste 1,5 miljard euro.’ Aldus het Manifest over de Versterking van de Nederlandse Defensie in zijn noodkreet dat de ‘verdediging van de veiligheid’ (sic) van ons land in het geding zou zijn.

De verkleining van de krijgsmacht wordt in het Manifest breed uitgemeten, maar er wordt niet bij verteld dat dit rechtstreeks voortvloeit uit het veranderen van het karakter van eventuele inzet: van een verdediging tegen een grote conventionele invasie in een eigen sector, de Noordduitse laagvlakte, naar een mobiele strijdmacht. 


In de Koude Oorlog hadden we een legerkorps bestaande uit twee parate (1 en 4) en een mobilisabele divisie (5). Maar zo’n opstelling is niet meer nodig. We kunnen dan ook treuren om het ‘afschaffen’ van de 900 tanks en een groot deel van de 4000 lichtere pantservoertuigen, maar die hoorden nu eenmaal bij de verdediging tegen de strijdkrachten van het Warschaupact. Hetzelfde geldt voor de reductie van het aantal infanteriebataljons van 17 naar 9, wat ook weer samenhangt met de ombouw van een dienstplichtig verdedigingsleger naar een interventiemacht van beroepsmilitairen. Toen de NAVO in 1999, 50 jaar na de oprichting, van een onrechtmatige, niet door de VN gesanctioneerde interventie in Joegoslavië gebruik maakte om de verdragsorganisatie om te bouwen naar een ‘out of area’-militair machtsmiddel, tóen had er een Manifest geschreven moeten worden!

Overigens heeft het ‘afschaffen’ van het pantsermaterieel niet noodzakelijk een ‘betekenisvolle bijdrage aan de internationale veiligheid en vrede’ geleverd, om met het Manifest te spreken.

Van de tanks werden er 115 verkocht aan Oostenrijk, 52 aan Noorwegen, Finland wilde er ook 100. Geen ‘zwaarden tot ploegscharen’, maar goed, ook geen levering aan oorlogsgebieden. Iets anders waren de 100 Leopards die in 2007 werden verkocht aan Canada, dat ze wilde inzetten bij de ‘wederopbouw’ van Afghanistan, dus een oorlogsgebied. Een leverantie aan Indonesië kon door de Tweede Kamer worden verhinderd, met excuses van minister Hennis die het graag anders had gezien.

Met de pantservoertuigen werd nog royaler omgesprongen. Van de YPR, Nederlands meest gebruikte pantservoertuig, werden er 25 doorverkocht aan Bahrein, een instabiel eilandstaatje in de Perzische Golf waar een democratische beweging met geweld (en Saoedische steun) is onderdrukt. 441 werden er aan Jordanië geleverd en 431 aan Egypte, toen nog onder Moebarak. In 2013 kreeg Jordanië nog eens 60 Cheetah-pantservoertuigen voor 21 miljoen euro. Enzovoort. Nederland bewapent dus het Midden Oosten, om dan later weer te klagen dat de ‘verdediging van onze veiligheid’ in gevaar is. Want Egypte mag dan door een militaire staatsgreep weer onder een dictatuur van het leger zijn gebracht, Jordanië is een niet minder instabiele factor, en als de jihadisten klaar zijn met Syrië en Irak zal Jordanië het volgende doelwit zijn.

Kortom als het de ondertekenaars van het Manifest over de Versterking van de Nederlandse Defensie ernst is met de ‘verdediging van de veiligheid’, zouden zij bijv. hun aandacht moeten richten op de Nederlandse exporten van nieuw en gebruikt militair materieel in plaats van op te roepen tot grotere defensie-uitgaven.

De illusie die daarmee immers gewekt wordt, is dat een terugkeer naar de militaire situatie van voor 1991 een reële optie zou zijn en dat met die optie de veiligheid van Nederland gediend is. Maar de enige manier waarop dat doel kan worden gediend is door ons te bevrijden uit de spiraal van oplopende spanningen in Europa en de wereld, spanningen die hoofdzakelijk te wijten zijn aan de VS en de NAVO.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Herdenkingscongres Russische politicologen in Kaliningrad


Van 27 tot 29 april was ik op uitnodiging van de Russische politicologenorganisatie een van de sprekers op een congres in Kaliningrad, de kleine driehoek tussen Polen en Litouwen, een van de vele brokstukken waarin de Sovjet Unie uiteen gevallen is. Kaliningrad is het vroegere Königsberg, hoofdstad van Oost-Pruisen en beroemd geworden doordat in de 18de eeuw de filosoof Immanuel Kant daar leefde en werkte. De universiteit in het nu Russische stukje land heet dan ook naar hem. 



De stad, waar rond 1 miljoen mensen wonen en die ik bereikte met een binnenlandse vlucht vanuit Moskou, deed in veel opzichten denken aan de oude Sovjet-Unie, maar dan overladen met reclame en verstopt met auto’s, en ook het congres was een mengeling van oud en nieuw.
Op de opening in het grote auditorium sprak o.a. mijn collega uit Kent, Richard Sakwa, de schrijver van Frontline Ukraine, dit jaar verschenen en verplichte lectuur voor wie een serieus oordeel over de crisis daar wil hebben. De andere sprekers op de plenaire openingszitting waren allemaal hoge functionarissen, zoals de gouverneur van de provincie Kaliningrad, het hoofd van de universiteit, van de Russische politicologenorganisatie, e.d.

Aansluitend vertrokken we met een karavaan bussen naar het gedenkteken voor 1200 bij de slag om de stad in 1945 gevallen soldaten van het Rode Leger gebracht, waar compleet met TV-ploegen, een compagnie mariniers en een militaire kapel, en duizenden belangstellenden uit de stad, door de congresgangers in de stromende regen kransen en bloemen werden gelegd.

Na de lunch werd het congres in drieën was opgedeeld en ik mocht spreken in het panel gewijd aan de terugkeer van neo-nazi-stromingen in Europa. Mijn stelling was dat door het verdwijnen van het compromis uit het kapitalisme dit systeem tot een sociaal destructieve en naar buiten agressieve kracht is geworden. Ik kon het niet laten om uit te spreken dat als de Sovjetlegers Europa niet van het nazi-kwaad hadden verlost, ik nog in het Duizendjarig Rijk geboren zou zijn.

De schattingen over hoeveel slachtoffers er bij de strijd zijn gevallen lopen uiteen van 20 tot 30 miljoen doden aan Sovjetzijde, maar daar bleek nu juist hoezeer oud en nieuw hier door elkaar lopen. Immers, zowel bij de plenaire zitting als in mijn panelwaren er kanttekeningen bij deze grote verliezen.

Zo spraken verschillende sprekers de hoop uit dat Poetin in zijn toespraak op 9 mei de militaire strategie van Stalin en Zjoekov niet zonder meer zou ophemelen. Er waren tenslotte miljoenen Sovjetsoldaten gesneuveld door bij aanvallen geen enkele rekening met verliezen te houden. Ik hoorde zelfs het aantal van 13 miljoen noemen die in zulke massale aanvalsgolven door de geharde Duitse Wehrmacht waren afgeslacht dan wel gevangen genomen.

Een andere spreker haalde aan dat het in de Eerste Wereldoorlog vier jaar duurde alvorens de Duitsers Minsk hadden bereikt; in de Tweede, vier dagen. Er werd op gewezen dat als dit soort herbezinning achterwege blijft, de (halve) historische waarheid binnen bereik komt van opposanten als Navalny. Deze nationalist, een soort Russische Wilders, vindt gehoor bij nieuwe generaties in de steden, wier kennis van de oorlog zeer beperkt is, en die daardoor bespeeld kunnen worden met (in dit geval terechte) kritiek op de officiële lijn als die de feiten niet onder ogen durft te zien.

Dit soort opvattingen zou in de vroegere Sovjet-Unie niet op een openbaar congres te horen zijn geweest. En ook nu waren er nog voldoende sprekers die tamelijk ééndimensionale beschouwingen over de strijd ten beste gaven, naast sprekers die aan theorieën uit het Westen over bv. nationalisme de voorkeur gaven boven hun eigen, in dit opzicht zeer rijke erfgoed.

Het bijzondere was de nieuwe, eigen visie op de oorlog die daar doorheen te horen was en die de lange reis zeer de moeite waard maakte. In een tijd waarin de oorlogszuchtige krachten in het Westen Rusland proberen te isoleren en te ondermijnen omdat het weigert zich onderdanig te gedragen, en daaraan zelfs de herinnering aan de rol van het Rode Leger in de nederlaag van Hitler-Duitsland wordt opgeofferd, was ik blij om dit meegemaakt te hebben. Dat de leiders van het Westen, van Obama tot Rutte maar natuurlijk vooral Merkel, hebben besloten op 9 mei niet in Moskou te zijn is een groot schandaal waarvoor we ons diep moeten schamen.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Is het einde van seculier Syrië nabij?


In Syrië is de strijd van Islamisten tegen het regime van Assad een nieuwe fase ingegaan. Diverse steden zijn door het regeringsleger, dat tekenen van vermoeidheid vertoont, opgegeven. Het kan zich kennelijk niet meer veroorloven zich in te graven en strijd te leveren om andere steden dan de hoofdstad Damascus. 

Als de jihadisten die een gezamenlijk front hebben gevormd, die stad innemen zullen de gevolgen naar alle waarschijnlijkheid verschrikkelijk zijn, zowel het bloedbad onder Assad-getrouwen, ‘ongelovigen’ en ‘ketters’, als de massale vlucht uit het verwoeste land (hieronder Aleppo). 



Het oprukkende Islamistische front, het Leger van de Verovering (Jaysh al Fateh) bestaat uit al-Noesra (de officiële Syrische tak van al-Qaeda), gesteund door Saoedi Arabië, Turkije, Qatar, en de Verenigde Arabische Emiraten; en Ahrar al Sham, dat vooral steun van Qatar geniet, eveneens met al-Qaeda is verbonden en ook samengewerkt heeft met ISIS. Daarnaast zijn er nog wat kleinere, nominaal onder het Vrije Syrische Leger vallende eenheden in het front opgenomen zoals de Kustdivisie en de Sukur Al Ghab Brigades.


In een artikel van Daniel Lazare voor ConsortiumNews valt te lezen dat het vnl. Amerikaanse wapens zijn die in de strijd de doorslag geven. De optisch geleide TOW-raketten, die door de rebellen gebruikt zijn om tientallen tanks en andere voertuigen van het regeringsleger uit te schakelen, zijn daarbij het belangrijkst. De TOWs zijn binnengekomen via Turkije, maar indertijd aangeschaft door Saoedi-Arabië. Dat kocht in 2013 voor $1 miljard meer dan 15 000 van deze door Raytheon gemaakte anti-tankraketten, hoewel het zelf geen tegenstander meer hoeft te vrezen die tanks heeft. De VS heeft regels dat een land dat Amerikaanse wapens koopt, deze niet mag doorspelen aan derden, maar er is in dit geval een oogje dicht gedaan. Tegenover de Washington Post verklaarde een Amerikaanse functionaris dat het Witte Huis weliswaar wil dat wapens bij de ‘gematigde oppositie’ terecht komen maar dat de realiteit van het slagveld nu eenmaal de doorslag geeft.
Amerikaanse commentatoren juichen nu al over de op handen zijnde instorting van het seculiere regime in Syrië, en beweren zelfs dat al-Noesra, dus al-Qaeda, de beste bondgenoot zal zijn om ISIS aan te pakken. De zoveelste illusie die een failliete politiek die alleen maar chaos heeft veroorzaakt, overeind moet houden.

Het regime van Assad heeft grote fouten gemaakt: zoals alle regimes die eerder in het Midden Oosten ten val kwamen, probeerde het een privatiserings- en ‘vrije markt’- politiek in te voeren voor eigen gewin, om vervolgens de onvrede met harde hand te onderdrukken. Maar dat wil nog niet zeggen dat we daarom moeten hopen op een overwinning van de jihadisten.

Een overwinning van de jihadisten in Syrië zou de kroon zijn op een project dat is begonnen in de jaren zeventig, toen de samenwerking tussen de VS en Saoedi-Arabië op gang kwam, met het pro-Sovjetregime in Afghanistan als eerste doelwit. Ook nu zijn het deze landen, geholpen door Turkije en Israël, die de strijd van het al-Noesra-front en zijn bondgenoten direct steunen. Alle retoriek van de coalitie tegen ISIS kan niet verhullen dat het doel nog steeds is Assad ten val te brengen zodat de verbinding tussen Iran en de sji’itische Hezbollah in Libanon, Israëls aartsvijand, verbroken wordt en Netanyahu het karwei kan afmaken.

De nieuwe hard-line koning van Saoedi Arabië, Salman, overlegde een maand na zijn aantreden met de Turkse president Erdogan en de twee spraken af de steun aan de soennitische rebellen in Syrië op te voeren. Enkele weken later werd het verenigde front openbaar gemaakt en vielen de eerste provinciesteden, waaronder Idlib. En net zo min als Washington bezwaar maakt tegen de Saoedische bombardementen in Jemen, waar al 1000 doden zijn gevallen, wordt de operatie in Syrië iets in de weg gelegd.

In de media in de VS of hier zal niemand een traan laten over Assad, integendeel. Er is zoals Robert Parry heeft aangegeven al een verhaal klaar, nl. dat het Obama’s fout was om niet in te grijpen en dat daardoor het uitschakelen van Assad noodgedwongen moest worden overgelaten aan de Islamisten.

De chaos die dan ontstaat in Syrië (waar het al-Noesra-front en ISIS elkaar zullen gaan bestrijden als eenmaal alle niet-soenni’s en Christenen zijn verjaagd of vermoord) kan dan weer worden aangegrepen om op te roepen dat ‘we iets moeten doen’ zodat er alsnog een Westerse interventie plaatsvindt, eventueel uitwaaierend naar Irak (4811 doden alleen al afgelopen april).

Maar nóg een oorlog in het Midden Oosten zal het bankroet van de Verenigde Staten veroorzaken, aldus Parry. En hier mogen we nog wel eens aanhalen dat het Amerikaanse vermogen om militaire avonturen te ondernemen, tot 2008 berustte op een economisch fundament van vier pilaren. Het consumeren van exportoverschotten van Duitsland, Japan en China; buitenlandse directe investeringen en indirecte beleggingen in de VS; en aankopen van Amerikaanse staatsschuld door China, Japan, Saoedi Arabië, enz. Daarvan is na de crisis alleen dat laatste overgebleven en dat is niet genoeg om de dollar te redden.

Maar het grootste drama zal het lot zijn dat de seculiere Syrische maatschappij te wachten staat als het Assad-regime ten val komt.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Op oorlogspad


Dezer dagen is een ‘Manifest over versterking van de Nederlandse defensie’ uitgebracht door een initiatiefgroep bestaande uit enkele generaals b.d. en oud-politici, en ondertekend door een tamelijk bonte verzameling prominente heren uit de wereld van defensiebeleid en commentaar en de politiek in het algemeen. Te bont eigenlijk, ja zelfs de grootste naam uit de moderne Nederlandse vredesbeweging, Mient-Jan Faber, staat eronder. Over zijn heropvoeding tot NAVO-vrijwilliger heb ik al eerder bericht. 



Het Manifest is een bedroevend document. De inzet, logica, taal, alles gaat mank. Moeten we daarmee de oorlog winnen?

‘De crises in Oekraïne, het Midden-Oosten en Afrika, en de dreiging van terroristische aanslagen zijn geen randverschijnselen, maar hebben directe gevolgen voor onze veiligheid en voor de samenlevingen van de Europese landen’, aldus het Manifest. Inderdaad. Maar hoe zijn die crises ontstaan?

Alle dateren uit de periode nadat de Verenigde Staten de Sovjet-Unie in de wapenwedloop verslagen had. Sindsdien schommelt het Amerikaanse defensiebudget op een niveau van ongeveer de helft van de mondiale militaire uitgaven, meer dan de daarop volgende 10 grootste landen bij elkaar. Wij maken deel uit van die militaire machine, via de NAVO of anderszins.

Maar in plaats van in te zetten op een wereldorde gericht of vrede, rechtvaardige ontwikkeling en herstel van de biosfeer van de aarde, is het Westen onder Amerikaanse leiding onmiddellijk na 1991 begonnen aan een opmars die ons inmiddels tot aan de Russische grenzen heeft gebracht en het Midden Oosten en Noord Afrika in brand gezet.

In datzelfde jaar 1991 verklaarde onderminister van defensie Paul Wolfowitz dat de VS tien jaar had om alle nog uit de Koude Oorlog overgebleven kleinere tegenstanders ongehinderd te elimineren. Pas dan zou Washington weer rekening moeten houden met een grote tegenmacht zoals China.

Het heeft langer geduurd, maar Joegoslavië (1994, 1999), Afghanistan (2001), Irak (2003) en Libië (2011) maken duidelijk dat dit geen loze woorden waren. De Amerikaanse rol in de burgeroorlog in Oekraïne en in de nog steeds voortrazende opstand tegen Assad in Syrië herinneren eraan dat deze kruistocht voortgaat. Nederland heeft alle onder Amerikaanse leiding ondernomen militaire avonturen gesteund zonder ook maar één keer afzijdig te blijven—dit in onderscheid tot Duitsland, Frankrijk of België.

De suggestie in het Manifest is dat een tekortschietende Nederlandse defensie-inspanning voor al deze ellende mede verantwoordelijk zou zijn (al in de eerste regels, je kan de verdere tekst bijna vergeten want hierin ligt het hele verdere betoog al opgesloten, nl. meer defensie-uitgaven). Immers, met te weinig wapens is ‘verdediging van onze veiligheid’ (let op het Nederlands—het is verdediging van iets, bijvoorbeeld de vrijheid, of van de belangen van het bedrijfsleven, óf veiligheid, maar goed) en ‘handhaving en bevordering van de internationale rechtsorde’ natuurlijk niet mogelijk.

Tja, de internationale rechtsorde: Joegoslavië en Irak zonder VN-mandaat, in het geval van Libië een mandaat zo uitgelegd dat Rusland en China zich terecht bedrogen voelen. En welk recht werd er gediend toen Milosevic in zijn cel stierf, volgens zijn Nederlandse advocaat Steynen onder verdachte omstandigheden; Saddam Hoessein onder gejuich werd opgehangen, Gadaffi op beestachtige wijze vermoord na een tip van de NAVO?

Hillary Clinton was kort daarvoor naar Benghazi gereisd om aan te dringen op een ‘snelle afhandeling’, en nadat de Kolonel was gepakt en afgemaakt, bracht ze na terugkeer een groep medewerkers in het State Department aan het lachen met de woorden, ‘We came, we saw, he died’—een variant op Caesars ‘veni, vidi, vici’ (ik kwam, ik zag, ik overwon). Is dat de rechtsorde die wij verdedigen?

Kennelijk wel, want Nederland steunt deze politiek niet alleen door dik en dun, maar het ministerie van economische zaken sponsort ook nog eens de Clinton Foundation met 4,4 miljoen euro, net als de Oekraïense oligarch Victor Pintsjoek, en andere gulle gevers. Had dát geld dan maar in het Nederlandse onderwijs gestoken.

Maar daarvoor wordt geen Manifest opgesteld door Nederlandse prominenten. Daarvoor moeten studenten het Maagdenhuis bezetten. En dáár ligt onze toekomst, niet in opvoering van de bewapening.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Oekraïne trekt verder naar rechts onder de NAVO-paraplu

De pro-Westerse regering in Kiev heeft begin van deze maand een wet door het parlement laten aannemen die zowel nazi- als communistische politieke partijen en symbolen verbiedt. De Communistische Partij van Oekraïne heeft geprotesteerd tegen deze beledigende gelijkstelling, ook omdat daardoor de herdenkingen van de overwinning van het Sovjetleger op de nazi’s in 1945 onmogelijk worden.

Het zou opmerkelijk zijn dat de regering in Kiev ook afstand neemt van de nazi’s ware het niet dat tegelijkertijd de pas werkelijk opzienbarende stap is genomen om Dmytro Jarosj, de leider van de neo-nazi Rechtse Sector, adviseur van de generale staf te maken.


Kolonel-generaal V. Moezjenko, chef van de generale staf, schudt op de foto de hand van deze beruchte, door Interpol gezochte fascist. Het verschil in enthousiasme tussen de twee is niet moeilijk te zien. Maar Kiev heeft geen keus: het moet de Rechtse Sector, die in de algemene verkiezingen bleven steken op 1,1 procent maar die met zijn DUK-eenheden een macht van betekenis vormt, zien te paaien. Anders gaat de burgeroorlog in het oosten. die het land verscheurd heeft en financieel bankroet heeft gemaakt, gewoon door. 


De vrijwilligersbataljons (DUK Rechtse Sector, alsmede Aidar, Azov, enz.) hebben het leeuwendeel van de strijd tegen de federalisten in de Donbass geleverd. Ze zijn rechts-nationalistisch tot fascistisch en hebben zonder uitzondering grote misdaden begaan. In plaats van hen tot de orde te roepen, is nu dus gekozen voor deze gevaarlijke tactiek van inpakken.

Gevaarlijk, want het leger van Oekraïne is zo zwak dat Merkel en Hollande te hulp moesten snellen om het voor instorting bij Debaltseve te behoeden. Dat mondde in februari dit jaar uit in het akkoord van Minsk, dat het geweld enigszins maar niet helemaal heeft doen stoppen.

Jarosj arresteren zit er dus niet in, want wie zou dat moeten doen. Dus wordt hij in de top van het leger ondergebracht en krijgen zijn strijders, die in het kader van het akkoord onder het commando van het leger zijn geplaatst, soldij van Kiev. Jarosj geniet bovendien onschendbaarheid omdat hij in het parlement zit. Als de strijd met de rebelse provincies opnieuw oplaait moeten we dus maar afwachten wie de bevelen geeft.

Net als bij eerdere gelegenheden wordt de politiek van Duitsland en Frankrijk om samen met Rusland het conflict te beheersen, openlijk gedwarsboomd door de Amerikanen, met de Engelsen en Canada in hun voetspoor. Dat zij daarbij niet schuwen om samen te werken met neo-nazi’s bleek toen de Amerikaanse ambassadeur aan de oprichter van Svoboda, Andriy Paroebiy, het groene licht gaf voor de coup van februari 2014—terwijl een aantal straten verder de ministers van Duitsland, Frankrijk en Polen in aanwezigheid van een Russische vertegenwoordiger het akkoord met Janoekowitsj tekenden.

Ook nu krijgt de ruk naar rechts steun uit dezelfde hoek. Canada heeft troepen naar Oekraïne gestuurd, die daar samen zullen werken met Amerikaanse troepen. In december al stuurde Ottawa militaire politie, en enkele dagen geleden, 17 april, zijn 300 US parachutisten in Lviv in het westen van Oekraïne gearriveerd. De Russische waarschuwing dat hierdoor de situatie ernstig gedestabilizeerd kan worden, wordt weggewuifd. Toch is het zo dat de legerleiding in Kiev, ‘versterkt’ met de nazi’s van Jarosj, zich hierdoor aangemoedigd kan voelen om nieuwe militaire initiatieven te nemen.

Daar komt nog bij dat Israël, uit verbolgenheid over het feit dat Rusland de lange tijd uitgestelde levering van S-300 luchtafweerraketten aan Iran na het nucleaire akkoord met Teheran alsnog laat doorgaan, heeft aangekondigd offensieve wapens aan Kiev te gaan leveren.

Kortom, de echte nazi’s in Oekraïne zijn een stap dichter bij de macht en hun buitenlandse vrienden voeren de druk op. Of zouden ze samengetrokken zijn om Jarosj te arresteren en aan Interpol over te dragen?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Akkoord met Iran: nieuwe sancties en dreigementen


Het in Genève bereikte voorlopige akkoord over het Iraanse kernenergieprogramma, dat moet uitmonden in een definitief akkoord op 30 juni, is vanuit Israël en de VS beantwoord met vèrgaande dreigementen. De EU, dus ook Nederland, heeft op het bekend worden van het voorlopige akkoord, je gelooft het niet maar het is waar, nieuwe aanvullende sancties ingesteld.



Het akkoord zoals het er nu ligt is al een formidabele overwinning voor het Westen. Iran heeft immers het Non-Proliferatieverdrag (NPV) ondertekend en is dus gerechtigd om onder toezicht van het Internationaal Atoomagentschap een vreedzaam kernenergieprogramma ten uitvoer te brengen. Toch heeft Teheran ingestemd met het terugdraaien van dat programma naar een veel lager niveau. 

Het NPV dateert van de jaren 50 en heeft zijn oorsprong in het feit dat de VS zijn voorsprong op het gebied van kernenergie te gelde wilde maken. Washington wilde centrales exporteren en vroeg dan de ontvangende staat om te tekenen dat daar geen bommen mee gemaakt zouden worden. Israël, Pakistan en India hebben het NPV nooit getekend, hebben dus nergens recht op, maar zijn inmiddels nucleaire mogendheden, want dat zijn onze vrienden, al is India dat pas sinds 1991 en kan Pakistan nog de verkeerde kant opvallen.

Noord-Korea heeft ook een kleine nucleaire capaciteit en zal daar geen spijt van hebben, want Gaddafi , die het bescheiden Libische programma beëindigde om van de Westerse sancties af te komen, is er niet meer om na te vertellen dat dat achteraf misschien niet zo’n goed idee was. Hetzelfde geldt voor Saddam Hoessein, wiens kerncentrale in 1981 door Israël werd gebombardeerd (de Nederlandse Marine-Inlichtingendienst heeft daarvoor toen ondersteunende informatie aangeleverd).

Zo gaan wij om met landen die ons niet bevallen—en Iran is daar één van. Want afgezien van VN-sancties, Amerikaanse en EU-sancties die de Iraanse economie zwaar hebben getroffen en duizenden mensen de medicijnen hebben onthouden waarvan hun overleven afhankelijk was, is in het akkoord met Iran ook met geen woord gerept over de aanslagen die door Israëlische en Westerse agenten zijn gepleegd op kerngeleerden in Iran. Dat is gebeurd door moordenaars op motorfietsen, maar ook indirect, door het kwaadaardige computervirus Stuxnet in het onderzoek te sluizen waardoor een aantal medewerkers van het nucleaire onderzoeksprogramma als saboteur in beeld kwamen en de doodstraf hebben gekregen.


De Moejahedeen-Khalq, MEK, een in Irak gehuisveste emigrantenorganisatie is door de VS zelfs speciaal van de lijst van terroristische organisaties afgehaald om haar de vrije hand te geven in Iran te kunnen opereren.

Ook nu is het weer prijsschieten. Op 28 maart jl. publiceerde de New York Times een artikel van John Bolton, voormalig ambassadeur bij de VN onder Bush Jr. en nu geparkeerd bij het uiterst rechtse American Enterprise Institute (waar onze Ayaan Hirsi Ali ook onderdak kreeg na haar vertrek uit Nederland). Daarin roept Bolton op om Iran langdurig te bombarderen. Dat zou de enige manier zijn om te voorkomen dat het land een bom krijgt. Twee weken eerder was in de Washington Post een artikel met dezelfde strekking, van een andere neoconservatieve hardliner.

Voor de verandering (meestal wordt het verzwegen of ontkend) stelt Bolton in zijn stuk dat Israël ook atoomwapens heeft maar dat de buurlanden dit accepteren omdat ze begrijpen dat Tel Aviv die wapens heeft als afschrikking, niet om rugdekking voor een aanvalsoorlog te bieden of zelfs een eerste slag uit te delen. In tegenstelling tot Iran dat al vele eeuwen geen aanvalsoorlog heeft gelanceerd, is Israël echter in permanente staat van oorlog met een aantal buurlanden en volhardt het in een illegale bezetting van gebieden die het in de oorlog van 1967 veroverd heeft. 

Dat verhindert Bolton niet om Israël een belangrijke rol in een eventuele aanval op Iran te geven. De taak van de VS moet zijn, gericht een aantal schakels in het atoomprogramma eruit te gooien; Israël moet het grote werk doen; dan moet Washington de Iraanse oppositie helpen om de macht in Teheran overnemen.

De plannen van Bolton c.s. maken voorlopig weinig kans om gerealiseerd te worden. Maar ze helpen wel om het klimaat in de politieke opinie te creëren waardoor het afblazen van een definitief akkoord eind juni a.s. mogelijk wordt gemaakt. En om andere ‘opiniemakers’ zoals New York Times-columnist Thomas Friedman nog wildere plannen te laten lanceren, zoals het bewapenen van … ISIS (om Assad alsnog ten val te brengen).

De vraag die bij dit alles oprijst is of en wanneer er in Europa stemmen opgaan om zich uit van het opvoeren van de spanning in de wereld te distantiëren.

Kees van der Pijl
Uncategorized

Nederland als deurmat voor provocaties tegen Rusland


De Amerikanen hebben om indruk te maken pantsereenheden door Europa laten rijden richting de Russische grens. Normaal gaan tanks en andere rupsvoertuigen op de trein om geen schade aan het wegdek toe te brengen maar in dit geval wilde men machtsvertoon, niet zomaar een verplaatsing. In Tsjechië en in Duitsland leidde dat tot protesten, maar in Nederland niet. Wij zijn immers zelf direct betrokken bij de meest gedurfde operaties, zoals de eerder gemelde parade in Narva in Estland, tot 300 meter van de Russische grens. En nu is dan ook een eenheid F-15s van de Amerikaanse Nationale Garde tijdelijk op luchtmachtbasis Leeuwarden gestationeerd.



Er waren twee landen geselecteerd om voor deze operatie als etappeplaats te dienen, nl. Bulgarije en Nederland. Voor de parade in Narva waren er naast de Amerikanen en lokale eenheden, pantservoertuigen uit Nederland. Voor de snelle ‘flitsmacht’, die ‘agressie’ van Moskou moet beantwoorden, zijn troepen beschikbaar gesteld door Duitsland, Noorwegen en … Nederland. Drie vrouwelijke ministers van defensie op de foto is dan ook nog mooi meegenomen, want hoe kunnen die nu iets kwaads in de zin hebben tegen die bruut in het Kremlin!

En dan praten we nog niet over andere fronten in de zich langzaam uitbreidende oorlog waarin het Westen zich steeds dieper ingraaft. In Mali zijn er troepen uit Frankrijk en Nederland. In Turkije staan Patriotbatterijen uit Duitsland en…

De vraag die bij dit alles rijst is waar de beroemde Nederlandse vredesbeweging is gebleven. Ooit nam die onder de leus, ‘De kernwapens de wereld uit, te beginnen met Nederland’, het voortouw in de voorlopig laatste poging om de kernwapenwedloop om te draaien in een ontwapeningsspiraal.

Ik herinner me nog goed hoe Mient-Jan Faber, een begenadigd redenaar als hij namens het Interkerkelijk Vredesberaad demonstraties van honderdduizenden toesprak, toen in de NRC onder handen werd genomen door commentator J.H. Heldring. Als hij niet met het opsporen van taalfouten bezig was, gaf Heldring, telg uit een beroemde Amsterdamse notabelenfamilie, immers les in internationale politiek.

Aangezien Faber te groot was om weggezet te worden met de vertrouwde Koude-Oorlogstechnieken, begon Heldring hem langzaam te heropvoeden. ‘Kanttekeningen’ bij wat Faber had gezegd, dan weer een kleine pluim als Faber zaken ‘toch ook wel eens goed zag’, en ga zo maar door. Zo werd ‘de lijn open gehouden’.

Dat kon alleen nog maar verbeteren toen de IKV-secretaris mee op reis ging met privédelegaties naar Oost-Europa om daar met de ‘onafhankelijke’ vredesbeweging te praten.

Aangezien het Warschau-pact de grootste moeite had om zich in de wapenwedloop staande te houden, was ‘vrede’ al vanaf de jaren 50 een propagandaleuze van ‘Moskou’ geworden. Zoals vele staatstaken in het Oostblok werd ook de ‘vrede’ een carrièremogelijkheid voor partijbonzen en in de jaren 80, toen de glans van het staatssocialisme steeds verder verbleekte, werd ook de officiële vredespolitiek langzaam maar zeker corrupt. Ik was een keer op bezoek bij jonge Hongaren die teksten vertaalden voor de officiële vredesraad en hoorde hoe ze schamper spraken over de zojuist vertrekkende grote zwarte limousine waarmee ‘vredeskopij’ was afgeleverd.

Natuurlijk kwam je, als je in Oost-Europa met de oppositie kwam praten, met de meest repressieve en onaangename kant van het systeem daar in aanraking. Hoe meer men daar begreep dat de Koude Oorlog langzaam verloren werd, hoe onaangenamer.

Daarmee vergeleken was de meest jonge, ‘onafhankelijke’ vredesbeweging natuurlijk authentiek en zeker niet corrupt, daargelaten de gelegenheden waarbij het Vaticaan of de CIA een handje hielp, zoals bv. in Polen. En zo werd na een aantal bezoeken aan deze dissidenten de leuze van het IKV langzaam maar zeker omgebouwd tot ‘de kernwapens de wereld uit, te beginnen met Rusland’.

En hoe kritischer Mient-Jan Faber werd over het Sovjet-blok, hoe meer Heldring complimentjes uitdeelde, ik herinner me dat zelfs een keer het woord ‘staatsman’ viel.

Daarmee werd de werkelijke krachtsverhouding tussen Oost en West uit het oog verloren. Het Westen is, toen Gorbatsjov uiteindelijk de capitulatie-acte tekende bij de Duitse hereniging, tot het offensief overgegaan dat ons nu aan de Russische grens heeft gebracht. We hebben de staatsgreep in Kiev en de oorlog tegen de afvallige provincies in het oosten gesteund zonder één moment in te zien dat we hier getuige zijn van het nog steeds voortgaande proces van instorting van de multinationale Sovjet-Unie.

Er is geen ‘onafhankelijke staat Oekraïne’ die beschermd moet worden tegen ‘agressie’. Er is hooguit een bevolking die beschermd moet worden tegen de oligarchen die met de rijkdommen van deze voormalige Sovjet-republiek aan de haal zijn gegaan en nu met neo-fascistische milities hun belangen verdedigen.

Zelfs Heldring zou denk ik, net als zijn generatiegenoten Kissinger en Helmut Schmidt, ‘kanttekeningen’ maken bij de NAVO-politiek als hij nog geleefd had. Want wij zijn intussen gedegradeerd van het land van de ‘kernwapens de wereld uit’ tot deurmat van de NAVO.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Bestand in Oekraïne, maar niet tussen de oligarchen

Het bestand in Oost-Oekraïne dat door ingrijpen van Merkel tot stand kwam toen het leger van Porosjenko op instorten stond bij Debaltseve, houdt nog steeds stand ondanks herhaalde schendingen. Beide partijen zijn ontevreden, de rebellen omdat zonder de havenstad Marioepol het Donbass-gebied economisch moeilijk op eigen benen kan staan, het regime in Kiev omdat de krachten die door de staatsgreep in februari 2014 zijn losgemaakt, niet in bedwang te houden zijn zonder oorlog. Op de foto zijn strijders van het Dnepr-1 bataljon van de oost-Oekraïnse oligarch Kolomoysky te zien die zondag 21 maart het hoofdkantoor in Kiev van de oliemaatschappij Ukrnafta, waar hij aanspraak op maakt, bezet hebben. Want tussen de oligarchen is het weer oorlog. 



De oligarchen van Oekraïne hebben alle publieke bezittingen van het land gestolen en daarbij hebben ze elkaar met niets ontziend geweld bestreden. Vooral de carrière van Rinat Achmetov, de rijkste van allemaal, heeft een lang spoor van lijken achtergelaten. De afzetting van Janoekowitsj was eveneens onderdeel van een strijd tussen de verschillende oligarchen. In Rusland was hetzelfde aan de hand onder Jeltsin, maar Poetin heeft in 2000 korte metten gemaakt met die oligarchen die politieke ambities hadden en/of buiten de staat om met buitenlandse belangen onderhandelden (Khodorkovsky, Berezovsky enz.). 


In Oekraïne zijn de oligarchen allemáál met hun eigen buitenlandse politiek bezig, en niet alleen om hun geld in Londen, op Cyprus enz. in veiligheid te brengen. Onlangs is naar buiten gekomen dat de Clintonstichting, toen Hilary minister van buitenlandse zaken was, grote bedragen heeft ontvangen van de pijpleidingkoning Viktor Pintsjoek, de schoonzoon van oud-president Koetsjma.

Obama was op advies van zijn goeroe, Zbigniew Brzezinski, direct na zijn aantreden in 2009 begonnen met een poging om de VS los te maken uit het Midden-Oosten (mislukt) en in plaats daarvan de druk op Rusland op te voeren (gelukt).
Pintsjoek had 29 miljoen dollar toegezegd voor de Clintonstichting om van Oekraïne ‘een succesvol, vrij, modern land te maken, op basis van Europese waarden’. De Wall Street Journal maakte dit onlangs openbaar in een rapport—we mogen aannemen om de kandidatuur van Hilary voor het presidentschap te beschadigen, maar dat terzijde.

Diverse door de Clintonstichting getrainde politici zitten inmiddels in het parlement in Kiev. Ook uit Engeland, Saoedi-Arabië en andere Golf-monarchiën, alsmede China en India, is gestort op rekening van de Clintonstichting, altijd via privé-donaties, want de machtigste minister van buitenlandse zaken in de wereld mag natuurlijk niet door regeringen worden omgekocht. Pintsjoek en enkele andere, kleinere Oekraïense donors, stonden echter op plaats één.

Janoekowitsj was een protégé van Koetsjma en zolang hij inging op de avances van de EU om een associatie-accoord te sluiten, leken de neuzen in dezelfde richting te wijzen. Maar fricties over de financiële escapades van de familie Janoekowitsj en vooral de ommezwaai om op het laatste moment Russische steun te accepteren in plaats van ‘Europese waarden’ (nl. de grenzen openstellen, defensiecoördinatie met de NAVO, maar geen cent steun) leidde tot de staatsgreep op 22 februari 2014.

De oligarchen zetten daarop hun onderlinge strijd om de buit voort met behulp van eigen milities. Toen Porosjenko, zelf een van de oligarchen, tot president werd gekozen, verwierf hij daarmee ook de macht die vastzit aan het staatsapparaat. Zolang er oorlog was, wéér geen probleem. Maar nu er een bestand is, worden de milities ingezet om bezittingen in veiligheid te brengen.

Porosjenko heeft Kolomoysky, die goeverneur was van Dnepropetrovsk, enkele dagen geleden van zijn functie ontheven, waarop diens plaatsvervanger heeft verklaard dat Kiev daarmee ‘in handen van dieven is gevallen’. Maar dat is natuurlijk al sinds 1991 het geval. Met steun en instemming van NAVO en EU.

De strijd gaat om het bezit van oliemaatschappij Ukrnafta, die in meerderheid staatsbezit is maar onder bestaande wetgeving beheerd wordt door minderheidsaandeelhouder Kolomoysky. Die kan dividenden enz. waar de staat recht op heeft, naar zichzelf sluizen, maar nu is de wet gewijzigd en kan dat niet meer. Kolomoysky dreigde daarop 2000 man militie naar Kiev te brengen, liet het kantoor bezetten (foto) en bevroor een privétegoed van $50 miljoen van Porosjenko bij zijn (Kolomoysky’s) Privatbank. Geruchten dat twee bataljons Nationale Garde naar Dnepropetrovsk zijn gestuurd zijn nog niet bevestigd.

Wel is duidelijk dat de strategie van de NAVO en de EU om van Oekraïne ‘een succesvol, vrij, modern land te maken, op basis van Europese waarden’ na het bestand van Minsk, weer een nieuwe fase is ingegaan.

Kees van der Pijl

Uncategorized

De Russische opmars in beeld

Dezer dagen is het weer prijsschieten in onze media omdat Rusland (‘Poetin’) militaire oefeningen houdt op zijn grondgebied, inclusief de Krim, en in zijn territoriale en internationale wateren. Van deze oefeningen wordt bij ons, net als alles wat in Rusland gebeurd, verslag gedaan zonder ooit te vermelden dat de druk op dat land van Westerse zijde stelselmatig is opgevoerd en inmiddels een kritische grens heeft bereikt.


bron: US Mission to NATO 

Op de kaart hierboven, afkomstig van de Amerikaanse missie bij de NAVO, is te zien waar op dit moment militaire eenheden van de VS actief zijn, en dan is daar nog niet op meegenomen dat in de uiterste noordpunt van Noorwegen ook grootscheepse manoeuvres worden gehouden.
Naast deze provocerende acties van de VS en de NAVO-landen die er sinds 1991 tegen de afspraken in zijn bijgekomen, wordt ook de voormalige Sovjet-republiek Georgië weer aangemoedigd zich harder tegen Rusland op te stellen door demonstratieve Amerikaanse vlootbezoeken. De Russen reageren met oefeningen en uitspraken die ongetwijfeld bedoeld zijn om de gevaren van deze provocaties te onderstrepen. 

In feite had Rusland al in 2008, toen Georgië de aanval inzette op het afgescheiden Zuid-Ossetië, al duidelijk gemaakt dat de grens bereikt was. Niet alleen werd de Georgische aanval die veel bloedvergieten had veroorzaakt, teruggeslagen, maar Russische speciale eenheden drongen tot diep in het zuiden van het land door om Israëlische drone-bases, ingericht voor een aanval op Iran, te vernietigen. De toenmalige Georgische minister van defensie Kezerasjvili had een Israëlisch paspoort en Rusland wilde de mogelijkheid dat aan zijn zuidgrens een front in een nieuwe westerse aanvalsoorlog zou ontstaan, verhinderen.

Inmiddels is er een akkoord in Oekraïne maar de NAVO-commandant, Generaal Philip Breedlove, blijft oorlogszuchtige uitspraken doen en Rusland beschuldigen van agressie. In het weekblad Der Spiegel, zo schrijft William Pfaff, wordt gemeld dat het Duitse ministerie van buitenlandse zaken bij de NAVO-secretaris-generaal heeft geprotesteerd over deze krijgshaftige uitspraken.

Immers, met zoveel manoeuvres aan de Russische grenzen heeft de NAVO-opperbevelhebber een uitzonderlijke verantwoordelijkheid, want vooral in de Baltische staten zijn er genoeg krachten die een werkelijke provocatie niet uit de weg zullen gaan.

Breedlove’s uitspraken, aldus Pfaff, worden altijd vooraf gefiatteerd door het Witte Huis en het Pentagon, zodat de vraag rijst waarom Obama deze riskante koers blijft volgen. Is het doel regime-verandering in Moskou? Of echt, oorlog en dan het land opdelen? Het antwoord op die vragen worden in de Amerikaanse media niet bediscussieerd, en daar kunnen we gevoeglijk de Nederlandse media aan toevoegen.

De toegenomen Amerikaanse en NAVO-druk maakt dat in m.n. de Baltische staten ieder streven om tot een vergelijk te komen met de Russische minderheid, is weggevallen. Deze is vooral in Estland en Letland (24 en 28 procent van de bevolking) groot. De omstreden eisen om burgerrecht te verwerven maken dat nog altijd grote groepen, vooral ouderen, als vreemdeling worden behandeld.

Ook vinden in de Baltische staten opnieuw herdenkingen van SS-contingenten die meestreden met de nazi’s plaats en heeft Litouwen een onderzoek afgeblazen naar de geheime CIA-gevangenissen op haar grondgebied waar ‘terreur’-verdachten werden ondervraagd. Deze ondervragingen werden naar Europa en elders uitbesteed om verhoormethoden die in de VS verboden zijn (dus martelen), te kunnen toepassen, en Litouwen was net als Polen en Roemenië een van de EU-landen die bereid waren dit martelen mogelijk te maken.

Dat wordt dan alsnog door ons gesanctioneerd als Nederlandse militaire eenheden meedoen aan provocerend militair machtsvertoon en parades aan de Russische grens.

Kees van der Pijl

Uncategorized

De moord op Boris Nemtsov en Oekraïne

Het neerschieten van politicus en zakenman Boris Nemtsov op een wandeling laat in de avond bij het Kremlin heeft in het Westen direct tot de te verwachten reacties geleid: op hoge toon eisen Obama, Cameron en andere leiders dat er een grondig onderzoek komt. De suggestie is onvermijdelijk dat de dood van ‘onze man’ Nemtsov anders de doofpot ingaat. Hij was tenslotte ‘een gezworen vijand van Poetin’ (op de foto de twee in betere tijden), onvermoeibare strijder voor democratie, enz. Tja, en dan dicht bij het Kremlin neergeschoten worden… Nog vragen? 



Belangrijker is misschien dat er een akkoord is in Oekraïne, gesloten onder de auspiciën van Merkel en Hollande, en zonder daar verder de VS en Engeland bij te betrekken (al ging Merkel naar Obama om te bedingen dat ze de vrije hand kreeg). Nemstov had voor vandaag, 1 maart, een demonstratie tegen de Russische politiek ten aanzien van Oekraïne op de rol staan.

Er is ook een samenhang geopperd met Charlie Hebdo in Parijs, maar als die er is dan in de zin van Gorbatsjovs commentaar, nl. dat de moord een poging is om de politieke situatie in Rusland te destabiliseren. Want nu kan immers de ontzetting en verontwaardiging die deze brute daad oproept, mogelijk tegen Poetin worden gemobiliseerd. ‘Het is een poging om de situatie meer gecompliceerd te maken, mogelijk om de situatie in het land te destabiliseren’ , aldus Gorbatsjov. 

Het is in dit licht van enig belang dat Timothy Garton Ash, een onvermoeibare oorlogsstoker, begin februari opriep om Poetin militair ‘een halt toe te roepen’. Toen West-Duitsland onder Kohl in 1989 toenmalig Sovjet-president Gorbatsjov de helpende hand wilde toesteken, riep Garton Ash op de Bilderbergconferentie in La Toja in Spanje op om de Bondsrepubliek ‘een halt toe te roepen’. Omdat een oud-student van mij ooit het archief van een deelnemer moest opruimen en de papieren van de Bilderbergconferentie, inclusief de getypte tekst van de toespraak van Garton Ash, aan mij gaf op voorwaarde dat ik dit niet openbaar zou maken, kon ik in mijn boek Global Rivalries from the Cold War to Iraq een verband leggen met de later dat jaar (1989), zogenaamd door de Rote Armee Fraktion vermoorde bankier Alfred Herrhausen van de Deutsche Bank. Herrhausen had als adviseur van Kohl een tienpuntenplan opgesteld voor een hogesnelheidslijn naar Moskou en nog een aantal punten. Dat plan was dus ‘een halt toegeroepen’, ook al zal Garton Ash misschien nooit aan een zo letterlijke invulling gedacht hebben.

Wie de film Leviathan ziet, kan zich een voorstelling maken van de corrupte, soms mafia-achtige machtsstructuren in Rusland. Daar is een moord meer of minder geen punt. Maar hoewel er in de rechtszaal in de film een foto van Poetin hangt, wil dat nog niet zeggen dat alles wat zich daar afspeelt, ergens in een plaatsje bij Moermansk, door de president is verordonneerd (de film werd overigens met Russische staatssteun gemaakt, zij het met veel gemopper achteraf over het resultaat). Hoe dan ook, politieke moorden ‘bij het Kremlin’ zijn niet noodzakelijk ‘door het Kremlin’ begaan.

Opmerkelijk is dat deze keer de Volkskrant niet direct meegaat in de anti-Poetin-campagne maar het door de Russische president ingestelde onderzoeksteam volgt in zijn eerste inschatting.

Immers, niemand heeft op dit moment meer te verliezen dan Poetin, die een akkoord in Oekraïne voor elkaar heeft gekregen en een ongekende steun onder de Russische bevolking geniet (rond 86 %). Het onderzoeksteam houdt rekening met verschillende motieven voor de moord, mogelijke betrokkenheid van leden van Nemtsovs eigen partij, enz. ‘Verder wil het team niet uitsluiten dat er een verband is met het conflict in Oekraïne of dat het gaat om een afrekening uit het zakencircuit vanwege persoonlijke vetes’.

Ik denk dat deze laatste twee motieven heel wel bij elkaar kunnen zijn gekomen. Net als ooit in de moord op Herrhausen, komt de suggestie die gedaan wordt in politieke kring (iemand moet ‘een halt worden toegeroepen’) via een reeks tussenpersonen terecht bij figuren die zoiets echt kunnen uitvoeren. Het verdient aanbeveling om de ontwikkeling in Oekraïne en vooral de rol van de Verenigde Staten de komende weken scherp in de gaten te houden.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Nederlandse pantservoertuigen demonstratief 300 meter van de Russische grens


Vanochtend even de Volkskrant doorgekeken of er iets gemeld werd over het feit dat Nederlandse landmachtvoertuigen gisteren aan een provocatieve parade in Estland deelnamen, die tot 300 meter langs de grensovergang met Rusland leidde. 
Maar in de krant vond ik weliswaar de kop ‘We are back’ maar dat bleek te gaan over een advertentie van de Remonstrantse kerk.
Remonstranten en Contra-Remonstranten hebben ooit in de 80-jarige oorlog een intens theologisch en politiek conflict binnen Nederland uitgevochten. Maar een conflict aan de Ests-Russische grens, waaraan Nederland kennelijk graag een bijdrage levert, kan tot een kernoorlog leiden. Dus waarom horen we daar niets over?



Onze bijdrage bestond uit vier Zweedse Stridsfordon 90 rupsgevechtsvoertuigen, in Nederlandse code CV9035NL Mk III, hierboven afgebeeld. De Geesteswetenschappen van de Universiteit van Amsterdam gaan op de schop maar van de Stridsfordon 90 krijgen we er 184, want de militaire gevaren waar Nederland aan blootstaat zijn levensgroot. Zo groot dat we ze zelf moeten gaan opzoeken. 


De parade waarin de Amerikaanse militaire voertuigen uiteraard voorop gingen was ter gelegenheid van de onafhankelijkheidsdag van Estland. Gefeliciteerd! Je zou verwachten dat zo’n parade zou plaatsvinden in de hoofdstad Tallinn, maar in plaats daarvan werd gekozen voor Narva, een stad letterlijk òp de grens met Rusland, in het uiterste oosten van het land. Nederland kiest dus de kant van de VS, die ondanks het akkoord in Minsk in maart een bataljon para’s naar Oekraïne stuurt, en Engeland, dat vandaag heeft aangekondigd eveneens troepen te sturen, die dichter bij de bestandslijn van Minsk gelegerd gaan worden. Net als in het begin van de Vietnam-oorlog heten al deze troepen ‘adviseurs’.

De NAVO zou na het debacle in Afghanistan misschien niet eens meer bestaan als men niet tijdig het conflict in Oekraïne als ‘Russische agressie’ had kunnen bestempelen.

Zo ook zullen we de komende dagen weer veel horen over schaamteloze politieke exploitatie van de gasleveringen aan Oekraïne (en verder richting Europa) door Rusland. Maar Gazprom heeft gewaarschuwd dat er niet betaald is voor verdere leveranties, terwijl president Porosjenko wel in de Verenigde Arabische Emiraten was om wapens te kopen op de grote wapenbeurs daar.

En ook daar is ook Nederland natuurlijk present. Ondanks protest van Stop Wapenhandel is minister van defensie Hennis en een delegatie ambtenaren van Economische Zaken en Handel deze week ook afgereisd naar Abu Dhabi om daar zaken te doen. De bedrijven die haar vergezellen, Thales Nederland, Ten Cate, Allison Transmission Europe, Damen Schelde, DSM Dyneema, Gielissen, Heinen & Hopman, Imtech Marine, KVE Composites Group, Microflown AVISA, NLR, NOVEK Technical Solutions, RVM, Sun Test Systems, TNO Defensie, Airbus en Visionwaves, hopen in de meest instabiele regio ter wereld hun dodelijke handelswaar te kunnen slijten. ‘Alsof we op de Olympische Spelen zijn aanbeland heeft de Nederlandse overheid, samen met de NDIV (Nederlandse Industrie voor Defensie en Veiligheid) en NAG (Netherlands Aerospace Group), een heus ‘Holland Paviljoen’ ingericht voor de eigen wapenfabrikanten’, schrijft Ravage op zijn site.

Denk erom dat dit niet kan worden afgedaan als ‘Hollandse koopmansgeest’ of iets dergelijks. Nederland is een kleine, giftige frontlijnformatie van het meest agressieve militaire blok ter wereld—en sinds 1991 zonder verdere rivalen van betekenis.

De gewapende arm van een ondergaande beschaving die niet goedschiks het loodje zal leggen.

Gelukkig zorgen de media ervoor dat we van deze vastberadenheid om strijdend ten onder te gaan nooit het fijne te weten komen.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Weer een Westers geopolitiek fiasco. Merkel probeert schade in Oekraïne te beperken


De staatsgreep in Kiev die nu een jaar geleden met EU- en NAVO-steun werd uitgevoerd, is op een debacle uitgelopen. Eerst werden de nieuwe machthebbers op het Witte Huis onthaald, vervolgens werd het coupregime van Jatsenjoek aangemoedigd om de federalisten die in het oosten tot bezettingen waren overgegaan, militair aan te pakken. 

Wat dat betekent zien we hieronder, op een foto die rond Pasen vorig jaar genomen werd, nadat CIA-directeur Brennan in Kiev was geweest en de campagne tegen de ‘terroristen’ was gestart. Omdat het leger van Oekraïne nauwelijks inzetbaar is en weinig animo had voor deze strijd (i.t.t. de vrijwilligersbataljons met hun ultranationalistische of zelfs neo-nazi signatuur), bepaalden de strijdkrachten van Kiev zich tot beschietingen. 



Op de foto draagt een Oekraïense arts, Michael Kowalenko, een kind dat bij de beschietingen is geraakt naar een ziekenhuis, waar hij zal vaststellen dat ze al dood moet zijn geweest op het moment dat de foto werd genomen.

Wat is er bereikt, behalve deze gruwelijkheden?

Een commissie van het Britse Hogerhuis heeft een vernietigend rapport gepubliceerd waarin de ‘Lords’ vaststellen dat het Westen geblinddoekt een levensgevaarlijke situatie is binnengewandeld, zonder eerst te hebben vastgesteld wat hiervan de risico’s konden zijn.

Het rapport stelt dat de politiek van NAVO en EU de ogen heeft gesloten voor het feit dat vanuit het perspectief van Moskou het oprukken van beide organisaties tot aan de Russische grens als een directe bedreiging werd ervaren. Poetin had tenslotte na het Georgische avontuur tegen Zuid-Ossetië in 2008 al een duidelijke waarschuwing afgegeven.

Vooral omdat EU en NAVO steeds meer in elkaar overlopen en er dus geen onderscheid meer is tussen de civiel-economische rol van de een en de militaire van de ander, was het aandringen op een EU-associatieakkoord uiterst riskant.

We hebben Joegoslavië uit elkaar laten vallen, het Midden-Oosten in brand gestoken, en nu ook aan de staat Oekraïne (die als federatie denkbaar was, maar na wat er gebeurd is zelfs dat niet meer) een eind gemaakt.

Een uitgebreid artikel in Der Spiegel stelt vast dat Rusland en Duitsland de enig mogelijke conclusie hebben getrokken: er moet een onmiddellijk einde komen aan de gevechten en het idee van een militaire campagne om het land onder de controle van de ‘monisten’ te brengen (term van Richard Sakwa voor degenen die menen dat Oekraïne een eenduidige ‘nationale’ staat kan zijn) moet worden verlaten.

De Spiegel geeft in dit artikel de opvattingen van Merkel weer, en het is ook geschreven samen met het Kanseliersbureau. Het doet verslag van de Minsk-onderhandelingen, die op initiatief van Merkel werden gevoerd. Immers, het Oekraïense leger stond voor een nieuw militair debacle, nl. omsingeling van zo’n 6000 man bij Debaltseve. Aangezien het om de beste eenheden van het 30.000 man sterke leger ging, zou de op handen zijnde vernietiging van deze troepen tot een instorting van het regime in Kiev hebben geleid.

Nadat de Duitse inlichtingendienst BND had gerapporteerd dat een catastrofe op handen was, besloot Merkel naar Minsk te gaan, en ze nam Hollande, Europa’s meest vooraanstaande figurant, mee om niet de herinnering op te roepen aan het Molotov-Ribbentrop-pact uit 1939. Met Senator McCain en zijn hardliners, voor wie geen demagogie te ver gaat, moet tenslotte ook rekening worden gehouden.

Vandaar ook dat de gevechten die zijn doorgegaan na de inwerkingtreding van het staakt het vuren, door zowel Duitsland als Frankrijk niet als breekpunt zijn opgevat; zij wisten immers dat deze nederlaag onvermijdelijk was geworden. Daarom waren ze in Minsk: het Oekraïense leger stond op het punt volledig in te storten.

Ook de analyse in de Financial Times van hedge-fund-directeur en historicus Niall Ferguson (tegenwoordig ook nog echtgenoot van ‘onze’ Ayaan Hirsi Ali), dat Poetin deze meeting op touw had gezet om Europa en de VS uit elkaar te spelen, mag gerust terzijde worden gelegd.

Zelfs Washington moest de feiten onder ogen zien: wapens sturen naar dit leger heeft geen enkele zin meer.

En dat moet niet op een macho-manier worden opgevat, dat ze niet flink genoeg zouden zijn of iets dergelijks.

Zoals ik al vele malen heb geschreven op basis van betrouwbare informatie: de Oekraïners, afgezien van de ultra’s en neo-nazi’s uit de omgeving van Lviv en hun trawanten, willen geen burgeroorlog. Laat die dan ook geen dag langer duren!

Kees van der Pijl

Uncategorized

Akkoord in Minsk, maar niet iedereen doet mee. De EU ook niet


Bij alle opluchting over het in Minsk gesloten akkoord om een eind te maken aan de bloedige burgeroorlog in Oekraïne, hebben de eerste tegenstemmen zich al hoorbaar gemaakt. Antiwar.com meldt dat Dmytry Yarosj, de aanvoerder van de neo-nazi formatie Rechtse Sector, heeft verklaard dat met ‘terroristen’ geen akkoord kan worden gesloten en dat wat zijn groep betreft, de strijd wordt voortgezet. 



De federalisten in het oosten (foto) gaan er op hun beurt van uit dat de Oekraïense troepen die ze hebben ingesloten bij Debaltseve, zich onder de bepalingen van het akkoord moeten overgeven. Vandaar dat in die corridor, die de communicatie tussen Loegansk and Donetsk bemoeilijkt, de beschietingen over en weer doorgaan.

De overgrote meerderheid van de bevolking in west- en oost-Oekraïne wil echter een eind aan de absurde oorlog, waarvoor zoals ik meerdere malen heb betoogd, nooit een binnenlandse meerderheid heeft bestaan. En ook al is een de gevolgen van een eenmaal op gang gekomen burgeroorlog dat de onderlinge haat toeneemt, nog steeds kunnen de leiders van het coup-regime in Kiev niet rekenen op steun voor voortzetting van de strijd, ook niet in de ‘eigen’ westelijke provincies.

Enkele dagen geleden werd de Oekraïense journalist Andrey Zakharchoek, gearresteerd wegens ‘onjuiste verslaggeving’. Hij is de tweede journalist na de op 8 februari al opgepakte Ruslan Kotsaba, die een oproep tot president Porosjenko had gericht om af te zien van het instellen van de diensplicht. Kotsaba verklaarde bij die gelegenheid dat hij liever vijf jaar de gevangenis in ging dan de wapens op te nemen tegen zijn ‘landgenoten in het oosten’. De harde hand van het regime tegen deze stemmen is nodig omdat de oproep voor militaire dienst op grote schaal wordt genegeerd, en zelfs de maatregel dat mannen van weerbare leeftijd (25 tot 60) Oekraïne niet meer uit mogen, zal daarin geen verandering brengen. Binnenslands is er geen animo om het land verder te gronde te richten—daarvoor moeten we in het buitenland zoeken.

Allereerst betreft dat de Europese Unie, die op dit moment het voortouw van de NAVO moet overnemen omdat Obama al moeite heeft om het Congres te bewegen hem de vrije hand te geven voor een oorlog van onbeperkte duur tegen de Islamitische Staat. De EU heeft, geloof het of niet, op dezelfde dag dat de twee belangrijkste leiders van het blok het akkoord in Minsk sloten met Porosjenko en Poetin, nieuwe sancties ingesteld tegen Rusland.
Met andere woorden, het Westen wil de tegenstellingen verder op de spits drijven en heeft het suïcidale project om Oekraïne bij Europa in te lijven, niet opgegeven—alsof de meer dan duizend jaar gedeelde geschiedenis tussen Kiev en Moskou nooit heeft bestaan.

De sancties hebben grote schade aangericht en gaan nog verdere, kolossale economische gevolgen krijgen, o.a. door het afblazen van de South Stream-gaspijpleiding onder de Zwarte Zee, die verlegd gaat worden naar Turkije. Maar als de bedoeling was, regimeverandering in Moskou te bewerkstelligen, is het tegendeel bereikt—Poetin behoudt met 85% goedkeuring (tien procent meer dan twee maanden geleden) het vertrouwen van de overgrote meerderheid van de bevolking.


In Oekraïne daarentegen is het moeilijk voorstelbaar geworden hoe er nog een terugkeer mogelijk is naar een soort nationale eenheid-in-verscheidenheid zoals die bestond vóór de coup in februari—want nogmaals, ook de mensen in het oosten die Russisch als eerste taal hebben, beschouwen zich als Oekraïeners en willen, anders dan de Krim, geen aansluiting bij Rusland. Naast de enorme materiële schade, de duizenden doden en meer dan een miljoen vluchtelingen, is de totale vervreemding tussen het regime in Kiev en de bevolking in het oosten óók een gevolg van de rampzalige Westerse politiek. Het land is dus niet ingelijfd, maar kapot gemaakt.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Oekraïne-wapenstilstand slecht nieuws voor NAVO en EU


De gisterennacht van elf op twaalf februari bereikte overeenkomst om de zware wapens van beide partijen terug te trekken van de frontlijn in Oost-Oekraïne kan het einde betekenen van de poging van de NAVO en EU om Oekraïne onder controle te krijgen. Nu is er een basisakkoord, gesloten zonder dat Amerika en Engeland daarbij betrokken zijn geweest, en dus kwetsbaar voor sabotage uit die hoek. De dag na het akkoord werd door het regime in Kiev al bekend gemaakt dat er tijdens de onderhandelingen 40 Russische tanks met ondersteunend materieel de grens waren overgestoken, Oekraïne in. 



Dat er echter ook in de VS genoeg oppositie is tegen voortgaande oorlog blijkt uit een bericht in The Washington Free Beacon op 12 februari dat eerdere meldingen vanuit Oekraïne over Russische tanks bedrog waren. Zo werden in december door Oekraïense parlementsleden foto’s aan een Amerikaanse senator gepresenteerd die later genomen bleken te zijn tijdens het Russische tegenoffensief tegen de Georgische aanval op Zuid-Ossetië in 2008. 


Een van de bepalingen van het Minsk-akkoord van gisteren is het terugtrekken van de buitenlandse troepen uit Oekraïne, en uiteraard zijn alle ogen gericht op Rusland, dat toelaat dat vrijwilligers naar de Donbass gaan om mee te vechten. Wapens hebben ze in Oekraïne niet nodig want enkele van de grootste wapenfabrieken uit de Sovjet-tijd staan daar, en het Oekraïense leger heeft uiteraard belangrijke arsenalen in handen van de federalisten moeten laten.

Onze rol is natuurlijk boven iedere verdenking verheven. Vandaar dat toen de Kroatische minister van buitenlandse zaken gisteren zijn landgenoten, die meevechten in het Azov-bataljon, de beruchte strijdgroep dat de SS-wolfsangel als symbool heeft, opriep naar huis terug te keren om het akkoord niet in gevaar te brengen, er onmiddellijk ontkenningen uit Brussel volgden. Nouja, ontkenning…

De nieuwe president van de Europese Raad, de Poolse ex-premier Donald Tusk, verklaarde eerst dat hij er geen bewijs voor had dat EU-burgers meestreden met de troepen van Kiev, om daar vervolgens aan toe te voegen ‘dat dit ook niet het belangrijkste probleem’ is.

Hij heeft in die zin gelijk dat het grootste probleem zal worden de aanwezigheid van Amerikaanse troepen. Immers, volgende maand zullen 600 Amerikaanse para’s naar Oekraïne vertrekken, aldus een Pentagon-woordvoerder tegenover Fox News. Het gaat om een bataljon van het 173rd Airborne Brigade Combat Team, gelegerd in Vicenza in Italië. De commandant de Amerikaanse strijdkrachten in Europa Lt. Gen. Ben Hodges verklaarde in Polen, waar inmiddels (in strijd met de NATO-Russia Founding Act van 2007) het hoofdkwartier van de NAVO-strijdmacht tegen Rusland is gevestigd, dat ze de Oekraïeners gaan trainen in het beantwoorden van artillerie- en raketbeschietingen door Russen en rebellen.

Tot nu toe is ieder begin van een akkoord in Oekraïne om zeep geholpen door Amerikaanse steun aan Oekraïense ultra’s—te beginnen met de staatsgreep in februari. Dankzij knap journalistiek onderzoekswerk voor de New York Times, weten we inmiddels dat die in aanwezigheid van de Amerikaanse ambassadeur werd gecoördineerd met de neo-nazi-leider, Paroebiy, terwijl Duitsland, Frankrijk en Polen een akkoord sloten met Janoekowitsj.

Wanneer zal iemand bij ons het lef hebben om te verlangen dat ter wille van een duurzame regeling, de Amerikanen afzien van het stationeren van troepen in Oekraïne? Iets voor minister Koenders misschien?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Weer dicht bij een oplossing in Oekraïne—en weer liggen Washington en Londen dwars

Afgelopen zaterdag 7 februari waren kanselier Merkel en de Franse president Hollande in Moskou, nadat ze eerst Kiev hadden aangedaan om daar te overleggen met Porosjenko. Aangezien diens militaire offensief tegen de eigen bevolking in het oosten op een volledig debâcle dreigt uit te lopen en de economie van het land op instorten staat, is er in Kiev opeens weer interesse om tot een vreedzame oplossing te komen. Ook John Kerry was met zijn ploeg (inclusief Victoria ‘f**k the EU’ Nuland) in Kiev, maar ze lieten de kans om Merkel en Hollande te spreken lopen. Want nog niet eerder was de breuk tussen Amerika en het ‘oude Europa’ zo groot.


De VS, met Londen er zoals altijd trouw achteraan, sturen in Oekraïne aan op een vernedering van Moskou. In zijn meesterlijke Frontline Ukraine (IB Tauris, 2015) analyseert Richard Sakwa de strijd daar als een tussen de ‘monisten’, die een éénduidige Oekraïense nationale staat willen, en de ‘pluralisten’, die de multinationale samenstelling van het land als uitgangspunt nemen.


In een monistisch Oekraïne zouden de Russisch-sprekenden en ethnische Russen een minderheid zijn, die zoals mijzelf ooit werd verteld door een vooraanstaande ‘monist’, bv. toestemming zouden moeten hebben als ze met iemand uit Rusland willen trouwen. Oekraïens zou de exclusieve landstaal zijn. De pluralisten gaan uit van het feit dat iedereen in Oekraïne Russisch spreekt of kan spreken, maar niet iedereen Oekraïens, ook al liggen de talen dichter bij elkaar dan Nederlands en Fries. Janoekowitsj sprak geen of gebrekkig Oekraïens, maar Porosjenko had voor de onderhandelingen met Poetin, in aanwezigheid van Merkel en Hollande, geen tolk nodig.

Deze onderhandelingen gaan over het herstel van een federale structuur die de pluralisten (bij ons ‘separatisten’ genoemd) eisen, d.w.z. een verdeling van bevoegdheden tussen de federatie (buitenlandse en economische politiek, geld) en deelstaten (m.n. onderwijs en dus erkenning van Russisch waar dat meerderheidstaal is). Dat is geen extreem verlangen want in de VS, Canada of Duitsland functioneert zo’n systeem al sinds mensenheugenis. Toch zijn de VS en Engeland daar mordicus op tegen, want die willen van het feit dat zowel de Eurozone als Rusland in een diepe crisis verkeren, gebruik maken om ze nog verder te verzwakken door hun economische vervlechting (Russisch gas tegen Europese industriële and landbouwexporten, enz.) verder te ontregelen.

Inmiddels heeft Paddy Ashdown, een door de wol (en zijn rol in de Britse geheime diensten) geverfde politicus, zich aangesloten bij de lange rij deskundigen (Kissinger, Helmut Schmidt, John Mearsheimer, Sakwa….) die de verantwoordelijkheid voor de crisis in Oekraïne leggen bij de Westerse politiek om na de instorting van de Sovjet-Unie economisch en politiek in het offensief te gaan, ongeacht de gevolgen.

In The Independent schrijft Ashdown dat ‘Het Westen de grootste stratische kans van het recente verleden miste toen we op de instorting van de Sovjet-Unie niet reageerden met een lange-termijnplan om Rusland weer uit het isolement te halen, maar door Rusland te tracteren op een stormwind van triomfalisme en superioriteit uit Washington.’

‘In plaats van de deuren voor Moskou open te zetten voor een strategisch partnerschap, stuurden we jonge mannen van de Harvard Business School, nog nat achter de oren, om de industrie daar te privatiseren en de Russen te leren hoe ze de zaken op z’n Westers moeten aanpakken. Het resultaat was een festijn van corruptie, de vernederingen van de Jeltsin-periode en een klunzige poging om onze ‘overwinning in de Koude Oorlog’ uit te bouwen door de NAVO en Europa uit te breiden tot vlak voor de Russische grens. Er zou altijd een consequentie vastzitten aan deze dwaasheid en de naam ervan is Wladimir Poetin.’

Ashdown pleit in de rest van zijn stuk overigens voor het handhaven van de sancties om Rusland zo op de knieën te krijgen, maar er zou ook een uitweg open gehouden moeten worden.

Voor Merkel en Hollande dringt de tijd echter want de Grieken zijn in opstand gekomen tegen het economische pakket dat door de ‘economische NAVO’, het IMF, en de EU, aan het land is opgelegd. Een opstand die gevaarlijk in het spoor van een politieke breuk met de NAVO-confrontatiepolitiek dreigt te komen. Want wij zijn misschien vergeten dat Griekenland van 1967 to ’74 onder een brute, met hulp van de NAVO ingestelde militaire dictatuur hebben geleefd—maar de Grieken niet.

Het accoord over Oekraïne dat nu binnen handbereik is, zal in grote lijnen overeenkomen met het accoord waarover Merkel en Poetin in het geheim onderhandelden toen vlucht MH17 werd neergehaald en de onderhandelingen werden afgebroken. Of er ditmaal opnieuw een spaak in het wiel zal worden geworpen, moeten we maar afwachten.

Waar we in ieder geval op moeten zijn voorbereid is een verheviging van de anti-‘Poetin’ campagne. Zoals Robert Parry op het onmisbare ConsortiumNews.com nog eens heeft uitgelegd, is het personificeren van een land waar we ruzie mee zoeken, niet zomaar populisme of journalistieke luiheid. Het is een bewuste tactiek om stemmen die tot matiging en bezinning oproepen bij voorbaat te diskwalificeren.

Wie aarzelt om de NAVO-politiek, of die van Washington en Londen alleen, te steunen, kan dan immers aangevallen worden als ‘vriend van Milosevic’, ‘Saddam Hoessein’, ‘Ghadaffi’ en nu ‘Poetin’.

Dat leidt al snel tot een beschaamd zwijgen, en ondertussen hameren de media op de schoftenstreken van (vul maar in) en hoe we die ‘betaald gaan zetten’, ‘de rekening presenteren’ en andere cafépraat.

Dat er dit keer het risico van een onbeheersbaar conflict, potentieel een wereldoorlog aan vast zit… Je gelooft het niet maar ook dat wordt weggelachen op de redacties en in de politieke wandelgangen.

Want dat is de andere kant van het fixeren op één persoon: je gaat er van uit dat het land in kwestie, Rusland ditmaal, eigenlijk ook het liefst af wil van de sterke man. Een opgedeeld Joegoslavië, nieuwe vluchtelingenstromen uit Bosnië en recent uit Kosovo, chaos in Irak en Libië, niets brengt de oorlogspartij in Washington en Londen tot bezinning.

Krijgen Merkel en Hollande deze keer wèl de ruimte om het conflict te helpen de-escaleren?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Ooggetuigeverslag uit Latakia (Syrië)

Latakia-inwoner Lilly Martin Sahiounie schrijft: “Latakia Update: 25 januari 2015: 05:00. 3 raketten sloeg in op Latakia, Syrië. 2 van hen raakte het midden van Latakia, de zgn. ronda-a-bout (een rotonde) genaamd Hotel Harroun stad. 2 personen dood en 9 gewonden, sommige van hen kinderen. 2 taxi’s werden verbrand, en 14 auto’s werden beschadigd. De derde raket sloeg in op Al Thawra Highway, geen gewonden daar. Het Vrije Syrische Leger, dat 100% wordt ondersteund door de overheid van de VS Obama, stuurde onlangs 6 miljoen dollar als extra steun aan de FSA, 600 miljoen dollar van de Amerikaanse belastingbetaler geld om wapens te sturen/kopen in Syrië en onschuldige burgers te vermoorden.



De raketaanvallen op Latakia zijn al een 1 jaar aan de gang. Het Vrije Syrische Leger, de door de VS gesteunde troepen, kregen een GRAD raketsysteem. Het is eigenlijk een grote vrachtwagen met een batterij raketten cilinders op de rug. Het duurt een paar minuten tussen het laden en schieten. 


Vanwege dit systeem , rijdt de FSA dagelijks van Turkije naar Syrië, het opzetten van de vrachtwagen, het laden en de eerste raket, daarna schieten ze op een willekeurig doel, vervolgens de tweede raket, schieten, laden en de hele procedure van voor af aan en terug naar Turkije. Dit voorkomt dat de Syrische luchtmacht hen bombardeert vanuit de lucht, want tegen de tijd dat zij ontdekt worden, hun locatie binnen Syrië, zijn ze al lang verdwenen en veilig binnenin Turkije. Natuurlijk kan de Syrische luchtmacht nooit bombarderen in Turkije, omdat ze een NAVO zouden aanvallen, als Syrië Turkije bombardeert, dan zal de VS en de rest van Europa iedereen in Syrië aanvallen en komen er grote luchtbombardementen met vele slachtoffers en doden. Dit is hun doel maar Syrië zal hun spel niet spelen.

Bij één van de eerste aanvallen werd de vader van een vriend van mijn zoon gedood. Hij was een schrijver en dichter en een beroemd persoon, vader en echtgenoot. Hij is vermoord door het Amerikaanse FSA in een raketaanval, identiek aan de aanval van vandaag. WAAROM?

Omdat de Verenigde Staten van Amerika en Turkije leven in een cultuur van straffeloosheid. Dat wil zeggen: ze kunnen verkrachten, doden en verminken zoveel mensen als ze willen, en niemand zal ooit vragen waarom. Niemand zal opstaan en verantwoordelijkheid eisen voor hun misdaden tegen de menselijkheid, Amerika heeft een vrijbrief onder het mom van vrijheid en democratie die dagelijks mensen dood.

Ter aanvulling, ik heb jarenlang in Syrië gewoond en gewerkt en ken de situatie. De regering van Bashar al-Assad wordt ten onrechte afgeschilderd als regime..democratie in het Midden-oosten is geen democratie zoals wij dat in Nederland kennen. Deze regering heeft veel goeds gebracht voor Syrië. Wat zogenaamde oppositiegroepen nu afbreken. Bashar heeft jarenlang gewaarschuwd voor de moslimbroeders, die nu uitmaken van: ISIS, FSA, Al-Nusra en diverse brigades.

Stop de steun aan het terrorisme . Stop met de financiering van het zogenaamde FSA. Dit is mijn pleidooi. . We weten dat de FSA eigenlijk het Amerikaanse leger in Syrië is. Gelieve te stoppen financiering van terrorisme.

Damascus:***** Negen burgers gedood, tientallen gewonden door een terroristische raket en mortieraanvallen, 25 januari 2015.

Een spervuur van raketten en mortieren afgevuurd door terroristen die op diverse woonwijken in de stad van Damascus op zondag naar beneden kwamen heeft 9 burgers gedood en vele gewonden gemaakt.

Meer dan 30 burgers zijn tot nu toe gemeld als gewond, sommigen van hen kritisch, door de aanvallen, die op het gebied van het al-Shahbandar plein in de wijk al-Mazra’a , Damascus plaatsvond, in de omgeving van het Arnous Square, Mazzeh, al- Abed Street, al-Midan, al-Fahhameh, al-Rawda, Bagdad Street, al-Abbasiyeen gebied, Rukn Eddin, tegenover het ministerie van onderwijs en in de buurt van Al-Fayhaa Sports Complex, volgens de politie commandant.

De politie commandant vertelde wat hij gezien heeft: een vrouw werd gedood na te worden geraakt met scherven van een raket. Ze werd met spoed naar het Franse ziekenhuis gebracht , maar bezweek aan haar verwondingen.

Een andere vrouw werd gedood en drie raakten gewond toen een granaat een huis raakte in de buurt Oush al-Warwar, terwijl een bron bij Al-Muwasat ziekenhuis zei dat 12 mensen gewond werden door de aanslagen en een van hen is bezweken aan zijn verwondingen . 18 meer gewonde burgers waren inmiddels aangekomen in het Damascus Hospital, en 6 werden toegelaten tot het Rode Halve Maan Ziekenhuis.

Meer mortieren en raketten raakte het gebied van Mazzeh, 86 rond Damascus universiteit waar het insloeg in een slaapzaal, Kafersousa, al-Midan, al-Fahameh, al-Rawdeh, Bagdad Street, al-Abbasiyeen, rond gebouw van het ministerie van Onderwijs en in de buurt van de al-Faihaa Sporthal , waar materiële schade ontstond op de plek waar zij landden!


Sonja van den Ende
Uncategorized

‘Drie minuten’ verwijderd van een wereldramp. Delegatie Amerikaanse legertop in Kiev

Vorige week kwam het Bulletin of Atomic Scientists, in 1945 opgericht door Amerikaanse atoomgeleerden, met een verontrustend bericht. De klok die aangeeft hoeveel minuten we (figuurlijk) verwijderd zijn van een ramp die een eind maakt aan alle leven op de planeet, staat op 3 voor 12. Het beste punt dat we in dit opzicht bereikt hadden was 1991, toen de Sovjet-Unie instortte: 17 voor 12. Daarna is de VS met gebruikmaking van de NAVO begonnen aan een opmars richting de Russische grens die de wereld aan de rand van een nucleaire confrontatie heeft gebracht. En als we dat al weten te vermijden, dan zal het klimaat ons de das om doen. 

Tijd dus om generaal Fred Hodges (foto), commandant van de Amerikaanse strijdkrachten in Europa, naar Kiev te sturen.


De NAVO-opmars is één aspect van de levensbedreigende situatie; de andere is het volledig falen van de regeringen om koers te zetten naar een groene economie. Alleen al afgelopen jaar is er weer $660 miljard geïnvesteerd in nieuwe bronnen van olie en gas. Als ik ’s zomers in de buurt van Alkmaar fiets zie ik zelfs bij ons een afgeschermd complex ter grootte van een voetbalveld, met een boortoren eruit stekend, waarvan ik bij navraag heb vernomen (het is helemaal met anonieme schermen afgezet) dat het hier gaat om schaliegas/-oliewinning. Dus terwijl twee-derde van de huidige, met conventionele middelen te winnen mondiale olie- en gasreserves eigenlijk in de grond zouden moeten blijven om ons van een klimaatcatastrofe af te houden, gaan we in drassig Noord-Holland het grondwater vervuilen met chemicaliën om nog extra olie en gas lang on-conventionele weg te winnen.

Alle regeringen ter wereld dragen in bijna gelijke mate verantwoordelijkheid voor deze catastrofale zelfmoordpolitiek.

Maar het Westen is verantwoordelijk voor de nieuwe kernwapenwedloop. ‘Poetin’ kan hooguit verweten worden dat Rusland hierop reageert door net als in de Sovjettijd de handschoen op te pakken. Omdat Rusland een veel zwakkere economische basis heeft dan de VS en de NAVO-landen, zal het iedere wedloop, zolang die ‘economisch’ blijft, verliezen. Gaat het mis, dan gaan we er allemaal aan.

De werkelijke waarschuwingstijd komt overigens griezelig dicht in de buurt van de figuurlijke 3 minuten, nl. 15 minuten—één vergissing, een computerfout, een Christelijke fundamentalist in de VS, of een dronken officier in Rusland… Onwillekeurig denk je aan Stanley Kubrick’s meesterwerk, ‘Dr. Strangelove’, een film die nieuwe generaties ook moeten zien.

Dat de klok van 17 oor 12 naar 3 voor 12 is gegaan tussen 1991 en nu, heeft maar één oorzaak en dat is de NAVO- en EU-politiek om Rusland klem te zetten. Over de brutale staatsgreep in Oekraïne in februari vorig jaar is begin deze maand in de New York Times een knap stuk verschenen. Knap, omdat de schrijvers natuurlijk lippendienst bewijzen aan het nieuwe-Koude-Oorlogsmantra dat alles wat uit Russische hoek wordt beweerd, leugenpropaganda is, maar ze hebben toch hun werk gedaan. Zo is uitgezocht dat terwijl de ministers van buitenlandse zaken van enkele EU-landen een akkoord bereikten met Janoekowitsj, er parallel overleg plaatsvond in de Duitse ambassade in Kiev, op ambassadeursniveau.

Hoe het mogelijk is dat een bijeenkomst van ambassadeurs er een van ministers met de president met succes kan doorkruisen is misschien te verklaren uit het feit dat hier de VS wèl vertegenwoordigd was. Van Oekraïense kant was aanwezig de oprichter van de neofascistische Svoboda-partij (dit wordt er even niet bij verteld), Andriy Paroebiy, compleet met bivakmuts. Paroebiy, hier alleen aangeduid als veiligheidschef van de Maidanbezetters, dreigde daar dat de wapens die door zijn aanhangers waren buitgemaakt in Lviv, naar Kiev zouden worden overgebracht als het Westen voortging met Janoekowitsj te onderhandelen. Aangezien er al een bloedbad was aangericht onder demonstranten èn politie (volgens de Estse minister van buitenlandse zaken, door de Maidanbezetters, en als Paroebiy daarvan de ‘veiligheidschef’ was, dus onder zijn verantwoordelijkheid), werd dit serieus genomen.

Intussen was Janoekowitsj na ondertekening van het akkoord met de EU vertrokken naar de Donbass, zijn thuisbasis; de oproerpolitie begon, doordat verdere instructies uitbleven, weg te smelten. In Kiev werd vervolgens de macht overgenomen door Paroebiy, Yatsenyuk, en hun aanhangers.

Nogmaals, het lezen van zo’n reportage vereist enige achtergrondkennis, anders snap je niet helemaal welke politieke en internationale krachten de verschillende personages vertegenwoordigen. Of waarom de VS niet met Janoekowitsj onderhandelde, maar wel in de Duitse ambassade met Paroebiy. Maar het laat je toch achter met het gevoel dat deze journalisten hun beroep serieus opvatten, binnen de grenzen van wat ze mogen schrijven.

Intussen gaan de Amerikanen het Oekraïense leger trainen, eerst in het Westen en dan richting de frontlijn. 4800 doden geteld, meer dan tienduizend gewonden, bijna een miljoen vluchtelingen. En drie voor twaalf.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Politiek als theater. Nog een keer ‘Je suis Charlie’

Het heeft even geduurd maar ik ben over de eerste schrik heen: ik ben niet de enige die twijfelt aan de officiële lezing inzake de aanslag op Charlie Hebdo en het al even gruwelijke toetje uit de kosjere supermarkt. Daders allemaal doodgeschoten. Als het gaat om wat hun motieven en wie hun opdrachtgevers waren, zal hun stem nooit meer gehoord kunnen worden. Ja, uit Jemen kwam nog wel het bericht dat al-Qaeda de aanslagen opeiste, maar dat duurde even, nadat het al eerder door de Franse pers was ‘vastgesteld’.

In de media werden onze regeerders gepresenteerd alsof ze aan het hoofd van een grote demonstratie liepen. Maar zoals uit onderstaande, van grotere hoogte genomen foto blijkt, deden ze gewoon alsóf, compleet met vastberaden gelaatsuitdrukking.


Politiek is theater. Dat wisten Nietzsche, Mosca, en andere denkers die zich op het eind van de 19de eeuw bogen over de vraag hoe machthebbers, d.w.z. de economisch en politiek heersende klasse die per definitie een minderheid is, in een massamaatschappij toch aan de macht kan blijven. Hoe? Je moet een pakkende voorstelling organiseren, met thema’s die de harten sneller doen kloppen (ik vat even samen). Vandaag de dag betekent dat, oorlog en geweld zolang als het duurt, alles om de crisis van milieu en maatschappij die wordt veroorzaakt door een niet meer functionerende economie, uit beeld te houden. 


Van de media hebben de theatermakers weinig te duchten, integendeel. Het Parool onderscheidt zich de laatste tijd door af en toe een tipje van de sluier op te lichten: zo was Netanyahu aanvankelijk accoord om weg te blijven, maar toen hij hoorde dat zijn nog rechtsere rivalen in de aanstaande Israëlische verkiezingen wel naar Parijs kwamen, verscheen hij alsnog (dit in aanvulling op mijn eerdere blog), en hij wist zich met hulp van enkele uit de kluiten gewassen lijfwachten ook nog naar de voorste rij te dringen. Zijn theatervoorstelling is immers de eerste die op de rol staat. Is het dan zo dat de wereld niet alleen het strijdtoneel wordt van het Israëlische scenario van een Oorlog tegen de Terreur, maar ook van de verkiezingscampagnes in dat land?

De andere kranten en vooral radio en tv natuurlijk zijn allemaal in het gelid gesprongen. De Islam komt eraan, nu niet meer praten maar schouder aan schouder, het is oorlog! Onze Patriots staan nu al weer twee jaar in Turkije, Nederlandse militairen zijn inmiddels in Irak om te helpen met de strijd tegen ‘ISIL’, enz. enz.

Het is meer dan urgent dat we zicht krijgen op de functie van modern terrorisme in het politieke theater. Laat niemand denken dat het alleen aan de nazis was voorbehouden om de brand in de Rijksdag in 1933 op het conto van de communisten te schrijven. In Italië in de jaren 70 werden reeksen soms zeer ernstige bomaanslagen gepleegd die werden toeschreven aan de Rode Brigades en andere ultra-linkse groepen. De bedoeling was de Italiaanse politiek naar rechts te duwen en de opmars van de communistische partij PCI te stuiten door ‘links’ in verband te brengen met chaos. Bij het proces van V.Vinciguerra, een vooraanstaande ‘fixer’ uit de neo-fascistische Ordine Nuovo kwam echter niet alleen vast te staan dat diverse van deze aanslagen door ON waren gepleegd maar Vinciguerra klaagde ook dat hij met de organisatie niets meer te maken wilde hebben omdat die inmiddels was omgebouwd tot een geheime tak van het staatsapparaat.

Om te begrijpen wat hier speelt zijn dit soort onthullingen onmisbaar, maar niet genoeg. We moeten ook zien dat als een economische crisis een politieke crisis wordt, er een dusdanige herschikking van sociale krachten en klassen nodig is dat dit zonder geweld nooit zal lukken. Dat gold voor 1933 in Duitsland en het gold voor de jaren zeventig in Italië en elders. In 1976 maakte het Amerikaanse blad The Village Voice de tekst openbaar van het Pike-rapport aan het Huis van Afgevaardigden, dat de rol van de CIA in de jaren 60 en 70 moest onderzoeken. Het Huis zelf had besloten dit rapport niet openbaar te maken. Een van de conclusies was dat het ‘de buitenlandse politiek van de VS ontbrak aan een stootrichting voor de lange-termijn en dat de regering vaak haar toevlucht zocht tot undercover activiteiten van de CIA als een oplossing voor de korte termijn van problemen die toch echt om remedies voor de lange termijn vroegen’.

Na de hap-snap operaties van de jaren 70 kwam in het daarop volgende decennium, onder Thatcher en Reagan, een nieuwe kapitalistische orde op, waarin de macht van de arbeid sterk teruggedrongen werd, de financiële wereld de boventoon voerde, en een nieuwe wapenwedloop en schuldencrisis de plaats innamen van ontspanning en de (vage) plannen voor een Nieuwe Internationale Economische Orde.

Dit nieuwe kapitalisme is na grote successen, zoals de instorting van het staatssocialisme, inmiddels geheel aan de grond gelopen. Opnieuw bevindt de wereld zich in de greep van een zware crisis die het vermogen van de politieke klasse om de macht over het stuur te bewaren, zwaar op de proef zal stellen. Er is veel veranderd sinds de jaren 30 en de jaren 70, maar opnieuw zal politiek theater voor een bang gemaakt publiek, met oorlog tegen vaak zelf gemaakte vijanden, en de nodige knaleffecten, ervoor moeten zorgen dat iedereen in de pas blijft lopen.

Ook dat is een aspect van de aanslagen in Parijs.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Netanyahu in Parijs. ‘Je suis Charlie’


Alles stond gisteren in Parijs in het teken van de verontwaardiging over de aanslag op Charlie Hebdo. Maar er was een groot verschil tussen de meer dan twee miljoen mensen op straat, en de rond 40 regeringsleiders en –vertegenwoordigers die daar samenkwamen. Tussen de betogers was een geest van verbroedering, zoals moslims die witte rozen uitdeelden en met mensen van joodse afkomst op de foto gingen. De leiders daarentegen, zoals verwacht, beraadden zich vooral op verdere strijd tegen het vermeende moslim-extremisme. Kunnen ze eigenlijk nog regeren zonder oorlog?



De Franse en Britse ministers van binnenlandse zaken gaven een verklaring uit waarin ze eisten dat de internet- en communicatiebedrijven nauwer samenwerken met de veiligheidsdiensten. Wat Theresa May niet openlijk kon zeggen, werd in de Sunday Telegraph verwoord door haar partijgenoot en oud-minister van defensie Liam Fox. De inlichtingendiensten moeten onbeperkt toegang hebben tot het internet, en het moet afgelopen zijn met kranten zoals The Guardian, die Edward Snowden behulpzaam was om ‘met 58,000 dossiers van o.a. de GCHQ’ (Britse tegenhanger van de NSA) naar Moskou af te reizen, waarmee vitale gegevens voor de terreurbestrijding belandden in handen van… de Russische geheime dienst.


De Israëlische premier Netanyahu was niet uitgenodigd maar negeerde het verzoek van Hollande om weg te blijven. Niet alleen wilde hij ter plekke een oproep doen aan Franse joden om naar Israel te verhuizen, zijn komst had ook een diepere betekenis.
Dit was immers zijn moment: miljoenen mensen op straat om tegen een vermeend ‘islamitische’ aanslag te protesteren. En is dat idee, een Oorlog tegen de Terreur, is niet ooit gelanceerd door Netanyahu en zijn politieke vrienden in de Likoed-partij?

Vanaf eind jaren 70 heeft de Likoed zich ingespannen om het probleem van het onoplosbare conflict met de Palestijnen in de bezette gebieden tot een probleem van het hele Westen te maken. In 1979, twee jaar nadat hij aan de macht was gekomen, opende premier Begin een conferentie in Jeruzalem waarin de vermeende Sovjet-dreiging en het Moslim-terrorisme op één noemer werden gebracht. Zo werd toenadering gezocht tot de rechtervleugels van zowel de Republikeinen en van de Democraten in de Verenigde Staten. George Bush Sr. was een van de deelnemers.
In 1984 vond in Washington een vervolgconferentie plaats, waaraan de toenmalige minister van buitenlandse zaken Shultz, minister van justitie Meese, Israëls minister van defensie Rabin en een reeks vooraanstaande journalisten en geleerden deelnamen. Voorzitter was Benjamin Netanyahu, toentertijd Israëlisch ambassadeur bij de VN in New York. In zijn bijdrage (hij was ook de redakteur van de conferentiebijdragen, uitgegeven in 1986 onder de titel ‘Terrorism—How the West Can Win’) verklaarde Netanyahu dat de wereld onder ogen moest zien dat het grootste gevaar voor de democratie afkomstig was van de Sovjet-dreiging en het Moslim-terrorisme aangevoerd door de uit Moskou aangestuurde PLO.

Het had aldus Netanyahu echter geen zin om achter elke vliegtuigkaping aan te gaan. Er moest, als er eenmaal een grote aanslag zou zijn geweest, een verbond onder Amerikaanse leiding komen dat de strijd zou aanbinden met alle terroristen en de regimes die hen een uitvalsbasis verschaffen. De bevolking van het Westen zou veel pijn moeten lijden, zo stelde Netanyahu, maar tenslotte zouden de mensen inzien dat alleen zo de oorlog tegen de terreur gewonnen zou kunnen worden.
Intussen was met Gorbatsjov het einde van de Koude Oorlog in zicht gekomen, waardoor de ‘dreiging’ een stuk minder urgent leek. Toen met 9/11 de grote klap dan toch kwam, werd het programma van Netanyahu alsnog uitgevoerd onder Bush Jr.
En dan zou hij nu moeten ontbreken als volgens schattingen drie miljoen mensen op straat waren om tegen de islamitische terreur te demonstreren?

Netanyahu, die nog maar een aantal maanden geleden meer dan 2,500 Palestijnse doden achterliet in een verwoeste Gazastrook, is nu Charlie. Onder de demonstrerende hoogwaardigheidsbekleders vielen ook op premier Davutoglu van Turkije, het land met het grootste aantal opgesloten journalisten ter wereld, koning Abdullah van Jordanië waar vorig jaar nog een Palestijnse journalist tot 15 jaar dwangarbeid werd veroordeeld, minister van buitenlandse zaken Shoukry van de Egyptische junta, en ga zo maar door (alles dankzij speurwerk van LSE student Daniel Wickham). Allemaal Charlie. Waar was deze verontwaardiging toen de neo-nazi Breivik 77 jongeren doodschoot op een eiland bij Oslo? Waar waren de leiders? In Nederland vielen politici over elkaar heen om te verklaren dat dit niets met Wilders te maken had. Of is het alleen maar ‘onze vrijheid’ als de aanslag op rekening van de Islam kan worden geschreven, hoe ongeloofwaardig ook?

De Franse media zijn natuurlijk ook Charlie, en voor vrijheid. Tenminste… zakenblad Les Echos is persoonlijk eigendom van B. Arnault (rijkste man van Frankrijk); weekblad Le Point, van F. Pinault (no. 3); Le Figaro, van M. Dassault (no. 6); Le Monde en de Nouvel Observateur, van X. Niel (no. 7), Direct Matin en Canal Plus, V. Bolloré (no. 10), en dan volgen de ‘minder vermogende’ M.Bouygues (TF1 en LCI), J.P. Baudecroux (NRJ), Alain Weill (RMC en BFMTV) en A. Lagardère (Europe 1, Paris Match, Journal du dimanche). Blijven over L’Humanité, Le Canard Enchaîné, Le Monde Diplomatique (waaruit deze gegevens) en … Charlie Hebdo.

Marine Le Pen riep direct na de aanslag op om de doodstraf weer in te voeren. Binnen een dag kreeg ze haar zin: alle daders werden door de alom geprezen scherpschutters gedood, zowel de gebroeders Kouachi als de gijzelnemer in de kosjere kruidenier. Dierenartsen kunnen van vijfhonderd meter een neushoorn verdoven, maar de anti-terreureenheden kunnen niet een verdachte uitschakelen zodat hij voor verhoor kan worden voorgeleid. Of is het beter dat we niet horen wat ze te vertellen hebben? Was er meer in het spel dan alleen maar wraak voor het beledigen van Allah?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Van Syrië naar Parijs. Doelwit Charlie Hebdo

Enkele jaren terug zag ik op vakantie in Frankrijk een stukje van een ronde-tafelgesprek op tv waarin een schrijfster vertelde over de psychologie van Arabische mannen. Inzake dood en sterven zouden zij andere opvattingen hebben dan wij in Europa gewend zijn. In het voorbijgaan zegt ze ook nog dat veel leiders van zgn. Islamitische terreurorganisaties in dure appartementen in Parijs en Londen wonen. De gespreksleider vraagt tussen neus en lippen door, ‘is dat echt zo?’ waarop ze bijna haar schouders ophaalt alsof dat vanzelf spreekt. 

Onwillekeurig moest ik daaraan terugdenken toen ik gisteren hoorde over de moorddadige aanslag op de redaktielokalen van het satirische weekblad Charlie Hebdo.


Nog altijd geen aanslagen in Frankrijk, aldus een van de laatste cartoons in het blad voor het bloedbad. ‘Let op!’ ‘U hebt nog tot eind januari om uw beste wensen over te brengen’. En van wie zouden deze ‘wensen’ nu dan afkomstig zijn?


Terreurdaden als deze hebben een 100 procent voorspelbaar effect. Altijd prijs! De politici getuigen van hun afschuw en (veel belangrijker natuurlijk) kondigen aan dat de strijd tegen de terreur met volle kracht zal worden voortgezet. Dus nog meer mensen aanhouden, rechten inperken, stap voor stap verder naar de noodtoestand. Maar die strijd werd toch al gevoerd? Waar dienen al die geheime diensten en al dat afluisteren anders voor?

De bereidheid bij het publiek om meer repressie te tolereren is eveneens voorspelbaar. De ‘Ik ben Charlie’-demonstraties zijn, hoe oprecht ook, in dit opzicht onbedoeld ook een referendum vóór versterking van de staatsmacht. Dat de ‘vrijheid van meningsuiting’ steeds verder wordt ingeperkt doordat het allemaal eenheidsworst wordt (lees/kijk naar onze media), daarover praat niemand. En dan hebben we het nog niet over dat andere referendum, voor of tegen de Islam, dat aan een bang gemaakte bevolking wordt voorgelegd door Marine Le Pen in Frankrijk en door Wilders bij ons.

Dat Charlie Hebdo doelwit kon worden van een steen door de ruit of zelfs een bom van fanatici, was bekend, vandaar de politiebewaking. Maar zoals iedereen kan zien op het filmpje op internet, waren de daders geen oververhitte fanatici maar kalme professionals. Twee gewapende agenten doodschieten en daarna de hele redaktie, tien mensen, afmaken, en vervolgens wegrijden… Dat is niet het werk van amateurs.

Geen enkele organisatie heeft deze misdadige aanslag opgeëist maar ‘gelukkig’ lieten de veronderstelde daders allebei hun identiteitsbewijs achter in de vluchtauto. Onwillekeurig denk je dan, één die dat vergeet is mogelijk, maar alletwee?

Eén van de twee verdachten, Chérif Kouachi, was al eerder voor de rechter gekomen omdat hij na de invasie van Irak naar Syrië was afgereisd om daar in een salafistische school opgeleid te worden. Zowel hij als zijn broer Saïd waren bekenden van de politie, in het bijzonder van de inlichtingendiensten, in dit geval van de Franse binnenlandse veiligheidsdienst (DGSI) en van de inlichtingendienst van de politieprefectuur van Parijs (DRPP).

Daarmee komen we op een heikel punt. In maart 2004 werd een forenzentrein in Madrid opgeblazen door ‘al-Qaeda’. 191 doden, een regering ten val. Maar zoals de Londense Times later onthulde, had de man die ervan werd verdacht het dynamiet te hebben geleverd het privé telefoonnummer van de chef van de bomopruimingsdienst van de Guardia Civil in zijn agenda staan. In het belangrijke boek van Nafeez Ahmed, The War on Truth. 9/11, Disinformation, and the Anatomy of Terrorism, waarin dit wordt aangehaald, komt de schrijver ook met een verklaring waarom FBI-agenten die in de jaren voorafgaand aan 9/11 hun superieuren waarschuwden dat verdachte Saoedische mannen vliegscholen in de VS bezochten, steeds nul op rekest kregen. Deze lieden zouden namelijk dubbelagenten zijn geweest, die van hogerhand bescherming genoten—waarmee natuurlijk niet gezegd is dat ze daarom op 9/11 instructies van de FBI uitvoerden. ‘Dubbel’agent wil zeggen dat ze ook nog instructies van andere opdrachtgevers kregen, bv. van Saoedi Arabië.

Verrassingen zijn dus nooit uitgesloten. Maar wat uit zulke voorbeelden duidelijk wordt is dat aanslagen zoals op Charlie Hebdo, onderdeel van verschillende agenda’s kunnen zijn. Het Front National zal profiteren, maar alleen onderdelen van het staatsapparaat kunnen dit soort duistere constellaties bespelen, en de sympathie voor het FN in politiekringen is niet genoeg. De keuze van doelwit is, als men de Franse staat wilde treffen, op zijn minst verdacht: Charlie Hebdo was ook bij rechts heel gehaat. Maar om twee politieagenten dood te laten schieten, is weer iets anders.

Tenslotte maakt het voorbeeld van de Saoedi’s duidelijk dat de schaduwwereld waarin zich dubbelagenten ophouden, vaak internationaal vertakt is. En met ‘dubbel’ bedoel ik dat hun doen en laten van minstens twee kanten in de gaten wordt gehouden resp. gestuurd—niet noodzakelijk formele dienstbetrekkingen, met twee salarisstrookjes. In dat verband rijst de vraag: wie buiten Frankrijk wil de politiek van Parijs beïnvloeden? Washington, nu Frankrijk te kennen heeft gegeven de sancties tegen Rusland te willen beëindigen? Israël, nu het Franse parlement de Palestijnse staat heeft erkend, en profiteert van emigratie naar Israël van Fransen van joodse afkomst?

Onlangs werd vanuit O≠O gesuggereerd dat er een meer fundamenteel inzicht moet komen in de krachten die in de burgeroorlog in Syrië en de opkomst van ISIL een rol spelen. Gelet op het bovenstaande denk ik dat er van ISIL een spoor terug leidt naar 9/11 en dat de rol van dubbele agenda’s daarin wel eens veel belangrijker zou kunnen zijn dan velen denken.

Maar voor wie dat te ver gaat, is er ook nog een eenvoudiger gedachtengang: wie om regimes in het Midden Oosten omver te werpen, geweld aanmoedigt en jihad-toerisme toestaat, moet niet vreemd opkijken als dit geweld zich op een dag ook in het eigen land manifesteert.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Obama en Cuba—een nieuw hoofdstuk?


Na de verkiezingen van november 2014 heeft Barack Obama kennelijk het idee opgegeven om het de Republikeinse partij, die nu in beide huizen van het Congres de meerderheid gaat krijgen, naar de zin te maken. Met nog maar twee jaar te gaan, is hij niet alleen begonnen zijn verkiezingsbelofte van 2008 in te lossen om het gevangenkamp of Guantánamo op Cuba te sluiten. Hij heeft ook de poging opgegeven om de communistische eilandstaat zelf te isoleren. In de jaarlijkse stemming in de Algemene Vergadering van de VN om de boycot van Cuba op te heffen, stemden alleen Israel en het kleine eilandje Palau in de Stille Oceaan nog met de Amerikanen mee. Dankzij de bemiddeling van Paus Fransciscus, zelf Argentijn, kan deze vertoning nu in principe achterwege blijven. 



President John F. Kennedy, die de blokkade oorspronkelijk had ingesteld, werd al vermoord in 1963, maar Fidel Castro overleefde een onwaarschijnlijke reeks aanslagen op zijn leven die onder negen achtereenvolgende presidenten werden georganiseerd samen met Cubaanse ballingen, de maffia en de CIA. En ook al heeft Fidel zichzelf inmiddels uit de actieve politiek teruggetrokken, zijn broer Raúl is nog altijd de onbetwiste heerser op het eiland en kon in die hoedanigheid met Obama spreken. Daarnaast maakte hij de Cubaanse bevolking in een speech duidelijk dat het geen naïeve verwachtingen over grote veranderingen hoeft te hebben.

Uit mijn eigen bescheiden ervaring op Cuba in november 2012, waarin ik een conferentie aan de Universiteit van Havana mocht toespreken en daarna een rondreis heb gemaakt door de westelijke helft van het eiland, kon ik al snel de verschillen zien met de staten van het vroegere Sovjetblok. Dat Cuba eveneens noodzakelijkerwijs een staatssocialisme is, behoeft geen betoog. De repressie die daar bij hoort moet niet onderschat worden. Het socialisme kan nu eenmaal niet naast het kapitalistisch imperialisme bestaat zonder enkele van zijn belangrijkste kenmerken in de sfeer van directe democratie prijs te geven ter wille van de waakzaamheid, en degenen aan wie de verdediging is toevertrouwd zullen altijd proberen hun macht te bestendigen. Maar er is iets authentieks en levenskrachtigs dat de Cubaanse maatschappij geërfd heeft van een binnenlandse revolutie die pas later om Sovjet-bescherming moest vragen.

Het Cubaanse staatssocialisme zal zich moeten blijven verdedigen als het vasthoudt aan een politiek-economisch systeem dat onverteerbaar is voor de genadeloze noorderbuur. Cuba is de onderliggende partij in een ongelijke verhouding, tegenover een gigant die nog nooit één staat het recht heeft gegund om over zijn eigen lot te beslissen als dat inhield dat de Amerikaanse of Westerse overheersing ongedaan werd gemaakt. Daarvan getuigt ook het niet-aflatende zoeken, in elk hoekje van het eiland, naar mogelijkheden om onrust te stoken, onlangs nog de zielige poging door USAID om van de rap-subcultuur op Cuba een broedplaats voor oppositie te maken. Een meerpartijensysteem met beroepspolitici zoals wij dat hebben, in plaats van de getrapte vertegenwoordiging van buurten en werkplaatsen in een éénpartijstaat, zou Amerikaanse (en ongetwijfeld Europese) interventie alleen maar vergemakkelijken.

Deze interventie zal zeker gebruik maken de technieken voor regime-verandering die vanaf de jaren zestig zijn ontwikkeld door de dienst voor psychologische oorlogvoering van het Britse leger (zien mijn Discipline of Western Supremacy, hoofdstuk 5). Het idee om ‘zwermen jongeren’ in te zetten tegen ongewenste regeringen vereist natuurlijk wel dat zulke ‘zwermen’ er eerst zijn willen ze gemanipuleerd kunnen worden. Maar het aftreden van De Gaulle, wiens presidentschap aan het wankelen werd gebracht door de jeugdbeweging van mei 68, liet zien dat dit een levensvatbaar idee was.

De Amerikaanse inlichtingendiensten profiteerden op hun beurt van de ideeën van Gene Sharp en zijn Albert Einstein Instituut, opgericht in 1983. Sharpe’s theorie dat burgerlijke ongehoorzaamheid middels vreedzame bezetting van publieke ruimtes, met kampementen en non-stop popfestivals, paste in de campagne om de ‘democratie te bevorderen’ waartoe in dezelfde periode de Amerikaanse National Endowment for Democracy (NED) werd opgericht. Toen het Sovjetblok begon af te brokkelen, werden bij verschillende gelegenheden ‘zwermen jongeren’ ingezet tegen hervormende en nieuw gevormde staten om te verzekeren dat ze zich geheel op neoliberale leest zouden schoeien.

De poging om de Cubaanse rap-scene te manipuleren moeten in dit verband worden bezien, net als Obama’s verwijzingen naar de ‘civiele maatschappij’ op Cuba, enz. Er hoeft niet de minste twijfel te bestaan dat de Cubaanse staat de democratie-bevorderings-machinerie die in de VS is ontwikkeld tegenover zich zal vinden—als er tenminste serieuze ontevredenheid naar boven komt onder de bevolking.

Waar zou zulke ontevredenheid vandaan moeten komen? Eén mogelijke bron is de terugkeer van een Cubaanse bourgeoisie, met name degenen met bezittingen van voor de revolutie hebben zoals huizen die ze als casas (privé pensions) mogen verhuren. Deze eigenaars verdienen daarmee CUCs (de toeristenvaluta die moet verhinderen dat bezoekers profiteren van lage peso-prijzen) en dat doen anderen ook, van de aanbieders van kleine diensten tot prostitué’s. Het verstorende effect van dit twee-valutasysteem omvat, zoals ik zelf ontdekte, taxi’s die bestuurd worden door economen of landbouwdeskundigen die er de voorkeur aan geven CUCs te verdienen in plaats van een inkomen in pesos waar ze van zouden moeten leven als ze in overeenstemming met hun kwalificaties, maar in dienst van de staat zouden werken. Voornemens om hieraan een eind te maken worden alsmaar uitgesteld.

Mijn gevoel is dat als hiermee niet op een eerlijke wijze wordt omgegaan, en wel zo dat de aanhangers van het socialistische stelsel, zoals de zwarte Cubanen die profiteren van de relatieve (niet absolute) afwezigheid van racisme, zich er niet langer door benadeeld voelen, er inderdaad ontevredenheid zou kunnen ontstaan. Daarbij lijken de kinderen van de opkomende bourgeoisie de meest aangewezen kandidaten om als ‘zwerm jongeren’ dienst te doen.

Het andere gevaar voor het Cubaanse stelsel betreft de economie en in het bijzonder, de landbouw, waar zich unieke ontwikkelingen hebben voltrokken. Hier baseer ik me op het hoofdstuk van Sylvia Kay in mijn Handbook of the International Political Economy of Production dat in januari uitkomt. Zij beschrijft hoe kleine boeren op Cuba de leiding hebben gehad in de overgang van de op export gerichte, industriële l
andbouw naar agro-ecologisch boerenbedrijf. Hun kennis van organische mest, biologische vormen van ongedierte-bestrijding en gebruik van trekdieren maakten hen uitzonderlijk geschikt om de Cubaanse economische crisis na de instorting van de USSR te helpen overwinnen. De beweging van kleine boeren, MACAC, begonnen met een kleine kern van 200 families in 1999, was in 2009 al uitgegroeid tot 110 000 families—een-derde van de totale boerenbevolking. Het succes kwam voort uit het doorgeven van kennis en ervaring door de boeren zelf, waardoor kostbare bestuurlijke bemoeienis onnodig wordt. De politiek van zelfvoorziening in voedsel, die Cuba moest invoeren na de ondergang van de Sovjet-Unie, maakte dat voedseltekorten in 1995 overwonnen waren. Van 1996 tot 2005 groeide de voedselproductie in Cuba met 4.2 procent per hoofd van de bevolking vergeleken met een gemiddelde van 0 (nul) in heel Latijns Amerika en de Caraïben, en daarbij boekten de MACAC-boerderijen de beste resultaten.

Natuurlijk is het zo dat Cuba hier gebruik maakte van een heel bijzondere situatie (nl. de instorting van de USSR terwijl het Amerikaanse embargo van kracht bleef). Die specifieke omstandigheden waaronder een veelbelovende nieuwe manier van landbouw met grote sociale en ecologische lange-termijnvoordelen tot ontwikkeling kon komen, zullen vroeg of laat verdwijnen. Daarnaast is het mogelijk dat de omvorming van de staatslandbouwsector naar coöperaties en privé-bedrijven verweven raakt met de wederopstanding van een Cubaanse (kleine) bourgeoisie, waarvan de kinderen op een dag tegenover de politieke status quo op het eiland kunnen komen te staan.

Hoe dit af zal lopen is uiteraard onbekend, hoezeer ik ook hoop dat het Cubaanse experiment in de gewijzigde verhoudingen zal overleven, geholpen door de creativiteit en democratische geest waar de Cubanen om bekend zijn geworden. Een geest die door de jaren heen de solidariteit in stand heeft gehouden met landen in nood, over de hele wereld; het meest recent nog door het uitzenden van 300 medische specialisten naar het door ebola getroffen West-Afrika.

Een waarlijk socialistische maatschappij realiseren is onvermijdelijk buiten bereik van een enkel Caraïbisch eiland in een kapitalistisch universum. Maar de wereld zou een stuk armer zijn zonder het Cuba zoals dat vandaag de dag bestaat.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Zijn in Oekraïne nazi’s aan de macht?

Een van de hete hangijzers in de crisis in Oekraïne is de vraag of de opstand op het Maidanplein is gekaapt door neonazi’s. Over deze kwestie is door de BBC een interessante reportage aangeleverd. Dit is opmerkelijk omdat de BBC over het algemeen zeer partijdig is. Elke keer als zij afwijkt van de officiële koers (bv. in 2003 toen werd onthuld dat het ‘dossier’ over de massavernietigingswapens van Irak bedrog was), wordt er van regeringswege keihard ingegrepen. Je zou dus verwachten dat een BBC-reportage over Oekraïne geen melding maakt van het feit dat nazi’s meestrijden tegen de afvallige provincies in het oosten, maar David Stern, de BBC-journalist, geeft juist bewijzen van het tegendeel. 



Op de foto hierboven, die Stern van Porosjenko’s eigen website heeft gehaald (inmiddels verwijderd), zien we hoe de president een neonazi uit Belarus, Serhiy Korotkykh, op de schouder klopt terwijl hij zijn erkentelijkheid uitspreekt voor diens bijdrage aan ‘de strijd’.

Er is volgens Stern daarom alle reden voor waakzaamheid. Korotkykh is immers medeoprichter van de neonazi National Socialist Society (NSS) in Rusland, die is gevormd om de naderende ‘rassenoorlog’ te gaan voeren.

Het is schokkend dat de media bij ons blijven spreken over ‘rechts’, ‘nationalistisch’ enz. terwijl het gaat om echte moordenaars en fascisten, zoals er in Oost-Europa zoveel zijn. In eerdere blogs over Oekraïne heb ik genoeg geschreven over de aanhangers van Bandera, Rechtse Sector, Svoboda, en andere neonazi-groepen.

Daarnaast geven veel reguliere (dus ‘gewoon’ uiterst rechtse) Oekraïense politici steun aan commandanten van bv. het beruchte Azov-bataljon. Een Azov-man is zelfs politiechef van de regio Kiev geworden (Korotkykh maakt eveneens deel uit van het Azov-bataljon). Stern concludeert dat het Oekraïense publiek niet of nauwelijks wordt voorgelicht over dit soort banden van hun leidende politici.

Het andere uiterste is de Russische officiële positie, die het heeft over de ‘fascistische junta’ in Kiev. Maar als dat zo zou zijn, waarom is dan bij iedere verkiezing de stem voor neonazi-lijsten onder de kiesdrempel van 5% gebleven? Stern wijst er op dat als ze hun stemmen hadden gebundeld, ze misschien wèl in het parlement waren gekomen, maar dan toch hooguit als kleine groep.

Intussen is de positie van de niet-nazi-politici in veel gevallen niet te onderscheiden van die van echte fascisten. Wat te denken van het plan van premier Arseniy Jatsenjoek afgelopen september om een muur tussen Oekraïne en Rusland te bouwen van bijna 2000 kilometer lang, voor de som van een half miljard dollar? Daarnaast meldt Newsweek enkele dagen geleden dat het defensiebudget voor 2015 door dezelfde Jatsenjoek verdubbeld zal worden tot $3,2 miljard, 5 procent van het nationaal product. Aangezien de staatskas leeg is en het land failliet, rijst natuurlijk de vraag waar het geld om een leger van 250 000 man op de been te brengen vandaan moet komen.

Zijn de fascisten aan de macht in Kiev?

Ik denk dat we het eerder zo moeten zien dat er door NAVO en EU een neoliberaal, extreem anti-Russisch regime in het zadel is geholpen, rond opportunistische oligarchen zoals Porosjenko (ooit mede-oprichter van de partij van Janoekowitsj) plus Jatsenjoek en andere met de oligarchen verbonden politici, en dat deze lieden de steun van de neonazi-elementen nodig hebben om de strijd tegen de opstand in het oosten gaande te houden—maar ook moeten voorkomen dat de fascisten zich tegen hen keren. Dit regime belooft, om de Belgische schrijver Tom Lanoye in de NRC van gisteren aan te halen, ‘de slachtoffers van het kapitalisme dat ze morgen de winnaars kunnen zijn’. Dat is het neoliberale politieke manifest in een notedop.

De Russische positie, nl. dat in Kiev de fascisten ook echt aan de macht zijn, is niet vol te houden en werkt er dus onbedoeld aan mee om het tegendeel te bewijzen.

Volgens de Independent van gisteren is de Russische politiek op zijn minst tweeslachtig als het om neofascisme gaat. Poetin heeft zich bezorgd getoond over het voortwoekeren van de nazi-virus in de EU-landen, maar het Front National van Marine Le Pen, die in de afgelopen anderhalf jaar twee maal op bezoek is geweest in Moskou, heeft een lening van € 9 miljoen gekregen van de First Czech-Russian Bank, een aanbetaling van een grotere lening van in totaal €40 miljoen. Nu de traditionele bank van het FN, de Société Générale, niet meer over de brug schijnt te willen komen, moet Le Pen, die president Poetin heeft omschreven als een ‘verdediger van de Christelijke erfenis van de Europese beschaving’, het elders zoeken. In Rusland wordt de EU beschouwd als filiaal van de VS, dus alle anti-Europese stromingen krijgen het voordeel van de twijfel.

De geschiedenis van het communisme van de vorige eeuw is in dit opzicht nog altijd leerzaam. In de jaren twintig en begin dertig, tot aan het Zevende Congres van de Comintern in 1935, toen Dimitrov de Volksfrontstrategie afkondigde, werd naast de eigenlijke fascisten, ook de sociaal-democratie als fascistisch aangemerkt (‘sociaal-fascisten’). Kortom, iedereen behalve de communisten zelf was eigenlijk fascist, en daardoor kon Hitler aan de macht komen hoewel communisten en socialisten samen de meerderheid hadden. De claim dat in Kiev de fascisten aan de macht zijn lijkt erg op die politiek van vóór 1935.

Wat in Nederland nodig is, is een principiële opstelling tegen de NAVO-expansie die op regimeverandering in Moskou is gericht, tegen de pretenties van de EU dat het rampzalige neoliberale beleid ook buiten de EU moet worden gepropageerd, en tegen de volgzame Nederlandse politiek op beide terreinen. Daarvoor is het helemaal niet nodig om het bewind in Kiev categorisch als fascistisch aan te merken want dat maakt die opstelling alleen maar ongeloofwaardig.

Kees van der Pijl
Uncategorized

Poetin ‘kan geen kant meer op’—behalve China, India, Iran enz.

De NRC schrijft in een redactioneel commentaar een paar dagen geleden dat ‘Poetin geen kant meer op kan’. Behalve dan, richting China (1.2 miljard inwoners), India (ruim een miljard), Iran en ga zo maar door. Het provincialisme van deze krant is adembenemend. Maar in het Europese peloton dat achter de VS aanhobbelt, zitten wij dan ook voorin. Want zelfs binnen de NAVO zijn er nu landen die zich niet langer aan de Amerikaanse kar laten binden. Niet dat ik Turkije onder de huidige regering als voorbeeld zou willen geven, maar dat Poetin ‘geen kant meer op kan’ gaat zelfs hier niet op.


Het zegt toch wel iets over de tanende Westerse macht en invloed dat noch de VS, noch de EU Ankara hebben overtuigd dat ze de sancties tegen Rusland moeten ondersteunen. Een bezoek van de nieuwe Europese buitenlandvertegenwoordiger Federica Mogherini aan de Turkse hoofdstad mocht niet baten.


In India is evenmin interesse om aan de sanctie mee te doen. Al enige tijd volg ik de commentaren van M. Bhadrakumar, een Indiase voormalig ambassadeur die de zaken beziet vanuit het perspectief van een land dat gedurende de hele Koude Oorlog een informeel bondgenootschap met de Sovjet-Unie in stand hield tegen zijn regionale rivaal China. 


Het Westen heeft in Oekraïne een Pyrrhus-overwinning behaald, aldus Bhadrakumar. Zeker, het heeft Janoekowitsj weten te wippen nadat hij het associatieakkoord met de EU op het laatst weigerde te tekenen. Maar de nieuwe ploeg die in Kiev is geïnstalleerd heeft het akkoord weliswaar alsnog getekend maar Oekraïne is in de chaos gestort en het akkoord kan niet worden uitgevoerd. Rusland heeft zo’n $33 miljard in de Oekraïense economie gestoken, maar het Westen, dat wel bereid was de gekozen regering te helpen verjagen, is verder niet met geld over de brug gekomen want het weet dat het om een bodemloze put gaat. Enkele dagen terug, op 10 december, mocht ik nog op radiostation BNR uitleggen waarom Oekraïne praktisch failliet is.

In zijn ‘State of the Union’ heeft Poetin vorige week laten horen dat hij de Westerse politiek om Rusland uiteen te laten vallen, zoals dat met Joegoslavië is gebeurd, niet langer in diplomatieke termen over ‘onze partners’ enz. wil verhullen. Hij sprak zonder enige terughouding over hoe Westerse inlichtingendiensten actief zijn geweest in Tsjetsjenië en nu in Oekraïne, en waarschuwde dat Rusland zich zal wapenen tegen de Amerikaanse antiraketsystemen die worden opgesteld in Oost-Europa (toen Rusland nog niet als ‘dreiging’ was geïdentificeerd waren deze systemen zogenaamd nog gericht tegen Iran en Noord-Korea).

Rusland, aldus Bhadrakumar, is door zijn kernwapenarsenaal, zetel in de VN-veiligheidsraad en wereldwijde aanzien als cultuurcentrum, het enige werkelijke obstakel dat een Amerikaanse wereldheerschappij in de weg staat en de Russen zijn zich daar van bewust. Ze weten ook dat de VS het aanzien verliezen dat ze ooit genoten, en de landen in het Midden Oosten laten zien dat Washington zelfs met kleine staten zoals Jemen rekening moet houden. De Aziatische strategie van Obama is een mislukking geworden, Latijns Amerika is grotendeels aan de Amerikaanse invloed ontsnapt.

De grootste verliezer in dit alles is Europa dat zich zonder reserve voor de Amerikaanse kar heeft laten spannen, aldus Bhadrakumar. Wat is er over van de rol die Europa in de wereld heeft gespeeld nu het de sancties tegen Moskou zonder reserves heeft onderschreven?

Er is al een revolte uitgebroken nu de Middeneuropese landen erachter komen wat de sancties voor hen betekenen als de temperatuur verder daalt. Wat er van Oekraïne over zal blijven als land, is volstrekt onduidelijk, schrijft de Indiase diplomaat. Midden- en Oost-Europa verliezen hun meest voor de hand liggende handels- en grondstofpartner in het oosten als de sanctiepolitiek voortduurt. Tot zover Bhadrakumar.

Dezer dagen raast een oproer tegen de gemilitariseerde, racistische politie door alle grote steden van de VS, en hoe triest de aanleiding daarvoor ook is, misschien dat dat de regering in Washington er eindelijk toe kan brengen, de prioriteit te verleggen van het destabiliseren van andere landen naar het stabiliseren van de situatie in Amerika zelf.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Ashton Carter (wordt vervolgd): We gaan er voor, we blazen Korea op

Op sinterklaasavond was ik niet de enige die zijn wenkbrauwen ophaalde over de benoeming van Ashton Carter tot minister van defensie in de VS. Ook Simon Maloy van de website Salon had daar iets over te zeggen al wist hij natuurlijk niets van de volstrekt onbenullige manier waarop de NRC en Het Parool van deze benoeming verslag hadden gedaan. 



Ik haalde eerder de geschriften van Carter aan waarin hij gedetailleerde voorspellingen doet over 9/11; Maloy heeft nog wat verder gespit en gevonden dat de nieuwe minister in 2006 een ingezonden brief (met William Perry) in de Washington Post schreef waarin ze pleitten voor het direct bij de (proef)lancering uit de lucht schieten van een Noordkoreaanse raket. 


Drie jaar eerder, zo vond Maloy, kwam Carter in een interview met de onthulling dat hij, toen hij nog op het Pentagon werkzaam was ten tijde van Bill Clinton, een simulatie uitvoerde (‘war game’) waarin luchtaanvallen op een Noordkoreaanse kerncentrale werden nagebootst.

Zo’n aanval zou een conflict kunnen uitlokken dat tienduizenden Koreaanse en Amerikaanse levens zou kunnen kosten, maar aldus Carter, dat risico moest genomen worden om de ontwikkeling van een Noordkoreaans kernwapen te voorkomen. In het interview van 2003 waarin Carter deze mening ten beste gaf, herhaalde de ‘niet politiek gemotiveerde’ minister dat de risico’s verschrikkelijk waren, maar ze moeten helaas op de koop toe genomen worden. 


Daarbij, legde hij ook nog eens uit, zou de precisie-aanval op de kerncentrale ook kunnen uitlopen op een enorme brand waarbij al het radioactieve materiaal de lucht in zou gaan. Maar dat, en een nieuwe Koreaanse oorlog is het toch waard. Alles om maar te voorkomen dat er een atoomwapen in handen van Noord-Korea zou komen.

En dat alles begon in een wasstraat in Philadelphia waar de jonge Carter werkte (maar een te grote mond!—toen al !). En dan nog de vissersboot natuurlijk, en de zelfmoordhulplijn. En dan dat proefschrift in de natuurkunde—dat moet je toch weten!

Toch is de relevante informatie in één klik te vinden. Zo was de ‘onbekende’ Ashton Carter in het verleden ook nog eens partner, dan wel directeur of adviseur van de volgende defensiebedrijven: Global Technology Partners, the MITRE Corporation, Mitretek Systems, MIT Lincoln Laboratory en Draper Laboratory Corporation. Zoiets heette vroeger, en wat mij betreft nog steeds, het militair-industriële complex. Daarnaast was hij adviseur van Goldman Sachs. En dan nog lidmaatschappen van de groepen waarin je de echte inside informatie vergaart, zoals de Council on Foreign Relations en de nog veel selectere Aspen Group.

Is het niet de moeite waard die dingen te weten als zo iemand het Pentagon gaat leiden?

En dan, wat is het oordeel van de NRC en andere kranten over andere zaken eigenlijk waard als we over eenvoudige, zo na te zoeken achtergronden in het ongewisse worden gelaten?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Nieuwe chef Pentagon Ashton Carter op Nederlandse redacties ‘onbekend’


De benoeming van Ashton Carter als minister van defensie van de VS volgt op een pijnlijke onderbreking in de vervulling van deze functie. Obama’s eerdere ministers, Robert Gates en Leon Panetta, klaagden achteraf allebei dat ze door het Witte Huis werden gepasseerd. Lezers van de boeken van Jeremy Scahill weten dat Obama en zijn staf zèlf oorlog voeren, via de CIA en de geheime operaties van het Joint Special Operations Command. Daarbij wordt de minister van defensie gepasseerd. 



Nu, aan de vooravond van nieuwe militaire avonturen, is Chuck Hagel opgestapt, en men verwachtte dat Michelle Flournoy, voormalig onderminister van defensie, de eerste vrouwelijke chef van het Pentagon zou worden. Flournoy richtte in 2007 het Center for a New American Security op, volgens de voormalige presidentskandidaat en dito senator Ron Paul een bolwerk van de neoconservatieven in de Democratische Partij, betaald door het militair-industriële complex.

Flournoy wacht echter liever op een presidentschap van Hilary Clinton, over twee jaar, omdat dan alle remmen los zullen gaan—Hilary is immers de oorlogskandidaat, ze wil Iran bombarderen, Rusland bombarderen, het houdt niet op. Maar de Nederlandse pers, dat weet ik nu al, zal het alleen maar hebben over de eerste vrouwelijke president, en dan ook nog de eerste vrouwelijke minister van defensie! Je krijgt er tranen van in je ogen.

Een voorproefje van de kundigheid van onze pers en haar vermogen om de kern van de zaak te pakken is te lezen in de NRC van woensdag. ‘Onbekende Ashton Carter’, aldus de krant. Het bericht citeert Obama dat Carter helemaal ‘niet politiek gemotiveerd’ is. Dat is mooi meegenomen. Gelukkig was hij zowel onder Bill Clinton als van 2011 tot ’13 al eerder als onderminister/staatssecretaris werkzaam, voornamelijk om dure wapensystemen in te kopen. Hij promoveerde op de theoretische natuurkunde. Het Parool maakt het nog bonter, ook daar de mededeling dat de natuurkundige Carter ‘onbekend’ is en eerder een scriptie schreef over Vlaamse monniken in de middeleeuwen. Hij werkte ook als 11-jarige in een wasstraat in Philadelphia, op een vissersboot en bij een hulplijn voor mensen voor zelfmoordplannen. Weer tranen in mijn ogen.

Tot zover de Nederlandse kranten die ik hierover onder ogen kreeg. En nu: wie is Ashton Carter?

Ashton Carter is een insider in de wereld van het Pentagon en hoort bij de selecte groep die de aanslag van 9/11 ‘aan zag komen’. Daardoor was hij in staat al jaren van te voren precies aan te geven wat er gedaan moest worden in het voorkomende geval. Samen met CIA-chef John Deutch en Philip Zelikow, een vertrouweling van Condoleezza Rice, schreef Carter in 1998 in Foreign Affairs, het tijdschrift waarin de strategie van de VS in de wereld wordt bediscussieerd, een stuk getiteld ‘Catastrophic Terrorism’. Daarin betogen de auteurs dat er als een grote aanval op de VS gaat komen à la de bomaanslag op het World Trade Center in 1993 (maar dan een echte grote aanval), Amerika’s veiligheidssituatie radicaal zal kantelen. De VS zouden antwoorden met ‘terugdraaien van burgerlijke vrijheden, het toestaan van verdergaande bespionering van burgers, opsluiten van verdachten, en de inzet van dodelijk geweld’.

Geen slechte voorspelling van de reactie op 9/11 zou je zeggen. Niet dat we over deze voorbereidingen later zijn ingelicht, want Zelikow redigeerde het officiële ‘9/11 rapport’ waarin alle verdenkingen dat er in en rond de regering-Bush voorkennis van die aanslag zou zijn geweest, van de hand worden gewezen.

In augustus 2000 waren de genoemde drie auteurs (Deutch, Carter, Zelikow) opnieuw in de pen geklommen, nl. om een inkomende president (dat zou Bush worden) een programma aan te bieden. Ashton Carter schreef in de door Zelikow uitgegeven bundel een stuk waarin hij de dreigingen opsomde die de VS vanaf 2001 het hoofd zou moeten bieden, nl. de opkomst van China, de mogelijke instorting van Rusland en de proliferatie van haar kernarsenaal, en als derde, ‘catastrofaal terrorisme van ongekende omvang en intensiteit… op het grondgebied van de VS’.

Een jaar later was het zover, maar de Nederlandse kranten schrijven over Carters deskundigheid inzake natuurkunde en zijn werk in de wasstraat, waar hij volgens het Parool een te grote mond had. Daarmee is de kwaliteit van onze pers wel afdoende getypeerd. Mijn probleem is dat ik me ongemakkelijk voel dat iemand met Ashton Carters achtergrond aan het hoofd staat van het Pentagon in een periode waarin één vonk een groot wereldconflict kan veroorzaken.

Kees van der Pijl

Uncategorized

South Stream stopgezet. Economische oorlogvoering in volle gang

Het besluit van de Russische regering om de gaspijplijn onder de Zwarte Zee af te buigen naar Turkije heeft voor enige consternatie gezorgd. De pijplijn, ‘South Stream’, was bedoeld om naar Bulgarije over te steken en dan gas aan zuidoost-Europa (Servië, Hongarije, Oostenrijk) te leveren. Maar Bulgarije werd onder druk gezet om het werk stop te zetten: door de NAVO om militair-strategische redenen en door de altijd gehoorzame EU om juridische redenen. Allemaal onderdeel van de Westerse sanctiepolitiek tegen Rusland.



Dit is oorlogsvoorbereiding, want ‘sancties’, laat daar geen misverstand over bestaan, is economische oorlogvoering.
De sancties tegen Irak waren de opmaat van de invasie van 2003.
De sancties tegen Rusland zijn bedoeld om na het succes in Kiev, ook regime-verandering in Moskou door te voeren.
Maar Rusland is in staat terug te slaan, al betaalt het op dit moment een zware prijs, en verliest het deze fase van de economische oorlog.

Er is echter nog een verliezer en dat is Europa, de EU.
Het argument van de EU dat Rusland zich moet conformeren aan de Europese concurrentieregels is een lachertje. Deze regels die de ‘vrije markt’ moeten garanderen (maar die niet gelden voor Microsoft, Google, enz.) en waaraan wij bv. het FYRA-debacle te danken hebben, gelden echter voor de interne markt en voor geassocieerde landen. Maar Rusland is dat niet en heeft een ander economisch systeem, nl. staatskapitalisme. Net als (bij alle verdere verschillen) China, Japan, Iran, en nog een aantal landen, heeft in Rusland de staat het laatste woord als het gaat om grote economische projecten.

Vandaar dat Mikhail Khodorkovsky, de eigenaar van het Yukos-olieconcern, 10 jaar gevangenisstraf kreeg omdat hij met Exxon en andere Amerikaanse bedrijven was gaan onderhandelen over eigen pijplijnprojecten. Stelen mag, maar de staat heeft het laatste woord en duldt geen privé-diplomatie. Dus werd Yukos teruggegeven aan staatsbedrijf Rosneft en is Khodorkovsky inmiddels weliswaar vrijgelaten, maar ook in ballingschap. Daar heeft hij ‘Open Russia’ opgericht, een organisatie die moet helpen de regime-verandering door te voeren. 


Nederland heeft samen met Duitsland als eerste 1000 man troepen beschikbaar gesteld op de Russische ‘opmars’ (van Berlijn in 1991 naar de Russische grens anno nu) te stuiten, maar kennelijk is er weinig contact tussen defensie en het ministerie van economische zaken. Want de militaire oorlogsvoorbereiding is tegen Rusland gericht, maar de economische oorlogvoering ook tegen onszelf.

South Stream bv is immers gevestigd in Amsterdam, en wordt mede gefinancierd door een banken-consortium onder aanvoering van ING. Deze financiers zullen zich nu moeten bezinnen op wat ze gaan doen, net als grote Europese bedrijven die ingeschakeld waren in het project zoals ENI-Saipem en Salzgitter, twee bedrijven waarvan de beurskoers gisteren met 8 procent kelderde. Het Nederlandse bedrijf AllSeas (in Zwitserland gevestigd) loopt de order voor het leggen van de buizen mis.

Tel uit je winst.

De economische oorlogvoering tegen Rusland om daar regime-verandering door te voeren (en dan op naar China), is dus ook economische oorlogvoering van de VS tegen de EU.

Daar zijn ze in Bulgarije nu wel achter, en de boodschap is zeker ook in Duitsland aangekomen. Een dezer dagen zal het sluimerende conflict tussen de EU en de VS in alle hevigheid uitbreken, tenzij men zich in de Europese hoofdsteden heeft neergelegd bij een naderend militair conflict met Rusland waarop door belangrijke krachten binnen de NAVO wordt aangestuurd.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Hedge funds nemen regering Oekraïne over


De onlangs gehouden parlementsverkiezingen in Oekraïne, waar de Russisch-sprekende bevolking zich in groten getale afzijdig van gehouden heeft, is bekroond met de vorming van een nieuwe regering-Jatsenjoek. Dat de Russen niet stemden kan worden verklaard uit het feit dat de machthebbers in Kiev oorlog voeren tegen de eigen bevolking in het oosten. Maar ook de Oekraïens-sprekende stemmers zullen toch verbaasd hebben opgekeken dat hun regering sleutelposities heeft gegeven aan een Amerikaanse, een Georgiër en een Litouwer. 



Niet alleen zij, maar ook de buitenlandse strijders die in het oosten tegen de Russische opstand vechten, krijgen de Oekraïense nationaliteit.
Overigens zal per 5 december een nieuwe wapenstilstand ingaan, want Oekraïne is failliet. Maar er is ook nog een andere reden om het conflict met Moskou te beheersen en dat zijn de belangen van de hedge funds aan wie de financieel-economische posities in de nieuwe regering zijn toevertrouwd. 


De nieuwe minister van financiën, de Amerikaanse Natalie Jaresko, was midden jaren negentig hoofd van de economische afdeling van de ambassade van de VS in Kiev, en inmiddels is ze samen met o.a. Jeffrey Neal, afkomstig van Merrill Lynch, partner in Horizon Capital, een in Kiev gevestigde beleggingsmaatschappij. Horizon belegt in banken en credit card activiteiten in Rusland en Belarus, en heeft een agrarische tak die 11 000 hectare bouwland in beheer heeft, aangezien Oekraïne ook de beroemde ‘zwarte aarde’ aan buitenlandse beleggers heeft moeten afstaan. De foto is uit een van de beleggingsfolders.


De Litouwer Aivaras Abromavicius zal Jaresko als minister van economische zaken terzijde staan. Hij is een partner in East Capital, een andere beleggingsmaatschappij met een miljardenportfeuille. Ook hij is in alle haast als Oekraïener ingeschreven; omdat zijn vrouw Oekraïense is, opereerde hij al enige tijd vanuit Kiev. East is nog veel groter dan Horizon maar net als deze maatschappij heeft het grote belangen in Rusland.

De economische logica van een voortgaande confrontatie met Moskou wordt door deze benoemingen onderuit gehaald; het kapitaal troeft de nationale tegenstellingen af. 


De Georgiër Aleksandr Kvitashvili tenslotte wordt minister van gezondheid, een post die hij ook al had in zijn vaderland tussen 2009 en 2012. Hij heeft in Georgië de gezondheidszorg geprivatiseerd en in handen van de grote medische en farmaceutische concerns overgedragen. Nu is Oekraïne aan de beurt.

President Porosjenko feliciteerde Oekraïne met deze ‘pro-Europese’ regering, maar met Europa heeft deze ploeg minder te maken dan met de macht van de financiële wereld. Na 1991 werd het land geplunderd door een misdadige groep oligarchen, vanaf 2004 begon een strijd tussen oligarchen uit het westen van het land en die uit het oosten, en 2013 slaagden zij erin de bevolking die tegen de uitverkoop in opstand was gekomen, langs taallijnen in hun onderlinge strijd te betrekken

Nu is het land failliet, verscheurd door oorlog, en wordt de bevolking uitgeleverd aan de internationale financiële wereld.

Kees van der Pijl

Uncategorized

De terugkeer van nationale identiteiten en vijandsbeelden

Vanmiddag organiseerde “Oorlog is geen Oplossing NL” in de Utrechtse Kargadoor een discussiebijeenkomst over de situatie in Oekraïne. Opzet van deze bijeenkomst was een inleiding door prof.dr. Kees van der Pijl, die regelmatig een analyse over de situatie in Oekraïne op de weblog van Oorlog is geen Oplossing NL publiceert, gevolgd door een drietal co-referaten vanuit evenzoveel perspectieven die binnen het samenwerkingsverband “Oorlog is geen Oplossing NL” vertegenwoordigd zijn: een anarchistisch, pacifistisch en communistisch perspectief. De bijeenkomst werd afgesloten met een discussie waarin zich ook een 15-tal andere aanwezigen mengden, onder wie twee vanuit Oekraïne afkomstige Nederlanders, twee mensen die korter of langer in Oekraïne hebben gewerkt en de Nijmeegse polemoloog Leon Wecke.



Kees van der Pijl begon zijn inleiding met de opmerking dat de cirkel van geaccepteerde meningen over de situatie in Oekraïne steeds kleiner wordt. Je staat al snel met een afwijkende mening buiten het geheel van geaccepteerde opvattingen. Binnen dat geheel wordt het daarentegen wel acceptabel gevonden dat de Canadese premier Steve Harper bij de onlangs in Brisbane gehouden G20-top Vladimir Poetin begroette met de opmerking “ik geef je dan toch maar een hand, maar je zult je uit Oekraïne moeten terugtrekken.” Poetin zou daarop geantwoord hebben: “wij zitten helemaal niet in Oekraïne“. Volgens Kees van der Pijl hebben ze beide ongelijk.


Poetin heeft ongelijk omdat Oekraïne eigenlijk altijd in zekere zin een onderdeel van Rusland cq. de Sovjet-Unie is geweest. In het Russische Imperium leefden volgens sommige tellingen 194 volkeren. Onder de tsaren werden alle niet-Russische minderheden onderdrukt en zo mogelijk gerussificeerd. De Bolsjewieken introduceerden een “socialistisch nationaliteitenbeleid” gebaseerd op een combinatie van internationalisme en autonomie. Deze benadering, die vooral door Lenin en Stalin werd voorgestaan, had in Oostenrijk-Hongarije een andere variant, voorgestaan door Otto Bauer, die later in Joegoslavië werd toegepast. Deze benadering gaat – althans in theorie, de praktijk was toch vaak anders – uit van de gelijkwaardigheid tussen volkeren binnen een groter geheel als veelvolkerenstaat en staat tegenover de Westers-liberale benadering van nationale zelfbeschikking met rechten voor minderheden die in dezelfde periode direct de Eerste Wereldoorlog leidde tot de vormen van een aantal nationale staten in wat nu Midden- en Oost-Europa is. In die nationale staten maakt echter de meerderheid feitelijk de dienst uit en zijn de minderheden voor hun vrijheden van die meerderheid afhankelijk. Dat leidt onophoudelijk tot conflicten tussen meerderheid en minderheden. Toen de VN Joegoslavië vroeg hoe het met de rechten van de in dat land levende minderheden zat zeiden zij het land geen minderheden kende; alle groepen hadden – nogmaals: in theorie – gelijke rechten.

Dat de Bolsjewieken dit idee van “internationalisme en autonomie” voorstonden had er ook mee te maken dat zij niets zagen in de vorming van kleine (nationale) staatjes. Voor het opbouwen van een goed functionerende economie heb je nu eenmaal een groter geheel. Na de ineenstorting van het communistisch bestel, werd de Sovjet-Unie ontbonden tot 15 min of meer nationale staten die nu bijna allemaal problemen hebben met de overige nationaliteiten op hun grondgebied en die her en der al tot de nodige spanningen en (gewapende) conflicten hebben geleid.

Tot voor kort was Oekraïne, na Armenië, het land dat nog het meest terug verlangde naar de Sowjet-Unie. Dat heeft niet alleen te maken met de nationaliteitenkwestie, maar ook met de oude Sovjet-economie die zich weinig aantrok van de grenzen tussen de deelrepublieken. Het Oost-Oekraïense Donbasgebied, met haar mijnen en zware industrie, was een economische kerngebied voor de hele Sovjet-Unie en is nog steeds economisch verbonden met andere voormalige Sovjet-republieken. Het kan feitelijk niet bestaan zonder die oude economische relaties.


De Franse econoom Piketty heeft in zijn geruchtmakende boek over het Kapitalisme in de 21ste eeuw gewezen op het feit dat in het Westen in de periode tussen 1910 en 1980, dus globaal in de periode dat in het Oosten de Sovjet-Unie bestond, een middenklasse is ontstaan die de ongebreidelde macht van de economische bezittende klasse enigszins kon inperken. Die middenklasse ontbreekt in Oost-Europa en de voormalige Sovjet-Unie. De politieke en economische machtsstrijd in met name de opvolgerstaten van de Sovjet-Unie was en is er dan ook één tussen oligarchen onderling. Dat gebeurde onder Jeltsin ook in Rusland en Poetin heeft dat daar, met zijn autoritaire regeerstijl, weten te corrigeren. Overigens heeft Poetin dat vooral kunnen doen door de terugval van Rusland van de industriële grootmacht die het in de Sovjet-tijd nog was naar het grondstoffen exporterende land dat het nu is. Binnen het rijtje BRICS-landen (Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika) is Rusland de zwakste van het vijftal en verkeert in feite nog steeds in een economische neergang waar de andere BRICS landen vooral als opkomende economieën worden geduid.

De Euraziatische Unie van Poetin is bedoeld om in een groter verband een alternatieve economische orde in te richten. Eén van de belangrijke gangmakers hiervan zijn de Russische spoorwegen onder hun voorman Jakoenin. Met steun van Italiaanse banken is hij bezig om een grote infrastructurele corridor aan te leggen van Rusland door Centraal-Azie naar China, met de hogesnelheidslijnverbindingen, maar ook datatransmissie en een reeks nieuwe steden langs de route die aan Silicon Valley zouden moeten doen denken.

Kees van der Pijl ziet ook zwarte kanten aan deze Euraziatische ideologie, zoals een conservatieve hang naar religie en een sterk nationalistische zo geen racistische agenda. De Euraziatische gedachte richt zich overigens vooral op Wit-Rusland en Kazachstan. Oekraïne speelt een minder prominente rol in deze en voor Rusland is de sterk verouderde Oekraïense economie eigenlijk niet interessant meer.

Hilary Clinton heeft zich altijd sterk verzet tegen de ontwikkeling van deze Euraziatische Unie omdat ze hierin de vorming van een nieuwe grootmacht ontwaarde. Zij houdt vast aan de We
sterse idee van (kleine) nationale staten die in dit gebied zouden moeten ontstaan en die tegen elkaar kunnen worden uitgespeeld.

En zo komen we van de agenda van Poetin op die van het Westen. Die kun je “imperialistisch” noemen, maar dat is een onvoldoende verklaring. Punt is, volgens Kees van der Pijl, dat het kapitalisme sinds 1980 een sterk financieel en veel minder een productie-karakter heeft gekregen. Sinds Reagan en Thatcher heeft een reorganisatie van de wereldwijde productie plaatsgevonden waarbij men thans oploopt tegen de grenzen van de nationale staten. Zo produceert de VS zelf nog maar 15% van al haar consumptiegoederen; de andere 85% wordt elders geproduceerd en dat wil je natuurlijk wel in de hand houden. Dat kan door regime-veranderingen.

Uiteindelijk is regime-change in China het doel, maar dan kan via de weg van Oekraïne en Rusland. De eerdergenoemde Jakoenin was één van de eerste Russen die door de sancties werd getroffen, hoewel hij niets met Oekraïne maar des te meer met de Euraziatische Unie te maken had. Economische sancties vormen een belangrijk instrument om de Westerse hegemonie aan andere landen op te leggen. Een tweede instrument is de “democratiebevorderingsmachinerie” van massale opstanden tegen de zittende regeringen volgens het model van Gene Sharp en de zijnen en uiteindelijk speelt de enorme militaire macht van de VS – die in haar eentje net zo groot is als alle andere militaire machten bij elkaar – ook nog een rol.

Vanuit het anarchistisch perspectief begint Jan Bervoets zijn betoog met de correctie dat die “democratiebevorderingsmachinerie” van volksopstanden die regeringen ten val kunnen brengen geen schijn van kans hebben als er bij de bevolking ter plaatse geen voedingsbodem zou zijn. En die was er in Oekraïne volop. In de eerste plaats in de door Kees van der Pijl reeds genoemde uitverkoop van het land en haar economie aan de oligarchen, maar vervolgens ook door de strijd tussen die oligarchen onderling om de politiek macht waarbij de verliezer van de verkiezingen regelmatig door de winnaar in de gevangenis werd gestopt.

De Oranjerevolutie was aanvankelijk een opstand tegen deze misstanden. Dat geldt ook voor de Rozenrevolutie die in Georgië een eind maakte aan het presidentschap van Sjevardnadze. Dat het Westen hier handig op in speelde zal allemaal wel, maar de machthebbers hebben feitelijk hun eigen graf gegraven. Janoekovitsj had de opstand op Maidan netjes op kunnen lossen maar heeft in plaats daarvan keihard ingegrepen waarbij hij gebruik maakte van de anti-demonstratiewetgeving die Poetin in Rusland had ingevoerd en die bijvoorbeeld een stakingsverbod voor de vakbeweging behelst. Iedereen werd meteen door het regime als extremist gekwalificeerd en door al die maatregelen kregen de daadwerkelijk fascisten steeds meer steun van de bevolking in hun strijd tegen de zittende regering omdat zij die strijd kennelijk – volgens de regeringspropaganda – aanvoerden.

Jan Bervoets benadrukt dat zowel in het Donjetsgebied in het oosten als in het voormalig Oostenrijks-Hongaarse westen van het land autoritaire en fascistoïde groepen aan de macht zijn. De Al-Russische Verdediging die nu in het Donjetsgebied de lakens uitdeelt met behulp van Russische vrijwilligers hebben inderdaad weinig met Poetin te maken. Het zijn mensen die in Moskou Tsjetsjenen en nu ook Oekraïeners in elkaar slaan. Voor veel Oekrainers komt het gevaar dus zowel uit het oosten als uit het westen. We moeten hier in Nederland vóór de gewone Oekraïense bevolking kiezen maar kunnen daarbij geen partij kiezen voor degenen die in het oosten aan de macht zijn en ook niet voor de mensen die in het westen aan de macht zijn. We moeten gewoon tegen elke vorm van militaire interventie zijn en moeten ophouden om de schuld van de hele situatie bij Poetin te leggen.

Vanuit het pacifistisch perspectief is Jan Schaake het hartelijk eens met deze oproep om niet militair te interveniëren, maar het pacifisme behelst volgens hem meer. Niet alleen het afzien van geweld, maar juist ook het bouwen van vrede door aan verzoening te werken en aan (economische) samenwerkingsverbanden. Wat zich in de huidige situatie in en rond Oekraïne tot uitdrukking komt is dat “we” in het Westen sinds het einde van de Koude Oorlog altijd zijn blijven denken in termen dat we ons militair tegen een mogelijk dreiging vanuit het Oosten moesten verdedigen. Er is aanvankelijk ontwapend, maar altijd wel zodanig dat in “onze” ogen het evenwicht niet verstoord raakte. Midden- en Oost-Europese landen werden aangemoedigd om zich bij de NAVO als militaire verdedigingsorganisatie aan te sluiten en door haar absolute militaire dominantie verloor het Westen elke terughoudendheid om conflicten elders in de wereld met militaire macht “op te lossen”. Delen van de vredesbeweging en linkse politieke partijen zijn ook meegegaan in die vermeend probleemoplossend vermogen van militaire middelen en hebben de NAVO en haar militaire macht, waar ze tijdens de Koude Oorlog zo op tegen waren, van lieverlee geaccepteerd.

Waar de vredesbeweging het ook heeft laten afweten is het werken aan verzoening tussen verschillende landen en volkeren toen dat na de val van de Muur mogelijk was geworden. Alle contacten tussen vredesorganisaties in het Westen en officiële of dissidente vredesgroepen in het Oosten droogden in de jaren na de van de muur op. Tijdens een vredesconferentie vijf jaar geleden in Polen waar ook analisten en activisten uit Litouwen, Wit-Rusland, Oekraïne en Slowakije deelnamen, bleek hoeveel er nog moest gebeuren om tot vrede en verzoening te komen over alles wat die verschillende staten en volkeren elkaar in het recente verleden hadden aangedaan en dat regelmatig naar boven komt om het vuur van hedendaagse conflicten nog wat verder op te stoken.

En in de derde plaats is de pan-Europese Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) die nota bene middenin de Koude Oorlog in 1975 in Helsinki werd opgericht, de afgelopen 25 jaar steeds sterker verwaarloosd terwijl juist haar concept van een inclusieve veiligheid door (economische) samenwerking de problemen die thans worden veroorzaakt door militaire en economische competitie tussen NAVO en EU enerzijds en Rusland en de nog in oprichting zijnde Euraziatische Unie anderzijds had kunnen voorkomen. Vanuit de vredesbeweging is vijf jaar geleden voorgesteld om naar analogie van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal die na een lange reeks Frans-Duitse oorlogen over deze twee belangrijke grondstoffen een Euraziatische Unie voor Olie en Gas op te richten zodat economische politiek niet langer de voortzetting van oorlog met andere middelen kan zijn.

Vanuit het communistisch perspectief is het Rik Min het wel eens met het pleidooi voor een collectief veiligheidsbeleid. De praktijk is dat de EU en de NAVO zich nooit iets van Rusland en China hebben aangetrokken al het om hun veto’s in de VN-veiligheidsraad gaat en overal naar eigen goeddunken regime changes hebben toegepast. Rusland en China voelen zich door dit optreden geopolitiek, militair en economisch bedreigd en nu is het punt bereikt waarop ze de hakken in het zand zetten.

In het opdelen van bijvoorbeeld voormalig Joegoslavië in kleine nationale staatjes heeft het Westen de principes van Helsinki geschonden volgens welke de nationale grenzen in Europa gerespecteerd zouden worden. Overigens heeft Poetin dat ook gedaan door de Krim te annexeren en daar is Rik Min het dus ook niet mee eens. Hij is dan ook tegen nationale afscheidingsbewegingen, tenzij een afscheiding met louter geweldloze middelen en met instemming over en weer tot stand komt. Maar het patroon v
an door het Westen gestimuleerde opdelingen van bestaande landen, blijft zich herhalen. Op dit moment in het Midden-Oosten en het zal Rik Min niet verbazen als ook Indonesië binnenkort aan de beurt is.

Wat de economische samenwerking betreft heeft het Westen er de afgelopen jaren doelbewust voor gekozen om geen olie of gas vanuit de Sovjet-Unie te importeren en er al doende aan bijgedragen dat het communisme economisch niet heeft kunnen overleven. In plaats daarvan heeft men de antidemocratische krachten in Saoedi-Arabië versterkt en zich tot een thans levensgevaarlijk macht uit laten bouwen waar we de komende jaren nog voortdurend tegen zullen moeten vechten.

Na de pauze wordt vanuit de zaal benadrukt dat de nieuwe Koude Oorlog gevoed wordt door de ontmenselijking van een heel volk. Obama zei laatst dat de Russen nog nooit iets tot stand hebben gebracht en McCain dat Rusland niet meer is dan een tankstation dat je ook voorbij kunt rijden om elders te gaan tanken. Dit soort demonisering is over het algemeen de eerst stap op weg naar een volledige uitschakeling. Volgens de spreker is het niet voor niets dat zich deze retorische strijd nu juist voltrekt op het moment dat de EU door allerlei nationalistische tendensen binnen de lidstaten uit elkaar dreigt te vallen. Een nieuwe gezamenlijke vijand kan weer tot en nieuwe cohesie zorgen. Leon Wecke vult aan dat uit een onderzoek naar vijandsbeelden dat hij in de jaren ’80 verrichtte bleek dat men een onderscheid maakte tussen het Russische volk en haar leiders. In de beeldvorming was het volk lui en dom; de leiders waren agressief, vals en sluw.

Een aanwezig student mediastudies pleit ervoor om niet alleen eigen analyses te bloggen, maar juist ook de dominante nieuwsberichten en vooral de daarbij gebruikte beelden te deconstrueren. Er is al een groepjes studenten hiermee bezig en hij is wel bereid om een dergelijk contact tot stand te brengen.

Een andere interessante verbinden zou die met het comité van nabestaanden van de MH17 kunnen zijn. Bij sommigen van hen hoor je ook al dat zij het betreuren dat het omkomen van hun geliefden heeft geleid tot het op de spits drijven van de verhoudingen met Rusland. Destijds waren het ook veel nabestaanden van de mensen die bij de aanslagen van 9/11 in de WTC-torens zijn omgekomen die voorop liepen in de protesten tegen de oorlog tegen Afghanistan omdat de dood van hun geliefden niet zou moeten leiden tot de dood van anderen. Ze hadden het gevoel dat hun leed werd misbruikt.

Andere pleidooien vanuit de zaal riepen op om in ieder geval beide kanten te laten zien en dus van ons uit ook telkens weer de andere kant en om ook in gesprek te blijven met in Nederland woonachtige Oekraïners en Russen.

Jan Schaake

Uncategorized

Stilte voor de storm in Oekraïne?

Woensdag 26 november gaf de commandant van de NAVO Generaal Philip Breedlove een persconferentie in Kiev waarin hij waarschuwde voor een invasie van Oekraïne. Ook stelde hij dat de versterking van de Russische militaire aanwezigheid op de Krim Moskou de mogelijkheid geeft om bijna de hele Zwarte Zee te controleren.
Natuurlijk kan je zo’n bericht ook omkeren en er iets heel anders in lezen, nl. de baas van de NAVO is in Kiev, en dat terwijl de Russen al heel nerveus zijn over de militaire activiteiten aan hun grenzen. (Hieronder Amerikaanse militairen in Litouwen, waar hun materieel nu permanent gestationeerd wordt; de troepen rouleren). 



Je zou bijna vergeten dat de Amerikanen alle grote oorlogen, van Vietnam tot Afghanistan en Irak, verloren hebben. Geen wonder dat hun minister van defensie Hagel ervoor bedankt een nieuwe te beginnen. Maar een opvolger om dat wel te doen blijkt er nu evenmin te zijn.
Hoe dan ook, begin volgend jaar zullen er 150 Abrams tanks en Bradley pantservoertuigen in Polen en de Baltische staten gestationeerd zijn (op dit moment 50). De NAVO heeft sinds 1989 toen aan Gorbatsjov werd beloofd dat het herenigde Duitsland in de NAVO moet maar er verder geen stap in oostelijke richting zou worden gezet, niet stilgezeten. 

Behalve Breedlove die in Kiev was (en dat terwijl vice-president Joe Biden nog maar net zijn hielen had gelicht), bezocht generaal Ben Hodges, commandant van de Amerikaanse troepen in Europa, de Baltische staten en Polen, dus het is een komen en gaan. Het aantal Amerikaanse troepen (nu 29,000 in Duitsland, Italië en België) zal ook worden vergroot. De bezetting van Duitsland is dus door de hereniging niet beëindigd, integendeel.

Erger is eigenlijk dat de campagne tegen ‘Poetin’ op het punt is gekomen waarin het normaal is geworden om hem met Hitler te vergelijken. Pepe Escobar heeft gesproken met bronnen in de Amerikaanse inlichtingendiensten die hem vertellen dat er in Washington nu van uit wordt gegaan dat de doctrine van de wederzijdse afschrikking door de kernwapenarsenalen, is losgelaten, en dat een conflict dichterbij komt waarin wordt aangenomen dat beide partijen nucleaire wapens zullen gebruiken.
Dit leidt in Rusland tot grote ongerustheid omdat men daar niet kan geloven dat de diplomatie in handen is gekomen van mensen die denken dat nu iedere belediging geoorloofd is, omdat er geen vergelijk meer te verwachten is.

Escobar tekent aan dat hij dit zelf ook niet helemaal kan geloven. Wel is duidelijk dat de stroom van beledigingen aan het adres van Poetin (de Guardian spreekt van een giftige, agressieve persoonlijkheid en daarbij een klein mannetje, enz.) de Russische president niet van zijn stuk heeft gebracht.

In een interview met de Duitse zender ARD in Wladiwostok heeft Poetin ervoor gewaarschuwd dat Rusland niet werkloos zal toezien als de Russische bevolking het slachtoffer van etnische zuivering wordt—er zijn al meer dan 800 000 vluchtelingen die ofwel in Oekraïne ofwel (het grootste deel) in Rusland een veilig heenkomen hebben gezocht. En meer dan 4000 doden, 1000 sinds het akkoord van Minsk dat een eind aan de strijd had moeten maken.

De Russisch-sprekende bevolking van Oekraïne is sinds het ten val brengen van Janoekowitsj niet echt meer vertegenwoordigd; bij de laatste verkiezingen was de opkomst in de gebieden waar veel Russisch-sprekende Oekraïeners wonen beneden de 50 procent, en in de ‘volksrepublieken’ werd de verkiezing geboycot en werden eigen verkiezingen georganiseerd. Op de kaart hieronder, uit het decembernummer van Le Monde Diplomatique, zijn deze gebieden aangegeven. Het eigenlijke Oekraïne (in taal-etnische zin) is groen, de rest doet al niet meer (helemaal) mee.


Of de ‘volksrepublieken’ in de Donbass levensvatbaar zijn, valt nog te bezien. Het team van Le Monde Diplomatique dat de regio bezocht trof bijna in iedere stad weer een eigen politieke structuur aan: hier een Kozakken-sovjet republiek, daar een nog radicalere socialistische gemeenschap, en dan natuurlijk het opmerkelijke feit dat er daarbovenop nog twee ‘volksrepublieken’ zijn (Loegansk en Donetsk), niet één gezamenlijke. De mensen leven van de hand in de tand, zeker nu Kiev alle betalingen van pensioenen maar ook materiële voorzieningen heeft stopgezet. Ze overleven in een spookdecor door de verwoestingen en blijven in leven dankzij Russische hulpkonvooien en voedselpakketten van de misdaadkoning en oligarch Rinat Achmetov, van wie het gegronde vermoeden bestaat dat hij de opstand aanvankelijk financierde maar er inmiddels de greep op heeft verloren.

Kees van der Pijl

Uncategorized

‘Save the Children’—Laat dat maar aan Tony Blair over

Wie dacht dat we met de Nobelprijs voor de Vrede voor Obama kort na zijn aantreden, en daarna voor de Europese Unie, de grenzen van de absurditeit wel bereikt hadden, zal zeker opkijken van de ‘Global Legacy Award’ die de liefdadigheidsorganisatie Save the Children aan Tony Blair heeft verleend. Vandaag hebben 200 medewerkers van Save the Children een protestbrief gestuurd waarin ze waarschuwen dat dit de organisatie volledig ongeloofwaardig maakt. 



Blair heeft samen met Bush in 2003 het Midden Oosten in de chaos gestort door Irak binnen te vallen en na een korte oorlog tegen het verzwakte leger van Saddam Hoessein, het land te bezetten. Ondanks de grootste demonstraties uit de geschiedenis in februari 2003, verzet in de VN van Frankrijk, Duitsland, Rusland, België, en nog een groot aantal landen, kozen deze twee voor een ongeprovoceerde aanvalsoorlog, de grootste misdaad die het volkenrecht kent omdat daarin de andere, nl. oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, besloten liggen.

Wie een oorlog begint weet dat die andere misdaden zullen volgen.

Gesteund door Aznar in Spanje, Berlusconi in Italië en Balkenende in Nederland, staken Blair en Bush het Midden-Oosten in brand en het brandt nog steeds.

Honderdduizenden hebben er intussen de dood gevonden, miljoenen levens zijn verwoest, en wat dit betekent voor de kinderen—die al in grote getale het slachtoffer waren geweest van de sancties die onder Britse en Amerikaanse druk aan Irak waren opgelegd—tja, zou dat nou echt nog aan iemand moeten worden uitgelegd?

In Neurenberg werden de overlevende nazi-leiders ter dood veroordeeld. Niet zoals velen denken, op grond van de misdaden die ze tijdens de oorlog hadden begaan, maar vanwege de ongeprovoceerde aanvalsoorlog.

Zo niet ons illustere tweetal. Bush heeft zich wat teruggetrokken en is gaan schilderen, maar Blair is in zaken gegaan. Ook voor hem niet de galg, maar een leven in de schijnwerper. Direct na zijn aftreden als premier in 2007 werd hij speciale afgezant voor het Kwartet (de VN, de VS, de EU en Rusland), een overlegorgaan dat het ‘vredesproces’ tussen Israël en de Palestijnen in leven moet houden. Uitgerekend de meest eenzijdige supporter van Israël werd voor deze taak geselecteerd.

Daarnaast werd hij adviseur van de grote zakenbank JP Morgan, Zurich verzekeringen, en andere ondernemingen. De Daily Telegraph gaf vandaag een overzicht van zijn inkomsten, die geschat worden op 20 miljoen pond per jaar. Zes huizen, waaronder een landgoed in Buckinghamshire en diverse in Londen voor hemzelf en zijn kinderen, getuigen van de goedlopende business van de socialistische ex-premier.

Tony Blair Associates, een adviesbureau dat hij leidt, heeft contracten voor vele miljoenen om de machthebbers in landen als Koeweit, de Verenigde Arabische Emiraten, en Colombia te adviseren over hoe ze hun macht kunnen bestendigen—ook als dat zoals in het geval van Kazakhstan, leidt tot bloedige onlusten gevolgd door repressie. Tony weet wel hoe je dat moet verkopen!

Het Internationaal Strafhof, dat de ene na de andere Afrikaanse politicus naar Den Haag haalt, heeft ondanks de zes huizen het adres van Blair kennelijk nog niet achterhaald (de VS erkennen het gezag van het hof niet, dus Bush kan rustig doorschilderen).

Deze man heeft dus nu een grote onderscheiding van Save the Children gekregen. De wereld op zijn kop. Natuurlijk wordt het iets begrijpelijker als we weten dat de baas van de Britse tak van Save the Children, Justin Forsyth, drie jaar adviseur van Blair was en dat Jonathan Powell, Blairs stafchef, in de Raad van Bestuur van Save the Children zit.

Dat de prijs is toegekend door de Amerikaanse tak van Save the Children, is van geen belang. Wat telt is dat oorlog, een oorlog beginnen, sinds 1991 een belangrijke carrièrestap is voor een Westers politicus. Op de dag dat Obama zijn minister van defensie, Chuck Hagel, ontslaat omdat zoals de krant vanavond schrijft, Hagel niet enthousiast genoeg was over oorlog, herinnert dit ons aan de ongebreidelde oorlogszucht van het Westen. Of het nu gaat om het Midden Oosten, om Oekraïne, of om Afrika, niets schijnt onze politici er nog van te weerhouden om ongebreideld geweld los te laten op iedereen die het waagt om geen orders van ons aan te nemen.

En als je dan je slachtoffers hebt gemaakt, het land in kwestie in chaos hebt achtergelaten—dan in je smoking naar de ceremonie van Save the Children!

Kees van der Pijl

Uncategorized

Israël en Saoedi-Arabië slaan de handen ineen, en niet voor het eerst

Toen Obama in augustus 2013 weigerde zijn eerder getrokken ‘rode streep’ (nl. dat de VS in Syrië zouden ingrijpen als er strijdgassen zouden worden gebruikt) gestand te doen, kwam hem dat te staan op de woede van Saoedi Arabië en Israël. Saoedi Arabië (volgens andere bronnen, Turkije) werd ervan verdacht de islamitische verzetsgroep al-Noesra het gas te hebben geleverd om de aanval in scène te kunnen zetten. Net als Israël wil het Saoedische vorstenhuis tot iedere prijs het regime van Assad ten val brengen om zo de ‘Sji’itische as’ Hezbollah-Damascus-Teheran te breken, en de VS heeft daartoe de middelen. 



En nu dalen de olieprijzen, het wapen waarmee de Saoedi’s al verschillende malen in de wereldpolitiek hebben ingegrepen. In 1985 om Gorbatsjovs experiment om de Sovjet Unie te redden, om zeep te helpen; ditmaal om Rusland en Iran te verzwakken.
Want hoewel er voldoende economische redenen zijn om de oliekraan wijd open te zetten (de crisis, de noodzaak de Amerikaanse onconventionele oliebronnen, zoals schalie en diepwater te beconcurreren met een lage olieprijs) is deze politiek toch vooral ingegeven door geopolitieke overwegingen.

Assad ten val brengen en vervangen door een soennitisch regime dat gehoorzaam is aan Saoedi-Arabië en Turkije, is de allesoverheersende doelstelling. Toen de opstand tegen Assad in handen kwam van radicale islamitische groepen, eerst al-Noesra en toen ISIL, kwam dit doel een stap dichterbij, maar nu moet Saoedi-Arabië wat gas terug nemen want deze groepen mogen zich verheugen in een grote populariteit in Saoedi-Arabië zelf, zozeer dat de monarchie zich erdoor bedreigd voelt.

Vandaar dat Riyad de VS steunt om ISIL aan te vallen. Maar net als Turkije is dit een steun die als het erop aankomt helemaal niets om het lijf heeft. ISIL, dat volgens Patrick Cockburn in The Independent nu een leger van 200,000 man onder de wapenen heeft en een gebied even groot als Groot Brittannië beheerst, zal van deze twee daarom weinig te duchten hebben. Zowel Ankara als Riyad eisen allereerst dat de Amerikanen Assad uit het zadel wippen. Intussen zorgen de lage olieprijzen voor grote verliezen voor Rusland en Iran, die Damascus steunen; ook al zijn de Saoedi’s door het IMF gewaarschuwd dat de olieprijs te laag is en het overheidstekort te ver gaat oplopen.

De stille bondgenoot van Saoedi-Arabië tegen Assad is Israël. En de Saoedi’s mogen dan twijfels hebben over ISIL, Israël heeft die niet—als we de ambassadeur in Washington, Michael Oren, mogen geloven. In een interview al weer enige tijd terug verklaarde Oren, een vertrouweling van premier Netanyahu, dat Israël weliswaar de voorkeur zou geven aan de ‘gematigde oppositie’ maar dat het aangezien die weinig of geen rol meer speelt, zelfs een soenni-jihadistisch regime in Damascus prefereert boven Assad. Zonder Assad is de as Hezbollah-Teheran immers ontregeld.

Alles wijst erop dat de geheime diensten van Israël en Saoedi-Arabië nauw samenwerken in Syrië (de Saoedische geheime dienst staat inmiddels onder leiding van prins Bandar bin Sultan, ambassadeur in Washington ten tijde van 9/11 en vriend van de familie Bush). Eerder had hun samenwerking al resultaat geboekt in Egypte, waar de met Qatar verbonden Moslim Broederschap (waarvan ook Hamas een loot is) door een militaire staatsgreep omver werd geworpen.

De Saoedi’s en de Israëli’s vormen samen een wereldmacht waar niet mee te spotten valt, een die het zowel Obama als Poetin heel lastig kan maken. Zonder de Israël-lobby kan Obama geen stap zetten, maar Poetin heeft ook veel te duchten, bv. in Tsjetsjenië en is kwetsbaar door de grote zakenbelangen van uitgeweken Russische tycoons in Israël.

De samenwerking tussen Israël en Saoedi-Arabië werpt ook nieuw licht op de gebeurtenissen van 9/11—die immers in veel opzichten nog altijd niet opgehelderd zijn. Weinig mensen weten dat het plan voor een ‘Oorlog tegen de Terreur’ in 1984 door Netanyahu, toen Israëlisch ambassadeur bij de VN, is gelanceerd op een conferentie in Washington samen met Amerikaanse topfunctionarissen, met ALLE details die we inmiddels kennen van de oorlog die er ook echt gekomen is—ik heb over deze conferentie meermalen geschreven omdat ik de boekuitgave met alle bijdragen in mijn bezit heb.

Dat 15 van de 19 kapers op die fatale dag Saoedi’s waren, is gevoeglijk bekend. Er bestaat ook een uitgebreide literatuur over de rol van de Saoedische Prins Bandar, maar media zoals CNN hielden zich daar tot nu toe verre van—tot vandaag. In een reportage over Zacarias Moussaoui, die door de VS als het brein achter 9/11 wordt beschouwd, meldt het station dat deze twee handgeschreven brieven heeft overhandigd waarin hij de Saoedi’s ervan beschuldigt de operatie te hebben gefinancierd. Voor CNN een hele stap, al is al eerder, o.a. door Senator Bob Graham, met een beschuldigende vinger naar Saoedi Arabië gewezen.

Dertien jaar na de aanslagen in New York en Washington komen er verbindingen tussen Israël en de Saoedi’s aan het licht die met terugwerkende kracht ook helderheid kunnen scheppen inzake de gebeurtenissen van 9/11. Laat niemand vergeten dat Bush de oorlog verklaarde in antwoord op wat er die dag gebeurde—een oorlog die maar voortgaat en waarin ook ons land onder de wapenen is geroepen en trouw ‘dienst doet’. Zonder vragen te stellen.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Centrum-linkse regering in Zweden? Daar moet een ‘Russische duikboot’ op af


Het aantreden van een sociaal-democratische minderheidsregering in Zweden die een eind wil maken aan het rechtse neoliberale avontuur is met veel spanning tegemoet gezien—zeker in het kleine kamertje in de Ecuadoriaanse ambassade in Londen waar Wikileaks-oprichter Julian Assange nu al zo’n twee jaar zit.

Er kwam echter een hele andere verrassing, één waarvan de media ons natuurlijk weer eens weinig vertellen over de achtergronden. Dat betreft het opduiken van een of meer Russische duikboten in de Zweedse wateren. Hieronder beelden van de zoektocht. 


Hier is misschien een kleine toelichting nodig.

In de jaren zestig en zeventig ontwikkelde Zweden, toen nog een nadrukkelijk neutraal land, zich tot een van de scherpste critici van de Amerikaanse oorlog in Vietnam. Er was al evenmin animo om mee te gaan toen de nieuwe Koude Oorlog tegen de USSR op gang kwam in 1979.

Begin jaren 80 kreeg Zweden te maken met duikboten die in de kustwateren actief waren.

Naar later is vast komen te staan ging het hier om Amerikaanse en Britse onderzeeërs waarmee de waakzaamheid van NAVO-marines werd getest. Door signalen af te geven die een schip identificeren als Sovjet-duikboot, kon worden vastgesteld of er goed werd opgelet.

In 1980 vond men het in de NAVO tijd om de neutrale positie van Zweden te gaan ‘bijstellen’. Het land werd al decennia geregeerd door de socialist Olof Palme, die samen met Willy Brandt en de Oostenrijkse kanselier Bruno Kreisky de Socialistische Internationale leidde, en zich inzette voor ontwapening en een actieve ontwikkelingspolitiek ten aanzien van de Derde Wereld.

Naar onderzoeker Ola Tunander indertijd vaststelde, werden enkele admiraals van de Zweedse marine op de hoogte gebracht van de operaties, maar lokale marine-eenheden niet, en de media en de regering-Palme werden eveneens in het ongewisse gelaten.

Het effect bleef niet uit. In de jaren 70 beschouwde rond een kwart van de Zweden de USSR als bedreigend, in 1983 was dit al gestegen naar 40 procent. Het percentage dat de Sovjet-Unie als een ‘onvriendelijke’ staat beschouwde steeg zelfs naar 80 procent.

In de VS wordt dat ‘perception management’ genoemd, het reguleren van wat mensen waarnemen. Beïnvloeding van de publieke opinie dus.

Dat was ook niet zomaar een plaagstootje. Want toen Palme volhardde in zijn neutraliteitspolitiek werd hij in 1986, precies één dag nadat hij positief had gereageerd op het voorstel van de nieuwe Sovjet-leider Gorbatsjov om aktief aan een kernwapenvrije wereld te gaan werken, vermoord bij een bioscoop. Een moord die nooit is opgelost.

Nu is er een nieuwe regering, die een eind wil maken aan de privatisering en sociale kaalslag en terug wil naar een rechtvaardiger maatschappij. Een van haar eerste stappen was de erkenning van Palestina als zelfstandige staat.

Het kan zijn dat er inderdaad een Russische duikboot in de ondiepe wateren van het Zweedse kustgebied in moeilijkheden is geraakt, al hebben de Russen ontkend dat er schepen van hun marine in de regio zijn.

Wel zijn er NAVO-eenheden in de Oostzee vanwege de crisis in Oekraïne, waarop men met groot machtsvertoon wil antwoorden. Ook een Nederlandse duikboot van de Bruinvis-klasse is er actief, want hoewel op de Nederlandse politie een kwart miljard per jaar bezuinigd wordt en de politie geen tijd meer heeft om de wietplantages bij ons in de buurt te ontruimen, helpt de VVD-PvdA-regering graag mee politieagent in de Oostzee te spelen.

Wie er verder nog in de Zweedse wateren actief is weet ik niet maar enige achtergrond is nooit weg.

Kees van der Pijl

Uncategorized

De gezamenlijke vijand is altijd één deur verder

Voor de tweede keer in anderhalf jaar was Kees van der Pijl, emeritus hoogleraar politieke wereldeconomie, in Enschede om te spreken over de geopolitiek achtergronden van een uitslaande brand. In mei 2013 ging het over Syrië; vanavond stond Oekraïne centraal. Toen men hem in zijn woonplaats Amsterdam vroeg waarom hij nu alweer helemaal naar Enschede moest, was zijn antwoord dat daar nu eenmaal een actieve vredesgroep zat die dit het kennelijke de moeite waard vond dit soort bijeenkomsten te organiseren.



Gorbatsjov zou onlangs gezegd hebben: “Het Westen heeft de wereld aan de rand van de afgrond gebracht door haar rücksichloze Oekraïne-politiek”. Van der Pijl zou dit enigszins willen nuanceren: hèt Westen als zodanig bestaat niet. Er is, ook ten aanzien van Oekraïne, een duidelijk onderscheid te maken in het Angelsaksische Westen (met name de VS en het VK) en het continentale West-Europa dat Donald Rumsfeld tijdens de Irak-oorlog van 2003 met de term “Old Europe” aanduidde en waarin Duitsland de dominante rol speelt.


We zien deze verdeeldheid ook bij eerdere conflicten. Bijvoorbeeld tijdens de oorlogen in het voormalige Joegoslavië waar Duitsland vanaf het begin Slovenië en Kroatië steunde in hun streven naar onafhankelijkheid en de Verenigde Staten de zijde kozen van de moslims in Bosnië en Kosovo. Beide landen stonden met hun Westerse bondgenoten tegenover elkaar totdat ze in Servië een vijand vonden waar ze gezamenlijk tegen op konden trekken. Ook dat mechanisme zien we steeds weer terug. Een gezamenlijke vijand die steeds een deur verder woont dan het land of de landen waar verdeeldheid en onderlinge rivaliteit over bestaat. Een gezamenlijke vijand die vervolgens door gezamenlijk optrekken binnen het NAVO-bondgenootschap wordt bestreden.Dat laatste gebeurde in voormalig Joegoslavië met de oorlogen van 1995 en 1999.

In 2003 zien we wederom de VS met haar Westerse bondgenoten en Duitsland met haar Westerse bondgenoten tegenover elkaar staan. De VS zat toen, tijdens de Irak-oorlog, samen met het VK echt in een internationaal isolement dat kon worden overwonnen door Iran tot gezamenlijke vijand te verklaren. Wederom de vijand één deur verder. In de Libië-oorlog van 2011 deed Duitsland niet mee aan de aanvallen, [maar een jaar later was ze wel van de partij in Mali – JS] en nu zien we hetzelfde in Oekraïne.

Feitelijk is Oekraïne zelfs een veel sterkere splijtzwam tussen Duitsland en de VS. Duitsland wil van Oekraïne een economisch wingewest maken terwijl de interesse van de VS in Oekraïne vooral door militair-strategische overwegingen wordt geleid. Ook op uit deze rivaliteit te komen wordt de gezamenlijk één deur verder, namelijk in Rusland gezocht.

De nuancering van de uitspraak van Gorbatsjov ligt vooral hierin dat het bij het rücksichloze gedrag van het Westen niet om een vooropgezet gewelddadig plan gaat, maar feitelijke om een “gewelddadige verzoening” tussen de verschillende Westerse strategieën ten aanzien van Oekraïne en Rusland.

Voor de achtergrond van deze verschillende Westerse strategieën moeten we een dikke eeuw terug. Rond de voorlaatste eeuwwisseling ontstond in Groot-Brittannië een grote bezorgdheid over de aanleg van spoorlijnen op het Europese en Aziatische vastland. [Rusland legde de Transsiberische spoorlijn aan en Duitsland was bezig met de spoorlijn van Berlijn naar Bagdad – JS] die haar wereldhegemonie als zeevarend land zou kunnen schaden. In 1904 ontvouwde de Brit Halford John Mackinder zijn “Heartland-theorie”. “Heartland” of “kernland” was zijn benaming voor het centrale deel van het Euraziatische continent en de theorie is dat degene die dit kernland beheerst, het “wereldeiland” (Eurazië) beheerst en daarmee de hele wereld.

De Britse strategie was er dus op gericht om het toen nog bestaande bondgenootschap tussen Duitsland en Rusland tot een einde te brengen zodat beide continentale keizerrijken tijdens Eerste Wereldoorlog tegenover elkaar stonden en na afloop van die Eerste Wereldoorlog was de strategie van de Amerikaanse president Woodrow Wilson erop gericht een cordon om Rusland heen te leggen. Niet alleen om het communisme binnen de perken te houden, maar juist ook om geopolitieke redenen.

Deze strategie mislukte echter in de nadagen van de Eerste Wereldoorlog. Toen de overwinnaars van deze oorlog in Genua een conferentie belegde over de oorlogsschulden werden de vertegenwoordigers van de Duitse Weimarrepubliek en toen nog Sovjet-Rusland buiten de deur gehouden. Ze zaten als het ware in de wachtkamer in het stadje Rapallo net buiten Genua. Zij tekenden toen, tegen alle bedoelingen en wensen van de overwinnaars van de oorlog in, een politiek-economisch verdrag tussen beide landen waardoor de door de aanhangers van de Heartland-theorie gevreesde samenwerking tussen de Duitse industrie en de Russische grondstoffen tot standkwam. Opmerkelijk was dat dit Verdrag van Rapallo vooral werd toegejuicht door de meer rechtse politieke krachten in Duitsland, terwijl de sociaal-democraten in de Weimar-republiek juist een normalisering van de betrekkingen met het Westen nastreefden. Onder Westerse strategen heerst nog steeds een Rapallo-syndroom en dit leidt er met name bij Amerikaanse politici nog altijd toe mordicus tegen elke toenadering tussen Europa en Rusland te zijn en al helemaal tegen een Euraziatische Unie zoals Rusland die nastreeft.

Na de Tweede Wereldoorlog heeft Amerika effectiever in Europa ingegrepen door aan het Marshall-plan (dat nu zou 130 miljard dollar waard zou zijn) de voorwaarde te verbinden dat geen zaken meer gedaan zouden worden met met name Rusland. Daardoor brak een crisis uit in Tsjechoslowakije dat, net als Oekraïne nu, zowel economisch afhankelijk was van handelsbetrekkingen met West- als met Oost-Europa. Deze crisis in Tsjechoslowakije leidde tot een communistische staatsgreep in het land die op zijn beurt de aanleiding vormde tot de oprichting van de NAVO. Veel mensen zijn vergeten, aldus Van der Pijl, dat de reden voor de oprichting van de NAVO niet in 1949 niet was gelegen in een militair gevaar van de Sovjet-Unie dat nog herstellende was van de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog, maar het heel reële gevaar van communistische machtsovernames in een aantal Europese landen waar de communistische partij op dat moment erg sterk was, zoals bijvoorbeeld Italië.

Zoals gezegd zien we de crisis die 65 jaar geleden in Tsjechoslowakije uitbrak nu terug in Oekraïne: een land dat zowel met haar oostelijke als westelijke buren economische banden heeft wordt gedwongen tot een keuze tussen economische samenwerking met de ene òf de andere kant. Dat splitst het land: West-Oekraïne is historisch en economisch verbonden met Polen en andere Midden-Europese landen; Oost-Oekraïne met Rusland.

Aanvankelijk wilden diverse EU-landen, onder aanvoeri
ng van Duitsland, wel tot een soort compromis komen, maar met name de VS en het VK hebben het hard willen spelen en Oekraïne inderdaad gedwongen tot een keuze voor het één of het ander. Dit is nu herhaald in een vèrgaande economische boycot ten aanzien van Rusland die vooral in het nadeel van de continentale EU-lidstaten uitpakt dat handel met Rusland drijft voor een totale omvang van 460 miljard euro terwijl de VS en het VK nauwelijks handel met Rusland drijven en dus geen last van die boycot hebben. Tegelijkertijd met deze boycot wordt door de VS en de EU onderhandeld over het Transatlantisch handels en investeringsverdrag (TTIP) dat enorme gevolgen zal hebben voor onze economie maar ook voor investeringen in wat nu nog de publieke sector is. Zo wordt dus niet alleen Oekraïne maar de EU als geheeld dus gedwongen de economische banden met Rusland te verminderen en die met de VS en het VK te versterken.

Voor dit bredere plaatje met historische en wereldpolitieke en wereldeconomische achtergronden is in onze media geen ruimte. Daar verpakt men het liever als een nieuwe Koude Oorlog met Rusland als agressor. Van der Pijl meent dat Rusland beslist een bekritiseerbare rol speelt en bepaald niet vrijuit gaat. Enerzijds heeft het gelijk dat het Westen allerlei afspraken heeft geschonden die het na de Val van de Muur in 1989 met toen nog de Sovjet-Unie gemaakt heeft. Dat betreft de NAVO-uitbreiding, de stationering van NAVO bases in het grondgebied van voormalige Warschau-Pactlanden etc. Zelfs in de discussie over de annexatie van de Krim heeft Rusland op zich wel een punt als de kritiek van het Westen hierop pareert met het Westerse optreden om Kosovo, Zuid-Soedan en Montenegro als zelfstandige staten te accepteren. Vaak zien we in onze kritiek op het agressieve gedrag van anderen niet hoe agressief het Westen zich op het wereldtoneel gedraagt. Vandaag stond in de Volkskrant het bericht dat de Turkse president Erdogan heeft aangekondigd humanitair te willen interveniëren in Mexico waar duizenden doden vallen in de drugsoorlog. Daar lachen wij om, maar als de Amerikaanse president iets dergelijks aankondigt dan vinden wij dat heel normaal.

Tegenover al deze Russische punten die we wel kunnen billijken, staat dat in Rusland de afgelopen 25 jaar ontwikkelingen hebben plaatsgevonden waardoor het een groot deel van onze sympathie verloren heeft. Begin jaren ’90 werd de president van de Russische Sovjet-republiek, Boris Jeltsin, door de VS opgepompt om de president van de Sovjet-Unie, Mikhail Gorbatsjov, terzijde te schuiven. Jeltsin deed dat door samen met de Wit-Russische en de Oekraïense president de Sovjet-Unie op te heffen waardoor Gorbatsjov president was geworden van een niet langer bestaande staat.

De Russische Federatie van Jeltsin, die de belangrijkste erfgenaam van de verdwenen Sovjet-Unie was, is een heel multinationale staat waarin 194 verschillende volkeren leven. Een groot aantal in eigen deelrepublieken of autonome regio’s. Een mogelijkheid om zo’n hele multinationale staat bij elkaar te houden is via een sterk centralistische staatsvorm zoals ook Frankrijk die heeft waar de provinciale prefecten door de centrale regering in Parijs worden aangesteld. Voor Westen was het daarom ook niet helemaal wezensvreemd om Jeltsin te ondersteunen bij de vorming van een sterke centralistische regering met een oppermachtige president. Het Westen steunde Jeltsin dan ook voluit toen deze in 1993 met tanks en dergelijk het Russische parlement aanviel dat onvoldoende bevoegdheden wilde afstaan. Vele doden waren het gevolg, maar het staat nauwelijks in ons geheugen gegrift. Toen het Russische parlement eenmaal was uitgeschakeld, kon Jeltsin uitverkoop houden en werden de staatsbedrijven geprivatiseerd waardoor in Rusland feitelijk een oligarchie aan de macht kwam. Dit proces duurde tot 1998, toen in Azië een economische crisis uitbrak en ook de Russische bubble klapte.

In haar boek “De shock doctrine” stelt Naomi Klein dat vèrgaande privatiseringen het beste doorgevoerd kunnen worden in acute crisissituaties. Tijdens een crisis kan de democratie op een zijspoor gezet worden en kunnen maatregelen genomen worden die nooit een parlementaire meerderheid zouden hebben gekregen.

Dat gebeurde ook tijdens de economische crisis van 1998 toen Poetin aan de macht kwam en het machtsapparaat in handen kreeg dat Jeltsin in de jaren daarvoor met Westerse steun had opgebouwd. Het Westen was er daarbij van uitgegaan dat de Russische president, net als Jeltsin, een soort marionet van het Westen zou blijven. In feite is de Russische president, ook Poetin, een zetbaas van de oligarchen die de feitelijke dienst uitmaken in Rusland. Het Rusland dat in Oekraïne een streep lijkt te zetten tegen verdere uitbreiding van de Westerse invloedssfeer wordt dus feitelijk evenzeer gedreven door kapitalistische en roofzuchtige motieven waar een gevaarlijk nationalistisch-revisionistisch sausje aan mee wordt gegeven.

Op de korte termijn verkeert Rusland economisch in enorm zwaar weer door de huidige sancties, maar de sancties konden met name voor de Russische landbouw wel eens een zegen zijn omdat deze zich nu kan ontwikkelen zonder continu tegen goedkopere landbouwproducten uit Europa te hoeven concurreren. Bovendien haalt Rusland momenteel de economische banden met China verder aan. Het streven van de VS en het VK om de economische banden tussen continentaal Europa en Rusland door te snijden lijkt dus te werken.

Het is goed ons te blijven realiseren dat de Oekraïne-politiek van de VS en het VK hierop is gericht en niet op de economische ontwikkeling van Oekraïne. Ook hier passen zij het liefst een shock doctrine toe, hetgeen tegen de economische plannen en belangen van de continentale EU-landen ingaat die erop gericht zijn om tot economische samenwerking met Oekraïne te komen.

Wat we nu zien is, volgens Van der Pijl, dat elke keer als continentaal Europa een vèrgaande deal met Oekraïne wil sluiten een enorm geweldsincident plaatsvindt die deze deal op losse schroeven ziet. Toen in februari 2014 een akkoord met Janoekovitsj gesloten werd over een amnestie-regeling en bezwering van de politieke crisis in het land, vond een ernstig schietincident plaats waardoor de deal van tafel was en Janoekovitsj uiteindelijk van het toneel verdween. Sindsdien is een reeks soortgelijke incidenten aan te wijzen, met als voorlopig laatste “incident” het neerschieten van de MH17 juist op het moment dat Merkel en Poeten in een vergevorderd stadium verkeerden om een akkoord over Oekraïne en onderlinge samenwerking te sluiten. Door de MH17 kwam dat alles op losse schroeven te staan en is de huidige verwijdering tussen Rusland en ook continentaal Europa gaande. Het zou Van der Pijl daarom niet verbazen dat de daders van het neerschieten van de MH17 toch in het Westen en mogelijk zelfs bij de pro-Westerse Oekraïense regering in Kiew gevonden moeten worden. Daar zijn ook wel – indirecte – bewijzen voor, zoals het feit dat de informatie van Zwarte Doos nog steeds niet is vrijgegeven en Frans Timmermans vorige week per ongeluk onthulde dat het scenario van een raketinslag wordt ontkracht door het feit dat er tenminste één passagier was die de tijd had om een zuurstofmasker op te zetten.

In de discussie komt als eerste het optreden van de Europese liberalen Verhofstadt en Van Baalen (ter plekke als “de Verhofstadgroep” aangeduid) aan de orde. Volgens Van der Pijl een tamelijk goedkope stunt die door beide politici daadwerkelijk is ingevuld, juist nu Oekraïne wel wat meer hulp vanuit Europa zou kunnen gebruiken. Soms is het beter om je in je buitenlandpolitiek maar gewoon door rationale economische belangen te laten leiden en in het geval van Oekraïne voor economische samenwerking met het land te kiezen, zoals Duitsland eigenlijk voorstond. De ellende begint vaak als politici met passie over andere zaken beginnen te praten en de rationaliteit uit het oog verliezen. Daarom is het volgens Van der Pijl ook zo riskant dat Rusland naast haar economische belangen inzake Oekraï
ne ook een nationalistisch- revisionistische kaart uitspeelt. Het is een dynamiek die juist in een oorlogssituatie ongebreidelde vormen kan aannemen. Je ziet het rechtsextremisme ook in Oekraïne toenemen. Bij de eerder dit jaar gehouden presidentsverkiezingen was het percentage Oekraïners dat extreem-rechts stemde inderdaad nog geen 3%, maar Van der Pijl verwacht dat dit, vooral vanwege de huidige oorlogssituatie, bij de komende parlementsverkiezingen veel hoger, mogelijk rond de 20% zou kunnen liggen. Oorlog is geen oplossing en voedt dit soort zeer gevaarlijke tendensen in een samenleving.

Een ander punt dat wordt aangeroerd is het feitelijke failliet van de VS en de rol van de VS als veruit de grootste wapenexporteur ter wereld. Met het laatste punt beginnend stelt Van der Pijl dat het probleem is dat alles commercieel is geworden en ook de oorlogvoering, zodat er inderdaad particuliere actoren zijn die baat hebben bij oorlogvoering. Noami Klein stelt ook in het Shock-doctrine dat het voeren van oorlog tot economische voorspoed kan leiden. Wat het economisch failliet zijn van de VS betreft is de grootste zorg van de VS de wereldhegemonie van dollar. Tijdens het dreigende failliet van de VS ten gevolge van de geldverslindende Vietnamoorlog heeft Nixon in 1971 de dollarkoers losgekoppeld van de goudwaarde en behoudt de Amerikaanse centrale bank zich het recht voor om naar eigen goeddunken dollars bij te drukken. Dat kan het land als enige doen, omdat de hele wereldhandel in dollars wordt gedaan. Zodra dat laatste onder druk staat (zoals bij Saddam Hoessein die de olie-handel in euro’s wilde doen) moet Amerika wel rigoureus ingrijpen om een failliet af te wenden.

Eén van de aanwezigen herkent de “Great Chessboard” theorie van Zbigniew Brzezinski in Mackinders Hearsland-theorie. Van der Pijl beaamt dit en wijst erop dat deze voormalige veiligheidsadviseur van Jimmy Carter, afkomstig uit de Poolse aristocratie, zich in 2003 als een fel criticaster van de regering Bush ontpopte. Volgens hem had de VS niets in het Midden-Oosten te zoeken en moest het haar aandacht ten volle op Eurazië en dus vooral op de ontwikkelingen rondom Rusland richten.

Een andere aanwezige brengt het punt in dat er toch wel terecht werd geprotesteerd tegen de economische misstanden en praktijken van de oligarchen in Oekraïne, zoals er ook terechte en om soortgelijke redenen gestarte volksopstanden waren in Turkije, Bulgarije en Brazilië. Waarom zien we dat onvoldoende in het Westen? Er ontstaat discussie over het spontane karakter van deze demonstraties waarbij ook de demonstraties die 25 jaar geleden tot de Val van de Muur leidden worden betrokken en de wereldwijde demonstratiegolf op 15 februari 2003 tegen de toen nog dreigende oorlog tegen Irak. In antwoord op de vraag waarom in Oekraïne tienduizenden mensen wel maandenlang de kou trotseerden en in Nederland niet, antwoordt Van der Pijl dat in Oekraïne dan ook wel extreme armoede heerst. Het is de enige van alle voormalige Sovjet-Republieken waarbij de economie na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie niet is gegroeid. Het wrange is dat door de huidige situatie de economie nog verder in het slop is geraakt. Het industriële oosten van het land is grotendeels aan puin geschoten en de grote industriële ondernemingen die vanouds vooral Rusland en het Russische leger als klant hadden zijn druk doende hun productiecapaciteiten vanuit Oekraïne naar Rusland te verplaatsen. Het is al met al een heel prangende en uiterst onzekere vraag wie of wat de Oekraïnse economie straks uit het slop wil gaan halen en het land wil helpen met haar wederopbouw.

Over de veel lagere demonstratiebereidheid West-Europa dan in de zojuist genoemde landen wordt nog wat verder gespeculeerd. Hangt het ook niet samen met een veel geringere politieke belangstelling, vooral onder jongeren die vooral over hun nieuwste smartphones willen praten. Volgens Van der Pijl is het van alle leeftijden en generaties dat veruit de meeste mensen zich met de alledaagse zaken willen bezighouden en niet met ingewikkelde toestanden in een ook daadwerkelijk steeds onoverzichtelijker en griezeliger buitenwereld. Het is altijd een minderheid geweest die zich daarvoor interesseerde en in veel gevallen ook vanuit een directe betrokkenheid zoals solidariteitsmanifestaties met bepaalde groepen elders in de wereld. Daarnaast wordt opgemerkt dat ook onder jongeren wel sprake is van enige vorm van politiek activisme, maar dat deze zich vooral vertaald in online-acties via facebook, online-petities etc. Daar wordt dan weer tegenin gebracht dat bij dat soort acties vaak de diepgang ontbreekt. Zo’n online-petitie moet niet meer tekst hebben dan vijf regels en verdieping vindt toch vooral plaats in bijeenkomsten zoals deze.

Jan Schaake

Uncategorized

Heeft het Westen een verantwoordelijkheid als het in Letland misgaat?


De gretigheid waarmee de NAVO oprukt in oostelijke richting is niet om een Russische dreiging te weerstaan, het is pure provocatie en machtsvertoon. De uitslag van de verkiezingen in Letland dit weekend laten daarentegen zien dat een belangrijke stroming in de lokale bevolking verzoening wil. Ondanks een furieuze anti-Russische campagne van Letse partijen, is de sociaal-democratische partij Harmonie opnieuw de grootste geworden met rond een kwart van de stemmen. 37 procent van de inwoners van Letland zijn Russen, en Harmonie krijgt voornamelijk steun van hen, maar niet alleen van hen. Nils Usakovs, een ethnische Let, werd in 2009 voor Harmonie tot burgemeester van de hoofdstad Riga gekozen, hetgeen aantoont, aldus een artikel in The Independent, dat het idee van verzoening alle bevolkingsgroepen aanspreekt. 



De neoNazi-partij Jaunais Laiks (‘Nieuwe Tijd’) die in 2002 nog met bijna een kwart van de stemmen de grootste partij van het land werd, heeft daarentegen terrein verloren, ook door onderlinge ruzies en splitsingen. Nog steeds houden Letse SS-veteranen echter hun jaarlijkse parade; het monument ter herinnering aan de 11 duizend Letse SS-ers die in de oorlog omkwamen, werd onthuld in aanwezigheid van de Letse minister van cultuur.


De politiek van achtereenvolgende etnisch-Letse regeringen is geweest om Russen uit te sluiten van stemrecht en ze geen paspoort te geven, en treft nog altijd zo’n 300.000 Russische inwoners. Voor hen is de eis om examen in het Lets te doen een praktische of principiële barrière waardoor ze van normale burgerrechten verstoken blijven. In antwoord op de spanningen in Oekraïne blokkeert Letland sinds kort ook het doorgeven van de Russische staatstelevisie en heeft het een Russisch cultuurfestival geschrapt.

Twee-derde van de ethnische Letten ziet Rusland inmiddels als bedreiging. Zeker, er is ook een kleinere Russische partij, de Lets-Russische Unie, die contacten onderhoudt met de Russen op de Krim. Maar Harmonie is veel groter.

Inmiddels is Letland lid van de NAVO, de EU, en zelfs in de euro. Je zou dus denken dat wij alle mogelijkheden hebben om aan deze apartheidspolitiek een eind te maken en daarmee de aanleiding voor spanningen en conflict weg te nemen. Maar onze Nederlandse F-16s die de (niet-bestaande) Russische dreiging het hoofd moeten bieden, fungeren in de praktijk als rugdekking voor een politiek van uitsluiting op grond van nationaliteit die anno 2014 in de EU ondenkbaar zou moeten zijn. Sinds ‘Poetin’ als de grote boeman is geïdentificeerd, sinds Pussy Riot, de pedofilie-wet, en Oekraïne, is echter alles geoorloofd als het maar anti-Russisch is.

En toch, hoewel de Letse partijen (allemaal rechts) de Russische dreiging hebben opgeklopt om stemmen te winnen, heeft Harmonie de verkiezingen gewonnen. Ze zullen weer buiten de regering gehouden worden door de eng-nationalistische stroming die een coalitie van de angst vormt, en de NAVO en Nederland staan achter deze stroming. Van verzoening en toenadering wordt de NAVO immers niet wijzer. Misschien dat we in het Westen vertederd worden door de Unie van Groenen en Boeren (ZZS) die een oligarch, Aivars Lembergs, als kandidaat-premier naar voren heeft geschoven. Lembergs is rijk geworden met de olie-overslag in de havenstad Ventspils waar hij sinds decennia burgemeester is, al werd hij enige tijd onder huisarrest geplaatst wegen afpersing en omkoperij. Maar daar hebben wij in het Westen helemaal geen moeite mee. Aangezien de olie die hij verhandelt uit Rusland komt, wil Lembergs goede betrekkingen met Moskou—en zo krijgen we de situatie dat de vrede moet worden bewaard door de oligarchen tegen wie de bevolking op een dag in opstand zal komen—net als in Oekraïne. Zullen we ook dan weer de kant kiezen van de oligarchen, de nationalisten en de Nazi’s?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Aankondiging demonstratie 4 oktober 2014

Nederland heeft besloten om deel te nemen aan de coalition of the willing, hiermee heeft de Nederlandse regering en indirect het Nederlandse volk de oorlog verklaard aan de Islamitische Staat in Irak en Syrië. Wij zijn niet tegen het uitroeien van de IS integendeel, echter is dit de 7e oorlog die Amerika en haar bondgenoten uitvoert in landen waar zij eigenlijk niets te zoeken hebben!! Door deze oorlogsverklaring zal het geweld alleen maar escaleren, ook ik Nederland. Ook is het een vrijbrief voor Amerika om de legitieme regering, gekozen door het Syrische volk, o.l.v. President Assad omver te werpen, dit is het uiteindelijk doel, het zijn imperialistische oorlogen! Ook is de IS met steun van Amerika, groot geworden, nu het uit zijn voegen groeit moet het uitgeroeid worden…Komt allen en laat je stem je horen tegen oorlog en geweld. Deze demonstratie wordt wereldwijd gehouden ! voor Nederland:www.oorlogisgeenoplossing.blogspot.nl

Uncategorized

Protestactie in Enschede

De geboortedag van Mahatma Gandhi, 2 oktober, is enkele jaren geleden door de Verenigde Naties uitgeroepen tot de “Internationale Dag van Geweldloosheid”. Uitgerekend op deze dag stemde de Tweede Kamer in met de Nederlandse deelname aan aan de oorlog tegen IS in Irak en Syrië. Vooruitlopend op die instemming waren eveneens vandaag al Nederlandse F16’s naar een luchtmachtbasis in Jordanië overgevlogen om zo snel mogelijk aan de bombardementsvluchten boven Irak deel te kunnen nemen. “Het draagvlak voor een militair missie is nog nooit zo groot geweest,” kraaide minister Timmermans vandaag in de Tweede Kamer. In Enschede klonk echter een dissident geluid.



Daar organiseerden de Aramese Beweging voor Mensenrechten, Enschede voor Vrede, de Samenwerkende Democratische Organisaties, de Socialistische Partij afdeling Enschede en de Turks-Mediterrane Alawatische Vereniging TAAB in de Enschedese binnenstad een protestactie tegen deze oorlog en tegen de Nederlandse deelname hieraan. Aan deze protestactie, die op een nog kortere termijn georganiseerd moest worden dan de ook al korte termijn waarop de Tweede Kamer de zgn. artikel-100-brief moest behandelen, namen uiteindelijk zo’n 30 mensen deel. Aan het winkelend publiek op deze koopavond werd een flyertje uitgedeeld met de volgende tekst:

BESTRIJD IS!
MAAR NIET HOOG UIT DE LUCHT
EN DOOR ANDEREN TE BEWAPENEN


De Tweede Kamer zal vanavond instemmen met de inzet van zes Nederlandse F16s en 130 trainers in de oorlog tegen IS in Irak en Syrië, waaraan ook landen uit de regio deelnemen met, zoals Saoedi-Arabië en Turkije, op z’n minst een dubbele agenda jegens IS, Irak en Syrië.

Natuurlijk moet IS bestreden worden, maar eerdere oorlogen waarbij het Westen alleen maar bombardeert en lokale troepen op de grond het vuile werk moeten opknappen, hebben in Afghanistan, Irak of Libië niet tot vrede, veiligheid en stabiliteit geleid.

Al jaren roepen wij op tot het stopzetten van de stroom wapens, strijders en financiën aan de strijdende partijen in Irak en Syrië. Zolang dit doorgaat, is een militair optreden tegen IS dweilen met de kraan open. Wij bepleiten een politieke oplossing via onderhandelingen met àlle betrokken partijen en àlle bevolkingsgroepen in Irak en Syrië.

OORLOG IS GEEN OPLOSSING

Uncategorized

Het Westen zegt Oekraïne gedag, zoek het verder zelf maar uit


Vandaag, 1 oktober, vond een ernstig incident plaats in Donetsk, de grootste stad in de opstandige Donbass, toen daar een school en een bushalte onder vuur kwamen (foto hieronder). Er zijn volgens de eerste berichten elf doden en 41 gewonden, de meeste bij de bushalte; enkele onderwijzers maar gelukkig geen schoolkinderen. Deze ernstige schending van het op 5 september na Russische bemiddeling in Minsk gesloten akkoord verraadt de voortdurende activiteit van de neo-Nazi-elementen aan de kant van Kiev en hun weigering het bestand te aanvaarden. 



Maar in de media hier horen we weinig meer over Oekraïne. Alles lijkt erop, hoe ongelofelijk dit ook mag klinken, dat het Westen zijn handen van Kiev heeft afgetrokken. Volgens de Indiase diplomaat M.K. Bhadrakumar heeft dat ermee te maken dat Oekraïne de winter ingaat met een economie die inmiddels een krimp heeft ingezet in de dubbele cijfers, veel erger dan verwacht. Het land had volgens eerdere schattingen 50, maar inmiddels zo’n 100 miljard dollar nodig om overeind te blijven—maar president Porosjenko, met veel fanfare ontvangen in Washington, kreeg van Obama slechts 50 miljoen om 2015 door te komen. Een bedrag dat de lachlust zou opwekken als het niet zo’n droevig teken was van hoe het Westen het ene moment claimt dat de beschaving wordt bedreigd, het volgende weer ergens anders bezig is met oorlogvoering. 

De sancties tegen Rusland blijven, maar Obama raadt Kiev zonder met z’n ogen te knipperen aan om met alle buren, oost en west, goede betrekkingen in stand te houden, in het bijzonder de economische en intermenselijke relaties met… Rusland.

Bhadrakumar ziet als signalen dat het Westen zijn handen aftrekt van Oekraïne het verrassende maar in het nieuws even kort meegenomen besluit van de EU om het associatie-akkoord, waar de hele burgeroorlog om begonnen was en dat nu door Porosjenko getekend is, in de vriezer te plaatsen tot eind 2015; de EU-steun voor het akkoord van Minsk; de geheime ontmoeting tussen de ministers van buitenlandse zaken van Frankrijk, Duitsland en Rusland in de marge van de recente bijeenkomst in Parijs over de Islamitische Staat; de erkenning door de NAVO dat Rusland zijn troepen van de grens met Oekraïne heeft teruggetrokken; en de ontmoeting tussen de ministers Lavrov en Kerry in New York.

Experts voorspellen dat niemand veel animo heeft om de bodemloze put van Oekraïne te gaan bijvullen. Polen en Litauen, die wel een gezamenlijke brigade met Oekraïense militairen wilden vormen, hebben natuurlijk geen middelen. Duitsland dan? Alles lijkt erop, aldus de doorgaans zeer goed geïnformeerde Bhadrakumar, dat Poetin weer een diplomatieke overwinning heeft behaald, want het lijkt het meest waarschijnlijk dat Porosjenko Moskou op het oog heeft om hem uit het moeras te trekken. Dat is allemaal minder verbazend dan het lijkt want zoals eerder gemeld, is Porosjenko een opportunistische oligarch die bereid is zaken te doen met andere oligarchen en Poetin vertegenwoordigt de oligarchen van Rusland.

Dat weet men ook in het Westen. Bhadrakumar besluit zijn artikel met het aanhalen van de Britse ex-minister van defensie, de Conservatieve hardliner Liam Fox, die waarschuwt op te houden met de dreigementen aan het adres van het Kremlin en erop wijst dat er ‘verschillende manieren zijn om met de situatie in Oekraïne’ om te gaan.

Nu nog de neo-Nazi’s overtuigen die in het oosten voor Kiev de kastanjes uit het vuur halen en die bovenaan de lijst van verdachten moeten worden geplaatst van het eerder vermelde incident in Donetsk.

In een artikel over een van deze groepen, het Azov bataljon, in The Guardian, getiteld ‘de strijders van het Azov-bataljon zijn het meest geduchte wapen maar kunnen ook de grootste bedreiging zijn van Oekraïne’ werd op 10 september jl., dus vijf dagen na het akkoord van Minsk, al voorspeld dat deze groep en vergelijkbare vrijwilligersformaties de grootste bedreiging vormen voor de stabiliteit in het land. Hun bewondering voor Hitler, het voeren van het SS-symbool van de ‘Wolfsangel’, en andere tekenen van hun politieke profiel worden aangehaald om duidelijk te maken wat hun intenties zijn. Maar vooral het feit dat ze unaniem van plan zijn om de strijd naar Kiev te verplaatsen als hun missie in het oosten wordt afgeblazen. Het Azov-bataljon wordt gefinancierd door de gouverneur van Donetsk, de oligarch Serhiy Taruta, maar het artikel tekent op dat de leden niet zullen schromen diens chef in Kiev, Porosjenko, af te zetten en door een dictator te vervangen. En dan nemen ze ook hun buitenlandse vrijwilligers mee zoals Mikael Skillt, een Zweedse scherpschutter die hier meestrijdt—al eerder vermeldde ik de opvallende rol die Nazi’s uit Zweden in Oekraïne spelen.

De typische vrijwilligers die voor Kiev vechten zijn Oekraïense ultra-nationalisten of Nazi’s maar de strijders in het Azov-bataljon hebben Russische als eerste taal, en zij zijn positief over sommige gelijkgezinde strijders aan de andere kant zoals Igor Strelkov, een voormalig officier van de Russische geheime dienst FSB. Opvallend volgens het artikel is dat de Azov-Nazi’s net zo negatief zijn over de machthebbers in Kiev als over Poetin, die velen van hun zijn eigen ‘Maidan’ toewensen. Ook de Oekraïense militaire leiding die verantwoordelijk gehouden wordt voor de zware verliezen in het oosten, is bijzonder gehaat.

Het Azov-bataljon en vergelijkbare groepen zoals het Aidar-bataljon hebben volgens Amnesty International zware misdrijven begaan, die niet ongestraft mogen blijven. Het Westen heeft echter besloten de andere kant op te kijken en Porosjenko en de zijnen mogen het van nu af aan zelf opknappen terwijl het land de afgrond inglijdt.

Kees
van der Pijl

Uncategorized

De oogst van Israëls Gaza-operatie


De Israëlische operatie in Gaza heeft volgens de Minister van defensie Moshe Ya’alon 9 miljard Amerikaanse dollars gekost, een flinke greep in de jaarlijkse defensiebegroting van 14 miljard. En dat zijn alleen maar de directe militaire kosten, want Israël heeft ook zware schade op het gebied van het toerisme opgelopen. Volgens een recente opiniepeiling is Hamas daarentegen alleen maar populairder geworden. Hamas is overigens na de afzetting van Morsi in Egypte, een van de weinige zo niet de enige gekozen regering in de Arabische wereld.



Het was dus, om met de Israëlische commentator Uri Avneri een van de weinige kritische stemmen die in de lucht blijven in het racistische klimaat dat het land in de greep heeft, ‘een oorlog voor niets’. 50 dagen, en aan Israëlische kant, 71 doden, van wie 66 soldaten, 1 kind. Onder de Palestijnen, 2143 doden, waarvan 577 kinderen, 263 vrouwen, 102 bejaarden. 11.230 gewonden, en dan ook nog eens 12 demonstranten, overwegend kinderen, doodgeschoten op de bezette Westoever. De infrastructuur van Gaza voor de zoveelste maal met de grond gelijk gemaakt. Dat is Israëls ‘recht om zich te verdedigen’, ook in Nederland een plechtig beleden principe dat verdere iedere discussie overbodig maakt. 


De aanleiding was de ontvoering van drie godsdienst-studenten bij Hebron op de Westoever, door leden van Hamas die op eigen initiatief handelden in de hoop gevangen kameraden te kunnen vrijkopen—het vrij krijgen van gevangenen, aldus Avneri, is wat op dit moment iedere Palestijnse militant bezig houdt want Israël houdt niet met ze gevangen zetten. Maar omdat de ontvoerders amateurs waren, liep de operatie op een fiasco uit—toen een van de studenten zijn mobiele telefoon gebruikte, raakten ze in paniek en schoten hun gevangenen dood.

Israël greep het gebeurde aan om een plan uit te voeren dat al klaar lag—alle Hamas-activisten op de Westoever, inclusief degenen die vrijgelaten waren in de ruil voor de Israëlische gevangene, Gilad Shalit, werden weer gearresteerd. Maar dit was in strijd met de afspraken met Hamas dat zijn leden op de Westoever niet aan hun lot kon overlaten en daarom het vuur opende met zijn raketten. En daarop volgde de invasie van 80.000 Israëlische soldaten en nog steeds volgens Avneri, ‘een festival van destructie’. Overigens zou ik zelf benadrukken dat de agressie van Israël vooral geprikkeld wordt door de samenwerking tussen Hamas en Fatah. Maar terug naar Avneri.

Aan de Israëlische kant waren de verliezen in vergelijking gering. Maar het aanzien van het land in de wereld heeft zwaar geleden, aldus Avneri. Het beeld van Israël is veranderd van een klein dapper land tot een brutaal monster. Het anti-Semitisme neemt toe, want dit is het land van het Joodse volk en de meeste joden verdedigen Israël.

‘In Israël zelf heeft het fascisme, vuil en onmiskenbaar, zijn lelijke gezicht getoond. “Dood aan de Arabieren”, en “dood aan de linksen” zijn geaccepteerde strijdkreten geworden. Iets van deze vuige golf zal hopelijk wegebben, maar iets ervan kan blijven hangen en een permanent verschijnsel worden.’ Tot zover Avneri.

Dat wil niet zeggen dat Israël niets overhoudt aan deze misdadige campagne. Want nog geen maand na te hebben huisgehouden in Gaza, heeft de Amerikaanse Senaat afgelopen donderdag de US-Israel Strategic Partnership Act aangenomen (unaniem)—in mei had het Huis van Afgevaardigden de wet al met 410-1 zijn goedkeuring gegeven. In het hele Congres is er dus één lid dat het minder verstandig vindt Israël op dit moment allerlei voordelen te geven, zoals nieuwe straaljagers en voorrang bij verkoop van surplus-materieel van de Amerikaanse strijdkrachten, naast energie- en andere samenwerkingsprogramma’s.

Het is een onthutsend blijk van de macht van de Israël-lobby in de VS, de ‘staart die met de hond kwispelt’.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Hoe Nederland heeft meegeholpen aan de opbouw van ISIS

Temidden van de commotie over het onthoofden van een in Syrië ontvoerde Brit door een uit oost-Londen overgewaaide jihad-toerist is het misschien nog eens nuttig om in herinnering te roepen hoezeer ons land betrokken is bij deze ontwikkelingen. En dat niet alleen doordat wij, tot vlak voor de NAVO-top in Wales, onze eigen jihad-toeristen niets in de weg hebben gelegd. 



Ik laat de periode van de eerste Golf-oorlog (in 1991, om Iraakse troepen weer uit Koeweit te verjagen) rusten, evenals de moorddadige sancties die vervolgens tegen het land werden ingesteld (die honderdduizenden slachtoffers maakten). Maar in 2003 waren we erbij, en daarmee steunde Nederland, zonder VN-mandaat en met voorbijgaan van het oppositiefront van Frankrijk, België, Duitsland en Rusland, de invasie die een eind maakte aan wat er nog restte van de georganiseerde staat en samenleving van dictator Saddam Hoessein.



Natuurlijk mag je dan ook een mooie tafel komen bekijken in het Witte Huis, en onze ‘staatsman’, Jaap de Hoop Scheffer (links op de foto), werd NAVO-secretaris-generaal.

Tegen Libië waren we opnieuw van de partij, en ook daar is aan het bewind van een dictator een eind gemaakt en hebben we direct ook staat en maatschappij meegenomen. Ook Libië bestaat niet meer als georganiseerde samenleving, Noord-Afrika en de Sahel-landen, waar het bewind van Gadaffi ondanks alles een belangrijke bron van stabiliteit was, zijn ontwricht, en stromen migranten steken de Middellandse Zee over naar Italië en Griekenland.
In Syrië in 2013 mocht Nederland daarom niet ontbreken en aangezien NAVO-bondgenoot Turkije (1 miljoen man onder de wapenen) ‘bedreigd’ werd door het in burgeroorlog verwikkelde bewind in Damascus (100,000 man, aan handen en voeten gevonden in een verbitterde burgeroorlog), moesten wij, onze NAVO-verplichtingen getrouw, te hulp snellen met een Patriot anti-raketsysteem, net als onze buur Duitsland.
O҂O.nl werd opgericht uit protest tegen deze missie die ons inziens niets te maken had met deze beweerde dreiging maar bedoeld was als steun voor regime-verandering in Syrië, de opbouw tegen Iran, en uiteindelijk oorlog tegen Rusland.

In de Daily Telegraph wordt nu onthuld door een voormalig Amerikaans ambassadeur in Ankara, Francis Ricciardone, dat Turkije dat dit land actief steun verleende aan al-Qaida, waarvan ISIS een directe afstamming is. Riccardione (die in juni jl. zijn post verliet) onthult dat Ankara direct samenwerkte met Jabhat al-Noesra, een tak van al-Qaida, en met fanatieke salafisten-groepen zoals Ahrar al-Sham. Hoewel hij er bij de Turken op aandrong, de grens voor deze groepen te sluiten, gingen ze daarmee door omdat ze dachten daarmee directe greep op een nieuw regime in Damascus te kunnen krijgen. De VS waren hier tegen (tenminste, het State Department) omdat Washington zijn kaarten hadden gezet op het Vrije Syrische Leger (waarvan de wapens in handen van IS zijn en dat inmiddels zelfs een bondgenootschap met IS heeft gesloten).

In de zomer van 2013 splitste ISIS, alias ISIL, nu de Islamitische Staat, zich af van al-Noesra om een hardere lijn door te kunnen zetten. Bij de verovering van Mosoel namen ze 49 Turkse diplomaten gevangen die daar op het consulaat werkten, en die hebben ze nog steeds. Amerika en Engeland, met Australië als meest recente bondgenoot, willen nu via aanvallen op IS de achterdeur van Syrië forceren en zo alsnog in de burgeroorlog daar interveniëren. En wij de Turken maar beschermen tegen Assad!

ISIS heeft in heel Turkije inmiddels aanhangers en recruteringsbureaus. In 2003 vroeg Bush of hij vanuit Turkije mocht opereren tegen Irak, maar dat werd toen afgewezen. Ditmaal heeft John Kerry, vorige week op bezoek in Ankara, ervan afgezien om openlijk te vragen om een Turkse bijdrage in de operaties tegen ISIS. Met 49 gijzelaars en de Islamitische Staat vertakt in heel Turkije, zou al te demonstratieve steun ook onvoorziene gevolgen kunnen hebben, en bovendien zijn de nieuwe president en zijn partij militante Soenni’s.

En Nederland? Onze Patriots zijn er nog steeds, à 42 miljoen per jaar, want zoals indertijd hoog en laag werd beweerd, we laten een bondgenoot niet in de steek (meer dan 100 journalisten in de gevangenis, maar goed), Nederland moet weer op de kaart worden gezet, enz. enz. Komt hier ooit nog een eind aan?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Verzinsels en NAVO-stemmingmakerij rond MH17 en ‘Moskou’


Het gezegde ‘Het eerste slachtoffer in een oorlog is de waarheid’ mag ditmaal ook voor de aanloop naar oorlog gelden, want nog voordat het tot een werkelijk groot conflict met Rusland is gekomen worden insinuaties en verdraaiing gebruikt om de spanning er in te houden. 

Het voorlopige rapport over de ramp met vlucht MH17 boven Oekraïne, dat gisteren, 9 september, bekend werd gemaakt, is zo vaag dat een Russische krant als conclusie de kop plaatste ‘Uit Nederlands onderzoek blijkt dat het toestel naar beneden is gekomen.’ 


Dat wil niet zeggen dat er niets in het rapport staat. Er wordt melding gemaakt van ‘meerdere projectielen’ die de cockpit zijn binnengedrongen, en de voorzitter van de commissie verklaarde later dat er ook metalen delen in de lichamen van de bemanning zijn aangetroffen, die uitsluitsel kunnen geven om wat voor projectielen het is gegaan. 


Maar prompt de dag voor het openbaar maken van het rapport komt de BBC met drie getuigen die verklaren tegenover journalist John Sweeney (lees op Wikipedia wat voor journalist we hier voor ons hebben), de BUK te hebben gezien en zelfs te hebben gesproken met de bevelvoerende officier, die een ‘Moskous accent’ had. Is dat even toevallig! De Volkskrant demonstreert hoe zo’n goed-getimed bericht uitpakt. De krant geeft in de opsomming van de punten van het rapport bij punt 3 over de projectielen, gemakshalve dit verhaal ook nog even mee, hoewel het niet in het rapport staat. Zo blijft toch weer hangen dat het ‘de Russen’ waren. 

Helaas wordt iedere poging om bij het uitblijven van essentiële informatie, zèlf tot een conclusie te komen, in de media afgedaan als ‘samenzweringstheorie’. In de VS is aangetoond dat tot aan de moord op Kennedy in 1963 het begrip ‘samenzweringstheorie’ gemiddeld eens per jaar in ofwel de New York Times of de Washington Post voorkwam. Toen het rapport van de Commissie-Warren uitkwam, dat volhield dat er maar één schutter was geweest (hoewel dat in strijd was met de autopsie), verzond de CIA een memo naar hoofdredacties waarin werd aanbevolen, twijfel over het rapport af te doen als ‘samenzweringstheorie’—en prompt dook het begrip in de genoemde kranten veel vaker op, volgens tellingen gemiddeld één keer per maand. 

En dat is zo gebleven. Dus wie bv. twijfelt aan de officiële lezing van ‘9/11’, de aanslagen in New York en Washington, hangt een ‘samenzweringstheorie’ aan. Het staat heel goed voor een journalist om alternatieve verklaringen als zodanig af te doen. Dat is voldoende om te bewijzen dat jij zelf serieus en betrouwbaar bent. Met MH17 is het niet anders. Iedereen die twijfelt aan de in dit geval officieuze lezing…

En die lezing is, kort samengevat, ‘Poetin’. 


Dus waarom eigenlijk niet in het midden laten wàt er precies gebeurd is, wie van iets wist, enz. Zeker, Kennedy was het slachtoffer van een complot, de officiële lezing over ‘9/11’ bevat te veel feitelijke onmogelijkheden om waar te kúnnen zijn, enz.

Toch is het veel vruchtbaarder om te kijken naar wat met die gebeurtenissen is gedaan. Na de dood van Kennedy werd de Vietnam-interventie opgevoerd tot een oorlog van wereldhistorische proporties, steun aan het atoomwapenprogramma van Israël hervat, en de toenadering tot Cuba stopgezet. Het antwoord op ‘9/11’ was het uitroepen van oorlog zonder einde tegen ‘het terrorisme’, wat dat ook mag betekenen. En die oorlog, met de bijbehorende record-defensiebegrotingen in de VS, gaat inmiddels zijn 15de jaar in, met diverse locale oorlogen als gevolg.

Zo is het ook met MH17. Wie of wat daarbij speelde (en ik houd het op de boordkanonnen van een Sukhoi onder commando van de Oekraïense Nationale Veiligheidsraad, en àls er daarnaast een BUK in het geding was, een van het Oekraïense leger), mag blijven rusten. Tegen de tijd dat het eindrapport volgend jaar uitkomt, interesseert het bovendien niemand meer.

Maar de consequenties zijn evident. Onmiddellijk afbreken van het geheime overleg tussen Merkel en Poetin over een oplossing; NAVO-oorlogsberaad in Wales. Het Afghanistan-debacle is vergeten, dat Libië als staat uiteenvalt, Noordafrika gedestabiliseerd is, en de migratie over de Middellandse Zee helemaal uit de hand loopt, komt nauwelijks meer in het nieuws. John Feffer , directeur van Foreign Policy In Focus, wijst erop dat in plaats daarvan ‘Moskou’ weer de prioriteit van de NAVO is, en dat de opbouw van NAVO-strijdkrachten in oost-Europa de ‘grens’ met Rusland honderden kilometers verder in oostelijke richting verlegt. De VS heeft de crisis in Oekraïne gebruikt om oost-Europa nadrukkelijker in de Amerikaanse en NAVO-invloedssfeer te brengen; maar bovendien zijn Zweden en Finland nu NAVO ‘gastlanden’, zonder lid te zijn. M.n. in Zweden hebben de VS en de NAVO in de afgelopen jaren al een reeks militaire oefeningen gehouden en er is een belangrijke electronische communicatie- en inlichtingenbasis in noord-Zweden.

Dát is wat het heeft opgeleverd om ‘Poetin’ van alles in de schoenen te schuiven, en dat dit ook zo is, is voor iedereen zichtbaar. Dáár moeten we ons op concentreren, hoe verleidelijk het ook is om dieper te graven in de details rond MH17 en hoe pijnlijk het ook is dat de nabestaanden (en dat zijn we eigenlijk allemaal) het bos in worden gestuurd met platte propaganda en leugens.

Kees van der Pijl

Uncategorized

‘Russsische agressie’ houdt maar niet op. Nieuwe sancties ondanks akkoord


Binnen een dag nadat een staakt-het-vuren is overeengekomen tussen de machthebbers in Kiev en de opstandelingen in het oosten van Oekraïne, heeft de EU nieuwe sancties afgekondigd tegen Rusland. Kennelijk mag de spanning geen moment uit de lucht. Er zijn al veel te veel kritische geluiden over de NAVO te horen, we moeten de angst voor ‘Poetin’ erin houden! 
Zo schrijft Seumas Milne in The Guardian (een krant die niet mag worden overgeslagen—tenminste, als Labour in de oppositie is) dat de NAVO de vrede niet beschermt maar haar bedreigt. Maar dát was niet de bedoeling!
(Op de foto zien we hoe Poetin zijn veroveringen sinds 1991 overziet). 



Ook onze Frans T., enige tijd terug tot ‘staatsman’ uitgeroepen en inmiddels als EU-commissaris voorgedragen (van wat weten we nog niet), heeft ‘twijfels’ over het akkoord. Een ‘staatsman’ word je als je keurig in de pas loopt, dus geen eigen mening hebben, liever nog een schepje bovenop de niet aflatende oorlogsstemmingmakerij. 


Maar als het goed gaat in Oekraïne (dus ‘mis’ voor de NAVO en de EU), dan hebben we gelukkig nog de Baltische staten. Estland, waar Obama enkele dagen geleden, voorafgaande aan de NAVO-top in Wales, nog kort op bezoek was om ‘onverbrekelijke banden’ e.d. te benadrukken, is te hulp geschoten met een incident dat volgens de Volkskrant het kleine land, dat van het Sovjet-verleden een Russisch-sprekende minderheid heeft geërfd ter grootte van een-derde van zijn bevolking, ‘in paniek’ heeft gebracht. 

Het gaat om een Estse politieman die belast is met de grensoverschrijdende misdaad tussen Rusland en Estland, en die volgens aanvankelijke berichten, door Russen ‘ontvoerd’ was. Van Russische zijde werd zijn arrestatie bevestigd, onder vermelding van het feit dat hij zich op Russisch grondgebied bevond en 5000 dollar en een vuurwapen op zak had. 

Beide lezingen zijn mogelijk, de één eigenlijk iets meer aannemelijk dan de ander, maar goed. Gelukkig wordt alle twijfel weggenomen door de minister van Binnenlandse Zaken van Estland, Ain Seppik, die sprak van ‘een doelmatige aanval’. Hij voegde eraan toe ‘in het licht van de huidige ontwikkelingen niet in toeval te geloven’, daarmee, nog steeds volgens de Volkskant, ‘refererend aan de situatie in Oekraïne’. Nou, dat is nou precies wat ik zelf al vermoedde.

De inkt van het akkoord in Oekraïne is nog niet droog, het blijkt (voorlopig) stand te houden, en prompt gaan de Russen (‘Poetin’) over tot ‘een doelmatige aanval’ op Estland. Natuurlijk onderdeel van een gigantisch plan, het is immers in hun belang dat de spanningen blijven oplopen, nieuwe sancties worden ingesteld die iedere grond ontberen…?

Rusland heeft zojuist nieuwe belastingmaatregelen afgekondigd die de grote olie- en gasbelangen bevoordelen, maar die voor kleine en middelgrote bedrijven zwaar weer aankondigen. 111 miljardairs hebben de Sovjet-erfenis onder elkaar verdeeld; Poetin balanceert tussen deze lieden en de 60 procent van de kiezers, vooral ouderen en het achterland, die op hem hebben gestemd. In Le Monde Diplomatique van augustus jl. valt te lezen hoe hij de privatisering van de staatsenergiebedrijven steunt, ondanks het feit dat de nieuwe eigenaars weinig interesse hebben in het op gang houden van de stadsverwarming, ook al weer een erfenis uit de Sovjet-tijd, en één die dringend investeringen nodig heeft. Dus roept Poetin (de echte) zijn minister van energie bij zich en waarschuwt hem voor de TV-camera dat de stadsverwarming moet blijven draaien en niet met zware tariefsverhogingen moet komen. Maar de privatisering afblazen, dat niet—belastingvoordelen! 


Het absurde van de situatie in de wereld is dat overal, landen die nooit met wild-west kapitalisme te maken hebben gehad, zich hebben ‘bekeerd’ tot het neoliberalisme dat vanuit het Westen wordt gepropageerd—Rusland dat onder Jeltsin de inventaris in de uitverkoop heeft gegooid, Assad die de telefoonsector privatiseert (en zijn familie de mooiste stukje toeschuift), enz. Vervolgens, als er sociale spanningen ontstaan en de leiders van zulke landen zich met autoritaire politiek proberen staande te houden tussen de verschillende belangen, de nieuwe rijken enerzijds, de massa van de bevolking anderzijds, roepen we hen (om de beurt) uit tot het nieuwe grote gevaar voor de wereldvrede. Maar na Afghanistan, Irak, en Libië mogen we toch gevoeglijk concluderen dat ‘onze’ inspanningen om hen dan ook ten val te brengen, die landen in kwestie niet hebben geholpen (ik druk me voorzichtig uit).

‘Poetin’ was eerst de bruut die drie onschuldige meisjes die als ‘Pussy Riot’ op het altaar van een Orthodoxe kerk ‘gewoon’ een lied tegen de president zongen, in het gevang gooide; vervolgens kwam hij met een wet tegen het propageren van sex met minderjarigen, dus anti-homo—en dus gingen ‘staatslieden’ uit het Westen niet naar Sotsji. En dan Oekraïne natuurlijk (‘binnenvallen’), ‘een vliegtuig neerschieten’ (ik weet niet wat er volgende week uit het onderzoek komt, al is nu al beloofd dat het de daders niet zal noemen—maar ik durf erop te wedden dat de meerderheid van de Nederlandse bevolking weet dat het ‘Poetin’ was). En dan, als laatste in de reeks, alweer van ongekende brutaliteit natuurlijk, ‘een doelmatige aanval’ op Estland! Houdt het dan nooit op?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Brief over NAVO-Top aan Tweede Kamer

Vandaag verstuurde “Oorlog is geen Oplossing NL” onderstaande brief aan de Vaste Kamercommissie voor Buitenlandse Zaken.


O҂O
OorlogIsGeenOplossing.nl

Met stijgende verbazing hebben wij kennis genomen van de brief van de twee ministers over de op handen zijnde NAVO-top in Newport, Wales, op 4 en 5 september a.s.. Het gaat kennelijk niet alleen voor de marine om ‘oefeningen op hogere geweldsniveaus’ (p. 5 van de brief); het lijkt erop dat in het algemeen naar een ‘hoger geweldsniveau’ wordt toegewerkt. Dit is een manifest voor een nieuwe Koude Oorlog, die levensgrote gevaren oproept.



Wat betreft Afghanistan kunnen we kort zijn: deze oorlog is op een kostbaar fiasco uitgelopen. Maar dat de toch Noord-Atlantische Verdragsorganisatie al dertien jaar oorlog voert in Centraal Azië, onderstreept naar ons oordeel dat Nederland zich met de andere EU-landen op sleeptouw heeft laten nemen door een vooral Amerikaans project van mondiale expansie.

Waarschijnlijk zou de top in Newport ook een heel ander karakter hebben gehad als de EU en de NAVO in Oekraïne niet al uitvoering aan dit project hadden gegeven. Dit door de anti-Russische krachten in dit in vele opzichten nauw met Rusland verbonden, multi-etnische land op uiteenlopende wijze te steunen, ook tegen de wettige regering met wie de EU nog in februari een akkoord had gesloten om de onrust in het land te bezweren.

De NAVO is vanaf 1994-97 begonnen aan een opmars in oostelijke richting die ons als aan het verdrag gebonden partij tot aan de Russische grens heeft gebracht, en dit is voor O҂O een zaak die nadrukkelijk als zodanig benoemd moet worden. WIJ zijn opgerukt, niet Rusland. Dat land wil slechts met alle middelen verhinderen dat zijn militaire positie verder verslechtert, nu het zo duidelijk is dat de NAVO niet uit is op duurzame vrede, maar op vergroting van zijn invloedssfeer (en daarmee van de invloed van de VS in Europa).

Alle in de brief genoemde stappen, van de inzet van Nederlandse vliegtuigen die zullen opereren vanaf een Poolse basis tot en met de NAVO-Oekraïne Commissie die de militaire capaciteit van Oekraïne moet opvijzelen en aan NAVO-standaarden aanpassen, onderstrepen dat de NAVO offensief opereert, net als de toenadering tot Georgië. Is Nederland werkelijk niet in staat te aanvaarden dat Rusland niet zal toestaan dat het bondgenootschap zich nestelt in de voormalige Sovjet-republieken? Of dat de voorziene oefeningen aan de Russische grens als intimidatie zullen worden opgevat?

Hoe het ‘enhanced cyber defence’ programma zich verhoudt tot de afluisterpraktijken van de NSA, die zich uitstrekken tot de persoonlijke telefoon van de Duitse bondskanselier, of hoe hogere defensie-uitgaven economisch zullen uitpakken—ten koste van de al ernstig beknotte binnenlandse civiele vraag, ten gunste van wapenexporten van andere landen—allemaal vragen die worden ontweken. De op twijfelachtige gronden ingestelde en voor onze export rampzalige sancties tegen Rusland komen in de brief niet eens aan de orde!

Nergens worden in de brief voorstellen gedaan die op stabilisatie en vergelijk zijn gericht.

Tenslotte is het beschamend te moeten vaststellen dat Nederland als meest getroffen land zich zonder protest heeft neergelegd bij het uitblijven van enig resultaat van het onderzoek naar de ramp met vlucht MH17, hoewel de vluchtrecorders in goede staat zijn aangetroffen en Amerikaanse satellieten alles wat zich in het gebied heeft afgespeeld hebben geregistreerd.

De brief van de ministers is een brevet van onvermogen om tot een eigen oordeel en een eigen politiek te komen en als zodanig een dieptepunt in de Nederlandse buitenlandse en defensie-politiek.

O҂O

Uncategorized

Het Westen is de gijzelaar van een situatie in Oekraïne die het zelf heeft gecreëerd

De Oekraïense president Petro Porosjenko was dit weekend in Brussel om te klagen over Russische infiltratie in Oekraïne. Het bewijs waren tien Russische para’s die door Oekraïense eenheden gevangen waren genomen (and die intussen zijn vrijgelaten en naar Rusland zijn teruggestuurd in het kader van een uitwisseling van gevangenen), nadat ze zogenaamd ‘per ongeluk’ de grens waren overgestoken. Schattingen van het aantal Russische vrijwilligers dat aan de kant van de opstandelingen vecht lopen van één tot tweeduizend, en er zijn al 400 slachtoffers begraven in Rusland. 



Op een trip naar Frankrijk afgelopen week zag ik op de TV daar een verslag van Russische vrijwilligers die vertrokken om zich bij de strijd te voegen. Voor de camera klaagden ze dat Poetin de rebellen in de steek laat—anders zou volgens hen de strijd met het leger van Kiev al lang zijn beslecht. Je zag ze in een wit busje in de zomernacht wegrijden, in groene camouflagepakken maar ongewapend. Bij aankomst in het oosten van Oekraïne werden wapens verstrekt, die daar in overvloed beschikbaar zijn.



In zijn column in Het Parool afgelopen zaterdag schrijft Derk Sauer, de in Moskou gestationeerde media-magnaat en voormalig socialist, dat het Westen niets geleerd heeft van het Irak-fiasco. Anders zou het begrepen hebben dat regimewisseling meer problemen creëert dan het wil oplossen. Dat Janoekovitsj corrupt en autoritair was ontkent Sauer niet maar hij was ook een Oekraïener en was beslist niet van zins om het land bij Rusland te voegen—daaraan had hij ook zijn verkiezing te danken. Zijn presidentschap was de garantie dat het land niet uiteen zou vallen. Het Westen kon echter niet wachten om zich in de bres te storten die door de Maidan-demonstraties werd geopend, en Janoekovitsj werd verjaagd. Wat er veranderd is, zijn de meer dan tweeduizend doden, een vliegtuigramp, and zo’n 800.000 vluchtelingen. Dat Rusland zou toestaan dat de nieuwe machthebbers in Kiev de rebellie in het oosten met geweld onderdrukken, was altijd een illusie, net zo goed als het een illusie is om te denken dat de EU Porosjenko te hulp zal snellen. Het beste waarop we kunnen hopen is een federale oplossing, aldus Sauer—maar die had Janoekovitsj ook al in gedachten. Alles wat er is gebeurd in de tussentijd had voorkomen kunnen worden door een meer voorzichtige politiek. 

Mijn stelling is steeds geweest dat telkens als er een kans op zo’n voorzichtige politiek was, dat wil zeggen, een poging van de EU (in wezen van de kant van Duitsland) om het conflict bij te leggen, de neo-Nazi-krachten in Kiev met geweld hun voet dwars zetten. Daarbij zijn er gegronde redenen om te vermoeden dat op de achtergrond de oorlogskrachten in Washington en de NAVO een rol speelden. Hoe machtig deze zijn, kunnen we concluderen uit het oorverdovende stilzwijgen over het neerhalen van MH17—in ieder geval totdat de NAVO-top in Wales heeft plaatsgevonden.
Nu weten we wel dat de neo-Nazi en ultra-nationalistische elementen in de Maidan-opstand anti-Russisch, anti-Semitisch, enzovoort zijn. Maar ze waren ook in opstand gekomen tegen de corruptie waaruit de oligarchen zijn voortgekomen, en van hen is de nieuwe president Porosjenko nu eenmaal de meest zichtbare. Op dit moment zijn het vooral de ultra’s die de strijd in het oosten voeren, als leden van de Nationale Garde. Deze Garde was in 2000 ontbonden door de toenmalige president Koetsjma, maar is op 13 maart dit jaar, kort na de schietpartij op het Maidanplein die het akkoord met Janoekovitsj onderuit haalde, weer opgericht.
In een artikel van Hélène Richard in het septembernummer van Le Monde Diplomatique, valt te lezen dat de Nationale Garde het mogelijk maakt de energie van het Maidan-protest dienstbaar te maken aan de strijd tegen de federalisten en separatisten in het oosten. De Garde-eenheden hebben echter al een paar keer gedreigd om te draaien en in Kiev de zaken recht te komen zetten. Ze zijn immers ontevreden met de voortdurende heerschappij van de oligarchen. Sommige oligarchen, zoals Igor Kolomoiski, hebben hun eigen eenheden gevormd om de opstand te bevechten, maar Porosjenko is uiteraard beducht voor de resterende uiterst rechtse elementen. Deze zijn bovendien niet allemaal opgenomen in de Nationale Garde—ze wachten nog op de wapens die hun beloofd zijn door Obama. Dus zelfs al zou Porosjenko besluiten om de strijd te beëindigen, dan staan binnen de kortste keren de Maidan-strijders bij hem op de stoep. 

De redacteur economie van The Guardian, Larry Elliott, schreef zondag dat de economische oorlog die het Westen is begonnen om Rusland te straffen, het einde inhoudt van het tijdperk na de instorting van de Sovjet-Unie, toen Bush Sr. de overwinning van de vrije markt uitriep. Dat de EU om Rusland voor het tribunaal van de Wereldhandelsorganisatie wil dagen vanwege de tegenmaatregelen die Moskou heeft getroffen en die een inbreuk op de WTO-regels zijn, verraadt dat men in Brussel kennelijk niet heeft ingezien dat het instellen van de sancties zelf al een inbreuk is op de vrijhandelsregels. De EU komt zelf dus, theoretisch in ieder geval, als eerste in aanmerking voor een veroordeling.
Nu lijdt Rusland onder de sancties en het zal nog maar moeten inleveren, maar in laatste instantie is het land waarschijnlijk beter in staat een handelsoorlog met de EU vol te houden. Europa worstelt al met een desastreuze bezuinigingspolitiek, opgelegd door Duitsland en zijn bondgenoten. In Frankrijk leidde dit vorige week tot een regeringscrisis, en nieuwe schokken zullen niet uitblijven nu de kosten gaan oplopen.
Alles bij elkaar genomen is er maar één winnaar—de Verenigde Staten, die (rechtstreeks dan wel via de NAVO) Duitsland en de EU ervan af moeten houden om zich met hun voor de hand liggende grondstoffenbasis in Rusland te verbinden. Voor Washington is het devies, conflicten tussen de EU en Rusland, maar ook tussen Japan en China, aan te blijven wakkeren. Het alternatief in beide gevallen is dat er economisch sterkere blokken ontstaan die onvermijdelijk het kaartenhuis van het dollar-imperium omver zullen blazen.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Onderhandelingen in Berlijn, geweld op de grond, nieuwe onderhandelingen in Minsk


Gisteren kwamen er berichten over een bloedbad aangericht onder vluchtende burgers uit het gebied rond Donetsk en/of Loegansk. Volgens de Guardian waren er nal vijftien lichamen gevonden na een beschieting met ‘Grad’-raketten (hieronder in stelling bij een pro-Kiev-militie), ondanks dat de bussen in het konvooi duidelijk van witte vlaggen was voorzien en vrouwen en kinderen richting Russische grens vervoerde, waarvan ze nog zo’n 8 kilometer verwijderd waren. Tenzij dit een toevallige samenloop was, is de vrees dat het begin van overleg, geweld van de Oekraïense fascisten uitlokt, dus helaas opnieuw bewaarheid. 



De Oekraïense legerleiding kwam direct met de inmiddels vertrouwde verklaring dat de oost-Oekraïense opstandelingen dit expres hebben gedaan om Kiev in een kwaad daglicht te stellen, maar net als bij vorige incidenten is dat volledig ongeloofwaardig. Zo’n redenering is alleen plausibel als er een brede publieke opinie anti-Kiev zou zijn, die zo bespeeld zou kunnen worden, en die is er niet. In Europa en Amerika is de stemming alleen maar radicaal anti-‘Poetin’, dus wat valt er te winnen? De absurde details in de officiële lezing over de rol van de rebellen laat ik verder rusten. 


Intussen is een nog belangrijker overleg aangekondigd dan dat in Berlijn tussen de ministers van buitenlandse zaken, nl. een ontmoeting tussen Poetin (de echte dus) en Porosjenko, de enige gekozen politicus die Oekraïne rijk is. Op 26 augustus zullen ze elkaar spreken in Minsk, de hoofdstad van Belarus, in aanwezigheid van enerzijds de staatshoofden van de landen die aan de douane-unie met Rusland meedoen, nl. Belarus en Kazakstan. Met Porosjenko komen vertegenwoordigers van de EU-commissie mee, die Porosjenko’s handtekening voor hún vrijhandelsovereenkomst op zak hebben. Let wel, het oorspronkelijke conflict kwam voort uit het touwtrekken over deze twee projecten voor economische samenwerking, waar Oekraïne precies tussenin zit.

Naast deze multilaterale onderhandelingen zullen Poetin en Porosjenko ook samen overleggen. Volgens Poetins wordvooerder Peskov staan de betrekkingen tussen Oekraïne en de douaneunie op de agenda en zullen er meerdere bilaterale gesprekken zijn tussen de twee presidenten. Porosjenko heeft dit bevestigd en gezegd dat het stabiliseren van de situatie in Oost-Oekraïne hoog op zijn agenda zal staan. Zal dit weer nieuw geweld uitlokken van de kant van de Oekraïense fascisten?

Ondanks deze hoopvolle ontwikkeling, ongetwijfeld versneld nu de rekening voor de absurde sancties tegen Rusland binnenkomt, heeft de dynamiek van het conflict niettemin voorwaarden geschapen voor nog meer geweld.

Volgens opiniepeilingen zou de Radicale Partij van de uiterst rechtse Oleh Lyashko bij verkiezingen met 23,2 procent sterk uit de bus komen. Lyashko is mede-oprichter van het beruchte Azov-bataljon, een overwegend uit fascisten samengestelde militie. Ook Zweedse neo-Nazi’s die als scherpschutter bij de Maidan-demonstraties betrokken waren, en dus mogelijk ook bij de schietpartijen die in februari de bereikte onderhandelingsresultaten tussen de Europese ministers en Janoekowitsj van de baan veegden en het begin van het voortdurende geweld inluidden, maken ook deel uit van dit bataljon (zie hierover mijn eerdere blog).

Dat zo’n groepering op een kwart van de stemmen kan rekenen, kan alleen maar doordat het geweld zelf een mobiliserende werking heeft. Jouw kant leidt verliezen, en de woede daarover verspreidt zich als een olievlek, zodat veel meer mensen dan degenen die aanvankelijk een gewelddadige oplossing bepleiten, partij gaan kiezen. Mijn bron in Kharkov vertelt me dat het conflict hem al veel vrienden heeft gekost en dat het land verscheurd wordt.

En dat, zo lezen we in het laatste nummer van het gezaghebbende Foreign Affairs van de hand van John Mearsheimer, is volledig te wijten aan een totaal verblinde Westerse politiek die na de oorlog met Georgië in augustus 2008 nog steeds niet wilde inzien dat Rusland geen NAVO zal dulden in vitale opmarsgebieden aan zijn grens.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Safe Haven voor christenen in Irak is onwenselijk en irreëel

Vier lokale Assyrische PvdA-politici doen via een brief, een petitie en een hongerstaking een dringend beroep op de minister van Buitenlandse Zaken, hun partijgenoot Frans Timmermans, om in te grijpen en christenen in Irak te beschermen tegen de door ISIS op hen gepleegde genocide (Nederlands Dagblad, 18 augustus 2014). Driekwart van hun oproep kunnen we als Aramese Beweging voor Mensenrechten (ABM) voluit onderschrijven en hebben we de afgelopen weken en maanden ook zelf herhaaldelijk bij de minister bepleit: “de systematische vervolging in Irak te erkennen als een genocide, de bevolking te blijven voorzien van primaire levensbehoeften en zich blijvend in te zetten voor de rechten van etnische en religieuze minderheden in Irak”.



Wat we echter niet kunnen onderschrijven is het eerste en, blijkens de diverse posters en spandoeken op de locatie van de hongerstaking, belangrijkste eis namelijk: “(humanitaire) te interveniëren in Irak om een Safe Haven te creëren in de Nineveh vlakte voor de christenen”. De omvorming van de Ninevé-vlakte tot een christelijke autonome regio in Irak (naar analogie of als onderdeel van de Koerdische Autonome Regio in Irak) wordt al enkele jaren bepleit door verschillende buiten Irak gevestigde Assyrische organisaties maar wordt door de meeste christenen in Irak als onwenselijk en irreëel gezien.
In de eerste plaats worden sommige delen van de Ninevé-vlakte wel in meerderheid maar niet uitsluitend door christenen bewoond. Net als destijds in Bosnië gebeurde zijn veel christenen en jezidi’s in deze regio slachtoffer van geweld dat, aangezet door ISIS, door hun Arabische buren wordt gepleegd. Waar de Assyrische organisaties bij Timmermans aandringen op een veroordeling van de genocide op christenen, bepleiten ze met hun oproep tot een safe haven voor christenen dus zelf een vorm van etnische zuivering.

Daar komt bij dat de christelijke bevolking van Irak bepaald niet in één regio geconcentreerd is. Er zijn (of waren) grote christelijke gemeenschappen in alle grotere Iraakse steden, vooral ook in Bagdad en Basra. Het vormen van een christelijk “Thuisland” in het noorden van Irak zou ook een omvangrijke verplaatsing van deze christenen met zich meebrengen die over het algemeen veel sterkere en ook oudere banden met deze steden hebben, dan met het verarmde platteland van de Ninevé-vlakte. “Als christenen vormen we een integraal onderdeel van de Iraakse maatschappij en onze plek als christenen in Irak is tussen de andere Irakezen,” aldus Louis Sako, tegenwoordig de patriarch van de Chaldeeuwse kerk in Bagdad. “Niet de moslims zijn het probleem, maar de fundamentalisten onder hen.”

Voor diegenen die het christendom van de Iraakse bodem willen laten verdwijnen zou de vorming van de voorgestelde safe haven een geschenk zijn. Daar zitten alle christenen dan bij elkaar en kunnen in één enkele operatie vermoord of verdreven worden. De christelijke gemeenschap in Irak is inmiddels te klein om zichzelf effectief te kunnen verdedigen en de gebeurtenissen van de afgelopen maand maken duidelijk dat de Iraakse respectievelijk Koerdische milities die hen tegen ISIS hadden moeten beschermen het af lieten weten toen het erop aan kwam. Ook de bescherming door een VN-macht lijkt ons weinig realistisch, waarvoor we wederom alleen maar naar Bosnië hoeven te verwijzen en de val van de “safe have” Srebrenica. Een christelijk thuislandje in het noorden van Irak zal altijd een speelbal blijven tussen de Koerdische en Arabisch-soennitische regio’s waar het tussenin geklemd ligt.

Als Aramese Beweging voor Mensenrechten zijn wij geen voorstander van een etnische of religieuze opdeling van Irak, maar bepleiten we een staat waarin de mensenrechten en de godsdienstvrijheid van alle Iraakse burgers gewaarborgd zijn. We herinneren ons ook dat de huidige ellende in Irak is begonnen met de Amerikaanse invasie van 2003 en zullen dan ook niet snel een nieuwe Westerse interventie bepleiten. In plaats van meer wapens en militairen naar deze regio bepleiten wij effectieve maatregelen om de leveranties van wapens en veelal buitenlandse strijders aan ISIS tegen te gaan. In zijn brief aan de Tweede Kamer van 14 augustus jl. lijkt de minister ook een voorkeur te hebben voor maatregelen “om verdere escalatie te voorkomen” boven de deelname aan militaire activiteiten in Irak. Onze oproep aan de minister is om daar dan echt werk van te maken en het niet bij een bezweringsformule te houden.

Aziz Beth Aho
voorzitter Aramese Beweging voor Mensenrechten

Uncategorized

Nu de rekening voor Europa gaat oplopen, overleg: maar Kiev heeft geen greep op de strijders die in het oosten huis houden


Gisteren, 17 augustus, is in Berlijn overleg begonnen tussen Duitsland, Frankrijk, Oekraïne en Rusland, op het niveau van de ministers van buitenlandse zaken. En terecht, want niet alleen Rusland, ook de EU gaat zware schade oplopen (Oekraïne is al failliet, en elk bombardement op Loegansk of Donetsk maakt de kans dat dit allemaal weer opgebouwd wordt, kleiner). Voor de zoveelste keer lijkt het alsof een akkoord binnen handbereik is. Op grond van eerdere wendingen in de loop der dingen moeten we echter vrezen dat er één dezer dagen iets gebeurt waardoor een overeenkomst alsnog wordt doorkruist. Een aanval op het Russische hulpkonvooi zou zo’n incident kunnen zijn. Maar het zou wel eens kunnen dat Duitsland ditmaal echt een halt wil toeroepen aan verdere escalatie want dit gaat geld kosten. 



Een belangrijk probleem bij het in de hand krijgen van de strijd in oost-Oekraïne is niet zozeer dat Rusland weinig greep heeft op de gewapende groepen daar, want die hebben al aangegeven dat zij tot een onmiddellijk staakt-het-vuren bereid zijn. Kiev echter heeft helemaal geen greep op de meest fanatieke Oekraïense eenheden. Net zo min als de coupregering er niet in slaagt om het Maidan-plein te ontruimen, nemen de neo-Nazi’s van Rechtse Sector binnen de Nationale Garde nog orders aan. Hetzelfde geldt voor de privélegertjes van oost-Oekraïense oligarchen, zoals de Azov en Dnjepr bataljons. In Berlijn wees minister Lavrov (rechts op de foto) erop dat dit weekend een ultimatum was gesteld door Rechtse Sector om de leiding van de politie te ontslaan, zo niet dan draaien ze om en trekken ze op naar Kiev. Lavrov riep het Westen op, zijn gezag over deze fascistische groepen te laten gelden aangezien Porosjenko c.s. dat niet hebben. 


Dit gezagsprobleem lijkt ook de kern van het neerschieten van MH17 te zijn geweest. Zoals eerder aangegeven, stond(en) de straaljager(s) die het toestel hebben neergehaald, naar alle waarschijnlijkheid onder toezicht van de Nationale Veiligheids- en Defensieraad van Andriy Paroebiy.

Deze lezing van het gebeurde wordt ook in Maleisië serieus genomen. De regeringskrant New Straits Times bespreekt in een artikel van Haris Hussain gedateerd 7 augustus de groeiende stroom aanwijzingen voor het scenario van een straaljager-aanval. De Canadese OVSE-waarnemer Michael Bociurkiw’s relaas dat het toestel sporen van zwaar machinegeweervuur vertoonde wordt door Associated Press reporter Robert Parry als het belangrijkste bewijs gezien: ‘Anders dan een ruim verlate interpretatie en analyse van de zwarte doos door de Russische, Britse of Oekraïense regering, die elk een paard in deze race hebben, is de getuigenis van Bociurkiw direct, onafhankelijk en afkomstig van een van de twee eerste getuigen van de materiële bewijsstukken.’ 


Vanuit Nederland zijn er alleen onofficiële stemmen die deze conclusies ondersteunen.

Naast Karel van Wolferen heeft ook mijn vroegere UvA collega, emeritus hoogleraar Cees Hamelink een proteststem laten horen en de ongebruikelijke stap gezet om in een open brief aan Poetin zijn excuses aan te bieden voor de valse beschuldigingen aan het Russische adres.

Ik kan me geen voorbeeld herinneren van vooraanstaande journalisten en academici van het kaliber van Van Wolferen of Hamelink, die zozeer afstand hebben genomen van de Nederlandse regering en de media. We hebben als land met de meeste slachtoffers de voortrekkersrol opgeëist in het onderzoek, maar daar blijkt eigenlijk helemaal niets van.

Is de macht van de VS en dus van de NAVO als instrument om Europa ‘op koers’ te houden werkelijk zo groot? De komende dagen zal dit duidelijk worden.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Voortgaande speculaties over MH17—maar dezelfde conclusie: een provocatie van het regime in Kiev


De crisis in Oekraïne zal de kwakkelende Europese economie nu serieus gaan treffen doordat Rusland, in tegenstelling tot eerdere doelwitten van Westerse sanctiepolitiek, terug kan slaan. Daar gaan we, alles om de NAVO maar overeind te houden. Geen aarzeling, geen moment van bezinning. De Nederlandse media lopen daarbij keurig in de pas. Karel van Wolferen, internationaal vermaarde journalist, lange tijd correspondent in Japan voor de NRC en schrijver van diverse boeken over dat land, moet uitwijken naar een website om zijn verontwaardiging over deze kritiekloze houding te uiten. Volgens Van Wolferen zijn van de gevestigde media in Europa alleen in Duitsland (Der Spiegel, Handelsblatt…) nog onafhankelijke stemmen te horen. 

In zijn commentaar op mijn eerdere blog over MH17 voert ‘Robheus’ een link op naar een stukje film dat een BUK-opstelling door het Oekraïense leger op de dag voor de ramp laat zien, uiteraard na de 17de snel weer verwijderd. Dit zou corresponderen met bronnen binnen de Amerikaanse inlichtingendienst van journalist en schrijver Robert Parry die hem hetzelfde vertellen, maar dan op grond van satellietbeelden—die laten zelfs sporen van gebrek aan discipline rond de BUK-opstelling zien, tot aan lege flessen toe—stel je voor dat er beelden zouden bestaan waarop BUK-transporten vanuit en terug naar Rusland te zien zouden zijn geweest! Die zouden dan dag en nacht zijn vertoond om ons maar op de NAVO-ramkoers te houden. Nu doen we het met ‘human interest’-verhalen over de slachtoffers, en zoals Van Wolferen stelt, iedereen die iets negatiefs over ‘Poetin’ weet, kan overal in de kranten en praatprogramma’s op radio en TV terecht.
De vraag waarmee ik mijn eerdere blog over MH17 eindigde was, Wie zou willens en wetens een passagiersvliegtuig uit de lucht schieten? In een commentaar op het stuk van Van Wolferen zegt een blogger dat de regering van Oekraïne veel te incompetent is om een provocatie als deze (neerschieten van een vliegtuig en zo lopende onderhandelingen tussen Merkel en Poetin te torpederen) te kunnen organiseren en uitvoeren. Op grond van mijn eigen kennis over dit soort incidenten, kan ik bevestigen dat ‘de regering’ zulke dingen ook niet doet; dat doen gewoonlijk groepen die in (de marge van) de veiligheidsdiensten opereren, in een schaduwwereld waar men meestal niet zijn visitekaartje achterlaat. Dat creëert ook weer de ruimte voor ongefundeerde speculaties, die dan als ‘samenzweringstheorieën’ kunnen worden afgedaan—en daarmee iedere twijfel aan de officiële lezing wegnemen, want dan hang je immers een samenzweringstheorie aan.

In de zaak MH17 is er eigenlijk geen officiële lezing, het ‘onderzoek’ is nog gaande. Wel zijn er sancties tegen Rusland afgekondigd. De zwarte dozen zijn in Engeland, waar ze worden ‘geanalyseerd’ (je hoeft alleen maar een bandje af te spelen; na het ongeluk met Air Algérie in Mali een paar weken terug was de informatie binnen 24 uur beschikbaar). De gesprekken van het vliegtuig met de verkeerstoren staan ook op de voice recorder; de banden op het vliegveld zijn door de Oekraïense veiligheidsdienst in beslag genomen. De cruciale vragen: waarom het toestel 200 km noordelijk van de normale route werd geleid, recht boven het oorlogsgebied, waarom toestemming om twee kilometer hoger te mogen vliegen, werd geweigerd, en mogelijke reacties van de piloten hierop en op het naderen van straaljagers, alles moet op de band staan—maar vragen vanuit Nederland waar deze gegevens blijven, vergeet het maar (wie onderstaande kaart aanklikt, kan de afwijking vaststellen).

De Spaanse luchtverkeersleider ‘Carlos’, intussen verdwenen maar wiens twitter-berichten informatie bevatten die alleen een Spaanstalig iemand die ter plekke was, kan hebben geweten, zegt in een van zijn berichten (zijn hele relaas, in ’t Spaans met Engelse vertaling, is hier) dat het Oekraïense ministerie van defensie niet op de hoogte was van de aanwezigheid van straaljagers bij het vliegtuig, maar het ministerie van binnenlandse zaken wèl. Na de ramp bevestigden Oekraïense militairen (nog steeds volgens ‘Carlos’) dat het een Oekraïense operatie was, maar ze wisten niet van wie de order afkomstig was. Op het ministerie van binnenlandse zaken, dat dus volgens deze bron op de hoogte was van de straaljager-begeleiding, is Andriy Paroebiy verantwoordelijk voor zaken van nationale veiligheid (als secretaris van de Nationale Veiligheids- en Defensieraad) (“Ukraine, Through the US Looking Glass”). Paroebiy is een neo-Nazi, mede-oprichter van Svoboda, en een van de figuren verantwoordelijk voor het geweld tijdens de Maidan-opstand.

Volgens Parry’s bronnen in de inlichtingendiensten hebben de straaljagers en de Oekraïense BUK-eenheden op de grond mogelijk samen geopereerd om de MH17 neer te halen. Het kan (ook). Waar het om gaat is dat we storm lopen tegen ‘Poetin’ en niet meer vragen waar de bewijzen blijven.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Geen voorkeursbehandeling, maar negeer de christelijke minderheden dan ook niet langer


Het was te verwachten: na de gezamenlijke oproep van de voorzitters van de drie christelijke politieke jongerenorganisaties om op de bres te gaan staan voor vervolgde christenen (Trouw, 4 augustus 2014), bezweren twee medewerkers van de vredesorganisatie PAX (dat nog geen jaar geleden om opportunistische redenen het woord ‘Christi’ en de verwijzing naar het ‘Inter-Kerkelijk Vredesberaad’ uit haar naam heeft geschrapt) dat je op moet komen voor àlle bedreigde minderheden en niet alleen voor de christenen (Trouw, 11 augustus 2014). 



Natuurlijk is dat zo, maar in de praktijk lijkt die bezwering om niet exclusief voor christelijke minderheden te kiezen erop neer hun appèl om hulp door westerse regeringen, vredes- en mensenrechtenorganisaties worden genegeerd. Ook nu wordt in de media vooral gesproken over de jezidi’s die de bergen zijn ingevlucht voor het oprukkende ISIS en vormt het leed van déze religieuze minderheid de reden voor de Amerikaanse president Obama om in te grijpen in Irak, niet de verdrijving van tienduizenden christenen uit Mosul en omgeving anderhalve maand eerder.

De PAX-medewerkers motiveren deze terughoudendheid in hun artikel vanuit het veelgehoorde argument dat openlijke steun vanuit het christelijk geachte Westen voor de christelijke minderheden in het Midden-Oosten een extra bedreiging voor deze minderheden vormt omdat zij dan gezien zouden worden als een vijfde colonne van het Westen. Dat verschijnsel zien we inderdaad, maar dat is geen gevolg van de steun die het Westen (feitelijk niet) aan de christelijke minderheden in het Midden-Oosten geeft, maar van de oorlogen die het Westen zelf in het Midden-Oosten voert of van de steun die het aan andere in deze regio oorlog voerende partijen geeft.

Voorafgaand aan de desastreuze Irak-oorlog van 2003 riepen Iraakse christenen en christenen in de rest van het Midden-Oosten hun (vermeende) geloofsgenoten op om deze oorlog niet te beginnen omdat deze dramatische gevolgen zou hebben voor christenen en alle andere bevolkingsgroepen in Irak. Dit klemmende beroep op het Westen werd genegeerd en vanuit het IKV werd smalend gewezen op de christelijke achtergrond van de Iraakse minister van buitenlandse zaken en latere premier onder Saddam Hoessein, Tariq Aziz. De christenen in Irak zouden heulen met het regiem en hun waarschuwingen werden in de wind geslagen. Hetzelfde werd de Syrische kerken verweten toen zij in 2011, kort na het begin van de Arabische Lente, wezen op jihadistische groepen die met de gewapende Syrische oppositie meevochten, een bedreiging vormden voor christenen en andere minderheden in Syrië en door Westen moreel en indirect ook materieel werden ondersteund.

De PAX-medewerkers bepleiten aan het eind van hun artikel een “inclusieve benadering“ om bij “het ingewikkelde identiteits- en staatsvormingsproces in Irak en de Arabische regio” aan te knopen. Maar inzake Irak in 2003 en Syrië in 2011 hanteerden hun organisatie en de Westerse politiek in zijn algemeenheid ook geen inclusieve benadering. Er werd vooral geluisterd naar Iraakse cq. Syrische ballingen en inzake Irak naar de Koerden in het noorden van het land die bezig waren met een heel eigen “identiteits- en staatsvormingsproces in Irak”. Andere stemmen, ook die van de christenen in beide landen, werden domweg niet gehoord of als irrelevant terzijde geschoven.

Juist in Syrië en Irak vormden christenen een volstrekt geïntegreerde bevolkingsgroep binnen deze volgens seculiere opvattingen gevormde staten. Met hun seculiere en islamitische landgenoten verzetten zij zich tegen de in hun ogen Westerse imperialistische politiek ten aanzien van het Midden-Oosten. Het Westen koos vervolgens andere bevolkingsgroepen als “vijfde colonne” en helpt ook nu weer vooral de Koerden om zich in Irak tegen ISIS te verdedigen. In plaats van de vanuit Mosul naar de Vlakte van Ninevé gevluchte christenen te beschermen, trokken de Koerdische strijders zich zonder slag of stoot te leveren uit dit gebied terug, zoals het Iraakse leger anderhalve maand geleden in Mosul had gedaan. Het zijn dan ook niet de om steun vragende christenen die het groeiend sektarisme in het Midden-Oosten veroorzaken, maar de Westerse interventies in deze regio.

De christenen worden tegenwoordig inderdaad in grote delen van Irak gezien als vijfde colonne van het Westen, maar dat komt niet omdat het Westen steeds eenzijdig voor hen op zou komen maar juist omdat Westen hun waarschuwingen en hulpkreten systematisch negeert en dat dan steeds weer rechtvaardigt door te wijzen op het gevaar als de christenen tot vijfde colonne te maken.

Aziz Beth Aho
voorzitter Aramese Beweging voor Mensenrechten

Uncategorized

Europa betaalt de prijs voor de Amerikaanse en NAVO-politiek


Nu Moskou in antwoord op de sancties die door de NAVO-landen zijn ingesteld, de voedselimport uit vnl. Europa heeft stopgezet, heeft het met China een akkoord gesloten om vandaar groente en fruit te betrekken. In Dongning (provincie Heilongjiang) aan de Russische grens zal in een speciale exportzone een overslagcentrum van tien vierkante kilometer worden gebouwd, met koelhuizen e.d. Volgens een Chinese functionaris zal daar eind 2014 nog een tweede zone bijkomen. 

Europese tuinders betalen dus de prijs (geschat op 16 miljard Euro dit jaar) voor een Amerikaanse confrontatiepolitiek die vanaf 1991 erop gericht is geweest, Rusland te degraderen tot een grondstoffenbasis voor het Westen. 
In een belangrijk artikel in The National Interest schrijft Andranik Migranyan, directeur van een instituut in New York dat nauw met de Russische regering verbonden is, dat de aansluiting van de Krim bij Rusland is gevolgd door een politiek om de rest van de Oekraïne bij het Westen te trekken en de bufferrol van Oekraïne tussen Rusland en het Westen op te heffen. 

Burgerslachtoffers in Loehansk, oost-Oekraïne


Dit zou de Russisch-sprekende bevolking van het land (bijna de helft van het totaal) zwaar treffen: volgens de Russische immigratie-autoriteiten zijn al bijna twee miljoen van hen naar Rusland gevlucht en de rest wordt geconfronteerd met het vooruitzicht van een gedwongen Oekraïnisering. De bereidheid van Amerika en de EU om ultra-nationalistische en zelfs fascistische krachten in Kiev aan de macht te helpen en ze vervolgens aan te zetten tot etnische zuivering in het oosten, past in dit kader. 

Het doel van Washington, aldus Migranyan, is om Europa verder aan de VS ondergeschikt te maken en het een Atlantisch vrijhandelsakkoord op te leggen dat vooral Amerikaanse belangen dient. De volgende stap is het incorporeren van de Russische grondstoffen in een nauwer geïntegreerd Westers blok, waartoe regime-wisseling in Moskou nodig is. Pas op die basis zal immers een confrontatie met China mogelijk worden. Dat de naam van Zbigniew Brzezinski, ooit nationaal veiligheidsadviseur van Carter maar ook de strateeg achter zowel Clinton als Obama, ook hier weer opduikt, zal niemand verbazen. Deze onverbeterlijke Rusland-hater heeft altijd geijverd voor het ten val brengen van het Sovjet-rijk, en daarna gepleit voor het opdelen van Rusland (in The Grand Chessboard van 1997 stelt hij voor, in drie afzonderlijke republieken).

Het Atlantisch vrijhandelspakt (dat o.a. het bedrijfsleven het recht moet geven staten aan te klagen die door wetgeving de winstmogelijkheden van bedrijven nadelig beïnvloeden, bv. door de GM-voedselgewassen van Monsanto te verbieden) is uiteindelijk tegen China is gericht; dit is al langer beweerd (o.a. door German foreign policy.com).

Intussen hebben zich op dit front enkele belangrijke ontwikkelingen voorgedaan. Op de recente top van de Shanghai Organisatie voor Samenwerking in Tadzjikistan hebben de leden overeenstemming bereikt om India, Pakistan en Iran in september volledig lid te laten worden. China had eerder bezwaren omdat het vreesde, daarmee ook de VS binnen te halen, maar de nieuwe Indiase premier Modi heeft getoond een eigen politiek te voeren en is niet meer geneigd, met Japan en andere regionale spelers aan een omsingeling van China mee te werken. Daarnaast zijn er de gasovereenkomst tussen Rusland en China en het langzaam oprukken van de Chinese munt in internationale transacties, die de strategie van het Westen kunnen doorkruisen.

De EU is in dit alles de grote verliezer, nadat het zich al eerder met huid en haar had verkocht aan de VS. Dilma Rousseff van Brazilië trok o.a. een miljardenbestelling van Amerikaanse straaljagers in, nadat haar persoonlijke telefoon bleek te zijn afgeluisterd; van Angela Merkel kwam er afgezien van wat gesputter, geen echte reactie toen hetzelfde bij haar was ontdekt. Hierbij moeten we bedenken dat afluisteren ook altijd de functie heeft om politici te kunnen chanteren en ze zo ondergeschikt te maken.

Wie het nog verbaast dat we niets meer horen over MH17, afgezien van een handjevol ‘privé-speurders’—nóch over de toedracht, nóch over de zwarte dozen—kan ongeveer uitrekenen wat er over is van een zelfstandige Europese stellingname.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Heeft de staat Israël zijn bestaansrecht verspeeld?


In januari 2009 stuurde ik de onderstaande tekst naar NRC-Handelsblad, verontwaardigd als ik was over het bloedbad aangericht door het Israelische leger in de Gazastrook. Ik kreeg als reactie dat het geplaatst zou worden in de zaterdagkrant, er moest alleen nog wat geschoven worden met andere stukken,. Toen ik na het weekend vroeg waarom het niet verschenen was, kreeg ik een uitbrander dat het toch niet aan mij was om te bepalen of een land bestaansrecht heeft. Inderdaad, stel je voor! Nu komt het zo uit dat na de operatie toen (1200 doden, de strook verwoest), Israel opnieuw is binnengetrokken (rond de 2000 doden, de strook opnieuw verwoest). Daarom herhaal ik mijn tekst ook nog maar eens.



Het nietsontziende militaire geweld tegen de inwoners van Gaza is niet langer een kwestie van verontwaardiging over het uitmoorden van een bevolking die geen kant opkan. Oorlogsmisdaden, schending van het volkenrecht, dat is nu gevoeglijk bekend. Het moment is aangebroken waarop gesteld kan worden dat het Zionistisch experiment om in Palestina een Joodse staat te vestigen, als mislukt moet worden beschouwd.

Zestig jaar lang (inmiddels 66) heeft deze staat de gelegenheid gehad, onder regeringen van uiteenlopende signatuur, om een vreedzaam bestaan met de verdreven Palestijnen en de Arabische buurlanden op te bouwen. Daarbij heeft Israël in het Westen kunnen profiteren van een emotioneel krediet dat voortkomt uit het lijden van het Europese jodendom, dat zijn dieptepunt vond toen meer dan zes miljoen mannen, vrouwen en kinderen van joodse afkomst ten slachtoffer vielen aan de moordindustrie van de Nazi’s. Is het verbazend dat iemand aarzelt om een negatief oordeel te vellen over de staat, die de joden de wapens heeft gegeven om elke herhaling onmogelijk te maken?

Staten zijn er echter niet voor eeuwig en moeten hun bestaansrecht bewijzen. Duitsland (van 1870) heeft na twee wereldoorlogen pas in Europees verband een stabiele en voor de buurlanden aanvaardbare soevereiniteit weten te verwerven; de DDR is verdwenen, net als Oostenrijk-Hongarije. Het opdelingsproces van Joegoslavië blijft voortgaan. Israël is geen uitzondering op de regel dat een levensvatbare staat geen natuurverschijnsel is, en niemand was zich daarvan meer bewust dan de leiders van de Zionistische beweging. Theodor Herzl zag een eigen staat als de redding voor het Europese jodendom, de Ashkenazi. Maar het waren juist zij die eindigden in de massagraven aan het Oostfront en de ovens van Auschwitz. Om een joodse staat te vestigen, waren de Ashkenazi als groep niet (meer) beschikbaar. Als ze de oorlog al hadden overleefd, gaven ze de voorkeur aan het bevrijde Europa en de VS, of ze bleven in de Sovjet-Unie.

Om Palestina van een joodse bevolking te voorzien, vormden de Sephardische joden in Noord-Afrika en het Midden-Oosten het enige alternatief. Maar deze groep was arm en leefde over het algemeen in harmonie met de omringende Islamitische bevolking. De grondleggers van Israël vreesden daarom dat de nieuwe staat met een talrijke Sephardische onderklasse onvoldoende nationale samenhang zou hebben. De enige leerschool om een natie te smeden, aldus David Ben-Gurion, de grondlegger van de nieuwe staat en zijn eerste premier, was oorlog. Oorlog was in zijn ogen ‘het voornaamste en misschien enige middel om de welvaart te doen toenemen en de morele spanning vast te houden. Zonder dat zouden we geen strijdende natie hebben, en zonder een regime van strijd zijn we verloren.’

Dit is het motto van Israël geworden, een staat met het in slagkracht vierde leger ter wereld. De VS zijn na de eerste wapenleveranties in 1948 niet meer gestopt; Frankrijk leverde de eerste kerncentrale. Inmiddels hebben de Israeli’s meer dan tweehonderd atoomwapens en zien ze er zorgvuldig op toe dat niemand in de regio over kernenergie beschikt en langs die weg een tegenwicht kan verwerven. De kerncentrale van Irak werd in 1981 door een luchtaanval vernietigd, en als het aan Israël ligt, gebeurt hetzelfde met de nucleaire faciliteiten van Iran.

De vier grote landoorlogen die Israël heeft uitgevochten met zijn buurstaten (1948, 1956, 1967, 1973), heeft het allemaal gewonnen. Net als de regimes van Egypte en Jordanië is de Palestijnese bevrijdingsbeweging die na de verjaging van de Arabieren van hun grondgebied, de strijd met Israël aanbond, stap voor stap tot een werktuig van het Westen gemaakt. Hierbij is het krachtenveld fundamenteel gewijzigd, ogenschijnlijk in het voordeel, in werkelijkheid ten nadele van de joodse staat op de langere termijn.

De eerste wijziging is de bezetting de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem, en de Gaza-strook. Deze bezetting is na de Zesdaagse oorlog van 1967 veroordeeld in resolutie 242 van de VN Veiligheidsraad, maar Israël heeft de instructie om deze gebieden te ontruimen tot op de dag van vandaag naast zich neergelegd en ze voor joodse kolonisering opengesteld. De nederzettingen van Gaza mogen dan door Sharon zijn ontruimd, maar het openlucht-gevangenkamp ter grootte van de bollenstreek dat door Israël met hulp van Egypte wordt afgegrendeld van de buitenwereld, blijft in feite een bezet gebied. Dat Israël er naar believen kan binnenvallen, ditmaal om de verkiezingskansen van de zittende regeringscombinatie te verbeteren, is daarvan het bewijs.

De kolonisering van de Westoever gaat onverdroten voort en daarbij zijn religieuze joden de drijvende kracht. De orthodoxe joden waren traditioneel anti-Zionistisch, maar Ben-Gurion moest om de Sephardische joden voor zich te winnen, concessies doen. Daardoor heeft zich gaandeweg een binnenlandse Israëlische religieuze Zionistische stroming ontwikkeld. De bezetting van 1967 was het breekpunt omdat religieuze joden daarin de bijbelse rechtvaardiging van de staat Israël zagen, en omdat de economische kansen van Sephardische joden erdoor verbeterden. Israël was volgens rabbi Tzvi Yehuda Kook, de ideoloog van deze omwenteling, ‘gecreërd door de raad van de naties op gezag van de Opperste Heer van het Al om de duidelijke instructie van de Torah in te lossen “dat zij het [heilige] Land zullen erven en bevolken”.’

Een parallelle ontwikkeling was de opkomst van de rechtse Likoed partij. De leiders van deze partij en latere premiers Begin en Shamir hadden een achtergrond in de joodse terroristische organisaties die aan de vooravond van het uitroepen van de staat Israël bloedige aanslagen op Palestijnse en Britse doelen uitvoerden. De Likoed verklaarde zich eveneens gebonden aan een groot-Israël. Vanaf het begin van de jaren 70 begon een toenadering tussen de Likoed en de neo-conservatieven in de VS die de ontspanningspolitiek van Nixon en Kissinger wilden blokkeren. Voor het rechts-religieuze blok in Israël kwamen hiermee twee doelen
binnen bereik. Enerzijds, proberen om joodse emigratie vanuit de USSR onderdeel te maken van de onderhandelingen over wapenbeheersing, en zo het altijd nijpende probleem van het bevolkingstekort op te lossen; anderzijds, om een bredere anti-Arabische, anti-Islamitische internationale opstelling van het Westen af te dwingen.

De Sovjet-Unie is als staat verdwenen en met de ‘War on Terror’ is de confrontatie met de Islam inmiddels het hoofdthema van de Westerse politiek geworden. De rol van Israël in het vormgeven van deze politiek moet niet worden onderschat. De Israëli’s hebben net als andere bezetters verzet altijd als ‘terreur’ aangeduid, en ze speelden eind jaren 70 een sleutelrol in de herwaardering van de Sovjet-Unie als het centrum van het ‘internationale terrorisme’. Alexander Haig, Reagan’s minister van buitenlandse zaken, was degene die dit thema als eerste overnam. Haig had de drukproeven gelezen van Claire Sterling’s bestseller ‘The Terror Network’, vice-president Bush woonde in Jeruzalem samen met de ‘Senator for Boeing’, Henry Jackson, een conferentie over het onderwerp bij. Maar net als de Israëlische bezetting, heeft de ‘War on Terror’ die in de Nieuwe Koude Oorlog van begin jaren 80 zijn wortels heeft, slechts nieuwe conflicten en nog meer menselijk leed voortgebracht.

Wat Israël betreft is een onmogelijke situatie ontstaan. Alle politieke partijen in het land hebben zich gecommitteerd aan de voortdurende bezetting, die volkenrechtelijk maar ook demografisch onhoudbaar is. Zelfs het oorspronkelijke Israël zal tegen 2040 een Arabische meerderheid hebben; als de parlementaire democratie behouden blijft, wordt het afschaffen van het joodse karakter van de staat onvermijdelijk. Daarmee zou een einde komen aan het ethnische karakter van Israël. Gelet op het morele gehalte van de politieke klasse en het vernietigingspotentieel dat het land tot zijn beschikking heeft, geen geruststellend vooruitzicht. Na een eerdere moorddadige expeditie tegen Hezbollah in Libanon, laat Israël zijn militaire potentieel opnieuw los op een burgerbevolking die slechts door de militie van Hamas verdedigd wordt. Hoe lang zullen we moeten wachten tot degenen die zich het meest direct met de slachtoffers verwant voelen, zullen willen terugslaan, zodat wij weer moord en brand kunnen roepen over ‘terrorisme’?

Net als hun vroegere kwelgeest Duitsland na 1945, zullen de Israëli’s moeten accepteren dat hun voorkeur voor militaire oplossingen wordt beteugeld en hun bestaan in een ruimer verband wordt veilig gesteld, want de staat Israël heeft zijn bestaansrecht verspeeld.



Tot zover. Twee dingen die anno 2014 zou willen toevoegen aan de conclusie dat de staat Israël als een mislukt project moet worden beschouwd, zijn:

  • Het land zou moeten opgaan in een federatie met Jordanië (beide staten worden immers slechts met Amerikaanse subsidie overeind gehouden);

  • Het verdwijnen van de laatste openlijk racistische staat in de wereld zou ook de bodem wegnemen onder het heroplevend anti-Semitisme in West-Europa, dat slechts door de misdaden van Israël wordt gevoed en anders verdwenen zou zijn—helaas ligt dat anders in het geval van het nationalistische anti-Semitisme in Oost-Europa.

Kees van der Pijl

Uncategorized

Malaysia Airlines en de NAVO

Na het neerstorten van twee vliegtuigen van Malaysia Airlines is de koers van deze onderneming nu zo ver gedaald dat de regering van Maleisië de luchtvaartmaatschappij heeft genationaliseerd. Van MH370 weten we nog steeds niet waarom het verdwenen is, al is er een boek verschenen waarin wordt beweerd dat het vliegtuig is neergehaald tijdens een Amerikaans-Thaise marineoefening in de Indische Oceaan. MH17 is uit de lucht geschoten door boordkanonnen van één of meer Oekraïense SU-25 straaljagers, al of niet in combinatie met een luchtdoelraket; en die weer afkomstig van ofwel een vliegtuig, ofwel door een raket vanaf de grond. Op basis van de documentatie die ik eerder heb aangehaald, lijkt mij de eerste optie het meest aannemelijk. 



Intussen is de NAVO op oorlogspad. Secretaris-generaal Rasmussen was gisteren, 7 augustus, in Kiev om ‘premier’ Jatsenjoek (die is aangebleven nadat zijn aankondiging om af te treden werd afgestemd) een hart onder de riem te steken.


Het bondgenootschap moet immers tot september, als de NAVO-top in Wales wordt gehouden, de druk op de ketel houden. Zou het in de tussentijd bijvoorbeeld komen tot een bestand in Oekraïne, dan kunnen we er zeker van zijn dat de fundamentele verschillen tussen m.n. de NAVO-kern (VS, Engeland, Canada) en m.n. Duitsland levensgroot aan de oppervlakte zouden komen. Vandaar dat Rasmussen aan het failliete Oekraïne (gisteren werd ook de heetwatervoorziening in Kiev afgesloten om gas te sparen) met Jatsenjoek de oprichting van een speciaal NAVO-fonds heeft besproken, waaruit militaire uitrusting kan worden betaald (vooral ondersteunende communicatie-apparatuur e.d.; over wapens wordt gezwegen). 

Nogmaals ten overvloede: Duitsland had een andere inzet in Joegoslavië, heeft NIET meegedaan aan de invasie van Irak, NIET in Libië, en heeft ook een andere lijn in Oekraïne, en wel omdat het Duitse kapitaal al meer dan een eeuw lang andere belangen heeft dan de Anglo-Amerikaanse financiële wereld en het militair-industrieel complex. Natuurlijk ook veel overlap, maar een andere strategie.

Er zijn ook andere landen in de wereld die zich tegen de Anglo-Amerikaanse-annex-NAVO-avonturen verzetten. Behalve Rusland en China, India en Brazilië, en nog een hele reeks andere staten, hoort ook Maleisië daarbij. In Kuala Lumpur, de hoofdstad, werd in november 2011 zelfs uitspraak gedaan in een zaak betreffende oorlogsmisdaden begaan door Blair en Bush na de invasie van Irak in 2003. Het Kuala Lumpur War Crimes Tribunal kwam in een proces dat twee jaar had geduurd, unaniem tot de conclusie dat de twee mannen schuldig waren aan misdaden tegen de vrede, misdaden tegen de mensheid, en genocide. In hun vonnis bepaalden de vijf rechters dat deze uitspraak gerapporteerd wordt aan het Internationaal Strafhof in Den Haag; en dat de namen van Bush en Blair bijgeschreven worden in het register van oorlogsmisdadigers dat de Kuala Lumpur War Crimes Commission, die het Tribunaal had ingesteld, bijhoudt.

Deze activiteiten en de uitspraak zijn onderdeel van een groot project geëntameerd door de Maleisische oud-premier Mahathir Mohammed, een in veel opzichten omstreden figuur, maar ook een tegenstander van Westers militarisme en economische oorlogvoering. In een opiniestuk voor Al Jazeera bespreekt Richard Falk Mahathir’s inspanning om oorlog opnieuw buiten de wet te plaatsen. Falk heeft hier recht van spreken omdat hij gedurende zijn hele carrière (hoogleraar aan de University of California en speciaal VN-rapporteur voor mensenrechten voor de Palestijnse bevolking) voor dit doel gestreden heeft. Vandaar dat hij, bij al zijn reserves ten aanzien van de figuur Mahathir, diens streven om de wereld te verenigen in een afwijzing van oorlog, met kracht ondersteunt. 



Tribunalen zoals dat van Kuala Lumpur zijn niet nieuw. Ten tijde van Vietnam was er het Russell-tribunaal, en in 1976 werd het Lelio Basso tribunaal in Italië opgericht als permanent orgaan. Ook t.a.v. Irak was er een precedent, nl. het tribunaal van Istanboel in 2005, dat tot vergelijkbare conclusies kwam.

Geen van deze tribunalen was echter zo direct verbonden met de regerende klasse van een land als het tribunaal van Kuala Lumpur. Er circuleren rapporten die beweren dat de woede in de VS over de veroordeling van Bush en Blair meegenomen moet worden in het onderzoek naar het neerstorten van de twee Malaysia Airlines toestellen. Ik twijfel niet aan die woede, maar zou zelf zo’n direct verband niet durven leggen.

We kunnen wel de vraag stellen, hoe er in Maleisië wordt gereageerd op het alsmaar uitblijven van informatie uit de ‘zwarte dozen’ die de strijders in oost-Oekraïne hebben overhandigd maar die Maleisië vervolgens aan Engeland heeft doorgegeven voor onderzoek. Werk aan de winkel voor de Nederlandse ambassadeur?

Kees van der Pijl

Uncategorized

Nogmaals het drama met vlucht MH17. Zijn er redenen om te twijfelen aan de NAVO-lezing?

Het neerschieten van het Maleisische passagiersvliegtuig boven oost-Oekraïne is in de eerste plaats een menselijk drama, waarover terughoudendheid gepast is. Daar staat tegenover dat de mensen die daar buiten hun schuld, maar door menselijk toedoen, de dood hebben gevonden, en daarmee de nabestaanden, inmiddels de speelbal van een politiek spel zijn geworden. In de Verenigde Staten wist men immers direct dat het ‘Poetin’ was die deze misdaad had begaan, inmiddels gevolgd door de EU. Op de rampplek zelf begonnen de machthebbers in Kiev, in strijd met afspraken om ter plekke een wapenstilstand te eerbiedigen, met een offensief om het gebied in handen te krijgen. Waarom zo nodig?



Intussen zijn er documenten naar buiten gekomen die een ander licht werpen op de zaak. Wrakstukken op diverse foto’s laten twee soorten gaten zien, nl. ingaande èn uitgaande, de laatste met duidelijk opstaande randen. Dit zou dan de veronderstelling bevestigen dat het een Oekraiens SU-25 jachtvliegtuig geweest is, waarschijnlijk twee, die het toestel met een reeks salvo’s van hun boordkanonnen hebben beschoten. De NAVO-lezing is dat er een raket, SA-11 (Buk) van Russische makelij, bij het vliegtuig is ontploft; die vernietigt zijn doel ook met een regen scherven, maar die komen dan niet aan dezelfde kant weer naar buiten.


Napoleon verklaarde ooit dat het niet nodig is, de waarheid te onderdrukken, het is voldoende haar uit te stellen. Maar die luxe kunnen we ons nu niet permitteren. Want het drama leidde er toe dat onderhandelingen tussen Poetin en Merkel over een omvattend akkoord om het conflict in Oekraïne te beëindigen, moesten worden afgebroken; door de sancties, en eventuele Russische tegenmaatregelen, wordt hervatting minder waarschijnlijk. In Moskou wordt overigens gevreesd dat het opvoeren van de spanning onderdeel is van een NAVO-strategie om een oorlog uit te lokken, waarbij het Oekraïense leger (met Amerikaanse adviseurs onderweg) ofwel de Krim aanvalt, ofwel anderszins een conflict met Rusland uitlokt. 

Temidden van zoveel propaganda en internet-oplichterij moeten we voorzichtig zijn, maar Asia Times journalist Pepe Escobar heeft drie documenten opgespoord die de straaljagertheorie ondersteunen. Eén, een reportage op het Russische programma van de BBC. Daarin verklaren ooggetuigen dat ze straaljagers in de lucht zagen vlak voordat het vliegtuig explodeerde (de aanwezigheid van een Oekraïens militair toestel vlakbij vlucht MH17 is overigens ook op een persconferentie op 21 juli door the militaire top in Rusland aangetoond). 

De BBC-verslaggeefster gaat vervolgens op zoek naar de plek bij het plaatsje Torez waar volgens de regering in Kiev rooksporen van een raketlancering zichtbaar waren, maar treft een plek aan waar dat onwaarschijnlijk zo niet onmogelijk is geweest. Deze uitzending is door de BBC van de website gehaald, maar de oorspronkelijke versie is met Engelse ondertitels op YouTube ‘in veiligheid gebracht’. Verplichte kost. 

Daarnaast is er een gesprek met een Canadese OVSE waarnemer op de Canadese omroep CBC op 29 juli. De waarnemer was een van de eersten die aankwam op de plek des onheils, toen de resten van het vliegtuig nog nasmeulden. Wie het interview bekijkt, mag van mij de gruwelijke beelden met kinderboeken en pantoffeltjes overslaan. Maar na minuut 3.13 zegt hij dat de cockpit, die hoewel gehavend, als brokstuk nog een geheel vormde, de volgende dag bewerkt werd door mannen in uniform met (als ik het goed kan verstaan) een motorzaag. In de dagen die volgden leek het erop dat nog verder aan de cockpit was ‘verbouwd’. 

Als de CBC interviewster dan vraagt, wat denk je dat we nu na een aantal dagen weten over de oorzaak, zegt de waarnemer: er zijn stukken die eruit zien alsof ze doorzeefd zijn met zeer krachtig machinegeweervuur (de beelden na minuut 6.12 laten dit ook zien, ook wrakstukken die duidelijk in- èn uitgaande kogelgaten vertonen naast de zuiver ronde gaten van gebroken klinknagels). Er zijn geen sporen gevonden van een raketinslag, maar hij sluit niet uit dat specialisten die mogelijk nog zullen vinden. Eveneens verplichte kost. 

Tenslotte is er een Duitse verkeersvlieger en schrijver wiens analyse het meest expliciet de theorie van 30-mm in- en uitgaande kogelgaten uiteenzet, waarom de cockpit het doelwit was, en met veel details over het soort munitie dat gebruikt zou zijn. Heel overtuigend, omdat het bevestigd wordt door de CBC-reportage (waarvan de beelden de in- en uitgaande gaten nog veel scherper laten zien). 


Er blijven nog heel veel vragen over, zoals de rol die de verkeerstoren van Kiev heeft gespeeld, waarom de Oekraïense veiligheidsdienst SBU de banden met gesprekken (het toestel vroeg om 2 kilometer hoger te mogen vliegen maar kreeg geen toestemming) onmiddellijk in beslag heeft genomen, de vraag waarom de zwarte dozen
die door Maleisië aan Engeland zijn overhandigd voor analyse, nog steeds niet in de openbaarheid zijn, en nog vele andere onopgeloste zaken. En de grote vraag, aangezien dit geen vergissing of ongeluk kan zijn: wie ter wereld schiet in koelen bloede een passagierstoestel uit de lucht? 

Kees van der Pijl
Uncategorized

Toch nog een sprankje hoop voor een oplossing in Oekraïne?

Temidden van de alsmaar oplopende spanning met Rusland vanwege de crisis in Oekraïne mag zelfs het kleinste teken van hoop niet genegeerd worden. In The Independent van vandaag, 31 juli, valt te lezen dat er al enige tijd geheime onderhandelingen gaande waren tussen Duitsland en Rusland om de crisis te bezweren. 



Dit plan, dat past in de nu al wat langere reeks overeenkomsten tussen of onder toezicht van de EU, voorziet in wederzijds concessies waarvan de belangrijkste zijn: energie- en economische soevereiniteit van Oekraïne; stopzetting van Russische hulp voor de gewapende opstand in ruil voor een zekere federalisering, en erkenning door het Westen van de uitspraak van de bevolking van de Krim om zich weer bij Rusland aan te sluiten. 


Wie meent dat dit plan te hoog gegrepen is, doet er goed aan te bedenken dat er op dit moment geen gas meer wordt geleverd aan Oekraïne en dat dit in het najaar en winter tot een instorting van de economie zal leiden. Vandaar, aldus Margareta Pagano, dat Duitsland en Rusland al enige tijd in gesprek zijn over een vreedzame oplossing, die het failliete land een economische duw in de goede richting zou geven gebaseerd op verzekerde energieleveranties. 

In ruil daarvoor zou Porosjenko akkoord gaan met een belofte geen lidmaatschap van de NAVO na te streven, terwijl Poetin zijn bezwaren tegen het vrijhandelsakkoord met de EU zou laten vallen. Tevens zouden de Russen Oekraïne met een miljardenpakket schadeloos stellen voor het verlies van de huurinkomsten voor de Russische marinebasis in Sebastopol. 

Een centrale rol in de onderhandelingen over een nieuw gasakkoord met Gazprom zou worden gespeeld door een van Oekraïne’s rijkste tycoons, Dmitry Firtasj. Firtasj onderhandelde tussen 2006 en 2009 het eerste grote gasakkoord met Rusland. Hij steunt nu Porosjenko maar woont in Wenen en is daar in een juridische strijd gewikkelde om te voorkomen dat hij wordt uitgeleverd aan … de VS. 

Deze onderhandelingen waren gaande toen de MH 17 werd neergeschoten, en werden toen gestaakt. Volgens insiders met wie Pagano sprak, is het Duitse plan echter nog steeds op tafel en zal het overleg naar verwacht worden hervat als het onderzoek naar de ramp afgerond zal zijn. 

En daar wringt de schoen. Want dit is een in alle opzichte ‘Europees’ plan en een woordvoerder van het Britse ministerie van buitenlandse zaken verklaarde tegenover de krant al dat het zeer onwaarschijnlijk is dat de VS of Engeland ooit de Russische soevereiniteit over de Krim zouden erkennen. Het zou hoe dan ook niet het eerste akkoord zijn dat door een ‘Atlantische’ ingreep wordt getorpedeerd.
  • In februari van dit jaar was er een gedetailleerd akkoord tussen president Janoekowitsj en drie EU-ministers van BZ (Duitsland, Frankrijk, Polen), in aanwezigheid van een lager geplaatste Russische functionaris maar zonder Amerikanen. Direct na het akkoord werden tientallen demonstranten èn politieagenten gedood, volgens de Estlandse minister van BZ door schutters die met de Maidan-bezetters verbonden waren. Zie mijn eerdere blog hierover.
  • Het tweede akkoord werd op 20 april in Genève getekend door de VS, de EU, Rusland, en de nieuwe machthebbers in Kiev. Weer de volgende dag een aanval, ditmaal door de neo-fascistische Rechtse Sector, op ongewapende burgers in Slaviansk, met vijf doden als gevolg. 
Het zou dus een wonder zijn als het Merkel-Poetin-akkoord, als de onderhandelingen al worden heropend, zou slagen. De belangen pro en contra zijn enorm; de handel tussen de EU en Rusland bedraagt bijna een half triljoen dollar per jaar. Moeten we in dat licht niet ook opnieuw de vraag te stellen, wie er schuilt achter het neerschieten van vlucht MH17?

Kees van der Pijl
Uncategorized

Oekraïne aarzelt maar NAVO-commandanten niet

http://oorlogisgeenoplossing.blogspot.nl/p/the-guns-of-august.html

De wereld balanceert op de rand van de afgrond, maar de Nederlandse media gaan voluit. Na het drama van vlucht MH-17 kwam het NOS-Journaal met beelden van nabestaanden die, overmand door verdriet over het absurde, onbegrijpelijke verlies van kinderen of andere familieleden, ‘Poetin’ bezworen hen hun geliefden ‘terug te geven’. Een ander had een brief aan ‘Poetin’ geschreven met dezelfde strekking.


Ik schrijf het tussen aanhalingstekens omdat de Russische president al lang, net als Milosevic, Saddam Hoessein, Gadaffi en Assad, van een mens van vlees en bloed is uitvergroot tot de verpersoonlijking van het kwaad. RTL Nieuws presteerde het om boven de brief van een vader die ‘meneer Poetin, de separatisten OF de regering van Oekraïne’ ‘bedankt’ voor de dood van zijn kind, de kop te plaatsen ‘Poetin, bedankt voor het vermoorden van mijn enige kind’.

Het luidst klonken de stemmen voor wraak natuurlijk in Amerika. Hilary Clinton had al op de dag van de ramp, nog voor het schokkende nieuws goed en wel bekend was, verklaard dat ‘Poetin nu te ver was gegaan’ en de onverbeterlijke Koude-Oorlogshitser (en Engelsman) Timothy Garton Ash bracht in de New York Times in herinnering dat Poetin een ‘rat-achtig gezicht’ heeft. 

Intussen is in Oekraïne zelf het animo voor voortzetting van de oorlog tegen de eigen bevolking aanmerkelijk minder groot.

Zoals ik al eerder schreef, heeft het land in totaal 132 verschillende nationaliteiten en etnische groepen, waarvan de Russische de grootste is na de eigenlijke Oekraïeners; de meerderheid van de bevolking beschouwt het instorten van de Sovjet-Unie als een ramp (een hoger percentage dan in Rusland zelf), en de historische banden met de Slavische wereld gaan heel diep. 

De oorlog wordt gevoerd door de leiders in Kiev die zich na de coup in februari van de staatsmacht hebben meester gemaakt, met militaire eenheden die met de fascistische Rechtse Sektor en vergelijkbare groepen zijn versterkt. Het eigenlijke leger is verdeeld, en zelfs in de ‘Rada’, het parlement, is voor de oorlog nu de meerderheid weggevallen. Eergisteren trad Jatsenjoek, de ‘premier’ van de coup-regering, af toen het parlement in Kiev hem extra geld voor de oorlog weigerde (en daarnaast privatisering van de energiepijpleidingen tegenhield). 

Maar op de eerste plaats wordt de oorlog gesteund door diegenen die vanaf 1991 (en natuurlijk daarvoor) de kruistocht tegen Moskou tot hun programma hebben verheven, verenigd in de NAVO. Voordat Nederland zich in een gewapend avontuur in Oost-Oekraïne stort, doen we er goed aan, tot ons te laten doordringen welke plannen er op dit moment in de militaire NAVO-top circuleren. 

De commandant van de geallieerde strijdkrachten in Europa, generaal Philip Breedlove (midden op de foto) heeft voorgesteld een basis in Polen in te richten van waaruit een grootschalige NAVO-operatie tegen Rusland kan worden gelanceerd.

De sector ‘Multinational Corps Northeast’, in Szczecin (Duits Stettin) aan de Oostzee, wordt in The Times genoemd als de meest aangewezen lokatie voor zo’n basis. De strategie daarbij is om een basis in te richten die materiel en voorraden klaar heeft zodat troepen, zgn. ‘follow-on forces’, die in een crisis worden ingevlogen, alles ter plaatse aantreffen om onmiddellijk het gevecht in te gaan. Deze plannen zullen op de komende NAVO-top in september in Wales op de agenda staan.

Zo’n permanent hoofdkwartier zou een flagrante schending betekenen van de NATO-Russia Founding Act van 1997, de troostprijs voor Rusland na de uitbreiding van de NAVO tot aan de Russische grens die vanaf 1994 is doorgezet—zelf een schending van de toezegging aan Gorbatsjov in 1991 dat de NAVO niet zou uitbreiden. 

Voor dat Nederland zich militair in Oekraïne begeeft is het misschien ook zaak nog even te luisteren naar een andere Amerikaanse generaal, Martin Dempsey, voorzitter van de Verenigde Chefs van Staven, de hoogste baas van het Pentagon. 

Ook hij zal op de NAVO-top in Wales een belangrijke inbreng hebben. In een toespraak in Aspen, Colorado, afgelopen donderdag, verklaarde Dempsey dat ‘het Kremlin’ ‘bewust het besluit had genomen om hun militaire macht in te zetten in een andere soevereine om hun doeleinden te bereiken’ (‘the conscious decision to use its military force inside of another sovereign nation to achieve its objectives’—een voor Amerikanen onbekend fenomeen). Dit maakt duidelijk dat ze het pad zijn opgegaan om zich op een nieuwe wijze te doen gelden in Oost-Europa, Europa als geheel en de Verenigde Staten. 

En hoewel de woordvoerster van het State Department eerder op de dag onder vuur kwam van journalisten toen ze beweerde dat Russische artillerie op Oekraïense doelen had geschoten, nam Dempsey dit over. Hij vergeleek het met …1939 toen Stalin onder het niet-aanvalsverdrag met Hitler, Oost-Polen bezette en 13.5 miljoen inwoners inlijfde, om daarna direkt op ‘Poetin’ terug te komen, die ‘plannen’ in diezelfde richting zou hebben. 

Dit soort uitlatingen zijn belangrijk omdat de propaganda ze vervolgens blijft herhalen. Let dus op ‘voor de eerste keer sinds Stalin in 1939 13.5 Polen inlijfde’, dat naar ik vrees terug zal komen als mantra. 

Rusland voelt zich bedreigd door de NAVO, en wie de kaart bekijkt en de acties van het bondgenootschap sinds 1991 in aanmerking neemt, terecht. Als Nederland samen met Australië gewapende eenheden richting Oost-Oekraïne stuurt, nadat Obama al eerder het besluit nam Amerikaanse militaire adviseurs te sturen, zijn we een stap dichter bij een grote oorlog.

Kees van der Pijl

Uncategorized

De Kanonnen van Augustus

http://oorlogisgeenoplossing.blogspot.nl/p/the-guns-of-august.html



Vanzelfsprekend was ook het samenwerkingsverband Oorlog is geen Oplossing NL geschokt door het neergehaald zijn van vlucht MH17 vandaag precies een dag geleden. Daar kwam wat ons betreft al snel een grote bezorgdheid bij over de roep uit politiek en samenleving om vergelding, waarbij zelfs een militaire reactie niet werd uitgesloten. Nota bene in de avonduren van de inderhaast uitgeroepen Dag van Nationale Rouw heeft het kabinet kennelijk besloten om deze roep te concretiseren in voorstellen aan uw Kamer en aan de VN Veiligheidsraad.



Honderd jaar geleden bleef Nederland als één van de weinige Europese landen buiten de Eerste Wereldoorlog. Dat heeft ons land kennelijk minder ontvankelijk gemaakt voor de herinnering aan de waanzin waarin een dergelijk ondoordacht proces kan ontaarden. Ook toen een aanslag in omstreden gebied; ook toen een vijandig opgesteld ultimatum om volledige medewerking aan een onderzoek; ook toen een militaire vergeldingsactie in een oververhit internationaal politiek klimaat. De “Kanonnen van Augustus” lijken ook nu weer te gaan bulderen, met alle gevolgen van dien.
Dat zou Nederland de wereld niet aan moeten willen doen.


Reddingswerkers en onderzoekers kunnen in het betreffende gebied veel beter hun werk doen als voor de periode van hun werkzaamheden een bestand wordt overeengekomen tussen beide partijen. In plaats daarvan voerde de Oekraïense regering ook na het neerschieten van de MH17 het militaire offensief tegen de milities in het oosten van Oekraïne nog verder op waarbij ook nog steeds gevechtsvliegtuigen worden ingezet waarvan de milities er woensdagmiddag nog twee hebben neergehaald. Onder dergelijke omstandigheden zullen reddingswerkers en onderzoekers hun werk niet kunnen doen, ook niet onder bescherming van een meegezonden internationale groep militairen.

In plaats van aan te dringen op een dergelijk bestand, dat bovendien de gelegenheid kan bieden om tot een politiek vergelijk te komen, wordt in het Westen gespeculeerd op het leveren van wapens aan de Oekraïense regering om haar offensief nog verder door te zetten. En dat, terwijl de recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten ons zouden moeten leren dat wapenleveranties aan een door het Westen uitverkoren partij alleen maar tot verheviging en uitbreiding van de oorlog leidden. Het is olie op het vuur.

Het Westen staat nu eenmaal niet neutraal in het conflict tussen de regering in Kiev en de milities in het oosten van Oekraïne en de voorgestelde militaire missie zal dus ook heel snel op z’n minst als partij worden gezien en daarmee ook partij zijn in het conflict dat hier gaande is. Hierdoor zullen niet alleen de reddings- en onderzoekswerkzaamheden, maar een daadwerkelijk politieke oplossing voor het conflict in Oekraïne steeds moeilijker gerealiseerd kunnen worden.
In haar brief van 26 mei 2014 stelde Oorlog is geen Oplossing dat “de stationering van de Nederlandse F-16’s in het Balticum geen enkele bijdrage levert aan de deëscalatie van het conflict in en rond Oekraïne”. We stelden toen dat “in plaats van deze symbolische actie die vooral een vijandige verhouding met Rusland tot uitdrukking brengt, ingezet zou moeten worden op politieke acties om tot overeenstemming met Rusland te komen over Oekraïne en tot onderlinge samenwerking. Geen sancties,” zo stelden wij, “maar dialoog; geen oorlog, maar economische samenwerking en verdieping van de contacten tussen de verschillende samenlevingen.”
Met de voorgenomen militaire missie gaat het niet alleen om symboliek van de “geruststellingsmaatregelen”, maar om daadwerkelijke militaire inmenging.
 
Uncategorized

Brief aan de Tweede Kamer

http://oorlogisgeenoplossing.blogspot.nl/p/letter-to-second-chamber-of-parliament.html


Zojuist heeft het samenwerkingsverband Oorlog is geen Oplossing onderstaande brief aan de Vaste Kamercommissie Buitenlandse Zaken verstuurd.


O҂O
Aangezien de plannen van het kabinet om een militaire missie naar Oost-Oekraïne te ondernemen, met grote voortvarendheid worden doorgezet, willen wij u graag het volgende voorleggen.

Het komt ons voor dat Nederland de waardige houding van piëteit met de slachtoffers van de ramp met vlucht MH17, de Nederlandse en andere, wel erg snel wil inruilen voor een meer krijgshaftige opstelling.

Zonder de brief ter zake te hebben kunnen bestuderen leiden wij uit persberichten af dat


· Onder Nederlandse leiding een internationaal contingent bewapende militairen en forensische politie-experts naar de rampplek in Oost-Oekraïne zal worden gestuurd;
· Dat de tijdelijke regering in Kiev gevraagd zal worden middels een bilateraal akkoord de aanwezigheid van buitenlandse militairen op haar grondgebied toe te staan;
· Dat de missie zonder mandaat van de VN dan wel de OVSE zal plaatsvinden, zodat de bewapende eenheid de facto niet als blauwhelmen maar als bondgenoot van Kiev ter plekke zal zijn.

 

Wij beschouwen dit als een gevaarlijke en ondoordachte operatie, zeker gezien het feit dat de regering in Kiev bij de strijd tegen de gewapende groepen in het Oosten de eigen, Russisch-sprekende bevolking niet ontziet en al meer dan 300 burgers heeft gedood. Alleen al in Loegansk vielen in de twee dagen na de ramp opnieuw 44 burgerdoden. Moeten wij ons verbinden met een regime dat de ethnische complexiteit van Oekraïne ontkent en fascistische groepen zoals Rechtse Sektor en de Svoboda-partij omvat?

 

Aangezien de Amerikaanse regering tegelijkertijd heeft besloten nog deze week militaire adviseurs te sturen (zie voor bronnen en details onze blog), zou Nederland hiermee direct in het conflict betrokken kunnen raken.

 

Naar het oordeel van O҂O moet de regering afzien van deze operatie en in plaats daarvan zijn (ws. tijdelijke) gezag als land van de meeste slachtoffers van de rampvlucht gebruiken om aan te dringen op een onmiddellijk staakt-het-vuren van alle partijen en overleg over een duurzame regeling. De VN en/of de OVSE lijken daarvoor de aangewezen kaders, ook omdat Rusland in beide een stem heeft en zonder Moskou geen duurzame regeling en evenmin een herstel van de democratie in Oekraïne tot stand zal komen.

In een periode waarin met de opmars van ISIS in Irak en Syrië, de inval van Israël in Gaza, en diverse brandhaarden in Noord-Afrika, het geweld om zich heen grijpt is een Nederlands avontuur in Oost-Oekraïne wel het laatste waaraan we moeten beginnen.  
Uncategorized

Na het drama van de MH-17—Gaan we verder het pad van de oorlog op?

Voor wie nog twijfelde aan de leus Oorlog Is Geen Oplossing, moet het neerhalen van vlucht MH-17 en zijn 300 slachtoffers toch reden zijn geweest haar alsnog in overweging te nemen. 


Zou onze Frans T. nog wel eens terugdenken aan hoe hij enkele maanden geleden over het Maidan-plein in Kiev wandelde, om daar in het voetspoor van een aantal andere EU-politici en natuurlijk VS-onderminister Victoria Nuland (“F**k the EU”), zijn steun aan de demonstraties tegen Janoekowitsj te betuigen? Had hij toen niet actiever voor overleg en beheersing van het conflict moeten optreden?


Inmiddels voert het leger van de machthebbers in de hoofdstad oorlog tegen de gewapende opstandelingen in het Russisch-sprekende oosten en doodt daarbij ook grote aantallen burgers. Volgens de VN waren er in juni onder de 356 doden al 257 burgers, onder wie 14 kinderen. Sindsdien is het dodental verder opgelopen, want wie zou denken dat er na het neerschieten van de MH-17 een pauze zou worden ingelast, zit ernaast: de troepen van Kiev zijn juist in het offensief gegaan en alleen al in Loegansk vielen in de twee dagen na de ramp opnieuw 44 burgerdoden. Daarnaast zijn de electriciteits- en watervoorziening in grote delen van de stad afgesloten en is de grote olieraffinaderij van Lisitsjansk, die Russisch eigendom is, in brand gestoken. Waar moet dit eindigen? 

Wel, als het aan de Nederlandse regering ligt, gaan we met een gewapende missie naar Oekraïne. ‘Het Nederlandse kabinet is een zware diplomatieke lobby begonnen om mogelijk honderden internationale militairen en forensische politie-experts naar Oekraïne te sturen. Zij moeten de rampplek veilig stellen waar vorige week 193 Nederlanders zijn omgekomen bij een vliegtuigcrash. De ministerraad kwam gisteravond na de rouwplechtigheid in Eindhoven voor spoedoverleg bijeen in het Catshuis om over het riskante plan te spreken.’ Aldus De Volkskrant vanochtend. 

Vandaag nog vliegt Timmermans naar Kiev om Nederland niet alleen als voornaamste slachtofferland te laten erkennen maar ook de hoofdrol in het vervolg op te eisen.
Nogmaals De Volkskrant: ‘Aan de juridische indekking van de missie wordt hard getrokken: Als Oekraïne akkoord gaat met de aanwezigheid van buitenlandse militairen op haar grondgebied, dan volstaat een bilateraal akkoord en kan een ingewikkelde nieuwe resolutie voor een “VN-politiemissie” voorkomen worden.’ 

Ieder woord in deze zinnen is van belang. We gaan als aanvoerder van een militaire missie naar Oost-Oekraïne, niet met een VN-mandaat, maar op basis van een bilateraal akkoord met Kiev dat voor het eerst sinds de instorting van de Sovjet-Unie geregeerd wordt door een verzameling (West-) Oekraïense nationalisten, van de gekozen president Porosjenko tot en met de fascisten van de Rechtse Sector.

En dat terwijl er fel gevochten wordt in het betreffende gebied, dus de kans dat ‘we’ daarin betrokken raken is levensgroot, en dit keer zullen de onder Nederlandse leiding staande militairen bewapend zijn en zich niet zoals in Srebrenica laten koeioneren. Maar aangezien we daar in overleg met Kiev zijn, is het ook duidelijk aan wiens kant we staan mochten onze troepen in gevecht raken.

Er is nog een tweede factor die tot uiterste voorzichtigheid noopt, en dat is dat volgens de rechtse krant The Washington Times, Obama het Pentagon heeft geïnstrueerd militaire adviseurs naar Oekraïne te sturen om Kiev bij te staan in de strijd tegen de rebellen. Tegenover USA Today bevestigde een woordvoerder van het Pentagon dat het eerste overleg met Kiev over de vorm van de assistentie deze week al heeft plaatsgevonden. Dat zal een stap verder gaan dan de $5 miljoen voor kogelvrije vesten, nachtkijkers en radio-apparatuur die Obama enkele dagen geleden al goedkeurde. 

Toen Rutte in de nasleep van de ramp met de MH-17 met Obama sprak, waren ze het eens dat er een krachtiger opstelling tegen Moskou moet komen, hoewel de media gisteren berichtten dat de Amerikaanse inlichtingendiensten geen bewijs voor een Russische rol in het drama hebben kunnen vinden—anders dan dat ze schuldig zijn aan het conflict als zodanig, de ‘omstandigheden hebben gecreëerd waaronder het kon plaatsvinden’, enz. 

De belangrijkste van die omstandigheden is natuurlijk dat Russisch de tweede taal van het land is, en dat de herroeping van de wet uit 2012 die in gebieden waar minstens tien procent van de bevolking een andere taal dan Oekraïens spreekt, die taal in officiële aangelegenheden mag gebruiken, de eerste maatregel van het parlement in Kiev was (nadat daar de Partij van de Regio’s uit verjaagd was). De herroeping werd niet bekrachtigd, maar het probleem blijft. Onderstaande kaart geeft de percentages Russisch-sprekenden bij de volkstelling van 2001. 


Neemt Nederland ook de leiding om deze taalstrijd te gaan beslechten? 

De sancties tegen Rusland die afgekondigd zijn en nog gaan worden uitgebreid, zullen kinderspel zijn bij wat er mis kan gaan als Amerikaanse militaire adviseurs en een bewapende missie onder Nederlandse leiding naar Oost-Oekraïne gaan. 

Nogmaals: Oorlog Is Geen Oplossing! Er moet onmiddellijk een wapenstilstand en overleg tussen de strijdende partijen komen, dáárvoor moet Nederland zich inspannen. Dan zal het zinloze neerschieten van de MH-17 tenminste nog tot iéts positiefs hebben geleid.

Kees van der Pijl
Uncategorized

Het einde van het ‘vredesproces’

De nieuwe inval van het Israëlische leger in Gaza is niet alleen meer een kwestie van een nieuw bloedbad in de strook, tussen twee onvergelijkbare partijen—Israël, met naar schatting het vierde leger ter wereld, in de rug gedekt door een nucleair arsenaal van tussen de 60 en 200 bommen, en de militie van Hamas, opgesloten in een nauwe, overbevolkte strook land waarvan ook de achterdeur naar Egypte door de herstelde dictatuur weer hermetisch is gesloten. De raketbeschietingen vanuit de Gazastrook reiken verder dan ooit, maar de onnauwkeurige projectielen hebben nog steeds nauwelijks of geen schade aangericht; de foto’s van een brandende benzinepomp zijn tot nu toe het meest spectaculaire dat hiervan in beeld is gekomen.



Niettemin heeft het Amerikaanse Congres onmiddellijk de post voor het peperdure Israëlische raketafweersysteem IJzeren Koepel verdubbeld, want Israël bestaat alleen maar dankzij niet-aflatende subsidies uit de VS, zowel officieel als door individuele donaties van de kant van sympathisanten. O.a. van geëmigreerde Israëli’s, die liever in Californië wonen en hun schuldgevoelens afkopen door geld over te maken


De aanval op Gaza markeert volgens Ramy Barzoud in Asia Times Online ook het einde van het Palestijnse verzet in zijn huidige vorm. 

‘President’ Mahmoud Abbas was direct beschikbaar om ieder protest tegen het oppakken van honderden Palestijnen op de Westoever na de moord op de drie jonge Yeshiva-seminaristen de kop in te drukken. De man die bij elke onderhandelingsronde van het ‘vredesproces’ bij de zoveelste mislukking achteraf bleek alles te hebben ingeleverd—in zekere zin gelukkig voor de Palestijnen dat Israël helemaal geen vrede wil—heeft desalniettemin, door het eenheidsfront met Hamas aan te gaan, zijn eigen politieke doodvonnis getekend.

Want volgens Barzoud is dat voor de regering-Netanyahu de belangrijkste drijfveer voor de aanval op Gaza: het ongedaan maken van de Hamas-Fatah-bondgenootschap. Abbas speelt daarin mee, maar noch hij, noch het Israëlische regime zal de langzaam maar zeker groeiende Palestijnse opstand in toom kunnen houden. 

Het meest beangstigende is daarbij de genocidale stemming onder grote delen van het Israëlische publiek, in de politiek vertegenwoordigd door minister van buitenlandse zaken Lieberman, Naftali Bennett (economie), en de onderminister van defensie Danon, die overigens door Netanyahu ontslagen werd nadat hij de premier had bespot dat deze niet onmiddellijk Gaza was binnengetrokken. 

In een artikel in The Independent verklaart columniste Mira Bar Hillel dat ze op het punt staat haar Israëlisch paspoort te verbranden, zozeer is ze geschokt door de uitspraken van Ayelet Shaked, parlementslid van de Joods Tehuis-partij in het parlement. 

‘Achter iedere terrorist staan tientallen mannen en vrouwen zonder wie hij zich niet met terrorisme zou kunnen bezighouden’, aldus Shaked. ‘Ze zijn allemaal vijandelijke strijders, en hun bloed zal op hun hoofden neerkomen. Dit geldt ook voor de moeders van de martelaren die hen naar de hel sturen met bloemen en kussen. Zij moeten hun zonen volgen, niets zou rechtvaardiger zijn. Ze moeten weg, net als de huizen waarin ze het slangengebroed hebben grootgebracht. Anders zullen er nog meer kleine slangen bij komen.’

Mira Hillel vergelijkt dit soort uitlatingen met de Nazis die in 1939 Polen binnenvielen en haar familie in Krakau op een enkeling na zouden uitmoorden. Ze heeft niets op met Hamas, maar dat hoeft ook niet want die groep heeft geen schijn van kans tegen de Israëlische oorlogsmachine. ‘Ik weet wat het is om hulpeloze slachtoffers te zijn’, besluit ze haar stuk, ‘slachtoffers die leven en sterven onder de laarzen van racistische onderdrukkers, en ik weet dat de Israëli’s van vandaag niet langer de slachtoffers maar de daders in de huidige crisis zijn’. 

Dit zal altijd een heikel punt blijven, want is er één vergelijkbaar voorbeeld van een etnische groep die zó geleden heeft onder een genocidaal regime, om vervolgens zelf dit pad op te gaan? 

Kees van der Pijl

Uncategorized

Gaza aan de vooravond van een nieuwe slachtpartij?

http://oorlogisgeenoplossing.blogspot.nl/p/gaza-on-theeve-of-new-round-of.html


Bij de vorige grote Israëlische militaire operatie in de Gaza-strook in december en januari 2008-09 kwamen zo’n 1200 Palestijnen, meest burgers, om het leven, en werd de infrastructuur grotendeels verwoest. Israël profiteerde toen nog van het feit dat Egypte onder het regime van Moebarak geen zaken deed met Hamas, zodat het Israëlische leger kon prijsschieten. Parool-tekenaar Joep Bertrams beeldde de (inmiddels wegens corruptie veroordeelde) premier Olmert af als hij zijn revolver leegschiet in een vogelkooitje, en dat vatte de moordpartij het best samen. Natuurlijk haastten Westerse politieke leiders zich om de beschietingen met primitieve raketten door Hamas te veroordelen—in totaal kwamen er 13 Israëli’s om bij het conflict, voornamelijk militairen. Israëls ‘recht om zich te verdedigen’ prijkte uiteraard in alle verklaringen. 



Bij de huidige aanvallen is veel werk gemaakt van de wrede moord op twee Israëlische en een Amerikaanse tiener, leerlingen aan een orthodox seminarie in het bezette Hebron. De regering-Netanyahu wist weliswaar dat de drie vermoord waren maar hield om politieke redenen vol dat er sprake was van een ontvoering, waarbij zelfs de familie van de jongens werd wijsgemaakt dat ze nog in leven waren. Zo ontstond het klimaat voor wraakacties (zoals het levend verbranden van een Palestijnse tiener) en mishandeling op grote schaal, maar ook voor een grootschalige militaire operatie. Doordat een door de Israëlische politie in elkaar geramde Palestijnse jongen van 15, een neef van de verbrande jongen, toevallig een Amerikaans paspoort had, heeft het grote publiek in de VS voor het eerst een glimp opgevangen van de realiteit van de Israëlische politiek tegenover de Palestijnen.


De omstandigheden voor een militaire operatie in Gaza zijn gunstig, omdat de Moslim Broederschap, die in de nasleep van de opstand tegen Moebarak de verkiezingen in Egypte gewonnen had, door de staatsgreep van generaal Sisi weer ondergronds is gegaan. Honderden doodvonnissen, de voortdurende Amerikaanse subsidie van meer dan een miljard dollar per jaar, en de benoeming van Tony Blair als adviseur van de Egyptische junta (náást zijn post als onderhandelaar in het ‘vredesproces’ namens het ‘kwartet’—de VN, de VS, Rusland en de EU) onderstrepen dat dit de zegen van de ‘internationale gemeenschap’ heeft.

Hamas, zelf een tak van de Broederschap, is daarmee weer hermetisch afgesloten van het Arabische achterland—we zijn terug bij het vogelkooitje van Joep Bertrams. Een openluchtgevangenis waar zelfs op vissen op zee, of te dicht bij de Israëlische versperringen komen, de doodstraf staat.

Het Westen staat opnieuw klaar om niets te doen, want ondanks 26 resoluties van de Verenigde Naties waarin de bezetting van Palestijnse is veroordeeld, wordt Israël onder het aanroepen van een fictief ‘vredesproces’ hooguit gemaand terughoudendheid te betrachten. Het ‘recht zich te verdedigen’ mag daarbij wel een gotspe genoemd worden. 

Hebron, waar de drie jongens werden vermoord, staat symbool voor de bezetting na de Zesdaagse Oorlog van 1967. Het was in deze stad dat een aantal orthodoxe rabbi’s in 1968 hun intrek namen in een hotel om er het Joodse paasfeest te vieren, en onder leiding van rabbi Moshe Levinger besloten zij de eerste nederzetting in bezet gebied te stichten. Sindsdien gaat de kolonisering onverdroten voort, en het plan van toenmalig minister van landbeheer en de latere premier Sharon in 1977, toen de Likoed-partij voor het eerst aan de macht kwam, om een miljoen kolonisten in de bezette gebieden te vestigen, heeft langzaam maar zeker gestalte gekregen. Daarbij zijn die kolonisten ook een steeds belangrijkere binnenlandse politieke factor geworden, zodat het in feite onmogelijk is geworden, de bezette gebieden weer op te geven. 

Wat Sharon als premier nog klaarspeelde, nl. de Gaza-strook ontruimen voordat ook daar de bezetting onomkeerbaar zou worden, zal op de Westoever niet meer lukken. Maar dat is ook helemaal niet meer het doel van de huidige machthebbers in Israël. Premier Netanyahu vertegenwoordigt de uiterste rechtervleugel van de Zionistische beweging, de revisionisten (zijn vader was de secretaris van Zeev Jabotinski, die als leider van die stroming in de jaren twintig het fascistische wereldcongres in Rome bijwoonde). Deze revisionisten zien het hele ‘Heilige Land’, dus inclusief Jordanië, als hun wettig erfdeel.

Na het mislukken van de zoveelste ‘vredesoverleg’ heeft de volledig gediskrediteerde Mahmoed Abbas zich met Hamas verzoend en een ‘technokratische’ regering gevormd die door Fatah en Hamas wordt gesteund. Israël, dat ooit zelf heeft geholpen Hamas als tegenwicht tegen de ‘nationalistische’ Fatah te versterken, heeft in alle toonaarden geprotesteerd maar ziet nu haar kans schoon om Hamas in Gaza te vernietigen, een plan dat al lang op de rol stond. 


Als de voortekenen niet bedriegen, staan we opnieuw aan de vooravond van een slachting. Misschien kan, nu het voetbal even geweken is (negen Palestijnse jongeren werden bij een Israëlische luchtaanval gedood in een café in Gaza waar ze naar Nederland-Argentinië aan het kijken waren), de vraag nog eens kan w
orden gesteld, hoe lang de Israëlische bezettingspolitiek mag doorgaan het Midden-Oosten te ontwrichten.

Kees van der Pijl
Uncategorized

Kan de crisis in Oekraïne uitlopen op een totale oorlog?

 



Nu president Petro Porosjenko van Oekraïne heeft besloten het offensief tegen de opstandelingen in de oostelijke, Russisch-sprekende provincies Donetsk en Loegansk in volle hevigheid te hervatten, rijst de vraag of dit conflict kan uitmonden in oorlog. Dat de VS uit zijn op een groot conflict is het standpunt van Paul Craig Roberts. Roberts was onder Reagan onderminister van financiën en was daarnaast lid van de hoofdredaktie van de Wall Street Journal. Sindsdien heeft hij ook een aantal academische posities bekleed. Hij is ook een scherpe criticus van niet alleen de financiële en monetaire politiek maar ook de buitenlandse politiek van Washington geworden.