Wordt MH17 ons 9/11?

Category
Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH17 ons 9/11? (13). Reactie van de regering op het OVV-rapport


Op 8 december jl is de regering gekomen met een ‘Beleidsreactie Onderzoeksrapporten MH17 Onderzoeksraad voor Veiligheid’. ‘Het kabinet heeft veel waardering voor het rapport,’ lezen we. ‘Veel vragen die nationaal en internationaal leefden, worden in het rapport beantwoord.’ De regering zal toch niet de vraag bedoelen of het toestel door een meteoor was getroffen? En of de bemanning wel gezond was? 



Waarom niet gewoon toegegeven dat een aantal vragen NIET is beantwoord?


Allereerst het feit dat noch de Amerikaanse radargegevens (nul op rekest), noch de Oekraïense (stond niet aan wegens onderhoud, het is tenslotte oorlog) beschikbaar waren, en van de Russische alleen de bewerkte gegevens, dus niet de ruwe data.

Ook is de door de Duitse regering aan de OVV geleverde, explosieve informatie betreffende de in de Bondsdag gerapporteerde AWACS-bevindingen (een lichtere raket dan een Buk en een ongeïdentificeerd object bij de MH17) terzijde gelegd en vervangen door een uitspraak van de NAVO-commandant in Europa dat deze spionagetoestellen het ramptoestel niet zo ver konden volgen en dat ‘niets is waargenomen’. (Terzijde: mijn eerdere bewering dat AWACS-toestellen het vliegtuig tot voorbij de Oeral hadden kunnen volgen, berustte op een rekenfout; maar dat doet niets af aan de genoemde informatie aan de Bondsdag).

Of de tevredenheid van de regering op haar plaats is, wordt ook in twijfel getrokken in De Telegraaf van 15 december jl. De krant wijst erop dat ‘de betrouwbaarheid van bewijsmateriaal in het MH17-onderzoek … in het geding [is] door de duistere rol van de Oekraïense geheime dienst SBU bij corruptie en misdaadschandalen’.

Nogmaals de Beleidsreactie: ‘De Oekraïense autoriteiten zijn direct na de crash een onderzoek gestart’. Inderdaad werden de banden met gesprekken van de verkeersleiding met het ramptoestel direct door de bovengenoemde SBU in beslag genomen en die heeft ze nog steeds.

In het OVV-rapport is daarvan niets terug te vinden.

Door al deze tekortkomingen in het rapport is het vertrouwen dat het kabinet uitspreekt inzake stap drie in het hele proces nl. het strafrechtelijk onderzoek (na berging en repatriëring, en het OVV-rapport), volstrekt misplaatst.

De ministers Van der Steur en Koenders (Veiligheid en Justitie resp. Buitenlandse Zaken) wijzen er nog op dat ‘niet met zekerheid [is] te zeggen hoe lang dit onderzoek zal duren. … Het streven [is] om zo spoedig mogelijk en in goed overleg met de landen die betrokken zijn bij het Joint Investigation Team (JIT) (naast Nederland ook Australië, België, Maleisië en Oekraïne) een besluit te nemen over de vormgeving van vervolging en berechting van (potentiële) verdachten.’ ‘In goed overleg…’—bedoeld is dat met het aan het regime in Kiev toegekende vetorecht een van de potentiële verdachten mag meepraten over wie we gaan vervolgen.

Van CDA-kamerlid Pieter Omtzigt, die zich in de MH17-zaak een echte parlementariër heeft getoond, wordt in De Telegraaf geciteerd dat ‘de SBU-schandalen een groot risico [zijn] voor het strafrechtelijk onderzoek in de MH17-zaak’.

‘Er is al weinig bewijsmateriaal’, aldus Omtzigt in de krant. ‘Wat er wel is, is licht tot zwaar gecompromitteerd. Het bewijsmateriaal werd veel te laat in het gebied opgehaald en blijkt ook nog verzameld door lieden die niet deugen.’

Afgezien van het ontbreken van satelliet- en radargegevens van Oekraïeners, Russen en Amerikanen, ‘blijkt nog steeds niet te zijn gepraat met de Oekraïense luchtverkeersleiding.’

De beleidsreactie van de twee ministers gaat hoofdzakelijk over de conclusie van de OVV dat er niet over oorlogsgebieden moet worden gevlogen. Over de toedracht zijn ze uiterst beknopt. ‘Veel vragen die nationaal en internationaal leefden, worden in het rapport beantwoord.’ De belangrijkste dus niet.

Kees van der Pijl

Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH17 ons 9/11? (12). Nogmaals het rapport—wat de radar zag en wat niet


In het eerste stukje over het RVV-rapport inzake MH17 ging het over het ontbreken van de Amerikaanse satellietgegevens. Ogenschijnlijk niet spectaculair maar in wezen is daarmee het hele onderzoek onderuit gehaald. Waartoe dient het ‘bondgenootschap’, waar is de beloning voor ons trouwe achter Washington aan lopen, als het neerhalen van een vliegtuig met honderden Nederlanders aan boord alleen maar een verwijzing oplevert naar ‘staatsgeheim’? 

Nu wat er wèl in het rapport staat, en wel over de radargegevens. Om te beginnen die van de AWACS-vliegtuigen van de NAVO, die al of niet iets hadden waargenomen.


Twee AWACS-toestellen patrouilleerden op het tijdstip van de ramp boven Roemenië en Polen, buurlanden van Oekraïne. Wat zagen ze?


Na van de CIA nul op rekest te hebben gekregen over de satellietinformatie ging de RVV uiteraard bij de NAVO navragen wat de AWACS hadden waargenomen. Het antwoord van de NAVO-opperbevelhebber in Europa (‘SACEUR’) was dat MH17 gezien was totdat het toestel het gebied verliet dat door de AWACS bestreken werd en er werd geen informatie verkregen die van betekenis was voor het onderzoek (p. 44, Engelse versie). Het rapport herhaalt in de conclusie van dit gedeelte, ‘AWACS vliegtuigen van de NAVO hadden geen informatie die betrekking had op het onderzoek’ (idem).

Nu zijn de AWACS natuurlijk niet voor veel geld aangeschaft om boven twee buurlanden een vliegtuig boven Oekraïne al niet meer te kunnen zien. De AWACS toestellen zijn van zo’n onschatbare waarde, aldus bijv. de Defense Industry Daily, omdat de roterende radar en de boordcomputers ‘een volledig beeld geven van honderdduizenden vierkante mijl luchtruim’.

Met andere woorden, MH17 had ver voorbij de Oeral moeten zijn, ergens boven Oost-Siberië, alvorens de AWACS het toestel kwijt waren.

Dat SACEUR de RVV hier met een kluitje in het riet stuurt wordt bevestigd door (alweer) de antwoorden van de Duitse Bondsregering op de vragen van Die Linke op 9 september 2014 (document 18/2521 Deutscher Bundestag).

Vraag 12, Is er informatie van de AWACS radarvliegtuigen op de betreffende datum?
Antwoord, ja.
(…)
Vraag 14, Hebben deze toestellen enige radarsignalen opgevangen die wijzen op luchtdoel-, lucht-lucht-, of andere raketten die MH17 geraakt kunnen hebben?
Antwoord, ja, een niet-geïdentificeerd radarsignaal en een signaal van een luchtdoelraket van het type SA-3.

Een ‘niet-geïdentificeerd radarsignaal’, moeten we aannemen, is een vliegtuig dat zijn transponder (waarmee het zichzelf identificeert op de radar) heeft uitgeschakeld, dus een militair vliegtuig (of bijv. een dat gekaapt is zoals op 9/11). Een Buk-raket is overigens een SA-11 (rapport p. 132), dus de AWACS zagen een heel andere raket. Joost Niemöller schrijft in zijn nog steeds relevante MH17—De Doofpotdeal (pp. 128-9) dat de Duitse regering deze gegevens ook aan de RVV heeft doorgegeven, maar het rapport citeert alleen SACEUR: niets gezien.

Gelukkig waren er nog andere radars operationeel. Om te beginnen, de radar van de Russen. Deze hadden Kiev in hun eerste persconferentie een verklaring gevraagd voor de aanwezigheid van een militair toestel in de nabijheid van MH17, alsmede een overzicht van hun operationele luchtafweerinstallaties op het moment van de ramp. Maar laten we ons tot het RVV-rapport bepalen.

Daarin wordt de Russen de les gelezen dat ze weliswaar de primaire en secundaire radargegevens hebben overgedragen (‘primair’ is het waarnemen van grote objecten met echo, ‘secundair’ de transponder-signalen) maar alleen in bewerkte vorm, d.w.z. nadat de computer er een plaatje van heeft gemaakt. De ruwe gegevens ontbreken, volgens de Russen omdat ze die volgens de ICAO-regels alleen hoeven te bewaren voor het eigen grondgebied; volgens de RVV maken die regels geen onderscheid inzake grondgebied. Het rapport signaleert het ontbreken van de ruwe data (p. 39) en spreekt de Russen hierover bestraffend toe (p. 167).

En de Oekraïense radar? Die heeft niets waargenomen, want de civiele radar was niet aan vanwege gepland onderhoud, en de militaire radar was niet aan omdat er geen militaire vliegtuigen in de lucht waren (p. 38).

Het kan allemaal. Zoals de filosoof Bertrand Russell ooit zei, het is mogelijk dat er een theepot rond de planeet Jupiter cirkelt, het is alleen niet erg waarschijnlijk.

Wie bedenkt dat in die dagen bij de NAVO en in Oekraïne de vrees bestond dat Rusland militair zou interveniëren (rapport, p. 188), overigens een van de mogelijke redenen waarom Kiev de luchtafweer in staat van paraatheid had gebracht (de rebellen hebben geen vliegtuigen), zal begrijpen dat het op zo’n moment op z’n minst vreemd is om de civiele radar af te zetten voor onderhoud, en de militaire omdat er geen militair toestel in de lucht zou zijn.

Maar daar wijdt het rapport verder geen aandacht aan, wel aan vragen of MH17 misschien door een meteoor is getroffen, hoe zwaar het toestel woog, of de bemanning gezond was, en ga zo maar door. De Nederlandse regering zou dit rapport eigenlijk terug moeten geven om het nog eens over te doen, het is een dikke onvoldoende.

Kees van der Pijl

Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH 17 ons 9/11? (10) Moet er een alternatief tribunaal komen?


Na het Russische veto in de Veiligheidsraad tegen het voorstel van de groep van vier (Kiev, Nederland, België en Australië, plus Maleisië dat het indiende) om een tribunaal in te stellen om de schuldigen van het neerhalen van MH17 te identificeren en te vervolgen, werd in de Nederlandse media hoog opgegeven over het ‘Russische isolement’. China onthield zich! Maar de Chinezen verklaarden achteraf de Russische opstelling te delen, en vanaf het begin voorstander te zijn geweest van een onafhankelijk onderzoek door de Internationale Organisatie voor de Burgerluchtvaart (ICAO). 



De Russen maakten al op hun eerste persconferentie radargegevens openbaar over een tweede vliegtuig; het Westen wees naar ‘Poetin’, op basis van sociale media. Dus houden we het even op het eerste. De terugkerende Oekraïense straaljagerpiloot die sprak van het ‘verkeerde vliegtuig’, kan mogelijk het Maleisische voor een Russisch toestel hebben aangezien—de roodblauwe belijning heeft inderdaad gelijkenis, zij het zo op de foto natuurlijk duidelijk verschillend.


Maar we hebben het over een straaljager die op meerdere kilometers afstand de aanval inzet; volgens de meest recente, gedetailleerde informatie uit Russische bron met boordraketten van Israëlische makelij.

Maar het ‘onderzoek’ in Nederland dat dit moet uitpluizen en het kaf van het koren scheiden, heeft kennelijk andere zorgen. Op 11 augustus maakte het onderzoeksteam ongevraagd bekend dat ‘fragmenten van een raketsysteem van Russische makelij’ op de rampplek waren gevonden. De hele wereld nam dit bericht over, maar bij navraag door Russia Today werd weer gas teruggenomen, ‘niets was zeker’, enzovoort. Waarom het dan naar buiten brengen? Moeten we vertrouwen hebben in mensen die dit soort spelletjes spelen?

De Russische fabrikant van Buk-raketten (NRC-lezers, Boek), Almaz-Antey, heeft al enige tijd terug gemeld dat ALS het vliegtuig is neergehaald met een Buk, dit blijkens de wrakstukken alleen met de oudere M1-versie kan zijn gedaan, die wel in Oekraïne en andere voormalige Sovjet(blok)-landen in gebruik is maar niet meer in Rusland.

Ook dat is voor de media in het Westen niet relevant, want wat is er mooier dan door het loslaten van een detail (‘van Russische makelij’) om over de hele wereld weer even de verdenking die rust op ‘Poetin’ op te frissen..

Maar de belangrijkste reden waarom de ‘Poetin-theorie’ ongeloofwaardig blijft, is dat ALS er een Buk was afgevuurd die door Rusland aan de rebellen zou zijn geleverd, of door de rebellen op de Kiev-troepen zou zijn buitgemaakt, we toch dagelijks de satelliet-, radar- en andere informatie te zien zouden krijgen waarover de VS en de NAVO beschikken?

Dus niet ‘ongetwijfeld beschikken’, ze hebben die ook!

Op 9 september 2014 werd door de Duitse Bondsregering geantwoord op vragen van de enige oppositiepartij die het land nog rijk is, Die Linke, inzake deze kwestie (document 18/2521 Deutscher Bundestag).

Op vraag 10, Over welke satellietinformatie van Russische en Amerikaanse bron beschikt de Bondsregering, is het antwoord dat de Russen hun informatie openbaar hebben gemaakt (maar dat die niet bevestigd kan worden); en dat er verder geen inlichtingen kunnen worden gegeven omdat daarbij de samenwerking met bevriende inlichtingendiensten in het geding zou komen en die valt onder de geheimhoudingsplicht. Dus we weten het, maar we zeggen het niet.

Vraag 12, Is er informatie van AWACS-radarvliegtuigen van de datum in kwestie? Antwoord, ja.

Vraag 14, Hebben deze toestellen radarsignalen opgevangen die duiden op luchtafweer, vliegtuig- of andere raketten waardoor MH17 getroffen kan zijn?

Antwoord, ja, een niet-geïdentificeerd radarsignaal en een luchtafweerraketsignaal van het type SA-3.

Zoals ‘Anoniem’ in zijn trefzekere commentaar van 26 juni 2015 op een eerdere blog over MH17 stelt, duidt het ongeïdentificeerde radarsignaal op een militair vliegtuig zonder transponder, en is een Buk van het type SA-11, dus hier hebben we het over een hele andere raket.

Kortom, de Duitse regering geeft in antwoord op vragen in de Bondsdag het antwoord dat het meest correspondeert met de theorie van een straaljageraanval. Op basis van bestaande gegevens die verder achter gesloten deuren blijven.

Nu maar ‘het onderzoek’ afwachten, maar de voortekenen en ‘tipjes van de sluier’ voorspellen niet veel goeds. Het wordt misschien tijd om voorbereidingen voor een alternatief tribunaal te gaan treffen.

Kees van der Pijl

Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH 17 ons 9/11? (9) Nederlandse propaganda een stapje verder


Dezer dagen is bekend geworden dat Polen en Nederland samen een propagandazender willen lanceren die gaat uitzenden naar Rusland en de buurlanden waar Russische minderheden wonen. De ministers van buitenlandse zaken, Schetyna en Koenders, hopen dat ook andere landen in de EU meedoen, want het gaat natuurlijk veel geld kosten en het zou dus mooi zijn als het een ‘Europees’ project wordt. 



Het is weer een moment waarop Nederland aangeeft dat ook al wil het onderzoek naar de ramp met MH17 maar niet vlotten, we wel al volop bezig zijn om ‘de schuldigen’ in de schijnwerper te houden. Eerder deze maand belde premier Rutte met Poetin om hem over te halen akkoord te gaan met een VN-tribunaal om de schuldigen te bestraffen, maar de Russen hebben hieraan geen gevolg gegeven.

Dat is misschien ook niet zo’n wonder, want van Russische kant ziet men de uitkomst van ‘het onderzoek’ met weinig vertrouwen tegemoet. Zoals bekend zullen de onderzoeksresultaten alleen naar buiten komen als Nederland, België, Australië en het regering in Kiev akkoord gaan met de bevindingen (Maleisië is later bij deze overeenkomst betrokken), dus er moet een consensus zijn tussen drie trouwe bondgenoten van de VS plus het regime dat door een pro-NAVO-coup in februari 2014 aan de macht is gekomen.

Het tribunaal ingesteld na de ramp met PanAm 103 boven Lockerbie in 1988 verdient ook al geen navolging, want dat veroordeelde twee Libiërs terwijl er uitvoerige documentatie is dat de aanslag werd gepleegd door drugshandelaren uit Syrië en Iran. Engeland en de VS wilden de met deze lieden lopende onderhandelingen over het vrij krijgen van Amerikaanse gijzelaars in Libanon echter niet in gevaar brengen. Zou het nu anders gaan?

In de huidige omstandigheden is het roepen om een VN-tribunaal een afleidingsmanoeuvre die moet verhullen dat er nu al een jaar ‘gezocht’ wordt, maar de gesprekken van de verkeersleiding met de piloten zijn door de autoriteiten in Kiev in beslag genomen, de zwarte doos wil zijn geheimen ook al niet prijsgeven, enz. enz. Russische onderzoekers wordt toegang tot het onderzoek geweigerd, hoewel van de kant van Moskou van het begin af aan pertinente feiten op tafel zijn gelegd zoals radargegevens over het opereren van een of meer straaljagers in de buurt van MH17. Ook zijn verzoeken aan Kiev gedaan om bv. de logboeken van hun Buk-raketinstallaties openbaar te maken, en andere gerichte vragen die duidelijk maken dat er informatie is die het onderzoek van pas zouden kunnen komen—maar die willen we niet horen.

Van Amerikaanse zijde echter is nu al een jaar geweigerd om de eigen satellietgegevens openbaar te maken. Direct na de ramp riep een groep oudgedienden uit de Amerikaanse inlichtingenwereld de regering in Washington op dit onverwijld te doen, omdat anders een confrontatie met Rusland wordt geriskeerd die onvoorziene gevolgen kan hebben. In plaats daarvan werd door regeringswoordvoerders bij herhaling gewezen op informatie uit de sociale media (Facebook enz.), waaruit de betrokkenheid van de rebellen in de Donbass zou blijken.

Dit is een bijna niet serieus te nemen reactie van een grootmacht die op de dag des onheils naast satellieten ook nog twee Awacs-vliegtuigen in de lucht had. Vandaar dat de inlichtingenveteranen hun eis dat de data openbaar worden, na een jaar hebben herhaald, met een direct beroep op Obama om de ernst van de situatie onder ogen te zien en de zaak niet uit de hand te laten lopen omwille van een propagandavoordeel.

En dat is nu juist waar Nederland op aanstuurt. Eerst het voorstel voor een tribunaal (en dan de Russische afwijzing, die een goed gemasseerde publieke opinie alleen maar kan interpreteren als een schuldbekentenis); nu het propagandastation, dat waarschijnlijk niet veel Russen voor zich zal winnen maar vooral als een gebaar voor een Westers gehoor lijkt bedoeld. Want door dit plan voor een Russisch-talig station te lanceren wordt bij ons opnieuw de gangbare opinie versterkt dat wij (de NRC, NOS, enz.) de waarheid spreken en de Russen liegen.

Maar wat ook de preciese toedracht op 17 juli 2014 is geweest, de kwaliteit van de informatie over MH17 die uit Rusland komt staat op een veel hoger plan dan wat daar vanuit het Westen tegenover wordt gesteld. Een recent voorbeeld is een rapport op de website van Russia Today dat opnieuw met veel detail de theorie van een aanval met een gevechtsvliegtuig ondersteunt.

Vergelijk dat eens met het filmpje van Murdoch’s Newscorp uit Australië dat tegelijkertijd naar buiten kwam en waarop rebellen tegen elkaar zeggen, ‘een Sukhoi [straaljager] heeft een passagiersvliegtuig neergeschoten, wij hebben de Sukhoi vervolgens neergehaald.’

Mij zou dat alleen overtuigen als er ook resten van zo’n gevechtsvliegtuig zouden zijn gevonden, en bovendien zijn er veel geloofwaardiger getuigenissen dat de Sukhoi juist terugkeerde naar zijn basis, zonder munitie en met een piloot die overstuur was. Maar waar het om gaat is dat de verslaggeving van het Newscorp-filmpje bij ons suggereerde dat de rebellen ‘toegeven’ een vliegtuig te hebben neergehaald—maar er werd niet bijgezegd dat dit … de Sukhoi zou zijn geweest!

Dat zou dan het soort informatie zijn waar de Russen naar hunkeren, en waar ze, als minister Koenders en zijn Poolse collega hun zin krijgen, op afzienbare termijn vanuit het ‘Vrije Westen’ (bekend van Assange in Londen en Snowden in Moskou enz. enz.) mee zullen worden bediend.

Kees van der Pijl

Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH17 ons 9/11? (8) De toespraak van Timmermans in de VN-Veiligheidsraad

Binnenkort is het een jaar geleden dat vlucht MH17 werd neergehaald boven het oorlogsgebied in oost-Oekraïne. Op 21 juli 2014, vier dagen na de ramp, hield toenmalig minister van buitenlandse zaken Frans Timmermans een toespraak in de VN-Veiligheidsraad die in Nederland de handen op elkaar bracht, tot en met zijn uitroeping tot politicus van het jaar.



Naar aanleiding van het naderende jubileum hebben filmstudent Joël van Dooren en emeritus hoogleraar Kees van der Pijl in een video deze toespraak voor O҂O voorzien van commentaar om te bezien welke andere doelen hier kunnen hebben meegespeeld behalve het tot uitdrukking brengen van de schok die het drama in Nederland teweeg bracht.

Het draaiboek en de opname zijn van Joël van Dooren.

Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH-17 ons 9/11? (7). Een aanval met een Sukhoi 25 steeds waarschijnlijker

De Oekraïense strijdkrachten hebben nieuwe beschietingen uitgevoerd op Donetsk (zeven burgerdoden) en vanuit Moskou is het vermoeden geuit dat dit te maken heeft met de EU-top 25-27 juni in Brussel. Daar komen de sancties tegen Rusland ter sprake, dus als het akkoord van Minsk stand zou houden, is dat niet gunstig voor de voorstanders van verdere sancties. Die zijn onder meer ingesteld vanwege MH-17, binnenkort een jaar geleden. Wat weten we inmiddels? 

Eerder al had een Oekraïense militair de straaljagertheorie bevestigd, en hij is sinds enkele dagen bekend als Evgeny Agapov, een wapenmecanicien van de Oekraïense luchtmacht. 


Agapov had eerder verklaard dat een Oekraïense Sukhoi SU-25 (afbeelding), bestuurd door ene kapitein Volosjin op 17 juli op een missie was geweest en terugkomend zonder ammunitie had deze verklaard dat het vliegtuig ‘op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats was’ en tegen zijn collega-vliegers ook nog dat ‘dit het verkeerde vliegtuig’ was. Die avond werd de ramp met MH-17 bekend.


De ontwerper van de SU-25 verklaarde een dezer dagen echter tegenover Duitse media dat ‘zijn’ toestel niet op een hoogte van 10 en een halve kilometer kan komen, en dat zijn raketten de Boeing nooit zouden hebben kunnen vernietigen, hooguit beschadigen.

Maar niet alleen spreken de inslagen op de romp voor een gecombineerde aanval met R-60 boordraketten en –geschut, ook verschillende oud-piloten van de SU-25 hebben de uitspraken van de ontwerper tegengesproken. Generaal-majoor Sergei Borisjoek, commandant van een luchtmachtdivisie, heeft getuigd dat hij zelf meermaals op 12 kilometer hoogte met de SU-25 heeft gevlogen en dat in Afghanistan 10,5 kilometer de officieel toegestane hoogte was voor operaties met dit toestel.

Het bereik van de R-60-raketten is ook nog eens 7,5 kilometer.

Gordon Duff, redacteur van het Amerikaanse Veterans Today, heeft tegenover Russia Today verklaard dat een Duitse Messerschmitt 262 (de eerste operationele straaljager in de geschiedenis) in 1945 al 13 kilometer hoogte haalde, en een Mustang P-51 propellerjager van de Amerikaanse luchtmacht in diezelfde periode kwam zelfs nog iets hoger. De SU-25 werd ontwikkeld als antwoord op de Amerikaanse A-10 Thunderbolt-jager die 15 kilometer hoogte haalt, en dan zou de Sovjetversie dat niet halen?
De voormalig opperbevelhebber van de Russische luchtmacht, Vladimir Mikhailov, heeft ook bevestigd dat hij de SU-25 gevlogen heeft en zelfs tot 14 kilometer kwam, en nog steeds was het toestel goed te besturen.

Tenslotte, de Buk-theorie (NRC-lezers, ‘Boek’).

Mikhailov verklaart daarover dat als MH-17 zou zijn geraakt door een Buk, het toestel al in de lucht ontploft zou zijn en er nooit zulke grote wrakstukken op de grond zouden zijn beland. En volgens Duff, die dit met veel collega’s heeft besproken: als er inderdaad een Buk zou zijn afgevuurd op klaarlichte dag, dan zou dit tot op 80 kilometer afstand zijn gezien en de enorme rookpluim zou door duizenden mensen zijn gefotografeerd en op twitter enz. zijn verspreid.

Tenslotte heeft de Russische wapenfabrikant Almaz-Altey, die de Buk produceert, zich ook nog eens in het debat gemengd door te verklaren dat áls er een Buk is gebruikt, het gelet op de schade om de oudere Buk-M1 moet gaan, een type dat Rusland zelf niet meer heeft maar dat wel in gebruik is bij voormalige Sovjetrepublieken zoals Oekraïne. Maar zelfs deze firma houdt de mogelijkheid van een aanval met een straaljager nadrukkelijk open.

En wij maar wachten op het resultaat van ‘het onderzoek’. Een oproep aan getuigen van een Buk-lancering om zich te melden, een foto in de NRC van een vage witte rookpluim tegen een helder blauwe hemel (het was bewolkt op 17 juli), de zwarte doos die ‘niets bijzonders’ bevat, Amerikaanse satellieten die ook niets gezien hebben hoewel ze de dag daarop weer ‘Russische stellingen’ fotografeerden, en ga zo maar door. Intussen wordt ons wel degelijk dag in dag uit verteld wie er schuldig is. Op de sportpagina wordt gemeld dat sporters niet naar Moskou gaan ‘vanwege MH17’, op de economiepagina lezen we dat Nederland overstapt op Noorse olieleveranties ‘vanwege MH17’, enz. Het is een studie waard om te zien hoe de media een mythe in stand houden zonder die ooit op pagina één uitdrukkelijk te bevestigen.

Kees van der Pijl

Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH17 ons 9/11? (6) Het artikel in Novaya Gazeta

In juli, direct na de ramp met vlucht MH17, kwam de krant Novaya Gazeta met een voorpagina waarop aan Nederland excuses werden aangeboden. 



En nu komt uitgerekend deze krant met een integraal afgedrukt rapport van Russische ingenieurs die stellen dat de plek vanwaar een Buk-raket (voor NRC-lezers, ‘Boek’) op het vliegtuig werd afgevuurd, in handen was van … het Oekraïense leger, d.w.z. dat deel dat ressorteert onder de regering van Porosjenko en Jatsenjoek, de groep die door de coup van 21 februari 2014 aan de macht is gekomen. 


Novaya Gazeta is de krant die is opgericht met geld van Gorbatsjovs Nobelprijs voor de vrede, en van de zakenman Lebedev. Een beroemde journalist die voor de NG werkten was de vermoorde Anna Politkovskaïa.

Kortom, een onverdachte bron.

Voor het nieuwe door Novaya Gazeta integraal afgedrukte rapport spreken eerdere bronnen, nl. een eerste artikel door Robert Parry van ConsortiumNews.com en het relaas van een Oekraïense sergeant van december jl.

Parry, die uitstekende contacten in de Amerikaanse inlichtingendiensten heeft, liet zich vertellen dat er gedetailleerde satellietopnamen waren met Oekraïense Buk-lanceerinstallaties, met veel troep eromheen en andere tekenen van slechte discipline.

Dit werd in december bevestigd door een anonieme Oekraïense sergeant die in een interview hetzelfde vertelt. Hij vertelt over drankgebruik, desertie, ook overlopen naar de rebellen. Een allermiserabelst moreel onder de troepen.

Maar hij legt ook uit dat van een onbedoelde treffer geen sprake kan zijn, omdat het niet zomaar een kwestie is van een knop indrukken. Er worden codes uitgewisseld tussen verschillende eenheden die moeten voorkomen dat een eigen toestel wordt neergeschoten.

De schrijver van dit laatstgenoemde interview, Michael Collins, is zelf echter van mening dat er een straaljager in het geding is geweest en nog in december stelde hij dat andere theorieën, vooral over Buk’s, de functie hebben de aandacht daarvan af te leiden.

Zou dat deze keer met het artikel in de Novaya Gazeta dan ook zo zijn?

Het blijft immers moeilijk om het eerder vermelde relaas te vergeten van de Canadees-Oekraïense OVSE-waarnemer, Michael Bokiurkiw, die als eerste ter plekke was en stelde dat er duidelijk sporen van zware machinegeweervuur te zien waren en dat MH17 dus waarschijnlijk is neergehaald door een Oekraïense straaljager.

Hetzelfde geldt voor de analyse van foto’s van het wrak door een Duitse piloot ook al met een Oekraïense naam (Haisenko), die aantoonde dat er in- èn uitgaande gaten in de romp zaten en dat bij de bestuurdersplaats een zware concentratie inslagen te zien zijn—iets wat niet door de uitwaaierende fragmenten van een Buk-explosie kan zijn veroorzaakt.

Tenslotte zijn er nog een aantal ooggetuigen in de Russische uitzending van de BBC (die eerst van de BBC-site was verwijderd en vervolgens ook nog eens van YouTube). Robert Parry kwam op grond van bovenstaande bronnen eveneens in tweede instantie tot de slotsom dat het een Oekraïense straaljager moet zijn geweest.

Het verhaal van de straaljager was ook de officiële reactie van de Russische militaire top direct na de ramp (in de vorm van een vraag, nl. wat deed die straaljager daar?). Dan is er ook nog het detail dat dit toestel onder bevel zou hebben gestaan van de voorzitter van de Nationale Veiligheidsraad, de neo-nazi Paroebiy, de man die de coup in februari 2014 uitvoerde en die kort na de ramp met MH17 om niet opgehelderde reden ontslag nam (op 7 augustus om precies te zijn. Overigens is hij nog steeds actief voor het regime in Kiev: in februari dit jaar was hij in de VS en Canada om wapens te vragen, en kreeg daar een ontvangst als een held).

Bovendien, aldus een andere Russische hoge militair, laat een Buk een enorm rookspoor na en maakt hij vreselijk veel kabaal, dus dat er niemand is die hem gezien zou hebben is zeer merkwaardig (hetzelfde kan tegen de nieuwe Novaya Gazeta-versie worden aangevoerd). Dit alles verklaart misschien het bijna wanhopige initiatief van het Nederlandse onderzoeksteam om alsnog een oproep te doen aan mogelijke getuigen…. van een Buk-lancering.

En dan blijft er altijd de vraag, waarom we niet te horen krijgen wat er op de zwarte dozen is vastgelegd. Nog onlangs, bij het in moeilijk bereikbaar gebied neergestorte vliegtuig van GermanWings, was de informatie op de zwarte doos ook weer direct beschikbaar. Maar MH17, dat schijnt maar niet te lukken.

Hetzelfde geldt voor de Amerikaanse satellietinformatie.

Als er echt bewijs was dat de Russen of pro-Russische rebellen achter het neerschieten zaten, zouden we dit toch dag in dag uit voorgeschoteld hebben gekregen?

Het zwijgen blijkt echter ook goed te werken—door niets te zeggen, blijft de verdenking op ‘Poetin’ rusten. En dat is precies waar degenen die op een nieuwe Koude Oorlog of erger uit zijn, de publieke opinie heen willen sturen.

Kees van der Pijl

Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH17 ons 9/11? (5) Joost Niemöller over de ramp

Enkele maanden na het neerhalen van Malaysia Airlines vlucht 17 boven oost-Oekraïne op 17 juli vorig jaar publiceerde journalist Joost Niemöller zijn eerste bevindingen in een boek, ‘MH17—de Doofpotdeal’. Het is in oktober verschenen bij Van Praag in Amsterdam, met een voorwoord van oud-mariniersgeneraal K. Homan, en beslaat 193 pagina’s met een katern kleurenfoto’s die het boek een meerwaarde geven omdat de foto’s enkele belangrijke punten uit de tekst van bewijsmateriaal voorzien. Dit, uiteraard snel geschreven boek, is een prestatie die m.i. een belangrijke bijdrage levert aan een beoordeling van het drama.



Niemöller begint met een hoofdstuk waarin hij uiteenzet dat ‘Nederland’, dus onze regering, niet zo maar slachtoffer was op grond van het aantal omgekomen landgenoten, maar een bewuste keuze heeft gemaakt om niet met de ‘separatisten’ te onderhandelen. Daarmee werd toegang tot de wrakstukken bemoeilijkt, en het lot van het onderzoek in handen van Kiev gelegd—alle lijnen lopen daarheen; ‘of lopen ze eigenlijk naar Washington?’ vraagt Niemöller zich af (p. 13).

Immers, de Russische kant van het verhaal wordt in het Westen genegeerd, iets waarbij de schrijver het niet wil laten. Hij geeft in dit boek een proeve van onderzoeksjournalistiek die niet op van te voren ingenomen standpunten is gebaseerd maar die alle feiten en interpretaties waar hij de hand op heeft kunnen leggen, meeneemt. De schaliegasbelangen van grote Westerse bedrijven, ja directe betrokkenheid van familie van hoge Amerikaanse regeringsfunctionarissen, de stoute plannen om de NAVO uit te breiden met Oekraïne en Georgië, alles passeert de revue.

Heel belangrijk: het feit dat op het moment dat MH17 werd neergehaald, hadden Merkel en Poetin een omvattend akkoord bereikt (pp. 37-8).

Een boek als dit kan geen grote theoretische beschouwingen als uitgangspunt nemen. Toch levert Niemöller een nuttig raamwerk waarin we iets beter gaan begrijpen waarom er zo koppig aan bepaalde standpunten wordt vastgehouden (men denke bv. aan NRC of Volkskrant die nooit ook maar de mogelijkheid noemen dat de Oekraïense en/of Westerse partij in het conflict iets met het ongeluk te maken zou kunnen hebben gehad). Niemöller hanteert hiervoor het begrip ‘tunnelvisie’, het vasthouden aan bepaalde uitgangspunten of eerste indrukken, een mechanisme dat heel diep in de menselijke psyche ligt opgeslagen en dus makkelijk bespeeld kan worden (pp. 45-8). Timmermans’ speech in de VN, die alom de handen op elkaar bracht, hem ‘politicus van het jaar’ maakte, enz. enz. wordt door Niemöller teruggebracht tot zijn ware proporties als een staaltje demagogie dat de tunnelvisie nog eens scherp stelt.

Dat Niemöller het verhaal van de andere kant (de Russen in dit geval) even zorgvuldig analyseert als ‘onze’ positie, geeft het boek een grote waarde. Langzaam legt hij de puzzelstukjes (o.a. de inslagen van projectielen, wrakstukken en het patroon waarin ze verspreid zijn neergekomen) naast elkaar om uit te komen bij de mogelijkheid dat een Oekraïense straaljager middels boordkanon en/of -raket MH17 heeft neergehaald (overigens ook het officieuze standpunt van Maleisië) Zonder dat Niemöller zelf deze theorie noodzakelijk omhelst (de schrijver behoudt een prijzenswaardige afstand die het boek natuurlijk alleen maar ten goede komt), komen we dan bij de ondertitel: ‘de Doofpotdeal’.

Want Nederland en een aantal andere Westerse landen tekenden op 8 augustus 2014 een overeenkomst met Kiev dat bevindingen over de ramp alleen naar buiten zouden worden gebracht bij overeenstemming van alle partijen (p. 125). Daarbij raken de politieke belangen steeds verder verweven. Zo is Timmermans eerste vice-voorzitter van de Europese Commissie geworden, in een EU die voortgaat Rusland aan sancties te onderwerpen. Van de ‘leidende rol’ die Nederland in het onderzoek zou hebben, blijft dus steeds minder overeind (p. 134). Uitvoerig worden dan de procedurele constructies uiteengezet die bijna garanderen dat er geen sluitend resultaat uit de verschillende onderzoeken zal komen. ‘Het klinkt cynisch, maar het enige waar Nederland goed in bleek, was de rouwceremonie’ (p. 146). Sinds het verschijnen van het boek hebben we dat dan ook nog een paar keer overgedaan.

‘MH17—de Doofpotdeal’ is niet alleen belangrijk als documentatie over de ramp, het laat ook heel goed zien hoe ‘feiten’ nieuws worden. Anders dan de leek zou denken gaat dat immers niet door reportages ter plekke of bestudering van het (beeld- of ander) materiaal, vervolgens redaktie enz., maar via het steekspel van regeringsverklaringen over en weer. Dus een belangrijk gegeven als het feit dat het vliegtuig lager vloog dan eerst aangenomen werd, wordt pas nieuws anderhalve maand na het gebeurde, .n.a.v. een verklaring van de Nederlandse regering (p. 61). Het beeld dat de mensen voor ogen hebben is dan echter al zo stellig, dat deze technische details op de al (bewust of onderbewust) beantwoorde schuldvraag geen invloed meer hebben.

Voor eenieder die zich in de tragische geschiedenis van MH17 (en de achterliggende politiek van het Westen om Oekraïne uit de bufferzone met Rusland te breken) wil verdiepen, is dit boek een onmisbare eerste stap.

Kees van der Pijl

Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH17 ons 9/11? (4) Satellietverkeer en Malaysia Airlines


Enkele dagen terug ontving ik van een contact in Kharkov een rapport van de Russische geografische website Neogeography.ru over het satellietverkeer rond de datum van het neerhalen van vlucht MH17. Eén dag vóór het drama verlegden Amerikaanse satellieten plotseling, zonder dat daar aanleiding voor was, hun centrale aandachtssector naar het gebied waar de ramp zou plaatsvinden; op de 17de verdwenen ze. Ik vat de kern van het rapport samen. Hieronder de sector die op de 16de werd gefotografeerd (toelichting zie onder).



Neogeography.ru maakt gebruik van het feit dat tegenwoordig zo’n 70 procent van het Amerikaanse inlichtingenwerk geprivatiseerd is (zie Peter Dale Scott’s nieuwste boek, The American Deep State), vnl. naar Booz Allen Hamilton (de werkgever van o.a. Edward Snowden), SAIC, en in dit geval, DigitalGlobe, dat een monopolie heeft op de Americkaanse markt voor hoge-resolutie waarneming op afstand. Normaal is hun satellietwaarneming voor zowel commerciële klanten als voor de Amerikaanse inlichtingendiensten bestemd, maar in dit geval hoofdzakelijk voor de laatste. 


Op 11 juli produceerde DigitalGlobe drie gebiedsopnames boven het gebied van de Donetsk Volksrepubliek (DVR), ondanks bewolkt weer; de dag daarna negen, en op de dertiende weer een. Op 14 juli werd er niet gefotografeerd, maar de 15de werden er weer vijf installaties in de DVR onder de loep genomen.

Op de 16de, de dag voor de ramp, veranderde het gedrag van de DG-satellieten en in plaats van specifieke doelen te fotograferen werd een strook gebied van rond de honderd kilometer vastgelegd (zie foto boven). Deze strook had één bijzonderheid, nl. het was het gebied waarin de volgende dag MH17 zou worden neergehaald, en wel precies middenin de strook.

Het doel van zo’n opname is om een accurate, up-to-date opname te hebben die geautomatiseerde waarneming vanuit de ruimte mogelijk maakt, in dit geval om bv. na de ramp de wrakstukken direct in beeld te kunnen krijgen.

Deze ‘bestelling’ van een onbekende klant kreeg op de 17de juli natuurlijk een grimmige betekenis. Ondanks het feit dat het weer verbeterde (de dagen ervoor waren juist bewolkt geweest), verdwenen de satellieten opeens van boven het grondgebied van de DVR—er werden geen beelden meer geproduceerd die naar buiten gebracht zouden kunnen worden en in het onderzoek van het drama een rol zouden kunnen spelen.

Dit roept fundamentele vragen op: waarom verschenen de satellieten juist op de dag waarop de ramp zich voltrok, opeens ‘niet meer op hun werk’?

Neogeography.ru stelt dat de ramp met MH17 en die met MH370, met elkaar verbonden zijn: de sleutel voor een verklaring in het geval van de één levert ook die voor de ander.

Het rapport besluit met een aansporing om een Russische remote-sensing-vermogen te ontwikkelen dat zich kan meten met de beste buitenlandse maatschappijen, maar dat is voor ons verder niet belangrijk.

Van Russische zijde is natuurlijk meerdere malen aangedrongen op het vrijgeven van Amerikaanse satellietbeelden. Dat is echter nooit gebeurd, afgezien van beelden van enkele dagen na de ramp. Het Defense Support Program van de Amerikaanse luchtmacht heeft echter satellieten met infrarood-detectie die elke raketlanceren waar ook ter wereld onmiddellijk registreren, en dat is ook wel begrijpelijk want hoe zou je anders een verdediging tegen een raketaanval kunnen opzetten? De Amerikanen, te beginnen met minister Kerry op de dag na de ramp, hebben ook voortdurend beweerd dat zij satellietbeelden hebben die bewijzen dat de opstandelingen het vliegtuig hebben neergehaald, maar hebben deze nooit openbaar gemaakt.

Op de persconferentie van de Russische legerleiding op 22 juli, die door Westerse media als onbeduidende leugens werd afgedaan, werd als laatste punt van de tien meegedeeld dat van 7 tot 21 over vijf Moskou-tijd, een experimentele Amerikaanse satelliet die lanceringen van raketten voor verschillende afstand kan waarnemen, over het rampgebied vloog. Het Nederlandse rapport van de Onderzoeksraad Voor Veiligheid in september zwijgt echter in alle talen over satellietinformatie, zowel of hierom gevraagd is als wat daarop het antwoord was.

Misschien is het meest veelzeggend wel dat inmiddels de Russen niet ophouden aan te dringen op openbaarmaking van onderzoeksgegevens, terwijl Nederland zich vooral specialiseert in ceremonies. Eerst herdenkingen, en nu de mogelijkheid voor nabestaanden om op vliegbasis Gilze-Rijen naar de wrakstukken te komen kijken. Met dat nieuws moeten we het dan doen.

Kees van der Pijl

Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH17 ons 9/11? (3) Zijn regeringen eigenlijk op zoek naar de waarheid?

Een van de zaken die mij lange tijd hoofdbrekens heeft bezorgd is de vraag waarom in een aantal in het duister gehulde, omstreden gewelddaden zoals het neerschieten van vlucht KAL007 door een Sovjet-straaljager in september 1983, de Russen niet veel feller van zich afbeten. Waarom werd het aan populaire media (bij ons bv. Nieuwe Revu) overgelaten om uit de doeken te doen dat de Amerikanen al langere tijd de Sovjet-defensie aan het testen waren om de locatie van hun radarsystemen in kaart te brengen, en dat ze daartoe mogelijk een Koreaanse piloot bereid hadden gevonden om ook eens een gokje te wagen? Hetzelfde geldt voor MH17, waarvan Moskou de schuld in de schoenen geschoven krijgt.



Waarom bijten de Russen niet van zich af? Of hebben ze echt iets op hun kerfstok?

Enkele dagen geleden komt er opeens een bericht op Russia Today waarin gemeld wordt dat een Oekraïense anonieme bron tegenover de krant Komsomolskaya Pravda heeft verklaard getuige te zijn geweest van het opstijgen van drie straaljagers van het vliegveld van Dnepropetrovsk, op de fatale 17de juli, de dag van het neerhalen van MH17. Bij terugkeer was de piloot van een van de toestellen, ene Vladislav Volosjin, helemaal van streek uit zijn toestel gekomen omdat er een vergissing was begaan, enz.

Dit bevestigt de eerste lezing van de Russische militaire top direct na de ramp, nl. dat er een Su-25 straaljager op enkele kilometers van MH17 was gesignaleerd. Die was zowel door Russische militaire radar als door de civiele verkeersleiding van vliegveld Rostov waargenomen, en zoals in een eerder aangehaalde BBC-rapportage, door getuigen op de grond. (Ik wilde hier een link naar die rapportage maken, die door de BBC zelf van het web was gehaald maar op YouTube ‘in veiligheid’ was gebracht, maar nu blijkt dat deze belangrijke informatie ook daar is verdwenen).

Maar goed. Dit bericht en het feit dat het opeens ‘uit de lucht komt vallen’ en dan nog wel via Komsomolskaya Pravda, een populaire schandaalkrant die banden heeft met Gazprom, hebben me op een heel ander idee gebracht, en wel het volgende.

Stel nu eens, wat hoe dan ook het meest waarschijnlijk is, dat zowel Washington als Moskou precies weten hoe MH17 is neergehaald. De strijd in Oekraïne is tenslotte ook een oorlog tussen die twee, waarbij het Westen probeert nog meer terrein op Rusland te veroveren en ‘Poetin’ ten val te brengen.

De oligarchen die de Russische economie controleren willen echter de banden met het Westen niet verbreken, integendeel, en hetzelfde geldt voor de grote staatsbedrijven. Gazprom heeft alleen al 36 BVs en stichtingen in belastingparadijs Nederland. De Russische staat is uiteraard nauw verweven met de staatssector (Gazprom, Rosneft enz.) en Poetin moet de oligarchen niet van zich vervreemden.

Dus lichten de Russen alleen een tipje van de sluier op als zij zich nog verder bedreigd voelen.

Het parlement van Kiev heeft enkele dagen vergaderd over een wet die een einde maakt aan de neutrale status van het land, in ieder geval van het deel onder de controle van het regime. Die wet is nu aangenomen en ook al zal de NAVO Kiev niet toelaten, voor Moskou is dit een stap in de verkeerde richting. Is het bericht in de Komsomolskaya Pravda een waarschuwing dat er meer op tafel kan komen?

Indertijd had ik aan de Universiteit van Amsterdam een collega, Dr Cees Wiebes, die dit soort kwesties bestudeerde en die internationale faam heeft verworven met o.a. een in vele talen vertaalde studie (samen met Gerard Aalders) over de dubbelrol van de Zweedse familie Wallenberg in de oorlog. Het meest recent heeft Wiebes Deel 5 van de officiële Nederlandse rapportage over Srebrenica geschreven, over de rol van inlichtingendiensten in de aanloop naar het drama. In dat lijvige boekwerk wordt alle denkbare informatie over Srebrenica boven water gehaald, een onthutsend verslag. De waarheid en niets minder dan dat.

Als groot specialist op dit gebied had Wiebes in 1983-’84 ook informatie over de KAL 007 die duidelijk maakte dat de officiële lezing van een koelbloedige moord op 269 burgerpassagiers niet klopte. De Sovjet-autoriteiten lieten echter, afgezien van een persconferentie van een hoge militair, Ogarkov, weinig van zich horen. Ogarkov onthulde dat de Amerikanen de radarverdediging aan het testen waren, maar werd later op een zijspoor gerangeerd.

Is het soms zo, toen met KAL007 en nu met MH17, dat het een grote vergissing is om aan te nemen dat regeringen net zo gedreven worden door de zoektocht naar de waarheid als onderzoeksjournalisten en wetenschappelijke onderzoekers? En dat ze in werkelijkheid met een ander bedrijf bezig zijn, nl. politiek, en dus ook pogingen om tot een vergelijk te komen, en dat daaraan de waarheid ondergeschikt wordt gemaakt? Dat zou ook begrijpelijk maken waarom, zoals ik van mijn Oekraïense bron hoor en al eerder gelezen heb, Porosjenko en Poetin mogelijk onder één hoedje spelen, en waarom de Amerikaanse satellieten ‘niets gezien hebben’. Want wat is er mooier voor de NAVO dan dat de wereld gelooft in wat de media ons hier voorschotelen… Het was ‘Poetin’! En vervolgens heeft Moskou ook weer redenen om zich in te houden. Dus we staan er echt alleen voor.

Kees van der Pijl

Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH17 ons 9/11? (2) De methode NRC-Handelsblad

Na 9/11 was de NRC een van de kranten die de via persbureaus verspreide doorsneetekeningen van de twee WTC-torens publiceerde teneinde ‘samenzweringstheorieën’ dat de torens opgeblazen waren en niet ‘gesmolten’, te weerleggen. Hoe een snel uitgebrande hoeveelheid kerosine (650o Celsius max.) de staalconstructie waar de torens omheen gebouwd waren kon doen verzwakken (langdurige blootstelling nodig aan temperaturen van 1000o Celsius of meer) werd er niet bij verteld. Ook niet waarom nog een derde toren (WTC 7) van dezelfde eigenaar (Larry Silverstein) instortte hoewel er geen vliegtuig ingevlogen was. Het belangrijkste was: geen samenzweringstheorieën! Die methode wordt nu precies zo toegepast met MH17. 



In een artikel over twee pagina’s onder de titel ‘Het was een Boek-raket, maar wie leverde hem?’ opent Karel Knip op 10 december met ‘Dat vlucht MH17 door een Boek-raket is neergehaald, wordt nauwelijks nog betwijfeld. Maar waar kwam de Boek vandaan?’
De hele wereld schrijft Buk, maar goed. (De NRC schrijft ook ‘Talibaan’—je moet ergens in uitblinken). In een apart kader onder de titel ‘Desinformatie over MH17 in overvloed’, horen we over de bevindingen van de Russische militaire top en globalresearch.ca, maar dat zijn verzinsels, ‘met en zonder Photoshop’.

Toch is van diverse kanten, van de Canadese OVSE-waarnemer die als eerste ter plekke was tot aan de Nederlandse onderzoekers die zozeer uitblinken door incompetentie dat een aantal nabestaanden heeft geëist dat de VN het onderzoek overneemt (afgewezen), de mogelijkheid opengehouden dat er met boordmitrailleurs van een straaljager op MH17 is geschoten. Maar de NRC gaat hier gewoon aan voorbij en gebruikt daarvoor de volgende methode.

Niet dat er alleen maar kwaliteitskranten aan het woord mogen komen, o nee. Er is ‘burgerjournalistiek’ bedreven op hoog niveau, beter zelfs dan de officiële bronnen—Knip prijst vooral ‘het Britse collectief Bellingcat’. ‘Het vond sterke aanwijzingen dat de gebruikte Boek uit Rusland kwam’. 


Er zijn echter ook internetsites waar men tot hele andere conclusies komt, ik denk bv. aan ConsortiumNews van Robert Parry, of Unz Review, met over dit onderwerp nota bene oud-NRC-journalist Karel van Wolferen, of onze eigen OorlogIsGeenOplossing.nl. Maar dat is allemaal natuurlijk geen ‘burgerjournalistiek op hoog niveau’.

Kortom, ‘ondanks de misleidende informatie op internet kan er door redelijke mensen nauwelijks worden getwijfeld’. En waar baseren redelijke mensen zich zoal op? Op 17 juli werd door journalisten van Paris Match (ja, echt, Paris Match: de belangrijkste bron over de prinselijke familie van Monaco, het privéleven van de spelers van Paris Saint-Germain, en nog veel meer) een ‘Boek’ in Donetsk gesignaleerd die enkele dagen daarvoor nog in een Russisch konvooi meereed. Maar andere bronnen en een andere manier van vervoer spreken dit tegen, enz. Toch even gemeld!

Dan toch een ‘gestolen Oekraïense Boek’? Natuurlijk weer met de sleuteltjes erin laten staan! Je kan een Volkswagen Golf stelen, maar een ‘Boek’ is een systeem, bestaande uit een commandovoertuig, een radareenheid, en een afvuurinstallatie. Het ‘stelen’ daarvan en dan weten hoe je daar mee omgaat is natuurlijk iets anders. Wat ik van de diverse strijdgroepen, hier Kozakken, daar stalinisten, Russische ultranationalisten enz. heb gezien brengt me niet direct op het idee van hooggespecialiseerde militaire expertise. Maar misschien weten ze dat bij ‘Bellingcat’ beter.

‘De Amerikaanse regering was kort na de crash stellig: de Boek kwam uit Rusland’. Tja, het zou natuurlijk alleen maar nieuws zijn geweest als ze in Washington iets anders hadden gezegd. Maar dan Knips meesterzet: ‘De inwoners van Snezjnoje wisten er zelfs aan toe te voegen dat het Boek-personeel Noord-Russisch had gesproken en niet Zuid-Russisch zoals in Oost-Oekraïne.’

Toevallig weet ik dat de informatie dat de ‘De inwoners van Snezjnoje er zelfs aan toe wisten te voegen… enz.’, uit de pen komt van een Britse journalist, John Sweeney (lees op Wikipedia wat voor journalist we hier voor ons hebben), die met bewoners had gesproken wie het opgevallen was dat de bevelvoerende officier een ‘Moskous accent’ had. De ‘inwoners van Snezjnoje’ hebben dus nooit iets ‘toegevoegd’; Karel Knip voegt dit toe aan het officiële Amerikaanse standpunt, schuift naar hartelust in de bestaande informatie en krijgt twee pagina’s in de Nederlandse kwaliteitskrant om een wat mij betreft volstrekt ongefundeerd relaas op te zetten. Ik zeg niet dat het andersom is, maar hier heeft niemand wat aan.

Het bovenstaande heb ik uiteraard in eerste aanleg aan NRC gestuurd, maar ik kreeg ten antwoord dat het ‘minder geschikt’ was als ingezonden stuk.

En inderdaad, vanuit de krant gezien is niet handig twijfel te laten opkomen over de volstrekt eenzijdige, kritiekloos de NAVO-lijn volgende berichtgeving. De krant juich ook de economische oorlogvoering van NAVO en EU toe, waarbij het expliciete doel is de bevolking uit te hongeren zodat ze tegen de huidige regering in opstand komen: ‘Als het brood niet betaalbaar is, kan Poetin het wel vergeten’ (kop in de NRC van 16 december).

Wij van onze kant zullen blijven proberen onder de titel ‘Wordt MH17 ons 9/11?’ tot een minder bevooroordeeld inzicht te komen. Op één vooroordeel na: oorlog is geen oplossing.

Maar dat was ook al zo na 9/11.

Kees van der Pijl

Wordt MH17 ons 9/11?

Wordt MH17 ons 9/11?


Doordat ik me lang heb verdiept in het opereren van schaduw-machtsstructuren, meende ik in de ramp van Malaysia Airlines vlucht MH17 in juli 2014 al snel aspecten te herkennen van een operatie met dubbele bodem. Dat dit een gebied is dat ook mensen aantrekt die te snel conclusies trekken, hun vooroordelen te veel laten meespreken, en als er feiten ontbreken, deze er zelf bijverzinnen (of door insinuaties de leemtes opvullen), weet ik maar al te goed. Maar dat wil nog niet zeggen dat je dan maar de andere kant op moet kijken uit angst om als ‘samenzweringstheoreticus’ in de hoek gezet te worden. Want alles lijkt erop dat de zaak-MH17 veel omtrent de NAVO- en Nederlandse politiek ten aanzien van Rusland zichtbaar maakt. 



Laat ik voorop stellen dat de ramp met MH17 niet iets is waarover iemand zich kan veroorloven onverschillig te zijn. We zijn in zekere zin immers allemaal ‘nabestaanden’ en de beelden van kinderspeelgoed en –leesboekjes gaan mij net zo aan het hart als iemand wiens eigen kind of kleinkind daar de dood heeft gevonden (en dan praat ik nog niet over de 4000+ niet-Nederlandse doden die er in deze strijd al zijn gevallen). Echter, als relatieve buitenstaander, maar ook als iemand die de nodige kilometers heeft gemaakt op dit gebied, voel ik me verplicht om dieper in deze zaak te duiken dan het gemiddelde familielid emotioneel dan wel qua vertrouwdheid met de materie aan zou kunnen. Op de ‘officiële’ media hoeven we niet te rekenen. 

Vaak is het de snelheid waarmee de gebeurtenissen al als vaststaand verhaal worden gepresenteerd, die je wantrouwig maakt. Hilary Clinton, die als Obama’s minister van buitenlandse zaken was afgetreden uit onvrede over de weigering van de president om direct in Syrië in te grijpen, wist direct wie MH17 had neergeschoten: ‘Nu is Poetin toch echt te ver gegaan’. Dat is de meestal stilzwijgende, maar breed geaccepteerde interpretatie geworden van de ramp.

Elke dag dat we niet weten wie werkelijk schuld heeft aan het neerschieten van MH17 werkt dus in het voordeel van degenen die ‘Poetin’ in het nauw willen drijven en daar ook werk van maken, met sancties, door manipulatie van de olieprijs, enz.

Daarmee is weer niet gezegd dat Rusland onder geen beding betrokken kan zijn geweest, integendeel. We kunnen met gerust hart zeggen dat er twee directe verdachten zijn: het regime in Kiev dat na de Maidan-opstand aan de macht is gekomen, en de rebellen in de oostelijke gebieden. Aan beide kanten wordt er daarnaast op dit bord meegespeeld door de VS, de NAVO en de EU (aan de kant van Kiev), en door Rusland (aan de kant van de Russisch-sprekende Oekraïeners). De mate waarin, e.d., daar gaat het nu niet om.

De verdenking dat het verhaal rond MH17, vertrokken vanaf Schiphol en met voornamelijk Nederlanders aan boord, een ander is dan wat er is gebeurd is gewekt door evidente onwaarheden van de kant van de verantwoordelijke autorititeiten. Dus aanvankelijk konden ‘we’ het rampterrein niet bezoeken omdat het te gevaarlijk zou zijn, maar Canadese OVSE waarnemers waren direct ter plekke en constateerden dat er aan de cockpit werd gezaagd door werklieden; een BBC-reportage van de Russisch-talige dienst sprak direct met ooggetuigen, enz. Eerst verklaarde onze regering dat het vliegtuig door wegvallen van de luchtdruk in één keer was geëxplodeerd, maar vervolgens werd er in een TV-interview zo handig ingespeeld op de ijdelheid van onze minister van buitenlandse zaken, ‘staatsman’ Frans Timmermans, dat hij opeens onthulde dat er een passagier was gevonden die een zuurstofkapje op had, hetgeen een heel ander scenario impliceert.

Terwijl deze en andere tegenstrijdigheden aan het licht kwamen, werden er naar mijn smaak net iets te vaak herdenkingsplechtigheden gehouden waarbij de verslaggeving vooral gefixeerd was op hoe mooi het was, de bloemen, hoe de stoelen stonden, hoe de koningin keek, enz.

Naar de mening van de Canadese ex-diplomaat en hoogleraar aan de Universiteit van Californië in Berkeley. Peter Dale Scott, de nestor van het onderzoek naar schaduw-machtsstructuren, kunnen buitenstaanders in de meeste gevallen een undercover-operatie nooit geheel inzichtelijk te maken—er blijven altijd onderdelen ontbreken die alleen een sterke parlementaire commisisie met een uitgebreide onderzoeksstaf, die weer nauw samenwerkt met loyale inlichtingendiensten en politie, boven water kan halen.

Maar door een reeks van zulke zaken te bekijken, is het mogelijk een zekere structuur te ontdekken.

Uit waar ik zelf kennis van zaken heb (de moorden op Moro in Italië, Palme in Zweden, de Lockerbie-ramp, de Molukse treinkaping bij ons, en andere kwesties), Scotts boek over de moord op J.F. Kennedy, studies over 9/11, e.d., zie ik deze structuur als volgt:

A.

Er is een politieke crisissituatie die alleen door een drastische ingreep kan worden overwonnen.

B.

Er zijn altijd randgroepen, zowel in de staat als in de maatschappij, die tot geweld bereid/in staat zijn. Door provocatie of gewoon door hen niet tegen te houden komen zij in actie in kwestie A.

C.

De verantwoordelijkheid wordt gelegd bij de partij die als veroorzaker van de crisis onder A wordt beschouwd.

D.

Er komt een lezing waarin A (de crisis) en C (de oorzaak) tot een lopend verhaal worden samengevoegd; aspect B is taboe (‘samenzweringstheorie’).

Onder ieder hoofdje zijn nog varianten mogelijk, maar dit is de kernstructuur die altijd wel door de gebeurtenis heen loopt. Het aangrijpingspunt voor onderzoek is meestal D, nl. door wat wel en niet gezegd wordt, doordat men zichzelf tegenspreekt, e.d. komen er vragen op. ‘B’ is natuurlijk de moeilijkste kwestie. Maar in alle gevallen geldt voor degenen die ons iets anders de waarheid willen vertellen, Napoleons beroemde uitspraak dat het niet nodig is de waarheid te onderdrukken, het is voldoende haar uit te stellen.

In de zaak MH17 zie ik diverse van deze elementen terug en zo moet de kwestie ook onderzocht worden. Liefst niet over twintig jaar, maar nu.

Kees van der Pijl